The current Presidential Government System in Turkey is actually a very new system that had passed through the filter of the society after all the crises, coups, post-coup administrations, coalition administrations and many problems in our political history throughout the history of the Republic. It is a dynamic system that finds the means to the crises of Turkey’s political history and ensures the political stability and the state’s continuance of Turkey. There is still a long way to go in terms of the state bureaucracy to adapt to this system and for the institutions and organizations to settle.

However, although the opposition parties promise to change this system, we know very well from our political experience that no matter who or what party would be in power tomorrow, they would want to benefit from the discernment of this system based on quick decision making and stability.

Therefore a change in the Presidential Government System is out of the question in Turkey. In this recent pandemic we’ve all clearly experienced the benefits of the system and of its speed in decision-making processes and especially the benefits it provides due to the principle of stability in management.

The Presidential Government System claimed that it would make the governance in Turkey more effective and would clear up the unwieldness of the system. Do you think this claim has come true?

It is clear that the Presidential Government System constitutes the principle of stability in the governance in terms of Turkish political history tradition. Thanks to the stable administration, Turkey has benefited greatly from the Presidential Government System especially in our world where global economic crises, pandemics and epidemics are experienced. Quick decision-making mechanisms worked well within the Presidential Government System, however, the existence of some problems arising from the traditional bureaucratic understanding of Turkey became the subject of discussion. This is discussed both by our intellectuals and by our politicians. 

The problem is, when you bring a new system in, it is very important that that system is compatible with the constitution. 1982 Constitution Act had been amended many times, but we still cannot get the efficiency we desire. What needs to be done here is this: An egalitarian, libertarian and democratic constitution that would comply with the stability of the Presidential Government System in the governance as well as with the speed of the decision-making processes and a constitution that would embrace whole Turkey.

When you prepare a constitution in a fundamentally liberal, democratic and pluralistic way, you have the chance to make your constitutional institutions adapt to it accordingly.

With a new constitution, in a Turkey where constitutional institutions would adopt a democratic and pluralistic structure, and when this, combines with the stability and quick decision-making processes of the governance of the Presidential Government System, Turkey would begin to see the benefits of a much more efficient and a much more advanced system.

What kind of an approach or mechanism is needed for the effective participation of civil society in local governments? What roles do civil society and local governments have in this regard?

Civil society may have serious roles within local governments. Especially in the locals; such as the emergence of a common mind of the city and talking about the problems of that city. In decision-making processes, it is important for civil society to share the data it receives from the field with the city administration in a healthy way and to be open to consultation. When civil society public platforms such as city councils are established locally, beneficial works can emerge for the future of the locals. Local governments are very important models in terms of civil society and public authority relations.

City Councils in Turkey that are based on international conventions and that are also mentioned in our country’s domestic legislation involve civil society organizations and also the public and they are structures in which public-civil society relations are carried out together, where all the problems of the city or the region are discussed and where some suggestion decisions are taken. We have witnessed that many of the problems of the local governments are solved through civil society and public relations and through the structures embodied in the city councils, especially when the City Councils are fed by the locals as well as their problems and when those problems are brought to the agenda of the city in a healthy way.

Therefore we know that civil society can have very important functions in locals through lobbies that encourage and guide the local-public authority to make positive decisions.

How would an effective civil society-politics dialogue occur?

In Turkey, the relations between political parties and civil society, in other words, relations between political power and civil society or relations between the state and civil society have been constantly discussed. The equation here is actually very simple. We can see the benefits when each institution, whether the state, political power, political parties or non-governmental organizations, when each carries out its own natural function, the relations between these social institutions are carried out on a healthy basis. 

Civil society in Turkey needs to become independent, non-hierarchical organizations that guide political parties in the right way. This is one of the most important elements. 

Civil society is oppositional by its nature. It guides and criticizes the government and political parties, and has a guiding function in solving the problems arising from society in a positive sense.

When civil society organizations conduct an argumentative and guiding opposition instead of just dissent and take such an oppositional stance, they can make very serious contributions to both political parties and to the political power. But when a civil society organization takes a stand against the political parties or the political power or the state in ideological and completely opposing positions, it deviates from its aim and turns into something else.

The post ‘There Is Still A Long Way To Go In Terms Of Bureaucracy To Adapt To This System.’ appeared first on Sivil Sayfalar.

It is a very difficult matter of debate from a theoretical point of view, but if we analyze it over daily needs, there are those who approach civil society with a depoliticized perception. There are those who perceive it as a more apolitical field. Therefore, some characterizations are made as de-politicization or staying away from politics, trying to solve problems by staying out of politics. I actually have an opposite point of view. After all, human is human and nature is the same nature, states are the same states, so those who threaten civil society or the problems that narrow the field of civil society are almost the same as those of politics. Of course, two of them have different styles, they have different individualities in their own ways but there is an interaction, there is intertwinedness. I attach great importance to bringing the perspective of civil society to politics. I think that politics should strengthen and support the decision-making processes not only with politicians, but especially with civil society and by social struggles. When the relationship in this field could be brought to a healthy ground, both the quality of politics will increase, it will acquire a political quality, and I think that civil society will be a determinant in political decision-making processes.

What would you like to say about the closure case against HDP?

I think it has three dimensions. The first is the technical and legal dimension which is perhaps the least discussed or the least to be discussed. The second is the political dimension, such as political concerns, evaluations about political priorities like mostly political calculations such as who will come out better off and whose votes will increase etc. I am of the opinion that this is undoubtedly more decisive than the legal dimension. What I care most about is the third dimension, that is, the dimension of society and social psychology. 

If people care about democratic means of struggle, attribute a value to them or have expectations about them, what kind of an impact such initiatives or calculations and plans have on social psychology, I think it is necessary to pay attention to this. What would party closure mean for the masses who care about the democratic political channel? Of course, looking through the eyes of the state and political parties is important in terms of understanding what’s going on, but more importantly, if the subject of politics is society, it is necessary to look at how society will read it. What pessimism, despair and disappointment will those people experience? In particular, it is extremely important that HDP tries to turn this process into an opportunity, with the awareness and consciousness that society is the subject of politics, by confronting its own realities, rather than a withdrawal or a reactive defense reflex.

How do you evaluate the Kobani events, from the days of the protests to the trial process in which you were included?

Both sides should have made an intense effort to shed light on the incident. The government claims that it has undergone very long investigation processes and review processes in its own way, at least we were told so. There are thousands of pages that have revealed, hundreds of folders have been put in the file as additional evidence, there are thousands of complainants. When you look at it formally, there is a very heavy accusation and there are just as many ‘maybe there are reasons to be associated’. What did the opposition do in the parliament during this time, what did the civil society do? For example, why hasn’t an investigation and research commission been established until now? Is this something to be overlooked?

In the past, there had been events such as the Maraş events, the events in Çorum, the events of September 6-7 which were hate crimes, social conflicts that included lynching, and even provocative attempts towards the civil war. I think the way for these things not to happen again is important both for the participants in the demonstrations, for the politicians, and for the security guards who intervened in the events. Political parties could establish a more active mechanism such as investigating incidents, reaching victims, etc. Confronting these processes and ensuring that these processes are illuminated are extremely decisive in terms of establishing a future for societies.

It is also thought that the case was created with political motives rather than a confrontation-justice effort, like being brought up years later, etc., what do you think about it? 

After all, a historical confrontation is needed, that’s for sure. As a result, even the claim that more than 50 people lost their lives in some cases, and 37 people in the last case, requires a confrontation itself. Undoubtedly, the confrontation in the social conscience is important, and will be valuable and decisive for the future of societies, rather than the trial in court corridors.

As a result, the death of dozens of people of course requires responsibility, judgment and punishment. But how you do this is one of the most basic principles of law. In other words, it is necessary to act out of the act, not from the perpetrator. If you act out of the act, the causes of death, autopsy reports, ballistics examinations, weapons, instigators, provocateurs, etc. anything can be investigated. But if you act over the perpetrator, if you set out as they are guilty or as they killed them,  it will turn into the methods of trial in medieval Europe. You have already decided to punish them and you are trying to relate in your own way.

Discussion of the criticisms you made within the party before your arrest, is still ongoing, do you think you are understood?

If I’m not understood, it means I have an expression problem as well. I am neither eager nor willing to hide behind the mystery of obscurity, nor am I in a position to blame the people I am trying to convey the message to. After all, if I am the one who sends the message, I have to act with the responsibility of it and be attentive to be understood correctly, but at the same time, of course, I have to stand behind the fact that it serves the desired purpose. I did not do such a thing out of anger, with a reaction, or with a personal interest.

Before I was arrested, I shared my concerns with the responsible people and with the public in interviews and conversations that I gave from time to time through open means. I think that the subject of politics is society, therefore, if I consider representative democracy sufficient, I would undoubtedly do politics only through representative offices. However, we politicians, committees, mechanisms only have a facilitating role, otherwise the people living in the country have the say. In other words, it is more important how those who set their hearts on HDP, the society, the mass, the public, and therefore how they understand it.

After all, I do not claim that no one else sees the truth, and that everyone should see my truth. As a requirement of my own conscientious responsibility, I share my warnings about what I see as right and necessary. I share my ideas beyond criticism, it is both the party administration and the society that will appreciate and evaluate it. If there are things that I said wrongly or incompletely, or if I said maybe little offensive things, I am open to all kinds of criticism and evaluation about them, of course, but it is a fact that there is a blockage in Turkish politics.

Not only from HDP’s point of view, but from whichever party’s window you look at it, nobody says that there is no such blockage in politics, neither the government nor the opposition can say that the security is intact. If there is a mass of problems and politics has a capacity problem in solving them, it means that we have a responsibility to make other openings in politics and to produce other discourses.

What exactly is the democratic and pluralistic system you are talking about and why is it getting backlash?

If you have a hegemonic point of view in politics, if you are doing politics by thinking you will be the savior and that you claim what is best, you begin to see differences as threats and read criticism as enmity and betrayal. I say it in terms of the definition of the political culture and the dominant understanding in Turkey, however, when we compare it to a sports competition, on the contrary, if you are playing football, you need at least twenty-two people, you cannot compete with only eleven people. The more important the power is here, the more valuable the opposition is, otherwise there will be no competition.

It is a serious handicap for everyone to see themselves as valuable, to care about themselves, and to not tolerate even a role regarding the other. However, strong governments emerge with strong oppositions. Governments also need an opposition that contributes to the decision-making processes with a constructive criticism. You can read this in the form of power throughout the country or in the form of intra-party power.

If we do not reach the maturity and level of seeing diversity as pluralism and richness, if we cannot carry this style to politics and make it dominant in politics, we may reinforce the area under our control and our dominance there, but unfortunately we will always be incomplete, we will always be alone with our inadequacy.

What do these concepts that you frequently use such as alternative politics and direct democracy indicate? What perspective do you have for a solution to the political crisis Turkey is in?

Direct democracy is treated as nostalgia in Turkey, as something a bit romantic and anarchist. At least, the references are made as follows: In the city-states of ancient Greece there may have been direct democracy in the decision-making process consisting of a small population and a city, but now there are nation states, there are millions of people, and thus there cannot be direct democracy here. I don’t look at it that way. Of course, you may not be able to take greater decisions quickly and easily with direct democracy mechanisms. But on the contrary, there is a facilitating example: the means of communication from Ancient Greece to the present… An example that I give very often is when withdrawing money from the ATM, it asks you if you want to buy a house or if you want to get a loan. Now, in a world where it is so easy to ask questions and get answers, if you are really looking for answers to the questions of what the public says or what the society wants, you can well seek their opinions.

If you now turn democracy into such an art of illusion, an art of deceiving the society, then the cost will be extremely heavy. Direct democracy mechanisms should be implemented both locally and perhaps on a common ground or on common platforms as much as possible. This can be a neighborhood initiative, can be at a district level as well as a provincial level, or it can be through mechanisms that are not transferred from election to election, or by very practical methods.

What we mean by alternative politics here of course is not something that is very limited and outlined. Alternative politics is a quest. Can we develop a new language that transcends the old polarizing and marginalizing language as a political method, a political language, as a more encompassing, more comprehensive language that puts the old aggressive discourses away in the face of new perceptions and new pursuits of the new generations in a world that has really changed within these political habits and political style repetitions in Turkey? A democratic alternative, and a language that is more empathetic, more appealing to the other, that does not exclude, does not discriminate, or is not confined to a single identity?

This is a quest, therefore a journey, that’s how it should be described. Those who are interested in this will fill it in together. We will see how much political parties will be affected by this, how much they will benefit from it, how much they will implement it, or how much politicians will care about it in this journey.

How can the political space expand and what role can civil society undertake in this regard?

Politics is too serious to be left only to those who take politics as a profession. Even describing the political sphere as only a field of political parties is constricting in my opinion. Political sphere is a part of the social life and whatever affects that social life, an organized or civic or humanitarian reaction that is put forward with responsibility, with whatever call or initiative, I think all of them should be able to affect the political sphere. Politics should also facilitate them to influence the decision-making processes, that is to mediate. The famous saying of representative democracy “for the people in the name of the people” should be left far behind. What should be kept is the style. The more the political field gets rid of mandate, of oppression and imposition, the more social it becomes, or, to put it vice versa, the more the society participates in politics, the more it is conveyed to politics, the stronger the politics would become in terms of its capacity to solve social problems.

Otherwise, it will be condemned to something like this, only politicians would have the right to have a say about politics, and discourses such as civil society should deal with their own business would emerge. Then it means that you have made politics a profession. So you’re looking at it like this, the surgeon does the surgery, the barber does the shaving, then the politicians take the political decisions about the country. I think the politician has no right to usurp such power. Yes, they would carry more burden, more responsibility, maybe would spend more time, would sacrifice more but in the end, they know that the real owner of all those is the people, the society.

How do you see Turkey’s near future in terms of both politics and social problems? What kind of effort should institutions, especially political parties make for the construction of a democratic society?

When you look at the economy, you can analyze how much of our problems are caused by our internal dynamics or how many are global-scale or external problems. It is possible to make many analysis about it, but no matter what, whether there are global problems or problems arising from our internal dynamics, it is necessary to get rid of the syndrome of waiting for a savior in order to solve them and to seek solutions for them. Societies build their own liberations and shape it with the common minds they establish and the common conscience they develop. Otherwise, if societies delegate this task to politicians, surrender to a state of waiting for a leader, waiting for a savior, or surrender to a passive state, I think this meltdown will probably take a long time and probably the roadmap will not be drawn well. When the parties fanatize and polarize the society, it would cause a very serious damage, a damage in terms of differentiating the social space, and it also has a dimension that prevents transition, makes transformation and change difficult and turns existing patterns into status quo.

If politics is built on a sense of trust, the pursuit of hope and of alternatives would emerge, and humanity must be in a constant pursuit in this sense. There is not a ready-made remedy on who will save us no matter what century or geography the savior would come from, it won’t be enough. Because life goes on, while life and social problems are dynamic, you cannot offer dogmatic remedies, you cannot promise salvation to the society with ready-made remedies. In this sense, the solution is something to be sought together, that is, the prescription must be written together. Maybe we should approach politics with this style. In this sense, the politician has to be more modest, more open to learning in one dimension, but also must perhaps be more assertive in terms of avoiding self-sacrifice, dedication, corruption and in terms of staying away from careerism.

The post ‘We Should Build up a New Encompassing Language Besides Political Style Repetitions and Political Habits.’ appeared first on Sivil Sayfalar.

Önder ve Battalgazi Mahallesi’nde tırmanan gerilimi aynı gece mahallede olan gazeteci Büşra Taşkıran ve Önder mahallesinde mültecilere yönelik çalışmalar yürüten Dünya Evimiz Derneğinden Levent Ayaşoğlu ile konuştuk.

‘Altındağ’da Yaşananlar Hem İktidarın Hem Muhalefetin Yarattığı Bir Sonuç’

Gazeteci Büşra Taşkıran, yaşananları “uzun zamandır mültecilerin üzerinden siyasi malzeme yapmaya çalışan hem iktidarın hem de muhalefetin yarattığı bir sonuç” olduğunu söylüyor. Siyaset malzemesi haline gelen ırkçı söylemlerin sonuçlarına çok acı bir şekilde şahit olduklarını ifade eden Taşkıran, “Altındağ’da yaşananlar sadece bir gencin öldürülmesi ardından bir tepki olarak yorumlanamaz. Evet bir mülteci krizi söz konusu ve insanların bu konuda bir tedirginliği var ama o gece suça meyilli olan kişilerin mahallede yaptıklarını talan ve fırsatçılık olarak nitelendiriyorum” diyor.

Altındağ’da yaşanan saldırılarda o gece bölge sakinleri ile görüştüklerini, bölge sakinlerinin kapılarının önüne çıktığını, olayları izlediğini fakat olaylara dahil olmadığını da söyleyen Taşkıran’a göre mahalle sakinleri öfkeli ve tepkililerdi ama bu onları saldırı gerçekleştirmeleri için itmedi. Mültecilere ilişkin tepkilerini sorduklarını ve daha fazla şaşırdıklarını Taşkıran mültecilerin bölgeye yerleşmesiyle birlikte aksayan belediyecilik hizmeti sorunundan bahsettiklerini ve bunun mültecilere karşı tepkiye dönüştüğünü kaydediyor. Evlerinin önündeki yola asfalt dökülmediğini ifade eden bir ilenin bunu mültecilerin bölgeye yerleşmesi ile bağlantı kurarak gerekçelendirdiklerini aktaran Taşkıran, ayrıca sokak aralarında pek çok kişiden Cumhurbaşkanı’ndan açıklama beklediklerini ve mülteci krizi konusunda Cumhurbaşkanı’nın çare üretmesini beklediklerini tepki ile ifade ettiklerini belirtiyor.

Taşkıran’a göre, mülteci karşıtı ırkçı, ayrımcı dil sosyal medyadan gündelik hayata, oradan da tüm topluma sirayet etmeye başladı. Son günlerde Türkiye’de Suriyeli mülteciler özellikle muhalefet partileri tarafından araç sallaştırıldı. “Altındağ’da yaşananlar sadece bir gencin öldürülmesi ile doğmadı bunun altını çizmek istiyorum. Sistematik olarak siyaset dilinde bu ırkçı söylemlerin arttığı, yalan bilginin çok çabuk yayıldığı ve buna karşı siyasetin bu alandan oy devşirmeye çalışması ile karşı karşıyayız.”

O gece sadece mültecilere karşı suç işlenmedi. Evi ve işyeri yağmalanan Türkler de vardı. Bu ailelere karşı da suç işlendi.

Halkta bu söylemlerin bir karşılığı olduğunu belirten Büşra Taşkıran siyasilerin kullandığı kutuplaştırıcı ve ötekileştiren dile dikkat çekerek sözlerini şöyle sürdürüyor: “Siyasetin bu dili suç gruplarına alan açtı. Bu dil suç işlenmesini aslında teşvik etti. O gece sadece mültecilere karşı suç işlenmedi. Evi ve işyeri yağmalanan Türkler de vardı. Bu ailelere karşı da suç işlendi. Olayların ikinci gününde bölgeyi tekrar ziyaret ettiğimizde Türk esnafların dükkanların önünde beklediğine şahit olduk. Yağma olayının olmaması için sabaha kadar dükkanlarının önünde bekleyeceklerini söylediler. Buradan şunu anlıyoruz. Bölge sakinleri bir saldırı gerçekleştirse hangi dükkânın mültecilere ait olduğunu bilirdi. Dışardan gelen grupların bu saldırıları gerçekleştirdiğini anlıyoruz. Siyaset dilinin değişmemesi halinde, sadece mülteciler değil hepimiz büyük zararlara uğrayacağız. Ve doğacak olan zararlar siyasilerin kullandığı dil ile iyileşecek, düzelecek zararlar olmayacak.”

‘Daha Büyük Tehlike, Mültecilerin Mahallede Birlikte Yaşadığı Kürt, Alevi, Roman Kökenli Bireylere Yönelmesi Riski’

Irkçı ve ayrımcı dilin sosyal medyadan gündelik hayata, oradan da toplumsal hayata sirayet etmeye başlaması, mülteci ve göçmen karşıtı dalganın Suriyeli mültecileri de içine alacak şekilde köpürtülmesiyle gelinen noktayı, 2016 yılından bu yana Önder Mahallesi’nde mültecilere ve orada yaşayan yoksul halk için çalışmalar yürüten Dünya Evimiz Derneği’nden Levent Ayaşlıoğlu ise şöyle değerlendiriyor:

“Yaşanan gerginliğin sonunda hem mülteci toplumunun hem de yerel toplumun ve kamuoyunun davranış ve söylemlerini yeniden gözden geçirmesi gerekiyor.  Mülteci alanında yaşanan ırkçı saldırıların, başka il ve ilçelerde de gerçekleşmesi riski ile birlikte, daha büyük tehlike, mültecilerin mahallede birlikte yaşadığı Kürt, Alevi, Roman kökenli bireylere de yönelmesi riski.”

Ayaşlıoğlu ayrıca hak savunuculuğu yapan tüm kurumların ve kişilerin bir araya gelerek ırkçı saldırılara ve nefret söylemlerine karşı ortak mücadele platformunu oluşturmasının önemine vurgu yapıyor. Mültecilerin Türkiye’deki siyasi gelişmelerin ve mültecilere yönelik gelişen nefret söyleminin farkında olarak böyle bir saldırıyı beklediklerini de söyleyen Ayaşlıoğlu, mahallede Altındağ Belediyesinin ekmek dağıtımı dışında STK’lar dahil olmak üzere, hiçbir kurumun mültecilerle ile ilgilenmemesi nedeniyle, devlet kurumlarına ve mülteci alanında çalışan STK’lara yönelik güvensizliğin arttığına da dikkat çekiyor.

The post ‘Altındağ’da Yaşananların Sorumlusu İktidar ve Muhalefet’ appeared first on Sivil Sayfalar.

Cumhuriyet Halk Partisi (CHP) ise KHK sonucu yaşanan hak ihlallerini 15 Temmuz 2016’dan hemen sonra CHP Genel Merkezi’nde bir komisyon kurarak KHK’lıların mağduriyetini gündeme taşımıştı.

Aradan geçen 5 yılın ardından, CHP, KHK’lar nedeniyle yaşanan hak ihlallerini tespit etmek ve ihlallerin önlenmesi için 35 ili kapsayan toplantı serisine başladı. İlk olarak İzmir’de yapılan ziyaretlerde ihraç edilen KHK’lılarla bir araya gelecek olan CHP’li vekiller, mağdurların taleplerinin dinleyecek ve bu çalışmanın bir rapor hazırlayacak. 

Bu çalışma Türkiye genelinde CHP İnsan Haklarından Sorumlu Genel Başkan Yardımcısı Gülizar Biçer Karaca ve Sosyal Politikalardan Sorumlu Genel Başkan Yardımcısı Yüksel Taşkın koordinasyonunda gerçekleştirilecek. 

CHP Ankara Milletvekili Yıldırım Kaya ve Gülizar Biçer Karaca yürütülen çalışma hakkında Sivil Sayfalar’ın sorularını yanıtladı.

Yıldırım Kaya, 15 Temmuz 2016’dan hemen sonra CHP Genel Merkezi’nde bir komisyon kurarak KHK’lıların mağduriyetini parti olarak gündeme taşıdıklarını, yaşanan mağduriyetleri çok yakından takip ettiklerini ve çözümü konusunda büyük çaba harcadıklarını belirtti. Kaya, söz konusu komisyonda görev alan biri olarak, 25 bin kişiyle yüz yüze CHP Merkezi’nde görüştüğünü ve 70 binin üzerindeki müracaat dosyasını Meclis’e ve ilgili Bakanlıklara ilettiklerini kaydetti. Bu çalışmaların bir devamı olarak KHK’lılarla Ankara, İstanbul, İzmir, Eskişehir, Kayseri, Aydın, Denizli, Trabzon, Samsun, Diyarbakır, Adıyaman ve Van olmak üzere 35 ilde toplantılar düzenleyeceklerini söyleyen Yıldırım ayrıca, CHP iktidarında KHK’lıların yeniden adil yargılanmasının sağlanarak mağduriyetlerin giderileceğini belirtti. 

‘Temel Sorun Yargısız İnfaz’

KHK buluşmalarındaki gözlemlerini de paylaşan Kaya, temel sorunun yargısız infaz olduğunu düşünüyor. Kaya’ya göre, adil bir yargılama yapılmadığından gerçek suçluların elini kolunu sallayarak kaçtığını ya da kurulan FETÖ borsasıyla “aklandığını” gördüklerini, ancak darbeyle uzaktan yakından alakası olmayan kişilerin büyük bir mağduriyet yaşadığına tanıklık ettiklerini söyledi. 

KHK’lıların iş bulma haklarının ellerinden alınmış, toplumdan dışlanıp, izole bir hayat yaşayıp, fişlendikleri için iş bulamadıklarını söyleyen Yıldırım Kaya, sözlerini şöyle sürdürdü: “Kimse onları işe almak istemiyor, çalıştırmak isteyen de korkudan çalıştıramıyor. ‘Ağaç kabuğu yesin.’ diyenler, dediklerini yapmış ve bu insanları gerçekten açlığa mahkûm etmişler.”

Çalışma sonunda çıkacak olan raporu her platforma taşıyacaklarını belirten Kaya, canlı tanıkların delil ve beyanlarından oluşan bu rapor ile KHK mağdurlarının haklarının iade edilmesi için diğer delillerin yanında yeni yazılı bir belge olacağını sözlerine ekledi.  

‘OHAL Komisyonu Oyalama Komisyonu’na Dönüştü’ 

KHK mağduriyetlerinin giderilmesi için sürdürülen çalışma hakkında görüşlerini paylaşan CHP İnsan Haklarından Sorumlu Genel Başkan Yardımcısı Gülizar Biçer Karaca ise her bireyin özgürce yaşayabileceği, düşüncelerini özgürce ifade edebileceği, hakların evrensel ilkeler ışığında teslim edileceği demokratik Türkiye mücadelesi vermek zorunda olduklarını belirtti. 

Karaca, “Yeni bir toplum ve rejim inşasına girişerek hak ihlallerini inanılmaz boyuta taşıyan 19 yıllık AKP iktidarının; 15 Temmuz darbe girişimi sonrasında, CHP olarak 20 Temmuz sivil darbesi olarak tanımladığımız süreçte ilan ettiği OHAL, çoklu hak ihlallerini beraberinde getirmiştir” dedi. KHK’larla bir gecede işinden edilen, kamu görevinden ihraç edilen, KHK’lıların hukuksuz bir biçimde kurulan ve varlığını sürdüren OHAL Komisyonu’nda dosyalarının yıllardır bekletildiğini söyleyen Karaca, yaşanan hak ihlallerinin önlenmesinin Türkiye’de insan hakları ve demokrasi açısından elzem olduğuna vurgu yaptı. 

Gülizar Biçer Karaca, çalışma hakkından, eğitim hakkına, sağlık hakkından barınma hakkına yaşadıklarını zulüm olarak nitelendiren ve seslerini duyurmaya çalışan KHK’lıların yaşadığı mağduriyetlerin hak ihlalleri açısından değerlendirilmesinin çözüm bekleyen sorun alanlarından olduğunun altını çizdi.

OHAL Komisyonu’nun Oyalama Komisyonu’na dönüştüğüne ve lağvedilmesi gerektiğine dikkat çeken Gülizar Biçer Karaca, ayrımcılığa, ötekileştirmeye, mobbinge, dışlanmaya, yoksulluk ve yoksunlukla sınanmaya terk edilen KHK’lı bireylerin, yaşadıkları mağduriyetlerin “sivil ölüm” olarak tanımlanması gerektiğinin altını çizdi. 

Karaca, ayrıca ayrıştırma, kutuplaştırma, ötekileştirme iklimini yaratarak bu hukuksuzluk ve adaletsizlikten beslenen bir iktidarın, OHAL Komisyonu keyfiyeti ile adil yargılanma hakkının önüne set çektiğini söyledi. 

“Hem evrensel normlar hem de anayasamız açısından baktığımızda; bu ülkede yaşayan bireylerin her bir birey gibi lekelenmeme hakkı, yurttaşların adil yargılanma hakkı vardır.” diyen Karaca, çıkan yasaların, geçmişe dönük uygulanamayacağını belirtirken, sadece KHK’lıların değil akrabaları, çocukları ve ailelerinin de cezalandırılmakta olduğunu söyledi: “Sistematik bir düşmanlaştırmaya maruz bırakılan ve haklarını arayan KHK’lıların adil yargılanma taleplerinin karşılanmaması, yasaların geriye dönük işletilemezliği, kesinleşmiş yargı kararı olsa dahi işlerine iade edilmemesi, noterde şahitliklerinin dahi sayılmaması, intiharla sonuçlanan yaşam hakkı ihlalleri gibi örneklerle de insan hakları ihlalleri katlanarak artarak devam etmektedir”.  

‘1959-2020 Yılları Arasında Türkiye En Çok Adil Yargılanma Hakkını İhlal Etti!’

Gülizar Biçer Karaca, görüşmemizde Türkiye’nin insan hakları karnesini de rakamlarla hatırlattı. Buna göre, 2020 yılı Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) istatistiklerine göre, Türkiye’nin en çok ihlal ettiği haklar arasında adil yargılanma hakkı yer alıyor.  2020’de en çok ihlal edilen 3 hak; 31 ihlal ile ifade özgürlüğü, 21 ihlal ile adil yargılanma hakkı ve 16 ihlal ile özgürlük ve güvenlik hakkı oldu. Bir başka istatistiğe göre, 1959-2020 yılları arasında 3 bin 309 hak ihlali ile Türkiye en fazla hak ihlali yaşanan ülke oldu ve bu süre içerisinde en çok ihlal edilen hak, 953 ihlal ile adil yargılanma hakkı oldu.

“Adil yargılanma hakkını; bir bireyin bir suçlama veya yasal bir anlaşmazlık ile karşılaşması durumunda; davanın makul bir süre içerisinde, bağımsız ve tarafsız bir mahkemede, hakkaniyete uygun bir biçimde ve kamuya açık olarak görülmesi şeklinde” tanımlayan Karaca, adil yargılanma hakkının davanın makul bir sürede görülmesi, bağımsız ve tarafsız mahkemeler, yargılamanın hakkaniyete uygun olarak yapılması ve yine yargılamanın açık ve aleni olması şeklinde 4 kriterini olduğunu belirtti.

CHP olarak neden ihraç edilenlerin veya hakkı ihlal edilenlerin adil yargılanma hakkını savunduklarına açıklık getiren Karaca, suç isnadı ve yargılamanın bir süreç olduğunu; ceza yargılamasının temelinin suç ve cezanın şahsiliği ilkesine dayandığını vurguladı:

“15 Temmuz darbe girişimi ve sonrasında 20 Temmuz sivil darbesi ile OHAL dönemine giren Türkiye’de KHK’lar ile birçok hak ihlaline imza atıldı. Kurunun yanında yaş da yandı. Birçok insan sebepsiz yere FETÖ’cü suçlaması ile karşılaştı. “Babanın telefonu baz istasyonundan sinyal almış. Sen de FETÖ’cüsün o zaman”, “kızın cemaat okullarına gitmiş suçlusun” deniyor. Ama kişi hiç evlenmemiş, çocuğu yok. Yargılanmadığı için suçsuzluğunu kanıtlayamıyor. Bunlar gibi suçlamalar ile karşılaşıldı. Bizim adil yargılanma ısrarımız buradan gelmekte.”

‘Hak Mücadelesinin Ne Olduğunu Yaşadığım Hukuksuzluklarla Öğrendim’

Açık, aleni ve hakkaniyete uygun bir biçimde, bağımsız mahkemelerde yargıçların delilleri incelenmesi ve suç ve cezanın şahsiliği dikkate alınarak gerçekten suçlu olanların  cezalandırılması gerektiğini altını çizen Karaca, “iktidar ve medyasının gerçek suçluların ve siyasi ayağın ortaya çıkmasından korktuğunu” söyledi. 

KHK’lıların yaşadığı hak ihlallerinin çok boyutlu olduğuna da dikkat çeken söyleyen Gülizar Biçer Karaca; söz konusu boyutları şu şekilde sıraladı: Kanser vakaları, kronik hastalıklar, psikolojik ve fizyolojik sorunlar, öldükten sonra göreve iadeler, intiharlar ile baş başa bırakılmaları; komşularının, mahalledeki esnafın, okuldaki öğretmen arkadaşlarının, işyerindeki mesai arkadaşlarının selam vermekten dahi çekinir hale gelmesiyle yaşanan hayal kırıklığı…

Karaca’nın dikkat çektiği bir diğer önemli husus, mağduriyetlerin giderilmesi için yürüttükleri çalışmalar kapsamında, “hak mücadelesinin ne olduğunu yaşadığımız hukuksuzluklarla öğrendim” diyen çok çeşitli gruplardan kişilerle bir araya geldiklerini söylemesi idi.

Farklı illerden, mesleklerden farklı insanların yaşadığı o kadar ortak acı var ki, bu toplantılarda çok çarpıcı örnekleri sadece bizler değil birbirleri de duyarak yalnızlaştırmaya karşı dayanışmayı güçlendirmeye yaradığını düşünüyorum.

Toplantılara katılamayanların talep ve önerilerini CHP kurumsal mail adresine ( khklilarkonusuyor@chp.org.tr) iletilen maillerle kendilerine ulaştırmayı sürdürdüklerini söyleyen Karaca, barış akademisyenlerinden, KESK üyelerine, askeri öğrenci ailelerinden cezaevlerindeki yurttaşlar ve yakınlarına kadar çok sayıda ve farklı kesimden telefon mail ve mektup aldıklarını sözlerine ekledi. 

The post ‘KHK’lıların Yaşadığı Mağduriyetler ‘Sivil Ölüm’ Olarak Tanımlanmalı’ appeared first on Sivil Sayfalar.

Cezaevinden ilk çıktığınızda ‘halkımı düşündüm’ dediniz şu an halkın içinde bulunduğu durumu nasıl gözlemliyorsunuz?

Siyasetin yok edildiği zorbalığın ve gücün hakim olduğu bir dönemdeyiz. Bu dönemde doğru işler yapıyorsanız eğer yeriniz cezaevi oluyor. 

Gelen mektuplardan, avukat görüşmelerinde aktarılan mesajlardan halkın da yanımda ve arkamda olduğunu gördüm, hissettim. ‘Bana yapılan hareketin haksız olduğunu, haksız yere içeride bulunduğumu insanlar da görmüş diye düşündüm ve bu halk vekilinin yanındaysa ben de halkımın yanındayım’ dedim. 

Cezaevinde bu halk için neler yapabilirim, nasıl bir siyaset üretilebilir, siyaset dışı yöntemlerle bir şeyler yapma imkanı bulabilir miyim diye bayağı düşündüm. Neler yapabilirim diye yoğun mesafe kat etmeye çalıştım. Örneğin ‘Kürt meselesini Rizeli bir teyzeye nasıl anlatabilirim, alevi sorununu Konya’daki teyzeye nasıl anlatabilirim’ diye. Türkiye’nin sorunlarını elimden geldiğince düşünmeye çalıştım, daha ortak faydalardan hareket ederek bir şeyler yapılabileceğini bunun da faydalı olacağını tahmin ediyorum. Siz halk için çabaladığınızda halk bunu görüyor ve en zor durumda olduğunuzda size bunun karşılığını gösteriyor. 

Hem size hem oğlunuza yapılan muamelelerin kişisel bir yönü olabileceği, bir cezalandırma yöntemi olabileceği fikrine katılıyor musunuz?

Yargısal sürecimin ne kadar hukuksuz olduğunu herkes gördü ve biliyor. Barış istemenin çok şeytanlaştırıldığı bir dönemde barış istediğim için çok sevdiğim işimden ettiler. Halk tarafından seçilen bir vekil olarak siyasi gerekçelerle cezaevine girdim. Vekil olarak insanların mecliste size saygı duyduğu durumdayken, cezaevinde çok saygısız muamelelere maruz kaldım ama inancım ve azmimle dimdik ayakta durdum.

Tüm bunlar aslında nasıl hedef haline getirildiğimizi çok net bir şekilde gösteriyor ama çok güçlü bir argümanla ayakta duruyorum. Cezaevine giderken aileme, ‘Ben yanlış bir şey yapmadım, asıl doğru şeyler yaptığım için cezaevine giriyorum, o yüzden moralimiz bozulmasın, kendinizi suçlu gibi hissetmeyin’ dedim. Oğlum ve ailem dışarıda, bense içeride mücadele sergiledik. 

Oğlum Salih beni dışarıda temsil anlamında epey gayret sarf etti. Büyük bir temsiliyet sergiledi. Benimle ilgili kamuoyu oluşturdu. Darp edildi, hakarete uğradı ve gözaltına alındı. Bu aslında benim yaşadığım sürece benzer bir süreçti. Oğlum da aynı yolu tercih edince aynı muamelelere maruz kaldı. Ama ikimiz de toplumun vicdanının olumlu karşıladığı insanlar olduk. 

Hak mücadelesini her şartta sürdürme çabanızın arkasında nasıl bir motivasyon var?

Doğru olduğuna inandığınız işi yapmak güzel bir şey. Vicdanınızın sesini dinlemeniz ve onu duymanız lazım. Bunu yaptığınızda vicdanen rahat ediyorsunuz. Yanlış bir şey yaptığınızda vicdanınız kabul etmiyor ve rahatsız oluyorsunuz. Özetle yüreğinizin git dediği yere gitmeniz ve vicdanınızla, yüreğinizle hareket etmeniz lazım.

Cezaevindeyken sizi etkileyen, unutamadığınız bir durum yaşandı mı?

Çok üzüldüğüm bir anım var paylaşmak isterim. Öncesinde de ilgilendiğim üniversiteli kürt genç öğrenci grubu vardı. Bu öğrenciler cezaevindelerdi. Gençler içeride birtakım haksızlıklara karşı durdukları için daha da ceza alıyorlardı. ‘Dün biz cezaevindeyken bize yardımcı oluyordun bugün de biz sana hoş geldin demek ve yanında olduğumuzu belirtmek istiyoruz’ deyip mektuplar göndermişlerdi. İçlerinden bir tanesinin içinde bulunduğu şartlar çok zorluydu, çok zor durumdaydı, tehlikeli mahpus sınıfından hücreye koymuşlardı. İçinde bulunduğu şartlar çok kötü olmasına rağmen kendi durumunu görmezden gelerek bana mektubunda moral vermeye çalışıyordu. Vefa duygusu ile yapılan bu hareket elbette ki çok hoşuma gitti. 

Siyaset ve sivil alanın geleceğini nasıl görüyorsunuz nasıl bir mücadele örgütlemek gerek?

Hem Siyasette hem sivil alanda inatçı olmak gerekir diye düşünüyorum. Yüreğinizle ve vicdanınızla inandığınız şeyin arkasından gitmeniz gerek. Ben öyle yapıyorum.

Bazen ‘biz bu işi yaptık denedik ama olmadı’ deniyor. Bu böyle olmaz işin peşine düşmek inatçı ve de mücadeleci olmak gerek. Hem Boğaziçi direnişinde hem kendi mücadelemde sizin de fark ettiğiniz gibi bir inat var. İçinde bulunduğum şartlar kötü ve zordu buna rağmen geri adım atmadım. Boğaziçili arkadaşlar da böyle bir duruş sergilediler, uyumadılar mücadele ettiler ve vazgeçmediler. Siyasette de sivil toplumda da inandığın şeyin arkasından gitmek gerektiğini görüyoruz, ısrarla mücadele ve inatla peşini bırakmamak, vicdan ve yüreğinle o işi yapmak.. Bunu yaptığınızda içinde bulunduğumuz şartlar ne olursa olsun kazanabilirsiniz. Cezaevindeyken de gündem yaratmayı başardım. Kendinize inandığınızda zindanda da olsanız mücadeleye etmeye devam ediyorsunuz. Mücadeleyi bırakmadık boyun eğmedik ve kazandık.

Her kesimden insanın desteğini aldınız. Bundan sonra seçim beklentileriniz ve çalışmalarınız nasıl olacak. Siyasette birleştirici bir rol almayı planlıyor musunuz?

Ben yoluma devam edeceğim. Ayrımsız bir insan hakları mücadelesi güzelliğinin tadını, lezzetini almış durumdayım. Zaman içerisinde neyin doğru olduğunu gördüm. Merhamet ve vicdanla yaklaşırsan başarı geliyor. Eğer halk benim yanımda olmuşsa ben de bu halkın daha çok yanında olmaya, daha fazlasını samimiyetle yapmaya çalışacağım. Mücadelemden bir başarı öyküsü çıktı. Bundan sonrası için yanımda olan insanlar için daha fazla sorumluluk hissediyorum. 

The post ‘Bu Dönemde Doğru İşler Yapıyorsanız Yeriniz Cezaevi Oluyor’ appeared first on Sivil Sayfalar.

The current system has many things which should be changed, but apart from the worded ones, a mental and moral transformation is necessary. Besides, what has been experienced and seen in the current system since 2017 is: one, separation of powers and two, auditability. If we can fortify these two, if we can achieve them, we will be covering an important distance.

The Presidential Government System claimed that it would make the governance in Turkey more effective and would clear up the unwieldness of the system. Do you think this claim has come true?

It was seen in the three-year period that this system was unsustainable. Both those in power and the opposition parties have seen this as well as the public. All the political, economic, diplomatic and social issues in Turkey eventually pounded at the system’s door and were experienced.

How would the relationship between political parties and civil society become effective? If you were to make an arrangement about civil society, how would you organize this area?

What we call a civil society makes the most important contributions to the development and progress of a country, of a society, of a city, of a district or of a movement. There’s a huge gap in our country in this regard. In fact, if politics takes steps towards improving civil society, politics, law, our country and society will improve as well. However unfortunately, our country is also experiencing a great letdown in this respect. We were not in a very good condition anyway, but we can say that we have faced many letdowns in this regard in the last 15-20 years.

How would an effective civil society dialogue occur?

Thoughts, ideas, structures, political parties who understand and comprehend the importance of civil society among the development and progress of societies and countries would presumably disempower the Ministry of Interior on matters related to civil society and its organization and attribute those matters to the Ministry of Development, because civil society gives the biggest support to the development of a country. In this respect, we need to make sure that the civil society in our country to remain as civilian as possible. All economic assets in the hands of the state have been privatized for the sake of efficiency for the last 15-20 years in Turkey, knowingly or unknowingly. There are civil society organizations among them as well. If the public is inefficient as they say and if privatization is needed, then civil society should be left civilian. There must always be a distance between civil society and the public so that development begins in every aspect such as law, science and art, and so that civil society can make the expected contributions to pluralism, participation and controllability.

What do you think should be the characteristics of a good management system in terms of civil society?

The most important elements are controllability and transparency. The more civilian a çivil society is and the more it can act independently of the public, the better and more efficient public services would become. Problems that may arise would be minimized as much as possible.

What kind of an approach or mechanism is needed for the effective participation of civil society in local governments? What roles do civil society and local governments have in this regard?

Local government and civil society relations are mainly on the agenda in Turkey in theory and these relations are tried to be established as much as possible in many metropolitan and district municipalities. But keeping civil society under control as much as possible by the public, by the government, by the local government or the central government, prevents that efficiency from emerging.

How should the relationship between civil society and politics be?

Politics should pave the way for civil society and should improve civil society so that it can be improved too. If politics improves in a country and if the steps that would empower civil society and that surrounds the economy, foreign policy, education, social life, science and art are taken consciously by the politics and if the distance between  is kept and if there is no expropriation, we will probably achieve the civil society-politics relationship that we desire for Turkey.  We have very qualified, very conscious minds, people and civil society organizations in Turkey. The most important way to benefit from these is to strengthen civil society activities and the civil society movement through politics. 

The post ‘All the İssues of Turkey Eventually Pounded at the System’s Door’ appeared first on Sivil Sayfalar.

Eğer Türkiye’de Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi değişirse, mevcut sistemin korunması ve değişmesi gereken özellikleri sizce neler? 

Tek kişinin egemenliği ile demokrasi bir arada olamamaktadır. Burada tercih yapmak gerekir. Demokrasi mi? Kişi egemenliği mi? Türkiye’de mevcut sistemi sorgularken Amerika’yı baştan keşfetmeye gerek yok, durum her açıdan ortada.

Cumhurbaşkanı devletin başıdır, öyle de kalmalıdır ancak yetkileri şekilsel olmalıdır. Kuvvetler ayrılığı (Yasama, yürütme ve yargı) gerçek anlamda hayata geçirilmelidir. Yargı, siyaset kurumunun etkisinden kurtulmalı ve adalet mekanizmasına milletimizin güven duyması sağlanmalıdır. Adaletsizliğin olduğu hatta yaygınlaştığı ülkelerde sağlıklı bir devlet-vatandaş ilişkisi inşa edilemez. Haksızlığa uğrama duygusu kitleleri öfkelendirir bu durum hem asayişin bozulmasına hem de illegal yapılanmaların ve zorbalığın yaygınlaşmasına neden olur.

Cumhurbaşkanı Hükümet Sistemi, Türkiye’de yönetimi daha etkili kılacağı ve sistemin hantallıklarını çözeceği iddiasını taşıyordu. Sizce bu iddia gerçekleşti mi?

Devlet, kurum ve kuruluşlardan oluşan siyasi organizasyonun adıdır. Başka bir ifadeyle Devlet teşkilatlanma biçimidir. Devleti oluşturan kurumların işleyişi ise onlara ruhunu kazandıran devletin yönetim biçimi ve rejimiyle ilişkilidir. Özellikle belirtmek isterim ki yönetim biçimi ve rejim farklıdır. Sistemin ismini analiz ettiğimde dahi problem görüyorum. İsimde hem belirsizlik var hem de cumhuriyete ya da demokrasiye vurgu yapmıyor. “Cumhurbaşkanlığı Sistemi” olarak tanımlanıyor. Bu tanımdan ne anlaşılıyor? İçeriği, uygulamaları bir kenara bırakıp sırf isimden anlaşılan nedir?  Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi’ni içerik olarak analiz edersek bu soruya en doğru cevabı halk verecektir bence.

Devletin ve devlet gücünü elinde bulunduran iktidarın her türlü uygulaması halk üzerinde doğrudan etki oluşturur. Sistemin getirdiği olumlu ya da olumsuz etkiye aziz milletimiz maruz kalmaktadır. Gözlemlerim, medyaya yansıyanlar ve kişisel tecrübelerimden yola çıkarak söyleyebilirim ki bu sistem hiçbir açıdan derdimize derman olmadığı gibi yeni problemler doğurdu, yeni sorunlar taşıdı gündemimize. Bu sorunlar arasında sıralama yapacak olursak önceliği zarar gören demokrasimize vermek lazım. Çünkü demokrasi tüm devlet mekanizmasını etkiler. Yargıdan, eğitime, ekonomiye ve sağlığa kadar devleti oluşturan tüm unsurlar demokratik işleyişten nasibini alır. Kısaca Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi sorunlarımızı çözmediği gibi mevcut tablonun ağırlaşmasına ve yeni sorunların gündemimize taşınmasına neden olmuştur.

Siyasi Partiler ve sivil toplum ilişkileri nasıl etkili olur?

Siyasi partiler, demokrasinin olmazsa olmazıdır. Tıpkı sivil toplum kuruluşları gibi. Hep birlikte daha iyi yaşam koşullarını oluşturma amacını gerçekleştirmek için uğraşırlar. Siyasi partiler iktidara gelmeyi ve iktidar olmak suretiyle topluma hizmet etmeyi hedeflerler.

Siyasi partiler hangi aşamada olursa olsun gerek kuruluş, gerek muhalefet, gerekse iktidar sivil toplumu ihmal etmemeli. Mecliste temsil imkânı bulsun ya da bulamasın her parti sivil inisiyatifle ilişkilerini koşulsuz olarak devam ettirmelidir. Eğer bir siyasi parti sivil toplumla ilişkisinde kopukluk yaşarsa halktan ayrışır. Halkın sorunlarına kör, sağır olur. Körleşmiş, sağırlaşmış bir siyasi parti çözüm üretemediği gibi temsil alanını da yitirir. 

Etkili bir sivil toplum diyaloğu nasıl oluşur?

İyi bir diyalog oluşturmak için önce sivil toplumun önemine inanmak gerekir. Siyasi partiler kendi varlık sebebini unutmamalı ve ayrım yapmadan kendini tüm sivil toplumun temsilcisi olarak görmelidir. Niyeti ve amacı net şekilde ortaya koyduktan sonra sivil toplumla diyaloğa geçecek enstrümanları belirlemek gerekir. Teknoloji kullanımın yaygınlaştığı bir dönemde sivil toplumla diyaloğa geçmek artık daha kolay mümkün olmaktadır. STK‘lar ile düzenli toplantılar yapılmalı, belli periyotlar dahiline veriler paylaşılmalı. Verilerin güncellenmesi önemli. Çünkü çözümü güncel veriler üzerinden yapmak gerekir. İyi niyete, iş birliğine dayalı ilişkiler geliştirilirken STK‘ların güçlenmesi, Yaygınlaşması ve gelişmesi için de çaba harcanmalıdır.

Ancak Türkiye’de önemli engellerin de olduğunu belirtmeliyim. En büyük engel ise İktidar gücünün muhalifler üzerinde baskı oluşturması. Her platformda muhalefetin kendine yer bulamaması ve engellenmesi. Bu demokrasi ve insan hakları ile bağdaşmayan, özgürlük alanını daraltan uygulamalar muhalefet partilerinin sivil toplumla olan ilişkilerinde zorluklara neden olmaktadır. Hatta bazı sivil toplum temsilcileri, muhalefet partileri ile görüşmeye bile olumsuz bir tavırla yaklaşmak durumunda kalmaktadırlar. Demokratik yaklaşımın ve demokrasi kültürünün eksikliği tüm sistem üzerinde olduğu gibi siyasi partilerin sivil toplum ile diyaloğunu da çeşitli biçimlerde etkilemektedir. 

Siyaset sivil toplumdan ne ölçüde faydalanıyor? Nasıl daha iyi faydalanabilir?

Siyaset ve sivil toplum et ve tırnak gibidir. Birbirinden ayrılmaz bir bütündür. Neden mi? İkisinin de varlık sebebi halkın sorunlarına çözüm bulmak, halkın sesi olmaktır. Siyaset kurumu samimi olarak halkın derdine derman olmayı amaçlıyorsa sivil topluma duyarsız kalamaz. Toplumun menfaatine çalışan siyaset kurumu sivil toplumla iş birliği içinde olur. Ancak siyaset kurumunun sivil toplumdan anladığı sadece kendi ideolojisine, dünya görüşüne yakın STK’lar ile koordinasyon içinde bulunup diğerlerini yok saymaksa orada çok boyutlu sorunlar baş gösterir. İlk başta demokratik temayül zarar görür. Ardından toplumun bir bölümünün sorunları ihmal edilir ve geniş kitleler seslerini duyuramadıkları için kendi kaderlerine terk edilirler bu da mağduriyetlerin oluşmasına yol açar. İktidara yakın STK’lar güçlenirken diğerleri hakkaniyetli olmayan biçimde her geçen gün ihmal edilmenin kırgınlığıyla potansiyellerini korumaya çalışırlar.

İstişare etmek bizim geleneğimizde zaten var ayrıca günümüzün liberal demokrasilerinin en önemli unsurları çoğulculuk, katılımcılık ve eşitlik. Çoğulculuk farklı görüşlerin temsil edilmesi ve sistem içinde yer bulması ile hayata geçirilebilir. Hükümet dışı kamusal alanın güçlenmesi ile katılımcı bir demokrasiye sahip olabiliriz. Bunları bilmiyorsanız ve önemine inanmıyorsanız gerçek anlamda demokrasiyi hayata geçiremediğiniz gibi sivil toplumla da eşitliğe ve iş birliğine dayanan bir mekanizma oluşturamazsınız. İçinde bulunduğumuz durum tam da budur. Maalesef ayrımcılığın farklı türleri vuku bulduğu gibi iktidarın sivil toplumdan anladığı sadece kendine yakın gruplardır. Bu durum geniş kitlelerin sesini duyurmasını engellemekte ve seslerini duyuramadıkları için de mağduriyetler artarak devam etmektedir. Ayrıca şunu da belirtmeliyim ki sadece kendi düşünce dünyanıza, ideolojinize yakın STK’lar ile istişare etmenin kime, ne faydası dokunur? Zaten sizin gibi düşünen insanlarla fikir alış verişinde bulunduğunuzda toplumun, milletin menfaatine hangi açılımları hayata geçirebilirsiniz? Bu durum demokrasi kültürüne uygun olmadığı gibi pragmatik açıdan da doğru değildir.

Tekrar tekrar altını çizerek belirtmek istiyorum ki ayrımcılık yapmadan, eşitlikçi bir yaklaşımla tüm STK‘lar ile iletişim kurmaya, işbirliği yapmaya hazırız ve hatta bunu hayata geçirdik, geçirmeye de devam edeceğiz. Kadın örgütlerimizle, esnaflarımızla toplumun her kesimini temsil eden STK’larımız ile her platformda bir araya geliyoruz. Salgın döneminde yüz yüze toplantılar yapamasak da internet üzerinden istişare yaptık. Biz her eli tutmakta kararlıyız. Milletimizin derdi bizim derdimizdir. Çözüm bulmak da vazifemizdir. İnanıyorum ki iş birliği yaparak sorunlarımıza çözüm üreteceğiz o irade bizde var.

The post ‘İyi Bir Diyalog Oluşturmak İçin Önce Sivil Toplumun Önemine İnanmak Gerek’ appeared first on Sivil Sayfalar.

There are almost no associations or institutions left in Turkey that seek for social peace in Turkey with the Presidential Government System. With the latest law, many associations were shut down. Civil society organizations have been arrested and been exposed to lawsuits when using their right to criticize, they cannot breathe or survive under these circumstances. Civil society, which criticizes the opposition and which represents the problematic areas in real terms is indispensable for a democratic ground in Turkey. Unfortunately, there are hardly any institutions left that convey the demands of the society and that directs the government and that want those demands to be realized in favor of the people. 

Many institutions that maintain their existence as a civil society or that claim to exist so are also proponents. They do not have a mission other than the political provincial and district organizations of the government. Unfortunately, there is also a serious poisoning in the field of civil society. While the civil society field should have been an indispensable cornerstone of democracy, it got even weaker with the Presidential system.

How should be the relationship between civil society and politics?

Civil society consists of institutions that feed and directs politics, that convey the basic problems of the society to politics and that tries to solve the problems through the political mechanism. You can’t dissociate politics from civil society. Politics should be made in accordance with the demands of the society. Civil society organizations are the own dynamics of the society. Unfortunately, a serious relationship with civil society cannot be established in this field either.

Politics should build walls between itself and civil society that will prevent civil society from being influenced by commercial or rentier actions and political views. But it should follow a way and method that should be influenced by civil society, that take the suggestions of civil society into account, and that ensure social peace and tranquility of society together with civil society.

What kind of an approach or mechanism is needed for the effective participation of civil society in local governments? What roles do civil society and local governments have in this regard?

Civil society consists of mechanisms that make great contributions to both local and general democracy. Since local governments produce services together with the public, civil society organizations have very important effects and contributions here. Civil society has a great contribution to the formation of local governments with participatory democracy and transparency. The relationship of local governments with civil society is one of the best indicators of how democratic, how participatory and how transparent the local government is, and how much service it provides for people. We’ve witnessed with the recent presidential system that all of the associations that were shut down were institutions that had been active in the localities and that were organized on the basis of the basic demands of the society.

On the one hand, trustees are appointed, on the other hand, civil society organizations are shut down or were nullified. Therefore, it is very clear to reveal the picture of local democracy as its governed by trustees, without civil society and local governments.

This is the most significant indication that Turkey’s democratic grounds have been disappeared. Trustees are appointed to the will of the people, civil society organizations that are the capillaries that affect and feed the people are shut down, they try their best by exerting pressure on civil societies not to produce services.

The post ‘Civil Society is Indispensable for Democratic Ground’ appeared first on Sivil Sayfalar.

Sivil toplum ve siyasette uzun yıllardır bulunan biri olarak geçmiş dönemlerle bugünü sivil toplum – siyaset ilişkileri ve sivil alanın genişliği açısından nasıl karşılaştırırsınız?

Kuramsal açıdan çok zor bir tartışma alanı ama günlük ihtiyaç üzerinden analiz yapacak olursak, sivil toplumu depolitize bir okuma ile ele alanlar var. Daha apolitik bir alan gibi okuyanlar var dolayısıyla da siyasetten uzak durma, siyasetten uzaklaşma siyasetin dışında durarak sorunları çözme gibi tarifler yapılıyor. Ben tam tersi bir bakış açısına sahibim. İnsan aynı insan, doğa aynı, devletler aynı devletler, dolayısıyla sivil toplumu tehdit edenler de sivil toplumun alanını daraltan sorunlarla siyasetin alanı aynı gibi. Elbette ikisinin kendilerine göre farklı tarzları var. Fakat etkileşim ve iç içe geçmişlik var. Ben sivil toplumun bakış açısının siyasete geçmesini önemsiyorum. Siyasetin de karar alma süreçlerini sadece siyasetçilerle değil özellikle sivil toplumla toplumsal mücadelelerle güçlendirilmesi ve desteklenmesi kanaatindeyim. Bu alandaki ilişkiyi sağlıklı bir zemine kavuşturabildiğinizde de hem siyaset  nitelikli hale gelecektir hem de sivil toplum siyasal karar alma süreçlerinde belirleyici olacaktır.

HDP’nin de bu süreci bir içe kapanma, bir tepkisel savunma refleksi vermekten çok kendi gerçekleriyle yüzleşip aynı zamanda siyasetin öznesinin toplum olduğunun bilinciyle, farkındalığıyla bunu bir fırsata çevirmeye çalışması son derece önemli.

HDP’ye yönelik açılan kapatma davasıyla ilgili neler söylemek istersiniz?

Bunun üç boyutu olduğu kanaatindeyim. Birincisi teknik ve hukuki boyutu ki bu belki en az tartışılan ya da tartışılması gereken tarafı. İkincisi siyasi boyutu, daha çok kim ne kadar karlı çıkacak kimin oyu artacak, oylar nereye gidecek gibi, siyasi hesaplar, siyasi kaygılar, siyasi önceliklerle ilgili değerlendirmeler. Ben bunun şüphesiz hukuk boyutundan daha belirleyici olduğu kanaatindeyim. Benim en çok önemsediğim ise üçüncü boyutu, yani toplum ve toplumsal psikoloji boyutu.

İnsanlar demokratik bir mücadele aracını önemsemiş ona bir değer affetmiş ondan bir beklentiye girmişlerse bu tip girişimler ya da hesaplar, planlar toplumsal psikolojide nasıl bir etki doğuruyor bence asıl bunu önemsemek gerekiyor. Demokratik siyaset kanalını önemseyen kitleler açısından parti kapanması, parti kapatılması ne ifade eder. Devletin ve siyasi partilerin gözünden bakmak elbette olayı anlamak açısından önemli ama, daha önemlisi siyasetin öznesi toplumsa, toplum bunu nasıl okuyacak ona bakmak lazım. O insanlar hangi karamsarlıkları, umutsuzlukları, hayal kırıklıklarını yaşayacaklar. Özellikle HDP’nin de bu süreci bir içe kapanma bir tepkisel savunma refleksi vermekten çok kendi gerçekleriyle yüzleşip aynı zamanda siyasetin öznesinin toplum olduğunun bilinciyle, farkındalığıyla bunu bir fırsata çevirmeye çalışması son derece önemli.

Siyasi partiler daha aktif daha etkin bir mekanizma kurabilirlerdi. Olayların araştırılması mağdurlara ulaşılması vs. gibi. Bu süreçlerle yüzleşmek bu süreçlerin aydınlanmasını sağlamak toplumların gelecek kurması açısından son derece belirleyicidir.

Protestoların yaşandığı günlerden sizin de dahil edildiğiniz dava sürecine kadar Kobani olaylarını nasıl değerlendiriyorsunuz? 

Olayın aydınlatılması ile ilgili yoğun çabayı iki taraf da yapmalıydı. Hükümet kendince çok uzun soruşturma süreçleri, inceleme süreçleri geçirdiğini iddia ediyor, en azından bize öyle söyleniyor. Ortaya çıkmış binlerce sayfa var, yüzlerce klasör ek delil diye dosyaya konmuş binlerce müşteki var. Şeklen baktığınızda ortada çok ağır bir itham var ve bir o kadar da ‘belki ilişkilendirilmek istenen gerekçeler var’ bu süre boyunca muhalefet parlamentoda ne yaptı sivil toplum ne yaptı. Örneğin şimdiye kadar neden bir inceleme, araştırma komisyonu kurulamadı. Bu geçiştirilecek bir konu mu? 

Geçmişte bu coğrafyada Maraş olayları, Çorum olayları 6-7 Eylül olayları gibi bir boyutu, nefret suçu olan, linç olan, toplumsal çatışma, hatta iç savaşa dönük provokatif denemeler olan olaylar var. Bunların tekrarlanmamasının yolu, hem gösterilere katılanlar açısından hem siyasetçi açısından hem de olaylara müdahale eden güvenlik görevlileri açısından da bence önemli. Siyasi partiler daha aktif daha etkin bir mekanizma kurabilirlerdi. Olayların araştırılması mağdurlara ulaşılması vs. gibi. Bu süreçlerle yüzleşmek bu süreçlerin aydınlanmasını sağlamak toplumların gelecek kurması açısından son derece belirleyicidir.

Davanın yüzleşme – adalet çabasından çok siyasi saiklerle oluşturulduğu da düşünülüyor, yıllar sonra gündeme getirilmesi vs, bununla ilgili ne düşünüyorsunuz?

Sonuçta tarihsel bir yüzleşmeye ihtiyaç var bu kesin. Sonuç itibariyle bazı dosyalarda 50’nin üstünde, son yargılandığımız dosyada ise 37 kişinin hayatını kaybettiği iddiası bile başlı başına bir yüzleşmeyi gerektirir. Şüphesiz mahkeme koridorlarındaki yargılamadan çok toplumların geleceği açısından önemli, değerli ve belirleyici olan toplumsal vicdandaki hesaplaşma ve yüzleşmedir. 

Sonuç itibarıyla onlarca insanın ölümü elbette birilerinin sorumluluğunu, birilerinin yargılanmasını ve cezalandırılmasını gerektirir. Ama bunu hangi yöntemle yapıyorsunuz, işte bu hukukun en temel ilkelerinden birisidir. Yani failden değil fiilden hareket etmek gerekir. Fiilden hareket ederseniz ölüm sebepleri, otopsi raporları, balistik incelemeleri, silahlar gibi azmettirenler, tahrik edenler vs. ne varsa araştırılabilir. Ama siz failden hareket ederseniz peşinen ‘bunlar suçludur, bunlar öldürmüştür’ diye yola çıkarsanız bu da ortaçağ Avrupa’sındaki yargılama yöntemlerine döner. Siz zaten onu cezalandırmaya karar vermişsiniz kendinizce bir şekilde bağ kurmaya çalışıyorsunuz. 

Tutuklanmadan önce  parti içi yaptığınız eleştirilerin tartışması halen sürüyor, anlaşıldığınızı düşünüyor musunuz?

Anlaşılamamışsak bizim de ifade problemimiz var demektir. Ne anlaşılmazlığın gizemi arkasına saklanma hevesi ve niyeti içerisindeyim ne de mesajı vermeye çalıştığım insanları suçlayacak bir durumda değilim. Sonuçta mesajı veren bensem bunun sorumluluğuyla hareket etmek ve doğru anlaşılmak konusunda özen göstermek ama aynı zamanda tabi ki bunun istenen amaca hizmet etmesinin de arkasında durmak zorundayım. Ben bir öfke ile bir tepki ile kişisel bir hesapla böyle bir şey yapmadım. 

Tutuklanmadan önce  parti kurullarında kaygılarımı, endişelerimi ilgili sorumlu arkadaşlarla ve zaman zaman açık araçlarla verdiğim röportajlarda söyleşilerde de bunu kamuoyu ile paylaştım. Ben siyasetin öznesinin toplum olduğunu düşünüyorum dolayısıyla temsili demokrasiyi yeterli görseydik şüphesiz sadece temsil makamları üzerinden siyaset yapardık. Oysa biz siyasetçiler kurullar, mekanizmalar sadece kolaylaştırıcı role sahibiz yoksa sözün asıl sahibi ülkede yaşayan insanlardır. Yani HDP’ye gönül verenler, toplum kitle halk dolayısıyla da onların nasıl anladığı daha önemli.

Sonuçta ‘benden başka kimse doğruları görmüyor, herkes benim doğrularımı görsün’ diye bir iddiam yok. Ben kendi vicdani sorumluluğumun gereği olarak doğru ve ihtiyaç olarak gördüğüm şeylere dair uyarılarımı paylaşıyorum. Eleştiriden de öte fikirlerimi paylaşıyorum, bunu takdir edecek ve değerlendirecek olan hem parti yönetimidir hem de toplumdur. Yanlış söylediğim, eksik söylediğim belki biraz kırarak, inciterek söylediğim şeyler varsa bunlarla ilgilide gayet tabi her türlü eleştiriye değerlendirmeye açığım ama Türkiye siyasetinde bir tıkanma olduğu vaka. 

Sadece HDP açısından değil hangi partinin penceresinden bakarsanız bakın kimse kalkıp siyasette böyle bir tıkanma yok iktidarda, muhalefet de mutlu asayiş berkemal diyemiyor. Ortada sorun yumağı varsa ve siyaset bunları çözmek konusunda bir kapasite sorunu yaşıyorsa demek ki siyasette başka açılımlar yapmak başka sözler üretmek gibi bir sorumluluğumuz var.

Bahsettiğiniz demokratik ve çoğulcu sistem tam olarak nedir ve neden tepki görüyor?

Siyasette hegemonik bir bakış açısına sahipseniz eğer, ben kurtaracağım, ben her şeyin en iyisini bilirim modunda siyaset yapıyorsanız farklılıkları tehdit olarak görmeye, eleştiriyi düşmanlık ihanet gibi okumaya başlarsınız. Türkiye’deki siyasi kültürün egemen anlayışın tarifi açısından söylüyorum oysa burada tam tersine spor müsabakasına benzettiğimiz de, futbol oynuyorsanız en az yirmi iki kişi lazım sadece on bir kişiyle müsabaka yapamazsınız burada iktidar ne kadar önemliyse muhalefet de o kadar değerlidir yoksa ortaya bir müsabaka bir yarışma çıkmaz.

Herkesin kendini değerli görmesi kendini önemsemesi ötekine dair bir role bile tahammülün olmaması ciddi bir handikap. Oysa güçlü iktidarlar güçlü muhalefetlerle ortaya çıkar. İktidarların da yapıcı bir eleştiri ile karar alma süreçlerine katkı sunan bir muhalefete ihtiyaçları vardır. Bunu ülke genelindeki iktidar biçiminde de parti içi iktidar biçiminde de okuyabilirsiniz. 

Farklılığı çoğulculuk, zenginlik olarak görmek olgunluğuna, seviyesini ulaşamazsak bu tarzı siyasete taşıyamaz ve siyasette egemen kılamazsak eğer, kontrolümüzün altındaki alanı ve oradaki hakimiyetimizi belki pekiştirmiş oluruz ama ne yazık ki hep eksik kalırız hep yetmezliğimizle baş başa kalırız.

Demokrasiyi toplumu kandırma sanatına çevirirseniz, bedeli son derece ağır olur. Doğrudan demokrasi mekanizmalarının hem yerellerde hem de mümkün olduğu kadar ortak payda zeminlerinde, platformlarında hayata geçirilmesi gerektiği kanaatindeyim. Bu bir mahalle inisiyatifi olabilir, il veya ilçe düzeyinde olabilir. Seçimden seçime havale edilmeyen görüş alma mekanizmaları ile de olabilir.

Alternatif siyaset, doğrudan demokrasi, sık sık kullandığınız bu kavramlar neye işaret ediyor? Türkiye’nin içinde bulunduğu siyasi krize nasıl bir çözüm perspekstifiniz var? 

Doğrudan demokrasi Türkiye’de biraz nostalji gibi ele alınıyor. Biraz romantik anarşist bir şey gibi. En azından göndermeler şöyle yapılıyor, eski Yunandaki şehir devletlerinde küçük nüfus ve bir şehirden ibaret  karar alma süreçlerinde doğrudan demokrasi olabilir ama, artık ulus-devletler var milyonlarca insan var bunlarla nasıl doğrudan demokrasi olacak gibi bir tavır var. Ben çok böyle bakmıyorum, elbette ki siz makro kararları doğrudan demokrasi mekanizmalarıyla hızlı ve kolay alamayabilirsiniz ama, tersine kolaylaştırıcı örnekler de var. Örneğin, bankamatikten para çekerken size soruyor ‘kredi almak ister misiniz’ diye. Soru sormanın ve cevabının bu kadar kolay alındığı iletişim araçlarına sahip olduğumuz bir dünyada eğer gerçekten halk ne diyor, toplum ne istiyor diye merak ediyorsanız ve cevabını arıyorsanız pekala onun görüşlerine kolaylıkla başvurabilirsiniz. 

Demokrasiyi toplumu kandırma sanatına çevirirseniz, bedeli son derece ağır olur. Doğrudan demokrasi mekanizmalarının hem yerellerde hem de mümkün olduğu kadar ortak payda zeminlerinde, platformlarında hayata geçirilmesi gerektiği kanaatindeyim. Bu bir mahalle inisiyatifi olabilir, il veya ilçe düzeyinde olabilir. Seçimden seçime havale edilmeyen görüş alma mekanizmaları ile de olabilir. 

Burada alternatif siyasetten kastımız çok sınırlandırılmış çerçevesi çizilmiş bir şey değil. Alternatif siyaset bir arayış. Bu alternatiften kastımız hem siyaset yapma tarzı ile ilgili hem de alternatif demokratik bir dil. Türkiye’deki bu siyasi ezberleri, alışkanlıkları ve siyasi tekrar içerisinde, gerçekten değişen dünyada, yeni kuşakların yeni okumaları yeni arayışları karşısında bu ezber ve alışkanlıkların dışında yeni bir siyasi yöntem ve daha kuşatıcı, daha kapsamlı eski kavga dilini eski kamplaştıran eski ötekileştiren dili aşan yeni bir dil geliştirebilir miyiz? Daha empati dili içeren daha ötekine hitap edebilen dışlayan ayrımcılık içeren ya da bir tek kimliğe hapsedilmemiş bir dili kurabilir miyiz?

Bu bir arayış dolayısıyla da bir yolculuk, böyle tarif etmek lazım. İçini bu işe ilgi duyanlar birlikte dolduracaklar siyasi partiler bundan ne kadar etkilenirler ne kadar faydalanırlar bunu ne kadar hayata geçirirler ya da siyasetçiler bunu ne kadar önemserler bunu da hep birlikte bu yürüyüşte göreceğiz.

Siyasal alan nasıl genişler bu konuda sivil toplum nasıl bir görev üstlenebilir?

Siyaset, siyaseti meslek edilenlere bırakılmayacak kadar ciddi bir iştir. Siyasal alanı sadece partiler alanı gibi tarif etmek bile daraltıcı. Siyasal alan toplumsal hayatın bir parçasıdır  ve o toplumsal hayatı etkileyen örgütlü ne varsa ya da yurttaş sorumluluğuyla ortaya konulan ne tepki, ne girişim, ne inisiyatif varsa bunların hepsi bence siyasal alanı ve siyasette karar alma süreçlerini etkiliyebilmesini kolaylaştırmalı, aracılık yapmalı. Temsili demokrasinin meşhur söylemi  ‘halk adına halk için’ modu çok gerilerde kaldı. Kalması gereken bir üsluptur. Yasal alan vesayetten baskıdan dayatmadan ne kadar kurtulursa o kadar toplumsallaşır toplum siyasete ne kadar katılırsa ya da ne kadar taşınırsa siyaset o kadar toplumsal sorunları çözme kapasitesi itibarıyla güçlenir.

Yoksa şöyle bir şeye mahkum olur;  ‘sadece siyasetçiler söz söyleme hakkına sahiptir, sivil toplum işi ile uğraşsın’. Şöyle bakıyorsunuz demektir, ameliyatı cerrah yapar traşı berber yapar vs. işte ülke ile ilgili siyasi kararları da siyasetçi alır. Bence siyasetçinin böyle bir yetki gaspına hakkı yok. Evet daha çok yük taşır, sorumluluk alır daha çok mesai harcar, çok fedakarlık yapar ama sonuçta şunu bilir, bütün bu yaptıklarının asıl sahibi, asıl patronu halktır, toplumdur. 

Hem siyaset hem toplumsal sorunlar açısından Türkiye’nin yakın geleceğini nasıl görüyorsunuz? Demokratik bir toplumun inşası için siyasi partiler başta olmak üzere kurumlar nasıl bir çaba içerisine girmeli? 

Sorunlarımızın ne kadarı bizden kaynaklı, ne kadarı küresel ölçekli bunun analizini ekonomiye baktığınızda siz de yapabilirsiniz.

Buna dair uzun analizler yapmak mümkün ama ne olursa olsun küresel sorunlar da olsa içeriden, iç dinamiklerden kaynaklı sorunlar da olsa bunları çözme bunlara dair çözüm arayışı ortaya koyma konusunda bir kere kurtarıcı bekleme sendromundan kurtulmak gerekiyor. Toplumlar kendi kurtuluşlarını kendileri inşa ederler. Kurdukları ortak akılla geliştirdikleri ortak vicdanla şekillendirirler. Yoksa toplumlar da bu işi siyasetçilere havale eder ve kurtarıcı bekleyen bir moda girerse, pasif edilgen moda teslim olurlarsa bence bu çok uzun bir erime kalır hem de o yol haritası çok da sağlıklı inşa edilemez. Partiler toplumu fanatize ettiğinde, kamplaştırdığında bunun çok ciddi tahribatı var. Hem toplumsal alanı parçalama açısından tahribatı var hem de geçişkenlikleri engelleyen dönüşümü değişimi zorlaştıran ve mevcut kalıpları statükolaştıran bir boyutu var. 

Siyaset güven duygusu üzerine kurulursa umut olabilecek, alternatif olabilecek arayışlar gerçekleşir ki insanlık bu anlamda sürekli bir arayış içerisinde olmalıdır. ‘Hazır bir reçete var bizi bu  kurtaracak’ bu hangi yüzyıldan hangi coğrafyadan gelmiş olursa olsun bence yetmez. Hayat devam ediyor, hayat dinamik ve toplumsal sorunlar dinamikken siz dogmatik reçeteler sunamazsınız, hazır reçetelerle topluma bir kurtuluş vaat edemezsiniz. Bu anlamda çözüm birlikte aranacak reçete birlikte yazılacak. Belki bu tarzla bu üslupla siyasete yaklaşmak lazım. Siyasetçi bu anlamda belki bir boyutuyla daha mütevazi daha öğrenmeye açık bir boyutuyla da şüphesiz fedakarlık, adanmışlık, çürüme ve yozlaşmadan, kariyerizmden uzak durma konusunda da belki daha iddialı olmak zorunda.

The post ‘Ezber ve Alışkanlıkların Dışında Kuşatıcı, Yeni Bir Dil Geliştirmeliyiz’ appeared first on Sivil Sayfalar.