Mehmet de bu yıl sekizinci sınıfa geçti. Okulun “en iyilerinden” değil ama asılırsa yükselme grubunda kalabiliyor. Avukat olmayı hayal ediyor. İlk dönem ortalaması Zeynep’ten 10 puan falan düşük. Dönemin son denemesinde Zeynep’ten 15 net düşük yapmış. Ara tatilde Fen ve Matematik öğretmenin verdiği fotokopileri bitirdi. İkinci dönem okullar Mart başında kapandı. Mehmet EBA TV’nin açılmasını bekledi. Mehmet’in babası gündelik yevmiyeci. Sabahtan akşama kadar dışarıda. Annesi ev hanımı, tuşlu telefon kullanıyor. Evlerinde internet yok. Geçen sene EBA’ya çok az girebildi. Bu sene babası bir tablet alacaktı ama sözü verdiği Haziran ayından Eylül ayına kadar tabletin fiyatı 750 TL’den 1.300 TL’ye çıktı. Hala alabilmiş değil. “Aldık diyelim, interneti nasıl yapacağız?” Tabletin sim kartlısı 2.000 lira. Sim kartı, internet paketi derken…

Gülistan bir devlet okulunun “seçme” sınıflarından birinde okuyor. Fazla ders çalışan bir öğrenci değil. Dersi derste öğreniyor. Büyüyünce çocuk doktoru olmak istiyor. Resim çizmeyi ve müziği seviyor. Babası öğretmen, annesi de çalışıyor. Evde bilgisayar var, tablet ve internet de. Dersleri takip ediyor ama sıkılıyor. Okulunu çok özlemiş. Motivasyonu düşüyor. O düştükçe ailesi “hadi kızım, bak herkes senin gibi” falan, teselli ediyorlar. Resimle, müzikle toparlıyor. 

Berfin beş kardeşin ikincisi, zehir gibi bir zeka. İlçede derece yapmıştı geçen sene. O da doktor olma hayali kuruyor. İki kilometre ötedeki okula yürüyerek gidiyor. Servise verecek paraları yok. Babası sanayide kalfa. Kronik bir rahatsızlığı olmasına rağmen çalışmak zorunda. Ayın beş gününü hastanede geçiriyor. Evdeki televizyon sık elektrik kesintileri sebebiyle kanalları sıfırlıyor. Her seferinde yeniden arayıp EBA TV’yi buluyorlar. Bu şekilde epey ders kaçırmış. Annesinin telefonu renkli ekran, WhatsApp çalıştırıyor ama pek akıllı denemez. EBA’yı açamıyor. Bir öğretmeni eve gitmeyi düşünmüş ama gündüz vakti baba evde yokken uygun olmaz diye gidememiş. Öğretmeni Berfin için çok üzülüyor. Berfin de gerilediğinin farkında. Hırçınlaşmış. Derslere ilgisi pek kalmamış. 

Öğretmeni WhatsApp grubunda iki saat sonra başlayacak dersi duyurduktan ve derse kimse katılmayınca “neden kimse derse girmiyor?” diye sorduktan sonra, büyüyünce öğretmen olmak isteyen Seda’nın babası “Hocam tarladayız.” diye cevap veriyor. Olay MEB’in “hafta sonu tatilinde ailelerinin yanında tarlada vakit geçiren öğrenciler” dediği hafta sonunda değil, Çarşamba günü geçiyor. Hemşire olmak isteyen Elmas’ın babası kağıt toplayıcısı, annesinin telefonu yok. Yıkık dökük evlerindeki tüplü televizyonda EBA TV de yok. 

…

Geçtiğimiz günlerde karşılaştığım bir istatistiğe göre; EBA sitesini kulanım yoğunluğunda Diyarbakır; öğretmenler klasmanında 36. ama öğrenci klasmanında 76. sırada idi. Çünkü EBA internet sitesi en azından bir akıllı cihazı ve bir internet bağlantısını gerektiriyor. Bu imkandan mahrum yüz binlerce çocuk, fiilen eğitim sürecinin dışına itilmiş durumdalar. Teknolojik araçlar son bir yılda, özellikle de pandemi döneminde yüzde 50-150 arası zamlanmışken hükümetin internet alt yapısını güçlendirecek ve teknolojik araçlara erişimi kolaylaştıracak bir girişimde bulunmamış olması eğitim sürecinin nasıl yönetildiğine ilişkin önemli bir gösterge.

Oysa yapılması gereken temel şeyler vardı: Her öğrencinin araç ve internet ihtiyacını karşılamak. Ya da internet erişimini yaygınlaştırıp ucuzlatırken teknolojik araçlardan vergileri kaldırıp erişilebilirliği arttırmak ve bu şartlarda da bu imkandan mahrum olanlara bu hizmetlerin ücretsiz verilmesini sağlamak. Bunlar imkansız mı, değil! Bazı belediyelerin tablet dağıtma kampanyalarına başlamış olmaları ve interneti olmayan mahallelere ücretsiz internet erişim imkanı getirmeye başlamaları bu kaynakların imkansızlıktan değil, plansızlıktan dağıtılamadığına işaret ediyor. Bakanlığın EBA destek merkezleri de ne söylendiği gibi aktif işliyor ne de bu yazıda ismi geçen muhatapları bu hizmetten gerçek anlamda faydalanabiliyorlar.

Zeynep ile Mehmet ve Gülistan ile Berfin arasındaki sosyo-ekonomi farkı, LGS sonuçlarına yansımıştı. Ve eğitim camiasında tartışılan bir konuydu bu. Örgün eğitimle, biri diğerine göre çok daha fazla çalışarak, fırsat eşitsizliğini bir nebze giderebilme şansı vardı. Ancak eğitimin uzaktan sürdürüldüğü durumda sosyo-ekonomik fark bir uçuruma dönüşüyor ve akademik farkı kapatamayan öğrenciler bu uçurumda kayboluyorlar. Eğitim hizmetinin de bütün bürokratik hizmetler gibi katı merkeziyetçi olması sebebiyle uçurumda kaybolan çocuklar Ankara’dan görülmüyor.

The post Uzaktan Eğitime Uzak Kalan Çocuklar Ne Olacak? appeared first on Sivil Sayfalar.

Türkiye’de Okula Dönüş Kapsamında Topluma Erişim ve Destek Çalışmalarına Katılmayı Planlayan Kuruluşlara Yönelik Rehber, üç amaca hizmet etmek için güncellendi;

• Yeni okul yılı başlamadan önce, Okula Dönüş faaliyetlerini etkili bir şekilde yürütmeleri için kuruluşlara destek sağlamak
• Uzaktan eğitim sırasında ve okula dönüş süreçlerinde, paydaşların Suriyeli ailelerin okula kayıt süreçlerinde karşılaştıkları zorluklar hakkında bilgi toplamalarına ve bu zorlukların üstesinden gelmelerine yardımcı olmak için araçlar sunmak
• Geçici Eğitim Merkezlerinin (Hatay, İstanbul ve Adıyaman’da) kapatılmasından etkilenen çocukların devlet okullarına sorunsuz bir şekilde geçiş yapmasını sağlamak için destek vermek

Rehber, dört temel bileşenden oluşuyor:

• Temel Bilgiler: Suriyeli ailelerle ve çocuklarla paylaşılacak bilgiler (Hak Sahiplerine Mesajlar)
• Tavsiye edilen faaliyetler: Türkiye’de eğitim çalışma grupları ve diğer sektörel çalışma grupları (Çocuk Koruma, Temel İhtiyaçlar, Geçim Kaynakları vb.) tarafından uygulanması önerilen faaliyetler.
• Veri Toplama Formları: İlgili yükümlülük sahipleriyle yürütülebilecek savunuculuk çalışmalarına ve program müdahalelerine yön vermek amacıyla, eğitime erişim ile ilgili zorlukları tespit etmek ve zorluklara ilişkin analizi desteklemek için.
• Sıkça Sorulan Sorular (SSS): Kuruluşların Suriyeli aileler tarafından sıkça sorulan sorulara/iletilen kaygılara yanıt vermelerine yardım etmek için.

UNICEF Türkiye’nin söz konusu rehberin yanı sıra, pandemi koşullarında yeni eğitim-öğretim yılında “COVID-19 Sırasında Okula Dönüşte Çocuğunuzun Ruh Sağlığını Desteklemek” başlıklı yayını ise ebeveynlere, okullar yeniden açılırken “karmaşık duygular arasında kaybolmadan yönlerini bulmaları konusunda çocuklarını nasıl destekleyebilecekleri” konusunda yol gösteriyor.

Türkiye’de Okula Dönüş Kapsamında Topluma Erişim ve Destek Çalışmalarına Katılmayı Planlayan Kuruluşlara Yönelik Rehber’ine buradan ulaşabilirsiniz.

The post “OKULDA – EVDE! Eğitim Her zaman Her Yerde” Rehberi Yayınlandı appeared first on Sivil Sayfalar.

30 Eylül – 5 Kasım 2020 tarihleri arasında düzenlenecek eğitim programı; eğitim modülleri canlı zoom oturumları, kısa eğitim videoları, okuma listeleri, faydalı bağlantılar, ödevler, uygulamalı atölyelerden oluşacak. Katılımcılar eğitim programı boyunca oluşturacakları özgün içeriklerini Gazeteciler Cemiyeti’ne ait haber mecralarında yayınlayabilecek.

Eğitim kimlere yönelik?

Eğitim serisi tüm gazetecilerin başvurusuna açık olup, başvurularda; serbest çalışan, yerelde çalışan ve kendi platformlarını kuran genç gazetecilere öncelik verilecek.

Eğitim programında neler var?

Dijital Gazeteciliğe Giriş: Bu modül ile katılımcılar internet ortamında gelişen gazetecilik pratikleri, bilgi toplama yöntemleri ve araçları, veri gazeteciliği ve araçları, dijital ortamda haber üretme ve yaygınlaştırma araçları ve mobil gazetecilik hakkında bilgi sahibi olacak.

Gazeteciler için Kaynak Geliştirme ve Finansal Sürdürülebilirlik: Bu modül ile katılımlar gazeteciler için farklı kaynak geliştirme yöntemleri, medya alanında ne gibi çalışmaların desteklendiği, etkin kaynak geliştirme stratejisinin nasıl hazırlanacağı, dijital kaynak geliştirmedeki iyi örnekleri ve finansal destek programlarına başvuru için gerekli olan hazırlıklar konusunda bilgi sahibi olacak.

Her iki modül senkron ve asenkron eğitimlerden oluşacak. Senkron eğitimler Zoom platformu üzerinden canlı olarak gerçekleşecek toplam altı (6) oturumla yürütülecek; asenkron eğitimler ise Gazeteciler Cemiyeti E-Öğrenme Platformu’nda katılımcıların tamamlanması için ikişer haftalık süreler tanınarak sürdürülecek.

Eğitim takvimi için tıklayınız.

Eğitim programına nasıl başvuru yapılır?

Programa 30 gazeteci seçilecek. Katılımcılar doldurdukları başvuru formu üzerinden belirlenecek olup, başvuru yapan herkese e-posta üzerinden başvuru sonucu iletilecek. Katılımcılar belirlenirken, cinsiyet ve bölge dağılımına dikkat edilecek. Eğitimi tamamlayan katılımcılara eğitim sonunda katılım sertifikası verilecek.

Başvuru:  Başvuru formunun doldurulması yeterlidir.

Son başvuru tarihi: 25 Eylül 2020 Cuma

The post Gazeteciler için Dijital Araçlar ve Kaynak Geliştirme Uzaktan Eğitim Programı Başlıyor appeared first on Sivil Sayfalar.

Rapor Hukuk, Mühendislik, Sağlık ve Sosyal Bilimler olmak üzere dört alana ayrılarak hazırlandı. Her alan sınavlar, dersler, akademisyenler, teknik ve idari etmen alt başlıklarında incelendi. Öğrencilerin bu konular üzerine fikirleri kendi ifadeleriyle raporda yerini aldı. Erasmus programındaki öğrencilerle de görüşmeler yapılarak yurt dışındaki eğitimin durumuna da değinildi.

Genel Değerlendirme bölümünde Türk Eğitim Sistemi’nin tarihin anlatıldı, uzaktan eğitimde izlenilen uygulamaların KVKK kapsamında değerlendirildi ve YÖK’ün raporu dikkate alınarak yeni döneme dair öngörülere yer verildi.

Rapora ulaşmak için tıklayınız.

Arayüz Kampanyası hakkında bilgi almak için tıklayınız.

The post Arayüz Kampanyası Uzaktan Eğitim Raporunu Yayınladı appeared first on Sivil Sayfalar.

Araştırma bulgularının COVID-19 salgını sonrasındaki iyileşme süreçlerinde, ülkenin acil ve kriz dönemlerine yönelik uzaktan eğitim politikalarına ışık tutması bekleniyor.

Öğrenci anketi için tıklayınız.

Öğretmen-İdareci anketi için tıklayınız.

Veli anketi için tıklayınız.

The post COVID-19 Salgını Dönemi Uzaktan Eğitim Mevcut Durum Analizi appeared first on Sivil Sayfalar.

Çocuk hakları alanında uzun zamandır çalışan kişiler olarak, tabi karantina sürecinden bu yana çocukların durumu üzerine araştırmaya, bu dönemdeki ihtiyaçlara cevap verecek araçlar üretmenin yollarını düşünmeye başladık.

Bu süreçte çocukların gelişimleri için çok önemli olan bolca hareket etmeleri, arkadaşları ile zaman geçirip oyun oynamalarından uzak kalmaları, bu belirsiz süreci somutlaştıramadıkları bir durumun kaygısıyla kalmaları, eğitim süreçlerinden ve öğretmenlerinden uzak kalmaları, hepimiz gibi rutinlerinin bozulması ve tüm süreçte yetişkinlere göre daha az sıklıkta akranları ile uzaktan da haberleşmeleri gibi konularda aksaklıklar yaşadılar. 

Süreç Eşitsizlikleri Daha Görünürleştirdi

Çocuk işçiler için başka tehlikeler (ya da çocukların genelde virüsün taşıyıcısı olması bilgisi ile büyük bir grup için çocukların işçileştirilmesi durumu), sosyo ekonomik olarak dezavantajlı ailelerde yaşayan aileler için eve gelen gelir azaldığı için beslenme yetersizlikleri, derin yoksulluk durumları yaşanıyor. Zaten ailelerde ev içi iş gücü olarak görülen kız çocukları ev işleri ve kardeş bakımı gibi işlere daha fazla maruz kaldı. Toplumsal cinsiyet eşitsizlikleri kadınlar ve kız çocukları için de süreçte ağırlaşarak yoğun olarak yaşandı. Zaten varolan eşitsizlik, pandemi süreciyle çocukların kendilerine ve koşullarına özgü farklı ihtiyaçlarını karşılamaktaki yetersizliklerle daha görünür oldu. 

Uzaktan eğitim ise biliyoruz ki her çocuk için uygun değil. Çoğu çocuğun evinde bir bilgisayar yok. Akıllı telefonlar olsa da internet erişimi yok ya da kısıtlı. Zaten var olan öğrenme farklılıkları tek tip bir eğitim akışı içinde çocukları zorluyor. Çoğu çocuğa göre konu anlatımları çok hızlı. Eğer ev içindeki yetişkinler okur yazar değil ya da ilkokul mezunu ise çocukların ihtiyacı olduğunda ders desteği için başvurabilecekleri bir kişi de yok. Başka bir zorluk ise, eğer evde farklı yaş gruplarından çocuklar varsa derslerin çakışması nedeniyle her çocuk aynı anda eğitimden de faydalanamıyor olması.

Aileler çocukların okuldan geri kalmamasını istiyor, ama aynı zamanda hem kendi kaygılarını gidermeleri hem çocukların ihtiyaçlarını bu belirsizlik içinde karşılamaları gerekiyor. Eğer bir desteği ya da güvencesi yoksa, ailede hastalığa yakalanmış bir yetişkin çocukları kendi başlarına bırakmak zorunda kalabiliyor. 

Yetişkinler belki bir telefon ederek sevdikleri ile dertleşebiliyorken her çocuk için sıkıntı yaşadığında dertleşebileceği, yardım isteyebileceği bir seçenek yok. Günün her saati belki gerilim yaşadıkları bir yetişkinle aynı evde ve bu anlamda yalnızlar.

Rutini Yaratma Baskısı Olmamalı

Madalyonun öte tarafında da internet ile çok zaman geçirilen, yetişkinlerin bu süreçte çocuklarla ilgili onaylarını gevşettikleri ya da gevşetmek zorunda kaldıkları bir süreç de yaşanıyor. Çoğu yetişkin çocuk gelişimi için zararlı olarak kodladığı bilgiler içinden en sürdürülebilir, en daha az zarar yaratabilecek, zarar yaratsa da telafi edilebilecek olanları tekrar tekrar sıraya sokuyor; bazı ilkelerden psikolojik sağlamlılığı uzatabilmek için vazgeçiliyor.

Bu zorluklar içinde yetişkinlerin kendileri için de çocuklar için de yine de ev içinde kaldıkları bu süreçte bir rutin yaratmaları, günü programlamaları yararlı olabilir. Ama rutin yaratmak zorunda hissetmek de baskı yaratmasın. Bazen her şeyi kontrol edemeyiz. