It is a very difficult matter of debate from a theoretical point of view, but if we analyze it over daily needs, there are those who approach civil society with a depoliticized perception. There are those who perceive it as a more apolitical field. Therefore, some characterizations are made as de-politicization or staying away from politics, trying to solve problems by staying out of politics. I actually have an opposite point of view. After all, human is human and nature is the same nature, states are the same states, so those who threaten civil society or the problems that narrow the field of civil society are almost the same as those of politics. Of course, two of them have different styles, they have different individualities in their own ways but there is an interaction, there is intertwinedness. I attach great importance to bringing the perspective of civil society to politics. I think that politics should strengthen and support the decision-making processes not only with politicians, but especially with civil society and by social struggles. When the relationship in this field could be brought to a healthy ground, both the quality of politics will increase, it will acquire a political quality, and I think that civil society will be a determinant in political decision-making processes.

What would you like to say about the closure case against HDP?

I think it has three dimensions. The first is the technical and legal dimension which is perhaps the least discussed or the least to be discussed. The second is the political dimension, such as political concerns, evaluations about political priorities like mostly political calculations such as who will come out better off and whose votes will increase etc. I am of the opinion that this is undoubtedly more decisive than the legal dimension. What I care most about is the third dimension, that is, the dimension of society and social psychology. 

If people care about democratic means of struggle, attribute a value to them or have expectations about them, what kind of an impact such initiatives or calculations and plans have on social psychology, I think it is necessary to pay attention to this. What would party closure mean for the masses who care about the democratic political channel? Of course, looking through the eyes of the state and political parties is important in terms of understanding what’s going on, but more importantly, if the subject of politics is society, it is necessary to look at how society will read it. What pessimism, despair and disappointment will those people experience? In particular, it is extremely important that HDP tries to turn this process into an opportunity, with the awareness and consciousness that society is the subject of politics, by confronting its own realities, rather than a withdrawal or a reactive defense reflex.

How do you evaluate the Kobani events, from the days of the protests to the trial process in which you were included?

Both sides should have made an intense effort to shed light on the incident. The government claims that it has undergone very long investigation processes and review processes in its own way, at least we were told so. There are thousands of pages that have revealed, hundreds of folders have been put in the file as additional evidence, there are thousands of complainants. When you look at it formally, there is a very heavy accusation and there are just as many ‘maybe there are reasons to be associated’. What did the opposition do in the parliament during this time, what did the civil society do? For example, why hasn’t an investigation and research commission been established until now? Is this something to be overlooked?

In the past, there had been events such as the Maraş events, the events in Çorum, the events of September 6-7 which were hate crimes, social conflicts that included lynching, and even provocative attempts towards the civil war. I think the way for these things not to happen again is important both for the participants in the demonstrations, for the politicians, and for the security guards who intervened in the events. Political parties could establish a more active mechanism such as investigating incidents, reaching victims, etc. Confronting these processes and ensuring that these processes are illuminated are extremely decisive in terms of establishing a future for societies.

It is also thought that the case was created with political motives rather than a confrontation-justice effort, like being brought up years later, etc., what do you think about it? 

After all, a historical confrontation is needed, that’s for sure. As a result, even the claim that more than 50 people lost their lives in some cases, and 37 people in the last case, requires a confrontation itself. Undoubtedly, the confrontation in the social conscience is important, and will be valuable and decisive for the future of societies, rather than the trial in court corridors.

As a result, the death of dozens of people of course requires responsibility, judgment and punishment. But how you do this is one of the most basic principles of law. In other words, it is necessary to act out of the act, not from the perpetrator. If you act out of the act, the causes of death, autopsy reports, ballistics examinations, weapons, instigators, provocateurs, etc. anything can be investigated. But if you act over the perpetrator, if you set out as they are guilty or as they killed them,  it will turn into the methods of trial in medieval Europe. You have already decided to punish them and you are trying to relate in your own way.

Discussion of the criticisms you made within the party before your arrest, is still ongoing, do you think you are understood?

If I’m not understood, it means I have an expression problem as well. I am neither eager nor willing to hide behind the mystery of obscurity, nor am I in a position to blame the people I am trying to convey the message to. After all, if I am the one who sends the message, I have to act with the responsibility of it and be attentive to be understood correctly, but at the same time, of course, I have to stand behind the fact that it serves the desired purpose. I did not do such a thing out of anger, with a reaction, or with a personal interest.

Before I was arrested, I shared my concerns with the responsible people and with the public in interviews and conversations that I gave from time to time through open means. I think that the subject of politics is society, therefore, if I consider representative democracy sufficient, I would undoubtedly do politics only through representative offices. However, we politicians, committees, mechanisms only have a facilitating role, otherwise the people living in the country have the say. In other words, it is more important how those who set their hearts on HDP, the society, the mass, the public, and therefore how they understand it.

After all, I do not claim that no one else sees the truth, and that everyone should see my truth. As a requirement of my own conscientious responsibility, I share my warnings about what I see as right and necessary. I share my ideas beyond criticism, it is both the party administration and the society that will appreciate and evaluate it. If there are things that I said wrongly or incompletely, or if I said maybe little offensive things, I am open to all kinds of criticism and evaluation about them, of course, but it is a fact that there is a blockage in Turkish politics.

Not only from HDP’s point of view, but from whichever party’s window you look at it, nobody says that there is no such blockage in politics, neither the government nor the opposition can say that the security is intact. If there is a mass of problems and politics has a capacity problem in solving them, it means that we have a responsibility to make other openings in politics and to produce other discourses.

What exactly is the democratic and pluralistic system you are talking about and why is it getting backlash?

