• “Girişimde Kadın Gücü” projesinin uzman yardımcılığını yapmak, toplantılarına katılmak ve not tutmak, ihalelerini takip etmek, zaman çizelgelerini tutmak, proje yürütülmesinde Proje Yöneticisi ile birlikte görev almak.
• Projenin finans sağlayıcılarına yönelik raporlamaları hazırlamak ve aylık olarak satın alma biriminden gelen raporlamaların kontrolü için proje yöneticisiyle birlikte görev almak.
• Proje içeriklerinin oluşturulmasına destek olmak: Proje röportajlarına katılmak ve not tutmak, araştırma yapmak ve gerekli raporları/dokümanları paylaşmak, grafikler oluşturmak.
• Projenin tüm süreçlerinde organizasyon, planlama ve yürütme süreçlerinde görev almak. Proje eğitim modül içeriklerinin hazırlanmasına katkıda bulunmak, modüllerin içerik geliştirilmesi konusunda alanındaki uzman kişilerle koordinasyona destek olmak.
• Paydaş çalışmalarında süreçlerden tüm paydaşların haberdar olmasını sağlamak amacıyla toplantı tutanak ve evraklarını belli periyotlarla paylaşmak.
• Proje etkinlik davet listelerini oluşturmak, etkinliklerine hazırlık yapmak.

Aranan Nitelikler

• Üniversitelerin ilgili fakültelerinden mezun olmak (tercih sebebidir)
• Yüksek lisans derecesine sahip olmak veya en az 3 yıl STK / özel sektör proje deneyimine sahip / Avrupa Birliği Başkanlığı projelerinde proje koordinasyon ve raporlama deneyimine sahip olmak.
• Toplumsal Cinsiyet Eşitliği konusunda en az 2 yıl deneyim sahibi olmak tercih sebebidir.
• Türkçe ve İngilizce dillerinde kendini sözlü ve yazılı olarak güçlü şekilde ifade edebilmek; rapor, bilgi notu gibi dokümanlar yazma konusunda deneyim sahibi olmak.
• Sunum ve temsiliyet becerileri gelişmiş olmak.
• Temel araştırma ve analitik düşünme becerisine sahip olmak.
• Seyahat engeli bulunmayan.
• MS Office uygulamalarına, dijital toplantı ve sunum programlarına hâkim olmak.

Başvuru

Adayların “İş Başvurusu: İBKP- PUY” başlığı ile info@turkonfed.org adresine e-posta göndermeleri gerekiyor.

Detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

The post TÜRKONFED Proje Uzman Yardımcısı Arıyor appeared first on Sivil Sayfalar.

Anket linkine bağlantıdan ulaşabilirsiniz.

The post Pandeminin Kadın Girişimciliği Üzerindeki Etkisi Anketi appeared first on Sivil Sayfalar.

Korona virüs pandemisi öncesinde TÜRKONFED İş Dünyasında Kadın Komisyonu olarak “Toplumsal Cinsiyet Eşitliği Gündem Raporları”nı yayımlamaya başladık. Cam Tavan ana temasıyla ilk bültenimizde kadınların iş hayatındaki yerine ve konumuna odaklandık. 3. İş Dünyasında Kadın Raporu’muzda kadınların istihdam ve işgücüne katılımlarını ele alıp, kreş ve bakım sigortası dahil pek çok politika önerisi getirmiştik. Cam Tavan’da dünyada ve ülkemizde bu alanda yapılan çalışmaları inceledik. The Economist Dergisi’nin 2019 yılı “Cam Tavan Endeksi” kadınların iş hayatındaki durumunu gözler önüne seriyor. Ülkemiz bu endekste 29 ülke arasında 27. sırada yer alırken, kadınların iş gücüne katılım oranlarının erkeklerden yüzde 40,6 (29. sırada) daha az olduğunu da gösteriyor. Benzer bir şekilde kadınların erkeklerden yüzde 4,6 (5. sırada) daha az ücret aldığı da belirtiliyor. Yönetim kurullarında yer alan kadın oranı ise sadece yüzde 15,3 (23.sırada). 

İş dünyasında kadının konumunun iyileştirilmesi konusunda elbette atılan adımlar mevcut ancak toplumsal cinsiyet eşitliğinde hala alacak çok yolumuzun olduğu da görülüyor.

Pandemi ile beraber kadın girişimciler, kadın çalışanlar en geniş tabiriyle iş hayatındaki kadınlar nasıl etkilendi? 

Bu soruya cevap vermeden önce şunu belirtmekte fayda var; kadınlar erkekler ile kıyaslandığında, pandemi sürecinde, gelir kaybı açısından daha az etkilenmiş görünmekteler. Ücretsiz ev işçiliği, kadının hane halkı gelirinin daha yüksek oranda erkeğe bağlı olması gibi, pandemiden bağımsız yaşadığımız yapısal sorun, tabloyu etkilemekte. O yüzden de burada yapacağımız değerlendirme kadınların iş dünyasında içinde bulundukları yapısal sorunlar temelinde esas alınmalı. Bir kıyas olarak görülmemeli. 

Pandemiden sonra birkaç sektör dışında, (sağlık, tarım, madencilik , perakende.. vs) tüm iş kollarında olduğu gibi kadın girişimciler de kadın kooperatifleri de kısacası çalışma hayatındaki tüm kadınlar işlerinden uzaklaştılar ve gelir kaybına uğradılar. Başlangıçta kadınların hem kendileri için hem de toplum sağlığı için zorunlu olarak aldıkları tedbirlerdi bunlar. Peşinden hükümet tarafından bir ekonomik destek paketi açıklandı. Paket azımsanamaz iyilikte, ancak bu paket ne yazık ki iş dünyası için yeterli bir paket olmadı. Bunun da en büyük sebebi aslında paketin kendisi değil, Pandemiye ekonomik daralma yaşadığımız bir süreçte yakalanmış olmamız oldu. Gider akışı, vergi, sgk gibi devlete ait borçlar ötelendi ama alacaklarımız ve gelir akışımız aynı doğrusallıkta ötelenmediği için kaygı verici bir sürece girdik. Ve elbette işten çıkarmaların yasaklanması ve sürenin de uzatılması çalışma hayatında kadınlar için en önemli pozitif etki oldu. 

Pandemi sürecinde en yüksek kayıt dışılığa sahip olan kadınlar, mevcut ekonomi paketlerinden faydalanamadılar. Kısa çalışma ödeneğinde ve ücretsiz izinde iş yerinden ilk kadınlar uzaklaştırıldı. Bu da kendilerinin en az devlet desteği almalarına, en yüksek gelir kaybına uğradıklarını göstermekte.

Yoksul hanelerdeki kadınların yarısı, çok büyük çoğunlukla tarım sektöründe faaliyet göstermekte veya aile işletmelerinde ücretsiz olarak çalışmaktalar. Yoksul hanelerdeki kadınların sektörel dağılımında tarım madencilik sektörü yüzde 60’ın üzerinde. En azından bu gruplar için salgından etkilenme düzeylerinin hane içi diğer gelir unsurlarıyla ilgili olduğunu söyleyebilmekteyiz. Aslında bu da bizim için, pandemide esas gelir kaybı yaşayan kadınların eğitimli, orta sınıf kadınlar olduğunu göstermekte. 

Pandemi süreci bir krize neden oldu bir sürü iş kolunda, bu süreç bittikten sonra kadınları çalışma hayatında neler bekliyor?  Kriz kadınları daha çok etkiledi diyebilir miyiz?

