Avrupa Birliği ile başlayan müzakarelerde kadın istihdamına yönelik ‘politika önerilerinin zayıf ve toplumsal cinsiyet bakış açısından yoksun’ olarak görülmesi Kadın Emeği ve İstihdamı Girişimi (KEİG)’nin kurulmasını önceledi. 2006 yılından itibaren bu alanda çalışma yürüten KEİG’e dair Begüm Acar ve İdil Soyseçkin sorularımızı cevapladı.  

KEİG’in kuruluş sürecini ve amaçlarını aktarabilir misiniz?

Begüm Acar: Avrupa Birliği ile müzakerelerin başlamasının ardından Kadın istihdamı konusu gündemde önemli bir yer almaya başladı ve bunu birçok toplantı ve rapor hazırlığı takip etti. Ancak, kadınların istihdamını artırmaya yönelik politika önerileri son derece zayıf ve toplumsal cinsiyet bakış açısından yoksundu. Bu nedenle Kadın İstihdamı Zirvesi’nden sonra Mart 2006’da Kadın Örgütleri Ortak Basın Açıklaması başlığı altında bir basın açıklaması kaleme aldık ve kadın örgütlerinin imzasına sunduk. 2 Nisan 2006’da kadın emeği ve istihdamı alanında çalışan bir grup kadın aktivist ve akademisyen bir araya gelerek Kadın Emeği ve İstihdamı Girişimi (KEİG)’ni kurdu. 

KEİG bireysel olarak kadınlara ne şekilde faydalı olabilir?

Acar: Kadın emeği ve istihdamı konusunun ücretli, ücretsiz çalışan, günümüzün neoliberal politikalarıyla etrafı kuşatılmış her kadının hayatına değen bir yanı var. Kadınların ev içinde görünmeyen emeği, işyerinde cinsiyet kimliği ya da cinsel yönelim sebebiyle maruz kaldığımız ayrımcılıklar, eşitsiz çalışma koşuları, kayıt dışı çalışma gibi her birimizin hayatına değen birçok problemi içeriyor. Son dönemde gündeme getirilen ve özellikle kadınlar için teşvik edilen esnek çalışma; kadınların hayatın her alanına katılımının önünde en büyük engellerden birini oluşturan çocuk, yaşlı, hasta, engelli bakımı gibi konular yaşadığımız coğrafyada feminist perspektifle politika yapmaya en çok ihtiyaç duyduğumuz alanlardan birkaçı. 

Çalışma Yaşamında Güvenceli Ve Sürekli Bir Yer…

Kadın emeğinin istihdamı derken nasıl bir istihdam tahayyül ediyorsunuz?

Acar: Kadın emeği ve istihdamı alanında mücadele etmek sadece kadın istihdamının artırılmasına yönelik politikalarla sınırlanamaz. Ev içindeki karşılıksız emeği ya da kadınların ve LGBTİ’lerin istihdamda yaşadığı ayrımcılıkları görünür kılmak ve bunların dönüştürülmesine yönelik mücadele etmek gerekiyor. Kadınların çalışma yaşamında güvenceli ve sürekli bir yer edinmesini amaçlıyoruz. Esnek çalışma düzenlemeleri içerisinde kadınların seçeneksiz bırakılmasını ve bu tür çalışma biçimlerinin kadın emeğini daha çok güvencesiz bırakma riskini ortaya çıkarmaya çalışıyoruz. Bakım emeğinin ve ev işlerinin sadece kadınların sorumluluğu olarak görülmediği, erkekler ve devlet tarafından da paylaşıldığı bir dünya istiyoruz. 

Kadın emeği ve istihdamı açısından Türkiye’ye ilişkin bir tablo çizersek ne söyleyebiliriz?

İdil Soyseçkin: Öncelikle herkesin çok iyi bildiği bir gerçek olarak kadınların iş gücü piyasasına ve istihdama katılımı AB ve OECD ülkelerinin ortalamasının çok altında. Diğer taraftan Türkiye’de erkeklerin istihdama katılımı da kadınların neredeyse iki katı. Altı çizilmesi gereken diğer bir nokta da kadın istihdamının neredeyse yarısının kayıt-dışı olması. 

Diğer taraftan kadınların eğitim seviyesi arttıkça işsizlik oranının da arttığını görüyoruz. Yani daha düşük eğitim seviyesindeki kadınlara göre çalışma istekleri daha fazla olan kadınlar, bu oranda iş bulamıyorlar. Bu da işsizlik oranını yükseltiyor. Kadınların yoğun olarak yer aldığı ve “kadın mesleği” olarak adlandırılan öğretmenlikte dahi kadınlar yönetici pozisyonlarında yer bulamıyorlar. Benzer şekilde akademisyen kadınların sayısının fazlalığına rağmen, dekan ya da rektör olan kadınların sayısı fazlasıyla düşük. Kısacası cam tavan kadınların üstünde kalın ama şeffaf bir duvar gibi duruyor.

Kadın emeğinin eşit ve adil biçimde değerlenmesi ve istihdama yansıması için yöneticilerin yapması gerekenler nedir, nasıl düzenlemeler yapılabilir? 

Soyseçkin: Kadın örgütlerinin, feminist aktivistlerin yıllardır üzerinde durduğu gibi kadınlara geleneksel cinsiyet rollerinden kaynaklı olarak yüklenen hane ve aile bireylerinin bakımı konusunda bu yükü hafifletecek ve erkeklerin de eşit bir şekilde rol alacağı düzenlemelere ihtiyaç var. Yerel ve ulusal yönetimler her mahallede her çocuğu ulaşabileceği ücretsiz ya da düşük ücretli nitelikli okul öncesi bakım ve eğitim olanakları sunmalı. Bunun yanı sıra yaşlı/hasta veya engelli bireyler için de ulaşılabilir ve kaliteli kamu hizmeti çok önemli. Aksi takdirde kadınlar beceri eğitim kazanmak için imkan bulamazlar bu da onları istihdamdan uzak tutar. 

Ayrıca haneye ve bakıma dair her türlü sorumluluğun erkekler tarafından da paylaşılması gerektiği gerçeği çeşitli kampanyalarla, yayınlarla ve etkinliklerle tüm topluma yayılarak cinsiyet eşitsizliğinin aşındırılması için adımların atılması olmazsa olmaz bir gereklilik. 

İşe alımlarda aynı iki aday arasından kadınların teşvik edilmesi, işyerlerinde cinsiyetçi/ayrımcı dil ve pratiklerin ortadan kaldırılması için çalışmalar yapılması, iş ve iş dışı yaşam dengesinin cinsiyet eşitliği perspektifinden tanımlanması ve uygulanması, yalnızca annelik izni değil babalık ve erkekten kadına devredilemez ücretli ebeveyn izni gibi düzenlemelerin yasalarla zorunlu hale getirilmesi ve tüm bu düzenlemelerin uygulanmasının takibi yapılacak çok temel noktalar arasında sayılabilir.

‘İnsana Yakışır İş Olanakları Temel Hareket Noktamız Olmak Zorunda’

Kadınların iş yaşamına kavuşmasının yanında eşit ücret ve sosyal güvence meselesi eksiklikler olarak görülüyor. Bu neden önemli ve ne yapılabilir?

Soyseçkin: Yalnızca istihdam temelli baktığımızda kadınların hangi koşullarda nasıl işlerde çalıştıklarını göz ardı etmiş oluyoruz. Oysa kadın istihdamının artırılmasından bahsederken insana yakışır iş olanakları temel hareket noktamız olmak zorunda. Kadınlar çalışmaya başladıklarında kazandıkları para üstünde kontrolleri var mı, ev içindeki kararlarda belirleyiciklikleri nedir, kendilerini geliştirme olanaklarına sahipler mi gibi sorulara cevabımız evet olmadığında yalnızca para kazanmasının dönüşüm yaratacak kadar bir etkisi olmuyor maalesef. 

Diğer taraftan neredeyse tüm çalışan kadınların işten eve geldikten sonra “ikinci vardiya” olarak hane içi tüm işleri yerine getirmeleri de üstünde ısrarla durulması gereken bir durum. Dolayısıyla sadece bu gerçeklik bile kadınların sigortalı çalışmasının ne kadar önemli olduğunu gösteriyor. Yani kadınlar hem işte hem evde çalıştıklarından erkeklere göre çok daha çabuk yıpranıyorlar, sağlık sorunları yaşıyorlar. Türkiye’de emeklilik sisteminde yer alabilmeniz için sigortalı çalışmanız gerekiyor. Kadınların büyük bir kısmı hem çoğu zaman çocukları belirli bir yaşa gelip kendilerine yetebildiklerinde çalışmaya başladıklarından emeklilik sistemine de çok geç girmiş oluyorlar. Dolayısıyla sigortalı çalışsalar dahi emeklilik kriterleri nedeniyle emekli olabilmeleri neredeyse imkansız görünüyor. Eğer boşanırlarsa ya da eşlerini kaybederlerse bu durumda sağlık hizmetlerinden bile yararlanamama gibi bir durum ortaya çıkıyor. 

Mikro-Krediler Düşük Kazançlı Çalışma Ve Borçlanmayı Getiriyor

Kadınların iş yaşamına dahil olması noktasında ulusal ve uluslararası birçok kurumun çalışmaları ve belirlemeleri mevcut. Birleşmiş Milletler, bakanlıklar, kalkınma ajansları gibi özellikle bir dönem hala devam eden mikro kredi verilmesi yönünde bir çaba mevcut. Bu ne kadar etkili oldu?

Soyseçkin: Mikro-kredilerin Türkiye’de ve genelde dünyada uygulamalarına baktığımızda, kadınların yine ev içinde kalarak hatta çocuklarını da bu emek sürecine katarak çalıştıkları, düşük kazanç getirecek işler yaptıklarını görüyoruz. Verilen kredi miktarı başka türlü bir çalışmayı olanaklı kılmıyor. Diğer taraftan çoğu zaman çok yüksek faiz oranları ödemek durumunda kalıyorlar. Mikro-kredi borçlarını kapatmak için başka yerlerden borç aldıkları böylece bir borçlanma döngüsü içine girdikleri durumlar sık yaşanıyor. Diğer taraftan kadın sivil toplum kuruluşları kredi borçlarının ödenmesinin takibini yapan yapılara dönüştürülüyor. 

Mikro kredi, hibe ve benzeri  yöntemlerle kadınların iş yaşamına dahil edilmesi çabaları bir yandan fayda sağlarken diğer yandan benzer işleri yapan, çoğunlukla ev yaşamından gelen yeteneklerin ticarileştirilmesi gibi bir durum ortaya çıkarıyor: Temizlik şirketleri, ev yemekleri ve el işi dükkanları gibi. Kadın emeğinin nitelikli istihdamı önündeki engeller nedir, ne yapılmalıdır?

Soyseçkin: En temel engelin toplumsal cinsiyet eşitsizliği olduğunu düşünüyorum. Bunun değişmesi için yasa yapıcıların kısa, orta ve uzun vadeli planlamalar yapıp bunu kararlılıkla uygulamaları gerekiyor. Bu konuda kadın örgütlerine ve bu alanda yıllardır çalışan aktivistlere danışılması mühim. 

Platform sadece istihdam edilmeyi değil sonrası ile ilgili kısımla da ilgileniyor. Bu konuda önümüzdeki günlerde bir panelde düzenlenecek. Hem  panelin içeriğine yönelik hemde kadınların iş yerlerinde yaşadığı sorunlara ilişkin bilgi verebilir misiniz?

Acar: İşyerlerinde erkek şiddeti, taciz ve mobbing gibi kadınların maruz kaldıkları temel yapısal problemlerle birlikte kadınların çalışma hayatındaki durumu daha da zorlaşıyor. Kriz koşullarında ise işyerlerinde kadın işçi sağlığı, genel güvenliği, şiddet, mobbing, taciz gibi sorunlar üzerine konuşmanın ve politika üretmenin aciliyeti daha fazla ortaya çıkıyor. Bu konuda kadınlar olarak bir araya gelmek, sorunlarımızı ve mücadele yöntemlerimizi konuşmak, işyerlerinin kadınlar için nasıl daha güvenli hale gelebileceğini tartışmak istiyoruz. Bütün kadınları 13 Ekim Pazar günü 13.00-17.00 arasında Tarih Vakfı’ndaki panelimize bekliyoruz.

The post “Kadın Emeği İstihdamın Artırılmasına Yönelik Politikalarla Sınırlanamaz” appeared first on Sivil Sayfalar.

Bu soru son zamanlarda yeniden ve daha sık sorulmaya başlandı ve kadın hareketinin de gündemine tekrar girdi. Konu üstüne derinlemesine konuşulmaya ve tartışılmaya duyulan ihtiyaç dolayısıyla ve daha önce de yapılmış benzer tartışmalarla birlikte kadın emeği ve istihdamı alanına katkı yapmak umuduyla KEİG bir forum yapmaya karar verdi.

Bu forumda meseleyi farklı çalışma ve emek biçimleri üzerinden tartışmak, deneyimlerimizi paylaşmak ve ileriye dönük politikaları birlikte belirlemek istiyorlar. Tüm kadınları foruma davetli!

Program

10:00-10:30 Kayıt

10:30-11:15 Çerçeve sunuş

Önceki krizlerden ne öğrendik? Bu krizde bizi neler bekliyor?

Özge İzdeş ve Yelda Yücel

11:15-12:00 Tartışma

12:00-12:15 Ara

12:15-13:15 Grup çalışması*

13:15-14:15 Öğle yemeği

14:15-16:00 Grup çalışması

16:00-16:15 Ara

16:15-17:30 Sonuçların paylaşımı ve kapanış

*Çalışma gruplarının konuları:

– Sendika ve örgütlenme

– Sosyal ekonomi, ev eksenli çalışma ve kooperatifler

– Beyaz yakalılar, formel istihdam ve esnekleşme/güvencesizleşme

– Yoksulluk ve sosyal yardımlar

– Göçmen kadınların emeği

** Bakım emeği ve hizmet sistemi tüm çalışma gruplarını kesen bir konu olarak ele alınacaktır.

İletişim

E-mail: iletisim@keig.org

Facebook etkinlik sayfası: https://www.facebook.com/events/517980155369071/ 

Etkinlik adresi 

Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Bomonti Kampüsü – Konferans Salonu

Cumhuriyet Mh. Silahşör Cd. No: 89 Bomonti – Şişli / İstanbul

The post Kriz, Kadınlar ve Kadın Emeği Forumu appeared first on Sivil Sayfalar.

Bilgi notunda öne çıkan bazı önemli noktalar şöyle:

– İş yaşamından en yüksek oranda çıkan grup genç kadınlar. Erkekler daha çok çırak/stajyer, eğitim ve öğretim nedeniyle işlerini bırakırken; genç kadınların yüzde 71’i ev işleri, çocuk, hasta ve yaşlı bakımı nedeniyle iş yaşamından çıkıyor.

– Kadın erkek eşitsizliğine ilişkin iş yaşamından çekilme oranı bakımından en büyük fark 25-34 yaş grubunda. Bu yaş grubundaki her yüz kadından 14’ü işgücü dışında kalırken bu rakam erkeklerde yüzde 1’i bile bulmuyor.  Genellikle çocuk doğurma ve bakım ihtiyacını karşılama amacıyla bu yaş grubu iş yaşamından çekilmek zorunda kalıyor.

– Okur-yazar olmayan her dört kadından biri iş hayatının dışında kalırken bu oran aynı eğitim düzeyindeki erkeklerde yüzde 12.

– Sosyal güvence çalışma yaşamından çekilme bakımından çok kritik. Güvencesiz çalışma hem kadın hem de erkeklerin işgücü dışına çıkma riskini arttırıyor, ancak kadınlardaki etkisi çok daha belirgin.

– Sosyal güvenceden yoksun çalışan her yüz kadından 23’ü bir sonraki yıl işgücü dışında kalıyor. Erkeklerde bu oran yüzde 8. Kadınlar güvenceli bir işte çalışıyor olsalar dahi işten çekilme oranı erkeklere kıyasla dört kat daha yüksek.

– Kadın çalışanların sahip olduğu meslekler arasında en üst sıralarda yer alan sanatkârlar, nitelik gerektirmeyen işler, hizmet ve satış elemanlığı gibi meslekler aynı zamanda işgücü dışına çıkma riskinin de yüksek olduğu meslekler.

– Evde bakıma ihtiyaç duyan çocuk sayısı üç ve daha fazla olan iki yetişkinli hanelerde yaşayan kadınların iş yaşamını bırakma oranı diğerlerine göre en yüksek düzeyde. Türkiye’de ev içinde eşitsiz işbölümü, çocuk bakım hizmetlerinin yetersiz olması ve işgücü piyasasının cinsiyetçi yapısı kadınların aleyhine sonuçlar doğuruyor.

– Çalışan kadınların çoğunlukla kadın işlerini içeren mesleklerde yoğunlaşması, cinsiyete dayalı meslek ayrımı, onların iş bulmakta zorlanmasına, yüksek işsizlik oranlarına ve işgücünün dışına çıkmalarına yol açıyor.

Bilgi notunun tamamına ulaşmak için tıklayın.

Kaynak: STGM

The post Genç Kadınlar İş Yaşamından Çekiliyor appeared first on Sivil Sayfalar.

Tanıtım toplantısının ilk kısmında YADA(Yaşama Dair Vakıf)’dan Mehmet Ali Çalışkan’ın moderatörlüğünde gerçekleşen, BM Kadın Birimi Avrupa ve Orta Asya Bölge Direktörü ve Türkiye Temsilcisi Ingibjorg Gisladottir, Global Compact Türkiye Yönetim Kurulu Başkanı Mustafa Seçkin ve Birleşmiş Milletler Nüfus Fonu (UNFPA) Türkiye Temsilcisi, Azerbaycan ve Gürcistan Ülke Direktörü Karl Kulessa’nın katılımcıları olduğu açılış paneli yer aldı. Panelde İzlanda kadın hareketinin önemli isimlerinden Gisladottir, kendi tecrübesinden de hareketle, Türkiye’de ve dünyada kadınların bakım yükü, cam tavan, toplumsal cinsiyete dayalı ücret farklılığı gibi birçok zorlukla yüzleşiyor olsa da, özel sektör de dahil olmak üzere bu konularla ilgili tüm tarafların çözüme katılmaya teşvik edilmesiyle, var olan karamsar tablonun kısa sürede değişebileceğinin altını çizdi. Seçkin ise, özel sektörün sürece katılımının önemini tekrar vurgularken, aynı zamanda kadının güçlenmesi prensiplerinin ve toplumsal cinsiyet eşitliğinin özel sektör ve tüm diğer kurum ve kuruluşlarda gerçekleştirilebilmesi için erkeklerin katılım ve liderliğinin önemine de dikkat çekti. Son olarak Karl Kulessa ise UNFPA’in bu aşamadaki misyonunun özel sektöre destek vermek olduğunu, kadına yönelik şiddet, temsiliyet, kadının güçlenmesi gibi tüm sorunların bir bütün olarak ele alınmasının çözüm için kritik olduğunu ifade etti.

İlk panelin ardından UN Women Avrupa ve Orta Asya Bölge Ofisi’nden Program Uzmanı Mehtap Tatar Uygulama Rehberine dair detaylı bilgi vermesinin ardından ikinci panel gerçekleşti. Bu panelin çerçevesi “İş Dünyasından Uygulama Örnekleri” olarak çizilmişti. Suteks Group Yönetim Kurulu Başkanı ve WEPs İş Dünyası Sözcüsü Nur Ger moderatörlüğünde gerçekleşen panelde Eczacıbaşı Holding CEO’su Dr. Erdal Karamercan, Garanti Bankası Genel Müdür Yardımcısı Ebru Dildar Edin ve Vodafone Türkiye CEO’su Colman Deegan kendi şirketlerinin gerçekleştirdiği örnek uygulamalardan ve kadının güçlenmesinin şirketlerin başarısı için ne denli önemli olduğundan bahsettiler. Liderlerin bu sürece katılımının öneminin de özellikle ifade edildiği panel esnasında esnek çalışma, yarı zamanlı çalışma, işe alım aşamasında teşvik, doğum izinleri ve doğum sonrasında kadınların işe devam etmeleri için yapılan uygulamaların özellikle altı çizildi. Bunun yanı sıra şirketlerin kadın girişimciliğine yaptıkları destek de vurgulanan uygulamalar arasındaydı.
KEİG’den Begüm Acar etkinlik izlenimlerini şöyle ifade etti: “Özel sektör esnek çalışma uygulamasını düzenlerken cinsiyet eşitliğini sağlama amacını güdüyorsa dikkatli davranmalı. Hem kadın hem erkek çalışanlar için düzenlenen bu çalışma biçimi, sadece kadın çalışanlar tarafından kullanıyorsa bu bakım yükünü yine kadınlar üzerine yüklemek anlamına gelir. İşyerinde cinsiyet eşitliğini sağlamak hedefleniyorsa, kadın çalışanların bakım yükünü hafifletecek ya da kolaylaştıracak uygulamaların yanında, erkeklerin de bu yükü eşit olarak paylaşması teşvik edilmeli. Esnek çalışma modelini iş yerinde uygulamaya sokmak yeterli olmuyor, bu eğer bakım yükümlülüğünü kolaylaştırmak ve iş-aile yaşamı dengesini sağlamak için yapılıyorsa bunu kadınların kullanması cinsiyet eşitliğini sağlamaz. Erkeklerin de ortak şekilde yükü sahiplenmesi gerekir. Ayrıca panelde vurgulanan bir diğer konu olan girişimciliğin kadın istihdamını arttırma stratejisi olarak kurgulanabileceğini düşünmüyorum. Çünkü girişimci olmak için sermaye, bilgi birikimi ve birtakım ağlara dahil olmak gerekir. Eğer bir kadın “hayatta kalmak için” girişimci oluyorsa, bunun sonucu kadınları kredilere bağımlı kılmak ve sürekli borçlandırmak da oluyor. Ayrıca, sağlanan bu hibe ya da kredilerin genel eğilimi kadınları “kadın işi” olarak bilinen sektörlere yönlendirmekle sınırlı kalıyor. Güçlenme sadece gelirin artması ile sağlanabilecek bir şey değil, daha bütünlüklü politikalarla desteklenmesi gerekiyor.”

Etkinliğin sonunda ise WEPs imzacısı şirketlere plaket verildi.

The post İş Dünyası “Eşitlik Kazandırır” dedi appeared first on Sivil Sayfalar.

Keig açıklamasının tam metni şöyle;

Birkaç gün önce Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı Müezzinoğlu 2017’de büyükannelere evde bebek bakım parası verileceğini, uygulama içinse İzmir ve Bursa’nın pilot iller olarak seçildiğini duyurdu. Hükümet böylelikle devletin sağlamakla yükümlü olduğu bir kamusal hizmet için yine kadın emeğini adres gösterme hilesine başvurarak bize yeni bir ‘müjde’ daha verdi. Bu politika, kadın yoksulluğu, kadın istihdamının düşük ücretlerde güvencesiz işlerde yoğunlaştığı ve çocuk bakım ve eğitim hizmetlerinin ulaşılabilir olmaması¹ sorunları etrafında düşünüldüğünde, bir fırsatçılığa işaret ediyor.

Milli Eğitim Bakanlığı’nın istatistiklerine göre 2007-2008 yılında 497 olan kamu kreşi sayısının 2015-2016 döneminde 56’ya düştüğünü dikkate aldığımızda, çocuk bakımının neredeyse bütünüyle özel sektöre ve aileye devredildiğini görüyoruz. Özel kreşlerin pahalılığı, yeterli niteliklere sahip olmaması, anadil gibi ihtiyaçları karşılamaması gibi pek çok nedenden dolayı da bu bakım büyük ölçüde ailedeki kadınlar tarafından karşılanıyor.

Büyükanneleri para karşılığında çocuk bakımına teşvik etmek “sevgi emeği” üzerinden meşrulaştırılıyor olsa da, bu yaklaşımın ardında maliyetleri düşürmeye dayanan iktisadi bir akıl var. Kadınların emeği sınırsız, sonsuz, her an kullanıma hazır ve kamusal hizmetle ikame edilecek bir şey olarak sunuluyor. Bu yaklaşım, hem kadınların belli bir yaştan sonra yüklerinin hafiflemesiyle daha bağımsız geçirecekleri bir hayat olanağının, hem de çocukların sosyal gelişimi açısından kurumsal biçimde sunulması gereken erken çocuk eğitim ve bakımının bir kamusal hizmet olarak algılanmasının önüne geçiyor. Çocuk bakımı cinsiyetçi bir yaklaşımla “kadın işi” olarak propaganda edilmeye devam ediliyor. Ayrıca bu öneri, hizmete en fazla ihtiyaç duyan, annesi olmayan/evli olmayan kadınların çocuk bakımı sorununu da dışlıyor. Daha geçen günlerde, kreşe gönderemediği için iki çocuğunu bir yangında kaybeden ev işçisi Döndü Yenilmez’i umursamıyor.

Yıllardır bir annelik ve aile ideolojisi etrafında çocuk ve yaşlı bakımının evde yapılması gerektiğine dair söylemlere şahit oluyoruz. Bu söylemler, çocuğunu kreşe gönderen kadınların kendilerini daha fazla “suçlu” hissetmelerine neden oluyor. KEİG Platformu olarak çocuk bakımının erkeklerin de sorumluluğu olduğunu ve hizmetin çeşitlendirilerek yaygınlaştırılmasının önemine işaret etmeye devam edeceğiz.

KEİG Platformu

6 Ocak 2017

[1] Birçok kadın ve LGBTİ örgütünün başlattığı Kreş Kampanyası’nda dikkat çekilen sorunlar ve talepler için

The post KEİG: Çocuk bakımı devlet eliyle kadınlara yüklenemez! appeared first on Sivil Sayfalar.