If you have a hegemonic point of view in politics, if you are doing politics by thinking you will be the savior and that you claim what is best, you begin to see differences as threats and read criticism as enmity and betrayal. I say it in terms of the definition of the political culture and the dominant understanding in Turkey, however, when we compare it to a sports competition, on the contrary, if you are playing football, you need at least twenty-two people, you cannot compete with only eleven people. The more important the power is here, the more valuable the opposition is, otherwise there will be no competition.

It is a serious handicap for everyone to see themselves as valuable, to care about themselves, and to not tolerate even a role regarding the other. However, strong governments emerge with strong oppositions. Governments also need an opposition that contributes to the decision-making processes with a constructive criticism. You can read this in the form of power throughout the country or in the form of intra-party power.

If we do not reach the maturity and level of seeing diversity as pluralism and richness, if we cannot carry this style to politics and make it dominant in politics, we may reinforce the area under our control and our dominance there, but unfortunately we will always be incomplete, we will always be alone with our inadequacy.

What do these concepts that you frequently use such as alternative politics and direct democracy indicate? What perspective do you have for a solution to the political crisis Turkey is in?

Direct democracy is treated as nostalgia in Turkey, as something a bit romantic and anarchist. At least, the references are made as follows: In the city-states of ancient Greece there may have been direct democracy in the decision-making process consisting of a small population and a city, but now there are nation states, there are millions of people, and thus there cannot be direct democracy here. I don’t look at it that way. Of course, you may not be able to take greater decisions quickly and easily with direct democracy mechanisms. But on the contrary, there is a facilitating example: the means of communication from Ancient Greece to the present… An example that I give very often is when withdrawing money from the ATM, it asks you if you want to buy a house or if you want to get a loan. Now, in a world where it is so easy to ask questions and get answers, if you are really looking for answers to the questions of what the public says or what the society wants, you can well seek their opinions.

If you now turn democracy into such an art of illusion, an art of deceiving the society, then the cost will be extremely heavy. Direct democracy mechanisms should be implemented both locally and perhaps on a common ground or on common platforms as much as possible. This can be a neighborhood initiative, can be at a district level as well as a provincial level, or it can be through mechanisms that are not transferred from election to election, or by very practical methods.

What we mean by alternative politics here of course is not something that is very limited and outlined. Alternative politics is a quest. Can we develop a new language that transcends the old polarizing and marginalizing language as a political method, a political language, as a more encompassing, more comprehensive language that puts the old aggressive discourses away in the face of new perceptions and new pursuits of the new generations in a world that has really changed within these political habits and political style repetitions in Turkey? A democratic alternative, and a language that is more empathetic, more appealing to the other, that does not exclude, does not discriminate, or is not confined to a single identity?

This is a quest, therefore a journey, that’s how it should be described. Those who are interested in this will fill it in together. We will see how much political parties will be affected by this, how much they will benefit from it, how much they will implement it, or how much politicians will care about it in this journey.

How can the political space expand and what role can civil society undertake in this regard?

Politics is too serious to be left only to those who take politics as a profession. Even describing the political sphere as only a field of political parties is constricting in my opinion. Political sphere is a part of the social life and whatever affects that social life, an organized or civic or humanitarian reaction that is put forward with responsibility, with whatever call or initiative, I think all of them should be able to affect the political sphere. Politics should also facilitate them to influence the decision-making processes, that is to mediate. The famous saying of representative democracy “for the people in the name of the people” should be left far behind. What should be kept is the style. The more the political field gets rid of mandate, of oppression and imposition, the more social it becomes, or, to put it vice versa, the more the society participates in politics, the more it is conveyed to politics, the stronger the politics would become in terms of its capacity to solve social problems.

Otherwise, it will be condemned to something like this, only politicians would have the right to have a say about politics, and discourses such as civil society should deal with their own business would emerge. Then it means that you have made politics a profession. So you’re looking at it like this, the surgeon does the surgery, the barber does the shaving, then the politicians take the political decisions about the country. I think the politician has no right to usurp such power. Yes, they would carry more burden, more responsibility, maybe would spend more time, would sacrifice more but in the end, they know that the real owner of all those is the people, the society.

How do you see Turkey’s near future in terms of both politics and social problems? What kind of effort should institutions, especially political parties make for the construction of a democratic society?

When you look at the economy, you can analyze how much of our problems are caused by our internal dynamics or how many are global-scale or external problems. It is possible to make many analysis about it, but no matter what, whether there are global problems or problems arising from our internal dynamics, it is necessary to get rid of the syndrome of waiting for a savior in order to solve them and to seek solutions for them. Societies build their own liberations and shape it with the common minds they establish and the common conscience they develop. Otherwise, if societies delegate this task to politicians, surrender to a state of waiting for a leader, waiting for a savior, or surrender to a passive state, I think this meltdown will probably take a long time and probably the roadmap will not be drawn well. When the parties fanatize and polarize the society, it would cause a very serious damage, a damage in terms of differentiating the social space, and it also has a dimension that prevents transition, makes transformation and change difficult and turns existing patterns into status quo.

If politics is built on a sense of trust, the pursuit of hope and of alternatives would emerge, and humanity must be in a constant pursuit in this sense. There is not a ready-made remedy on who will save us no matter what century or geography the savior would come from, it won’t be enough. Because life goes on, while life and social problems are dynamic, you cannot offer dogmatic remedies, you cannot promise salvation to the society with ready-made remedies. In this sense, the solution is something to be sought together, that is, the prescription must be written together. Maybe we should approach politics with this style. In this sense, the politician has to be more modest, more open to learning in one dimension, but also must perhaps be more assertive in terms of avoiding self-sacrifice, dedication, corruption and in terms of staying away from careerism.

The post ‘We Should Build up a New Encompassing Language Besides Political Style Repetitions and Political Habits.’ appeared first on Sivil Sayfalar.

Sivil toplum ve siyasette uzun yıllardır bulunan biri olarak geçmiş dönemlerle bugünü sivil toplum – siyaset ilişkileri ve sivil alanın genişliği açısından nasıl karşılaştırırsınız?

Kuramsal açıdan çok zor bir tartışma alanı ama günlük ihtiyaç üzerinden analiz yapacak olursak, sivil toplumu depolitize bir okuma ile ele alanlar var. Daha apolitik bir alan gibi okuyanlar var dolayısıyla da siyasetten uzak durma, siyasetten uzaklaşma siyasetin dışında durarak sorunları çözme gibi tarifler yapılıyor. Ben tam tersi bir bakış açısına sahibim. İnsan aynı insan, doğa aynı, devletler aynı devletler, dolayısıyla sivil toplumu tehdit edenler de sivil toplumun alanını daraltan sorunlarla siyasetin alanı aynı gibi. Elbette ikisinin kendilerine göre farklı tarzları var. Fakat etkileşim ve iç içe geçmişlik var. Ben sivil toplumun bakış açısının siyasete geçmesini önemsiyorum. Siyasetin de karar alma süreçlerini sadece siyasetçilerle değil özellikle sivil toplumla toplumsal mücadelelerle güçlendirilmesi ve desteklenmesi kanaatindeyim. Bu alandaki ilişkiyi sağlıklı bir zemine kavuşturabildiğinizde de hem siyaset  nitelikli hale gelecektir hem de sivil toplum siyasal karar alma süreçlerinde belirleyici olacaktır.

HDP’nin de bu süreci bir içe kapanma, bir tepkisel savunma refleksi vermekten çok kendi gerçekleriyle yüzleşip aynı zamanda siyasetin öznesinin toplum olduğunun bilinciyle, farkındalığıyla bunu bir fırsata çevirmeye çalışması son derece önemli.

HDP’ye yönelik açılan kapatma davasıyla ilgili neler söylemek istersiniz?

Bunun üç boyutu olduğu kanaatindeyim. Birincisi teknik ve hukuki boyutu ki bu belki en az tartışılan ya da tartışılması gereken tarafı. İkincisi siyasi boyutu, daha çok kim ne kadar karlı çıkacak kimin oyu artacak, oylar nereye gidecek gibi, siyasi hesaplar, siyasi kaygılar, siyasi önceliklerle ilgili değerlendirmeler. Ben bunun şüphesiz hukuk boyutundan daha belirleyici olduğu kanaatindeyim. Benim en çok önemsediğim ise üçüncü boyutu, yani toplum ve toplumsal psikoloji boyutu.

İnsanlar demokratik bir mücadele aracını önemsemiş ona bir değer affetmiş ondan bir beklentiye girmişlerse bu tip girişimler ya da hesaplar, planlar toplumsal psikolojide nasıl bir etki doğuruyor bence asıl bunu önemsemek gerekiyor. Demokratik siyaset kanalını önemseyen kitleler açısından parti kapanması, parti kapatılması ne ifade eder. Devletin ve siyasi partilerin gözünden bakmak elbette olayı anlamak açısından önemli ama, daha önemlisi siyasetin öznesi toplumsa, toplum bunu nasıl okuyacak ona bakmak lazım. O insanlar hangi karamsarlıkları, umutsuzlukları, hayal kırıklıklarını yaşayacaklar. Özellikle HDP’nin de bu süreci bir içe kapanma bir tepkisel savunma refleksi vermekten çok kendi gerçekleriyle yüzleşip aynı zamanda siyasetin öznesinin toplum olduğunun bilinciyle, farkındalığıyla bunu bir fırsata çevirmeye çalışması son derece önemli.

Siyasi partiler daha aktif daha etkin bir mekanizma kurabilirlerdi. Olayların araştırılması mağdurlara ulaşılması vs. gibi. Bu süreçlerle yüzleşmek bu süreçlerin aydınlanmasını sağlamak toplumların gelecek kurması açısından son derece belirleyicidir.

Protestoların yaşandığı günlerden sizin de dahil edildiğiniz dava sürecine kadar Kobani olaylarını nasıl değerlendiriyorsunuz? 

Olayın aydınlatılması ile ilgili yoğun çabayı iki taraf da yapmalıydı. Hükümet kendince çok uzun soruşturma süreçleri, inceleme süreçleri geçirdiğini iddia ediyor, en azından bize öyle söyleniyor. Ortaya çıkmış binlerce sayfa var, yüzlerce klasör ek delil diye dosyaya konmuş binlerce müşteki var. Şeklen baktığınızda ortada çok ağır bir itham var ve bir o kadar da ‘belki ilişkilendirilmek istenen gerekçeler var’ bu süre boyunca muhalefet parlamentoda ne yaptı sivil toplum ne yaptı. Örneğin şimdiye kadar neden bir inceleme, araştırma komisyonu kurulamadı. Bu geçiştirilecek bir konu mu? 

Geçmişte bu coğrafyada Maraş olayları, Çorum olayları 6-7 Eylül olayları gibi bir boyutu, nefret suçu olan, linç olan, toplumsal çatışma, hatta iç savaşa dönük provokatif denemeler olan olaylar var. Bunların tekrarlanmamasının yolu, hem gösterilere katılanlar açısından hem siyasetçi açısından hem de olaylara müdahale eden güvenlik görevlileri açısından da bence önemli. Siyasi partiler daha aktif daha etkin bir mekanizma kurabilirlerdi. Olayların araştırılması mağdurlara ulaşılması vs. gibi. Bu süreçlerle yüzleşmek bu süreçlerin aydınlanmasını sağlamak toplumların gelecek kurması açısından son derece belirleyicidir.

Davanın yüzleşme – adalet çabasından çok siyasi saiklerle oluşturulduğu da düşünülüyor, yıllar sonra gündeme getirilmesi vs, bununla ilgili ne düşünüyorsunuz?

Sonuçta tarihsel bir yüzleşmeye ihtiyaç var bu kesin. Sonuç itibariyle bazı dosyalarda 50’nin üstünde, son yargılandığımız dosyada ise 37 kişinin hayatını kaybettiği iddiası bile başlı başına bir yüzleşmeyi gerektirir. Şüphesiz mahkeme koridorlarındaki yargılamadan çok toplumların geleceği açısından önemli, değerli ve belirleyici olan toplumsal vicdandaki hesaplaşma ve yüzleşmedir. 

Sonuç itibarıyla onlarca insanın ölümü elbette birilerinin sorumluluğunu, birilerinin yargılanmasını ve cezalandırılmasını gerektirir. Ama bunu hangi yöntemle yapıyorsunuz, işte bu hukukun en temel ilkelerinden birisidir. Yani failden değil fiilden hareket etmek gerekir. Fiilden hareket ederseniz ölüm sebepleri, otopsi raporları, balistik incelemeleri, silahlar gibi azmettirenler, tahrik edenler vs. ne varsa araştırılabilir. Ama siz failden hareket ederseniz peşinen ‘bunlar suçludur, bunlar öldürmüştür’ diye yola çıkarsanız bu da ortaçağ Avrupa’sındaki yargılama yöntemlerine döner. Siz zaten onu cezalandırmaya karar vermişsiniz kendinizce bir şekilde bağ kurmaya çalışıyorsunuz. 

Tutuklanmadan önce  parti içi yaptığınız eleştirilerin tartışması halen sürüyor, anlaşıldığınızı düşünüyor musunuz?

Anlaşılamamışsak bizim de ifade problemimiz var demektir. Ne anlaşılmazlığın gizemi arkasına saklanma hevesi ve niyeti içerisindeyim ne de mesajı vermeye çalıştığım insanları suçlayacak bir durumda değilim. Sonuçta mesajı veren bensem bunun sorumluluğuyla hareket etmek ve doğru anlaşılmak konusunda özen göstermek ama aynı zamanda tabi ki bunun istenen amaca hizmet etmesinin de arkasında durmak zorundayım. Ben bir öfke ile bir tepki ile kişisel bir hesapla böyle bir şey yapmadım. 

Tutuklanmadan önce  parti kurullarında kaygılarımı, endişelerimi ilgili sorumlu arkadaşlarla ve zaman zaman açık araçlarla verdiğim röportajlarda söyleşilerde de bunu kamuoyu ile paylaştım. Ben siyasetin öznesinin toplum olduğunu düşünüyorum dolayısıyla temsili demokrasiyi yeterli görseydik şüphesiz sadece temsil makamları üzerinden siyaset yapardık. Oysa biz siyasetçiler kurullar, mekanizmalar sadece kolaylaştırıcı role sahibiz yoksa sözün asıl sahibi ülkede yaşayan insanlardır. Yani HDP’ye gönül verenler, toplum kitle halk dolayısıyla da onların nasıl anladığı daha önemli.

Sonuçta ‘benden başka kimse doğruları görmüyor, herkes benim doğrularımı görsün’ diye bir iddiam yok. Ben kendi vicdani sorumluluğumun gereği olarak doğru ve ihtiyaç olarak gördüğüm şeylere dair uyarılarımı paylaşıyorum. Eleştiriden de öte fikirlerimi paylaşıyorum, bunu takdir edecek ve değerlendirecek olan hem parti yönetimidir hem de toplumdur. Yanlış söylediğim, eksik söylediğim belki biraz kırarak, inciterek söylediğim şeyler varsa bunlarla ilgilide gayet tabi her türlü eleştiriye değerlendirmeye açığım ama Türkiye siyasetinde bir tıkanma olduğu vaka. 

Sadece HDP açısından değil hangi partinin penceresinden bakarsanız bakın kimse kalkıp siyasette böyle bir tıkanma yok iktidarda, muhalefet de mutlu asayiş berkemal diyemiyor. Ortada sorun yumağı varsa ve siyaset bunları çözmek konusunda bir kapasite sorunu yaşıyorsa demek ki siyasette başka açılımlar yapmak başka sözler üretmek gibi bir sorumluluğumuz var.

Bahsettiğiniz demokratik ve çoğulcu sistem tam olarak nedir ve neden tepki görüyor?

Siyasette hegemonik bir bakış açısına sahipseniz eğer, ben kurtaracağım, ben her şeyin en iyisini bilirim modunda siyaset yapıyorsanız farklılıkları tehdit olarak görmeye, eleştiriyi düşmanlık ihanet gibi okumaya başlarsınız. Türkiye’deki siyasi kültürün egemen anlayışın tarifi açısından söylüyorum oysa burada tam tersine spor müsabakasına benzettiğimiz de, futbol oynuyorsanız en az yirmi iki kişi lazım sadece on bir kişiyle müsabaka yapamazsınız burada iktidar ne kadar önemliyse muhalefet de o kadar değerlidir yoksa ortaya bir müsabaka bir yarışma çıkmaz.

Herkesin kendini değerli görmesi kendini önemsemesi ötekine dair bir role bile tahammülün olmaması ciddi bir handikap. Oysa güçlü iktidarlar güçlü muhalefetlerle ortaya çıkar. İktidarların da yapıcı bir eleştiri ile karar alma süreçlerine katkı sunan bir muhalefete ihtiyaçları vardır. Bunu ülke genelindeki iktidar biçiminde de parti içi iktidar biçiminde de okuyabilirsiniz. 

Farklılığı çoğulculuk, zenginlik olarak görmek olgunluğuna, seviyesini ulaşamazsak bu tarzı siyasete taşıyamaz ve siyasette egemen kılamazsak eğer, kontrolümüzün altındaki alanı ve oradaki hakimiyetimizi belki pekiştirmiş oluruz ama ne yazık ki hep eksik kalırız hep yetmezliğimizle baş başa kalırız.

Demokrasiyi toplumu kandırma sanatına çevirirseniz, bedeli son derece ağır olur. Doğrudan demokrasi mekanizmalarının hem yerellerde hem de mümkün olduğu kadar ortak payda zeminlerinde, platformlarında hayata geçirilmesi gerektiği kanaatindeyim. Bu bir mahalle inisiyatifi olabilir, il veya ilçe düzeyinde olabilir. Seçimden seçime havale edilmeyen görüş alma mekanizmaları ile de olabilir.

Alternatif siyaset, doğrudan demokrasi, sık sık kullandığınız bu kavramlar neye işaret ediyor? Türkiye’nin içinde bulunduğu siyasi krize nasıl bir çözüm perspekstifiniz var? 

Doğrudan demokrasi Türkiye’de biraz nostalji gibi ele alınıyor. Biraz romantik anarşist bir şey gibi. En azından göndermeler şöyle yapılıyor, eski Yunandaki şehir devletlerinde küçük nüfus ve bir şehirden ibaret  karar alma süreçlerinde doğrudan demokrasi olabilir ama, artık ulus-devletler var milyonlarca insan var bunlarla nasıl doğrudan demokrasi olacak gibi bir tavır var. Ben çok böyle bakmıyorum, elbette ki siz makro kararları doğrudan demokrasi mekanizmalarıyla hızlı ve kolay alamayabilirsiniz ama, tersine kolaylaştırıcı örnekler de var. Örneğin, bankamatikten para çekerken size soruyor ‘kredi almak ister misiniz’ diye. Soru sormanın ve cevabının bu kadar kolay alındığı iletişim araçlarına sahip olduğumuz bir dünyada eğer gerçekten halk ne diyor, toplum ne istiyor diye merak ediyorsanız ve cevabını arıyorsanız pekala onun görüşlerine kolaylıkla başvurabilirsiniz. 

Demokrasiyi toplumu kandırma sanatına çevirirseniz, bedeli son derece ağır olur. Doğrudan demokrasi mekanizmalarının hem yerellerde hem de mümkün olduğu kadar ortak payda zeminlerinde, platformlarında hayata geçirilmesi gerektiği kanaatindeyim. Bu bir mahalle inisiyatifi olabilir, il veya ilçe düzeyinde olabilir. Seçimden seçime havale edilmeyen görüş alma mekanizmaları ile de olabilir. 

Burada alternatif siyasetten kastımız çok sınırlandırılmış çerçevesi çizilmiş bir şey değil. Alternatif siyaset bir arayış. Bu alternatiften kastımız hem siyaset yapma tarzı ile ilgili hem de alternatif demokratik bir dil. Türkiye’deki bu siyasi ezberleri, alışkanlıkları ve siyasi tekrar içerisinde, gerçekten değişen dünyada, yeni kuşakların yeni okumaları yeni arayışları karşısında bu ezber ve alışkanlıkların dışında yeni bir siyasi yöntem ve daha kuşatıcı, daha kapsamlı eski kavga dilini eski kamplaştıran eski ötekileştiren dili aşan yeni bir dil geliştirebilir miyiz? Daha empati dili içeren daha ötekine hitap edebilen dışlayan ayrımcılık içeren ya da bir tek kimliğe hapsedilmemiş bir dili kurabilir miyiz?

Bu bir arayış dolayısıyla da bir yolculuk, böyle tarif etmek lazım. İçini bu işe ilgi duyanlar birlikte dolduracaklar siyasi partiler bundan ne kadar etkilenirler ne kadar faydalanırlar bunu ne kadar hayata geçirirler ya da siyasetçiler bunu ne kadar önemserler bunu da hep birlikte bu yürüyüşte göreceğiz.

Siyasal alan nasıl genişler bu konuda sivil toplum nasıl bir görev üstlenebilir?

Siyaset, siyaseti meslek edilenlere bırakılmayacak kadar ciddi bir iştir. Siyasal alanı sadece partiler alanı gibi tarif etmek bile daraltıcı. Siyasal alan toplumsal hayatın bir parçasıdır  ve o toplumsal hayatı etkileyen örgütlü ne varsa ya da yurttaş sorumluluğuyla ortaya konulan ne tepki, ne girişim, ne inisiyatif varsa bunların hepsi bence siyasal alanı ve siyasette karar alma süreçlerini etkiliyebilmesini kolaylaştırmalı, aracılık yapmalı. Temsili demokrasinin meşhur söylemi  ‘halk adına halk için’ modu çok gerilerde kaldı. Kalması gereken bir üsluptur. Yasal alan vesayetten baskıdan dayatmadan ne kadar kurtulursa o kadar toplumsallaşır toplum siyasete ne kadar katılırsa ya da ne kadar taşınırsa siyaset o kadar toplumsal sorunları çözme kapasitesi itibarıyla güçlenir.

Yoksa şöyle bir şeye mahkum olur;  ‘sadece siyasetçiler söz söyleme hakkına sahiptir, sivil toplum işi ile uğraşsın’. Şöyle bakıyorsunuz demektir, ameliyatı cerrah yapar traşı berber yapar vs. işte ülke ile ilgili siyasi kararları da siyasetçi alır. Bence siyasetçinin böyle bir yetki gaspına hakkı yok. Evet daha çok yük taşır, sorumluluk alır daha çok mesai harcar, çok fedakarlık yapar ama sonuçta şunu bilir, bütün bu yaptıklarının asıl sahibi, asıl patronu halktır, toplumdur. 

Hem siyaset hem toplumsal sorunlar açısından Türkiye’nin yakın geleceğini nasıl görüyorsunuz? Demokratik bir toplumun inşası için siyasi partiler başta olmak üzere kurumlar nasıl bir çaba içerisine girmeli? 

Sorunlarımızın ne kadarı bizden kaynaklı, ne kadarı küresel ölçekli bunun analizini ekonomiye baktığınızda siz de yapabilirsiniz.

Buna dair uzun analizler yapmak mümkün ama ne olursa olsun küresel sorunlar da olsa içeriden, iç dinamiklerden kaynaklı sorunlar da olsa bunları çözme bunlara dair çözüm arayışı ortaya koyma konusunda bir kere kurtarıcı bekleme sendromundan kurtulmak gerekiyor. Toplumlar kendi kurtuluşlarını kendileri inşa ederler. Kurdukları ortak akılla geliştirdikleri ortak vicdanla şekillendirirler. Yoksa toplumlar da bu işi siyasetçilere havale eder ve kurtarıcı bekleyen bir moda girerse, pasif edilgen moda teslim olurlarsa bence bu çok uzun bir erime kalır hem de o yol haritası çok da sağlıklı inşa edilemez. Partiler toplumu fanatize ettiğinde, kamplaştırdığında bunun çok ciddi tahribatı var. Hem toplumsal alanı parçalama açısından tahribatı var hem de geçişkenlikleri engelleyen dönüşümü değişimi zorlaştıran ve mevcut kalıpları statükolaştıran bir boyutu var. 

Siyaset güven duygusu üzerine kurulursa umut olabilecek, alternatif olabilecek arayışlar gerçekleşir ki insanlık bu anlamda sürekli bir arayış içerisinde olmalıdır. ‘Hazır bir reçete var bizi bu  kurtaracak’ bu hangi yüzyıldan hangi coğrafyadan gelmiş olursa olsun bence yetmez. Hayat devam ediyor, hayat dinamik ve toplumsal sorunlar dinamikken siz dogmatik reçeteler sunamazsınız, hazır reçetelerle topluma bir kurtuluş vaat edemezsiniz. Bu anlamda çözüm birlikte aranacak reçete birlikte yazılacak. Belki bu tarzla bu üslupla siyasete yaklaşmak lazım. Siyasetçi bu anlamda belki bir boyutuyla daha mütevazi daha öğrenmeye açık bir boyutuyla da şüphesiz fedakarlık, adanmışlık, çürüme ve yozlaşmadan, kariyerizmden uzak durma konusunda da belki daha iddialı olmak zorunda.

The post ‘Ezber ve Alışkanlıkların Dışında Kuşatıcı, Yeni Bir Dil Geliştirmeliyiz’ appeared first on Sivil Sayfalar.

10-17 Aralık İnsan Hakları Haftası vesilesiyle Diyarbakır Barosu, Diyarbakır Tabip Odası, Hak İnisiyatifi Diyarbakır Temsilciliği, İnsan Hakları Derneği (İHD) Diyarbakır Şubesi, Türkiye İnsan Hakları Vakfı (TİHV) Diyarbakır Temsilciliği bir ortak etkinlik takvimi açıkladı. Bu takvim çerçevesinde 10 Aralık Pazar günü, Diyarbakır Esnaf ve Sanatkarlar Odaları Birliği (DESOB) Konferans Salonu’nda gün boyu süren insan hakları sempozyumu düzenlendi.

Dört oturumdan oluşan sempozyumun ilk oturumunda son iki yılın genel değerlendirmesini Rewşen Bataray Saman ve İnsan Hakları İzleme Örgütü (HRW)  Türkiye Raportörü Emma Sinclair Webb yaptı. İnsan hakları çalışmalarının geçen iki yılda çok büyük zorluklarla karşılaştığını sahadan örneklerle aktaran konuşmacılar; haksız gözaltı, işkence ve kötü muamele, hak savunucularının kriminalize edilmesi gibi durumların hukuka aykırılığını vurgulayarak yeni dönemde belirgin olan uygulamaları “keyfilik” olarak değerlendirdiler.

Seher Akçınar:  Ümit verici olan, sivil darbeye maruz kalmış hak savunucularının mücadeleyi terk etmemiş olmalarıdır.

Yaklaşık bir yıl önce KHK ile kapatılan Gündem Çocuk Derneği’nden Esin Koman’ın geçten iki yılda hak ihlallerinin çocukları nasıl etkilediğini çarpıcı bir şekilde gözler önüne seren sunumunun ardından İHD Diyarbakır Şubesi Cezaevi Komisyonu üyesi Muhterem Süren, çıplak aramaya karşı çıkan mahpusların, işkenceye uğradığını belirtti. TİHV Diyarbakır Temsilcisi Barış Yavuz, işkencenin ciddi oranda artış gösterdiğini dile getirerek, 2002 yılında “işkenceye sıfır tolerans” vaadiyle iktidar olan Adalet ve Kalkınma Partisi’nin (AK Parti), bugün işkenceyi doğal gören yaklaşımını eleştirdi. 2003 yılında bir soruşturmadan bahseden Yavuz, “O dönem valilik, emniyet, genelkurmay soruşturma izni vermemişti, Recep Tayyip Erdoğan, soruşturma için önümüzü açmıştı. Bugün ne oldu da böyle bir duruma geldi!” dedi.

Sempozyumun son oturumunda Seher Akçınar, Veli Saçılık ve Ayhan Bilgen; ifade ve örgütlenme özgürlüğünün durumunu ele aldılar.

Türkiye’de insan hakları mücadelesinin hep zor zamanlar geçirdiğini ama mücadeleye de devam ettiğini vurgulayan Seher Akçınar, “İfade ve örgütlenme özgürlüğünün üzerinde bugün de yoğun baskılar var ama burada esasen beni korkutan iki şey üzerinde durmak istiyorum: Biri; Hatun Tuğluk’un cenazesine karşı yapılan linç girişimi ötekisi de MAZLUMDER’in (İnsan Hakları ve Mazlumlar İçin Dayanışma Derneği)  Kürdistan şubelerinin, içeriden iktidar destekli bir güç tarafından kapatılarak sivil toplum içerisine bir darbe zihniyetinin yerleştirilmiş olmasıdır. Bu ikinci örnekte ümit verici olan, sivil darbeye maruz kalmış hak savunucularının mücadeleyi terk etmemiş olmalarıdır” şeklinde konuştu.

 Sözün gücünden korkuluyor

Diyarbakır gibi bir yerde insan haklarını veya baskıları anlatmanın pek ilgi çekici olmadığını, çünkü herkesin bu ihlalleri yerinde gözlemleyip deneyimlediğini vurgulayan Ayhan Bilgen, “İfade özgürlüğüne bu kadar saldırmalarının nedeni sözün gücünden korkmalarıdır. Yine örgütlenme özgürlüğünün bu kadar karşısında konumlanmalarının sebebi örgütlü mücadele karşısında tutunamayacaklarını bilmeleridir” değerlendirmesinde bulundu.

İnsan hakları mücadelesinin sadece Diyarbakır’da değil, Türkiye’nin her yerinde zor olduğunu vurgulayan Veli Saçılık, konuşmasına şöyle devam etti: “Bizler de bu zorluğun her tarafında beraberce bir şeyler yapmaya, direnmeye çalışıyoruz. Bu devlet her gün gittiğim yerde bana ısrarla saldırıyor, gözaltına alıyor ve hakkımda dava açıyor. Hakkımızda o kadar çok dava açıldı ki, en son bize bu davaları açan savcı bile bu durumdan bıkıp isyan etmeye başladı. Bu devlet daha evvel yine cezaevlerine düzenlediği bir operasyon sırasında kolumu kaybetmeme sebep olmuştu. Kolumu köpeklere yem etmişti. Sonrasında kolumun kopmasına neden olan dozerin yıktığı duvarın parasını benden istemişti. AİHM’e gittik ve bu haksızlığı bir şekilde o dönem geri çevirdik. Benim kolumun yokluğu Türkiye’de insan haklarının yokluğunun da en net göstergesidir. Bakın size trajikomik bir şey söyleyeceğim, her gün eylem yaptığımız sokağın başında biz, ortasında insan hakları anıtı, sonunda ise Türkiye İnsan Hakları ve Eşitlik Kurumu var. Ve biz her gün bu sokakta, yalnızca işimizi istediğimiz için insan hakları çiğnenerek darp ediliyoruz. Nuriye ve Semih de bu sokakta başlattıkları eylemden dolayı tutuklanıyor.”

Sempozyumun yeterli ilgiyi görmemiş olmasına da içerlediğini aktaran Saçılık, “Biliyorum ki Diyarbakır’da işinden, ekmeğinden edilen binlerce kişi var ama bu arkadaşlar sokakta ya da başka bir alanda bir şekilde görünmezler. Arkadaşlara sormak istiyorum yahu işinizden ihraç edildik ama bizi mücadeleden mi ihraç ettiler?” diyerek sitem etti.

The post “Benim kolumun yokluğu Türkiye’de insan haklarının yokluğunun da en net göstergesidir” appeared first on Sivil Sayfalar.

10-17 Aralık İnsan Hakları Haftası vesilesiyle Diyarbakır Barosu, Diyarbakır Tabip Odası, Hak İnisiyatifi Diyarbakır Temsilciliği, İnsan Hakları Derneği (İHD) Diyarbakır Şubesi, Türkiye İnsan Hakları Vakfı (TİHV) Diyarbakır Temsilciliği bir ortak etkinlik takvimi açıkladı. Bu takvim çerçevesinde 10 Aralık Pazar günü, Diyarbakır Esnaf ve Sanatkarlar Odaları Birliği (DESOB) Konferans Salonu’nda gün boyu süren insan hakları sempozyumu düzenlendi.

Dört oturumdan oluşan sempozyumun ilk oturumunda son iki yılın genel değerlendirmesini Rewşen Bataray Saman ve İnsan Hakları İzleme Örgütü (HRW)  Türkiye

Raportörü Emma Sinclair Webb yaptı. İnsan hakları çalışmalarının geçen iki yılda çok büyük zorluklarla karşılaştığını sahada

n örneklerle aktaran konuşmacılar; haksız gözaltı, işkence ve kötü muamele, hak savunucularının kriminalize edilmesi gibi durumların hukuka aykırılığını vurgulayarak yeni dönemde belirgin olan uygulamaları “keyfilik” olarak değerlendirdiler.

SEHER AKÇINAR:  ÜMİT VERİCİ OLAN, SİVİL DARBEYE MARUZ KALMIŞ HAK SAVUNUCULARININ MÜCADELEYİ TERK ETMEMİŞ OLMALARIDIR.

Yaklaşık bir yıl önce KHK ile kapatılan Gündem Çocuk Derneği’nden Esin Koman’ın geçten iki yılda hak ihlallerinin çocukları nasıl etkilediğini çarpıcı bir şekilde gözler önüne seren sunumunun ardından İHD Diyarbakır Şubesi Cezaevi Komisyonu üyesi Muhterem Süren, çıplak aramaya karşı çıkan mahpusların, işkenceye uğradığını belirtti. TİHV Diyarbakır Temsilcisi Barış Yavuz, işkencenin ciddi oranda artış gösterdiğini dile getirerek, 2002 yılında “işkenceye sıfır tolerans” vaadiyle iktidar olan Adalet ve Kalkınma Partisi’nin (AK Parti), bugün işkenceyi doğal gören yaklaşımını eleştirdi. 2003 yılında bir soruşturmadan bahseden Yavuz, “O dönem valilik, emniyet, genelkurmay soruşturma izni vermemişti, Recep Tayyip Erdoğan, soruşturma için önümüzü açmıştı. Bugün ne oldu da böyle bir duruma geldi!” dedi.

Sempozyumun son oturumunda Seher Akçınar, Veli Saçılık ve Ayhan Bilgen; ifade ve örgütlenme özgürlüğünün durumunu ele aldılar.

Türkiye’de insan hakları mücadelesinin hep zor zamanlar geçirdiğini ama mücadeleye de devam ettiğini vurgulayan Seher Akçınar, “İfade ve örgütlenme özgürlüğünün üzerinde bugün de yoğun baskılar var ama burada esasen beni korkutan iki şey üzerinde durmak istiyorum: Biri; Hatun Tuğluk’un cenazesine karşı yapılan linç girişimi ötekisi de MAZLUMDER’in (İnsan Hakları ve Mazlumlar İçin Dayanışma Derneği)  Kürdistan şubelerinin, içeriden iktidar destekli bir güç tarafından kapatılarak sivil toplum içerisine bir darbe zihniyetinin yerleştirilmiş olmasıdır. Bu ikinci örnekte ümit verici olan, sivil darbeye maruz kalmış hak savunucularının mücadeleyi terk etmemiş olmalarıdır” şeklinde konuştu.

SÖZÜN GÜCÜNDEN KORKULUYOR

Diyarbakır gibi bir yerde insan haklarını veya baskıları anlatmanın pek ilgi çekici olmadığını, çünkü herkesin bu ihlalleri yerinde gözlemleyip deneyimlediğini vurgulayan Ayhan Bilgen, “İfade özgürlüğüne bu kadar saldırmalarının nedeni sözün gücünden korkmalarıdır. Yine örgütlenme özgürlüğünün bu kadar karşısında konumlanmalarının sebebi örgütlü mücadele karşısında tutunamayacaklarını bilmeleridir” değerlendirmesinde bulundu.

İnsan hakları mücadelesinin sadece Diyarbakır’da değil, Türkiye’nin her yerinde zor olduğunu vurgulayan Veli Saçılık, konuşmasına şöyle devam etti: “Bizler de bu zorluğun her tarafında beraberce bir şeyler yapmaya, direnmeye çalışıyoruz. Bu devlet her gün gittiğim yerde bana ısrarla saldırıyor, gözaltına alıyor ve hakkımda dava açıyor. Hakkımızda o kadar çok dava açıldı ki, en son bize bu davaları açan savcı bile bu durumdan bıkıp isyan etmeye başladı. Bu devlet daha evvel yine cezaevlerine düzenlediği bir operasyon sırasında kolumu kaybetmeme sebep olmuştu. Kolumu köpeklere yem etmişti. Sonrasında kolumun kopmasına neden olan dozerin yıktığı duvarın parasını benden istemişti. AİHM’e gittik ve bu haksızlığı bir şekilde o dönem geri çevirdik. Benim kolumun yokluğu Türkiye’de insan haklarının yokluğunun da en net göstergesidir. Bakın size trajikomik bir şey söyleyeceğim, her gün eylem yaptığımız sokağın başında biz, ortasında insan hakları anıtı, sonunda ise Türkiye İnsan Hakları ve Eşitlik Kurumu var. Ve biz her gün bu sokakta, yalnızca işimizi istediğimiz için insan hakları çiğnenerek darp ediliyoruz. Nuriye ve Semih de bu sokakta başlattıkları eylemden dolayı tutuklanıyor.”

Sempozyumun yeterli ilgiyi görmemiş olmasına da içerlediğini aktaran Saçılık, “Biliyorum ki Diyarbakır’da işinden, ekmeğinden edilen binlerce kişi var ama bu arkadaşlar sokakta ya da başka bir alanda bir şekilde görünmezler. Arkadaşlara sormak istiyorum yahu işinizden ihraç edildik ama bizi mücadeleden mi ihraç ettiler?” diyerek sitem etti.

The post “Benim kolumun yokluğu Türkiye’de insan haklarının yokluğunun da en net göstergesidir” appeared first on Sivil Sayfalar.