Pandemiyle ilgili uzmanlar tarafından yapılan araştırmalarda salgının en iyimser tahminle 3-6 aylık vadede kontrol altına alınabileceği, Türkiye’de de ekonominin %5’e yakın küçülebileceği ve 2020 yılında 1-3 milyon arasında çalışanın işini kaybedebileceği yönünde öngörüler mevcuttur. Özellikle iş hayatındaki toplumsal cinsiyet eşitsizliğini düşündüğümüzde, işini kaybedecek olan kişilerin çoğunlukla kadınlar olacağı yönünde tahminler mevcut. Covid-19 pandemisinin olası etkilerinden biri de istihdam olanakları yeniden oluştuğunda kadınların erkeklere oranla daha az tercih edilme ihtimali. Böyle bir eğilim gerçekleşirse cinsiyetler arası ücret eşitsizliğinin de artmasına sebep olabiliriz. Halbuki birçok araştırmanın sonucuna göre kadınların iş gücüne katılımı GSMH da dahil olmak üzere, oldukça ekonomik kazanımları bulunmaktadır. Bu yüzden pandeminin etkilerini azaltmanın bir yöntemi de kadınların iş gücünde etkin rol alması olabilir. Zaten uzmanların bu dönemde sık sık hatırlattıkları bilgiler arasında kadın refahının, küresel refahın en önemli göstergelerinden biri olduğudur.

Siz TÜRKONFED olarak pandemi süreciyle ilgili ne gibi önlemler aldınız? Kime ne gibi işler düşüyor?

Öncelik insan sağlığı. İnsan yoksa ekonomi yok. Uzaktan çalışmaya geçerek, dijitalleşmeye hazır olan altyapımız ve insan kaynağımızla hızlı aksiyon aldık. Çalışmalarımızı etkin bir şekilde çevrim içi platformlara taşıdık. 

Bu dönemde en önemli konu da sağlıklı ve doğru bilgiye ulaşmak. TÜRKONFED olarak 30 federasyon ve 266 dernek üzerinden 40 bin şirketimizin yer aldığı yapımıza doğru ve sağlıklı bilgiyi şeffaf bir iletişim kanalıyla aktarmak için TÜRKONFED Webinar Serisi’ni başlattık. Alanında uzman isimleri ve kanaat önderleri ile iş dünyası liderlerini üyelerimizle buluşturduk. 

Bu dönemde iş dünyasının gerek ekonomik gerek sosyal olarak Korona virüs pandemisi sürecinde neler yaşadıklarına odaklandığımız 7 bölgeyi temsilen 42 şehirde ağırlığı KOBİ’lerden oluşan 800 işletmeye dönük bir araştırma yaptık. COVİD 19’un işletmelere etkisini ve ihtiyaçlarını tespit ettiğimiz bu çalışma aynı zamanda çözüm önerileri geliştirilmesine de yardımcı oldu. 

Siyasi parti liderlerini ağırladığımız ve çözüme odaklandığımız TÜRKONFED Ortak Akıl Platformu’nun yanı sıra Anadolu’da gerçekleştirdiğimiz projelerimizi de çevrim içi ortama taşıdık.

Dijital Anadolu, Dijital Dönüşüm Merkezi ve İşimi Yönetebiliyorum projeleri ile pandemi döneminde KOBİ’lere ücretsiz eğitimler vermeye başladık. 

Şimdi çıkış senaryoları üzerine çalışıyoruz. Yeni normale ülkemizin, ekonomimizin, işletmelerimizin ve KOBİ’lerimizin hazır olması için dünyadaki başarılı örnekleri inceliyoruz. Kamu ve yerel yönetimler, reel sektör ve iş dünyası örgütlerinin neler yaptığını araştırıyoruz. Sonrasında ülkemizin ekonomik-sosyal ve kültürel iklimine uygun bir çıkış senaryosu; yani yol haritasını hazırlayacağız. 

İş kadınlarına ne gibi tavsiyelerde bulunuyorsunuz? Onlar bu krizleri en kolay nasıl atlatabilirler?

Birleşmiş Milletler tarafından COVID-19 acil sosyo-ekonomik yanıtı çerçeve raporunda işletmeleri ve geçim kaynaklarını korumak üzere eski normalden daha iyi ve sürdürülebilir, cinsiyet eşitliğine dayanan bir iş hayatı profili öngörülmektedir. Kadın liderlerin, krizi daha olağan atlatmak için ihtiyaca yönelik yeni ekonomi paketleri talebinde bulunmaları ve bu doğrultuda çalışmalar yapmaları gerekmektedir. Aynı zamanda iş hayatında bulunan kadınların korunması için de kadın liderlerin, iş hayatında yer alan kadınların özel koşul ve bakım ekonomisini göz önünde bulunduran teşvik paketlerini hayata geçirerek liderlik yapabilirler. Mart ayında açıklanan dünya çapındaki kadın istatistiklerine göre kadınların ev işlerine (ücretsiz) olarak katılımı erkeklerin 3 katından daha fazladır. Bu yüzden özellikle kadın istihdamının arttırılması için iş kadınlarının kadın istihdamının önünü açan uygulamalara daha çok önem vermesi gerekmektedir. Kadınlar bir cinsiyet mücadelesiyle beraber bir sınıf mücadelesi verdiklerini unutmamalılar. Kadın ekonomik ve sosyal bir sınıftır. Bugün kadınların ücretsiz yaptığı işlerin emek piyasasındaki tüm işlerden daha fazla zaman aldığını biliyoruz. Yani GSMH’nın yüzde 100’ünden fazlasıdır bu. Kadınlar Dünya’nın çalışma saatlerinin üçte ikisini tamamlıyor ama maaşın yüzde onunu alıyorlar. Tüm bunları aşabilmenin yolu, kadınların örgütlü mücadelesi ve sermayedar girişimleri ile mümkün olacaktır. 

The post “Pandemide Esas Gelir Kaybı Yaşayan Kadınlar, Eğitimli, Orta Sınıf Kadınlar” appeared first on Sivil Sayfalar.

Yoksul Sayısı Azalırken Yükselen Eşitsizlikler  

UNDP İnsani Gelişme Endeksi Raporu’nun bize gösterdiği olumlu tek veri, küresel düzeyde yoksulların sayısının azalmış olması mı? 

Küreselleşme dalgası kabaca 1975’ten 2008’e dek sürdü ve 2008 yılında sonra erdi. Küreselleşme sürecinden en ön önemli kazanç, mutlak anlamda yoksul sayısının azalması ve kişi başına gelir, sağlık hizmetlerine erişim, eğitim, temiz suya kavuşma gibi temel ihtiyaçlara ulaşmada ilerlemenin olması. Rapor bunu tespit ediyor. 

Temel göstergeler ve mutlak anlamda yoksul sayısında 20. yüzyılın son çeyreğinde yoksul sayısında ve çeşitli sosyal ve ekonomik göstergelerde dünya ortalamasında bir ilerleme kaydedildi. Ancak, Thomas Piketty adlı ünlü ekonomistin,  gelir dağılımı adaletsizliğinin kaynağını ve eşitsizliğin önemini gösteren çalışmasından sonra, özellikle 2008 krizi sonrası, araştırmacılar ve Birleşmiş Milletler Kurumları, kurumları farkına vardı ki, söz konusu ilerlemeler ortalama göstergeler üzerinden tespit ediliyor. 

Bu Raporun Diğerlerinden Ayırt Edici Özelliği: Çok Büyük Sapmalar Olması

Gelişmiş ülkelerde yüzde 1, hatta binde 1 en üst gelire sahip olan insanların yaşam tarzları ve yaşam kalitesi ile bunun altındaki yüzde 20, yüzde 10 veya 30 gibi çeşitli aralıklarda tespit edilen, genellikle dünya nüfusunun 1 milyar kişisini oluşturan en alttakileri arasında uçurum var. 

Bu uçurum, hem küresel ekonomide hem ülkelerde hatta şehirlerde var. Yani, bir yanda süper-hiper zenginler var: her anlamda çok zengin ve çok kaliteli yaşam tarzına yüksek insani gelişme  endeksine sahip bir grup var. Bunun yanında gettolaşma, yabancılaşma, sosyal anlamda dışlanma, ötekileştirme ve mutlak yoksulluğun çaresizliği içinde kıvranan geniş kitleler var. 

Bu sene ilk kez bize şunu gösterdi: eşitsizlikleri ortalamaların ötesinde, bugün ötesinde değerlendirmeliyiz. 

Ortalama çok karaktersiz bir kavram. Rapor, “ortalamanın ötesine giderek, gelir eşitsizliğini bir kez daha hesaplamamız lazım” diyor.  Rapor’un katkıların bir diğeri eşitsizlik değil “eşitsizlikler” diyor. Çünkü çok fazla eşitsizlik konusu var: sağlık hizmetlerine erişimde, ulaşımda, kent hizmetlerinden yararlanmada, temiz suya ulaşmada, sanitasyon hizmetlerine erişimde vb. birçok eşitsizlik var. 

Türkiye Patinaj Yapıyor; Eşitsizlikler Rakamlara Yansıyandan Yüksek

İnsani Gelişim Endeksi Türkiye özelinde bize ne gösteriyor? 

Bu rapor, eşitsizlikleri tekrar hesaplarken, gelir eşitsizliğinde, sadece fert başına gelirdeki farklılıklar değil, cinsiyet ayrımına, cinsiyete bağlı eşitsizliği de erkeklerle karşılaştırarak bir gösterge olarak analize dahil etmiş. Bu açıdan Türkiye’ye bakarsak, 1990 yılından bu yana geleneksel yöntemle hesaplanan İnsani Gelişme Endeksine göre, Türkiye önemli mesafe kat etti. Geçen yıl yüksek gelişim düzeyli ülkeler arasında idi; bu sene çok yüksek gelişim düzeyli ülkeler grubuna 59. Sıradan girdi. Ancak gelir ve cinsiyet eşitsizliğini katarak ağırlıklandırdığımızda, Türkiye’de aslında yüzde 16 bir kötüleşme var ve sıralamada da 66. Sıraya geriliyor. 

Türkiye bağlamında benim raporda yer alan bulgulara yönelik 2 önemli tespitim var: 

1 –insani gelişim Endeksinde 59. Sırada görünüyoruz ancak cinsiyet eşitsizliğini katınca performansımız aslında geriledi. Türkiye şu anda toplumsal cinsiyet eşitsizliği ile mücadelenin çok çok önemli bir gündem maddesi olduğunun anlaşılması gerekiyor.

2-Endekse dahil olan göstergelerde 2015’ten bu yana durgunluk var: Ağırlıklandırılmış endekse baktığımızda, 2015 yılından beri yerinde sayan ekonomik sosyal göstergeler ve enflasyonla bozulan gelir dağılımıyla Türkiye ekonomisi durmuş bir ekonomi…

1990 yılından beri yapılan insani gelişim endeksinde en önemli mesafeyi, 2000’li yılların ortasına kadar kat etti. Bu da çoğunlukla, fert başına dövizin ucuzlamasına bağlı olarak,  sıcak para girişine ve dış borçlanmaya bağlı bir büyüme idi. Türkiye’nin özelikle 2002-2008 yılları arasında, büyüme rakamları şişirilmiş rakamlardı. 

2012’den itibaren artık dış borçlanmayla o kadar rahat kaynak elde edememeye başlayınca, dışarıdan sıcak para girişi yavaşlayınca ve üretkenlikte gerileme yaşayınca,  Türkiye artık bulunduğu yerde durgunluk göstermeye, patinaj yapmaya başladı

Yani, endekse dâhil edilen tüm kıstasları dikkate aldığımızda, parametrelere giren tüm göstergelerde 2015 yılından beri Türkiye’de rakamlar hiç değişmedi. 2015’ten beri, İnsani Gelişim Endeksine dahil olan tüm göstergelerde Türkiye’de anlamlı bir gelişme yok. Yani, vasat ekonomiye takılıp kaldık. 

Türkiye’nin bulunduğu yerde çakılı kalmasına, patinaj yapmasına ekonomi literatüründe “orta gelir tuzağı” deniyor. Sonradan bu kavram çeşitlendirildi. TÜRKONFED, geçen ay “orta hukuk tuzağı” diye bu durumu tanımlayan bir rapor yayınladı. Rapor, orta adalet tuzağı noktasında Türkiye’nin kaldığını vurguladı. Orta gelir tuzağı kavramını genişletince, orta eğitim tuzağı gibi başka kavramları da dâhil edebiliyoruz. Türkiye’de 7.7 ortalama eğitim görünüyor ama bazı şehirlerde bu farklı, birçok ilde ilk okuldan terk olduğunu görüyoruz. 

Dolayısıyla Türkiye’nin İnsani Gelişmişlik Endeksinde 2 sorunu var: 1- Tıkanmış, durgunluk içindeyiz ve 2- eşitsizlik konusunda durumuz aslında rakamlara yansıdığından çok daha kötü bir sinyal veriyor. Endeks, önümüzde de çok önemli ödevler olduğunu gösteriyor. 

Siyasi İrade Ve Yurttaş Bilinciyle Çoklu Eşitsizliklerle Mücadele

Raporda “eşitsizliğin azaltılması nihayetinde toplumsal siyasi bir seçimdir. Tarih, bağlam ve siyaset önemlidir” diyor. Siz, Cumhuriyet gazetesindeki yazınızda, Rapor’un “eşitsizliklerin kişilerin yaşamları boyunca biriktirilmekte olduğunu; sınıflar arasındaki geçişkenliklerin artık imkânsızlaştığını” vurguladığını söylüyorsunuz. Türkiye özelinde umutsuz bir tablo mu çıkarıyor karşımıza? 

Türkiye’de orta sınıfların üst gelir gruplarına yükselebilecekleri en önemli olanak eğitim olanağı idi çünkü eğitim kamu hizmetinde idi. Şimdi eğitim giderek ötekileştirildi: bir yandan çok üst düzeyde elit bir eğitim düzeni var; bir yandan da İslamlaştırılmıs, ezber müfredatına dayalı, geleneksel standart bir eğitim düzenimiz var. Oysa, dünyadaki değişimler, dijital ekonomi, inovasyon esnek ve bilgiyi üretebilen, analiz edebilen, esnek becerilere sahip, teknoloji nimetlerini kullanabilen bir elit bir teknisyen grubuna ihtiyaç duyuyor. Sıradan, rutin işlerde, tarım sektöründe toplayıcılık gibi, çoğunlukla kadın emeğini gerektiren işler artık teknolojiye ve robotlara terk ediliyor. Geleneksel iş kollarının işçiye ihtiyaç duymamaya başlaması, yapısal işsizliklerin ortaya çıkmasına sebep oluyor. Türkiye’de geleneksel eğitim alan, iyi eğitim almayan bu kitlenin teknolojik becerilere sahip olmayan bu kitlenin, bu becerileri kazanmasının imkânsızlaştığı bir dünyaya evriliyoruz. Eğitim, giderek orta sınıfların kendilerini yeniden üretebilecekleri bir olanak olmaktan çıkıyor. Büyük fırsat eşitsizlikleri İstanbul içinde de var, Türkiye genelinde de var, dünya genelinde de var.  

İşte bu çoklu eşitsizliklerle mücadele ancak küresel bir siyasi irade ile mümkün olacak. UNDP Raporu da buna işaret ediyor. Bir an evvel piyasaların kısa dönemci, miyopik,  sadece kar ve zarar hesabına dayalı göstergelerden uzaklaşması gerekiyor. Uzun erimli, sosyal faydayı öne çıkaran, devlete önemli görevler veren yepyeni bir siyasi iradeye ve makro ekonomi planlamaya ihtiyaç var. 

Yine rapor’da “Sihirli değneğin ötesinde makro politikalar gerekiyor” deniyor. İklim krizini de dikkate alarak, iktisadi aktörler olarak biz- bireyler ne yapabiliriz? 

Bireysel eşitsizliğin azalması için, her şeyden önce yurttaş bilinci ile hareket edilmesi gerekiyor. Burada STK’lara büyük işler düşüyor. Çevre hareketleri, Bergama, Soma, Cerattepe gibi örnekler bize elimizin altında yepyeni bir olanak olarak sosyal medya olduğunu gösterdi.  İnsanlar artık siyasi parti ve derneğe bağlı olmadan da geniş kitlere ulaşabiliyor. Çevreye ve eşitsizliğe duyarlılığımızı artırmak kişisel yurttaşlık görevimiz olmalı. 

Raporun Tükçesine buradan, İngilizcesine ise buradan ulaşabilirsiniz.

The post İnsani Gelişme Endeksinde Türkiye nerede? appeared first on Sivil Sayfalar.

Programın açılış konuşmasını yapan DİKAD Yönetim Kurulu Başkanı Reyhan Aktar, birçok kadını eğitim programları ve sertifikalarla iş dünyasına kazandırdıklarını söyledi. Kadın istihdamında Türkiye ortalaması yüzde 32-33 civarında iken bu oranın Diyarbakır ve Urfa gibi bölge şehirlerinde yüzde 22 civarında olduğunu vurgulayan Aktar, “kadının iş dünyasına kazandırılması konusunda önündeki en büyük engel, kadının eğitime ulaşmasındaki zorluk ve kadınlarımızın geleneksel aile yapısı sorunudur. Bu sorunları yapıcı çözüm önerilerimizle aşmayı hedefliyoruz.” açıklamasında bulundu.

Aktar’dan sonra sözü alan TÜRKONFED Yönetim Kurulu Başkan Vekili Ali Eroğlu, TÜRKONFED’in  son 3 yılda toplumsal cinsiyet ve fırsat eşitliği temelinde kadınların hayatın her alanına aktif ve etkin katılımı için farkındalık yaratan projeleri hayata geçirdiğini vurgulayarak, bölgesel kalkınma ve kadın konularının çalışma alanları içinde önemli bir yer tuttuğunu söyledi. Eroğlu sözlerini şöyle sürdürdü: “2025 yılına kadar toplumsal cinsiyet eşitliğinin sağlanması halinde dünya ekonomisine 12 trilyon dolarlık bir katkının ortaya çıkacağı düşünülüyor. İş gücü açısından, kadın-erkek uçurumundan kaynaklanan ekonomik kaybımız Gayri Safi Milli Hasılamızın yüzde 25’ine denk gelirken, kadın elinin ve emeğinin değmediği ülkelerde ekonomik kayıp yüzde 30’lara kadar çıkıyor. Kadınların aktif katılımı, üretim, bereket, refah ve kalkınma sağlıyor. Toplumsal cinsiyet eşitliği temelinde kadının çok yönlü güçlendirilmesi, siyaset, iş ve toplumsal hayata kadınların aktif katılımını sağlayacak politikaların hayata geçirilmesi, ülkemizin kalkınması için de olmazsa olmaz koşuldur. Gelişmiş bir ekonomi ve gelişmiş bir demokrasiye giden yol kadının güçlendirilmesinden geçmektedir.”

Programa katılan Ticaret Bakanı Ruhsar Pekcan kadın girişimciliğini destekleme konusunda bakanlık olarak yaptıklarını anlattı. Bakan Pekcan şunları söyledi: Kadınların iş hayatına katılım oranının Avrupa’da yüzde 52’lerde, dünya ortalamasının ise yüzde 50’lerde. Türkiye’de hala bu yılın temmuz ayı verilerine göre bu oran yüzde 34,7’dir. Ama bu rakamlar yeterli değil, bunu artırmamız lazım. Bizim orta gelir seviyesinden yüksek gelir seviyesine çıkabilmemiz için teknolojiye yatırım yapmamız, ihracatı artırmamız, ihracatı KOBİ’lere, esnafa yaymamız, kadın girişimci sayımızı dünya ortalamasına en azından çıkarmamız lazım. Burada alacağımız yol var ve yapacağımız çok şey var. Kadınların eğitimine de girişimciliğine de son derece önem veriyoruz. Sivil toplum kuruluşlarına bu konuda çok iş düşüyor. Sivil toplum kuruluşlarının yönlendirme, teşvik etme, eğitim, finansal desteklere erişim konusunda kadın girişimciliğini desteklemesi gerekmektedir. Bakanlık olarak 2 hafta önce sosyal kooperatifçilik tanıtım ve eğitim trenini yola çıkardık. Bu tren yılsonuna kadar 11 ili tamamlayacak. Ankara’dan başladı Eskişehir ve tüm Ege havzasındaki illerimizi dolaşıyor. Her gittiği ilde sanayi ve ticaret odalarımız, valilikler, belediyelerle paneller, çalıştaylar düzenliyoruz, kooperatifçiliğin tanıtılması için. Kadınları teknoloji konusunda da girişimci olmaya davet ediyoruz. Kadınları teknolojiye yatırım yapmak, teknolojiye özendirmek durumundayız. Kadınlarımızı da bu yönde destekliyoruz, kadın kooperatifçiliğine önem veriyoruz. Bakanlık olarak Kooperatif kurmak isteyen kadınlara destek oluyoruz. Bu anlamda şimdiye kadar 172 kadın kooperatifinin kuruluşuna destek olduk.

Programda DİKAD’ın Rawest Araştırma desteğiyle hazırladığı Diyarbakır’da Kadın Girişimciliğinin Durumu başlıklı saha araştırmasının sonuçları da paylaşıldı. KOSGEB destekli Uygulamalı Girişimcilik Eğitimi almış 550 kadınla yapılan görüşmelere dayanan araştırmaya göre kadınların iş hayatında yaşadıkları sorunlar; ev işleri ve çocuk bakımı ile işyerinin birlikte sürdürmek zorunda kalmaları, maddi sıkıntılar, anlayışsızlıkla karşılanmak, kadınlara yönelik imkanların kısıtlı olması, çevrenin kadınların işlerini küçümsemesi, mobbing, taciz ve kötü muamele şeklinde sıralanmaktadır.

Araştırmanın diğer sonuçlarından bazıları şöyle…

• 2010 yılından bu yana Diyarbakır’da 15 bin 862 kişi girişimcilik sertifikası almış; bunların %64’ü erkek, %36’sı kadındır.
• 2012’den bugüne kadar toplam 1.640 kişi bu sertifika ile bir iş kurmuştur. Bunların %69’u erkek, %31’i kadındır.
• Eğitimlerin istihdama dönüşmesi Erkeklerde %11, kadınlarda %9 civarındadır.
• Girişimcilik eğitiminin faydalı geçtiğini düşünen katılımcılar iş kurmama gerekçelerini çoğunlukla öz sermaye olmayışı ve uygun zamana erteleme şeklinde açıklıyorlar.
• Araştırmaya katılmış ve işini kurmuş kadınlardan dörtte üçü KOSGEB hibelerine başvurmuş ve başvurular genellikle olumlu sonuçlanmıştır.
• Girişimci kadınların büyük çoğunluğu 35 bin TL’ye kadar hibe desteği almıştır.
• Alınan hibeler, girişimcilerin üçte ikisinde sermayenin çeyreğini oluşturmaktadır.
• Kadın girişimcilerin çalıştırdığı personel içinde kadınların oranı (%60) erkeklerin oranına (%40) göre daha fazladır.
• Kadın girişimcilerin çoğunun işyerine ait internet sitesi bulunmamakta, çok büyük bir kısmı e-ticaret kullanmamaktadır. İş için sosyal medya kullananlar arasında %30 ile instagram kullanımı öndedir.

Diyarbakır’da Kadın Girişimciliğinin Durumu başlıklı saha araştırmasının bütün sonuçlarını görmek için tıklayınız…

The post Diyarbakır’da Bir İlk: Ekonomi ve Kadın Zirvesi appeared first on Sivil Sayfalar.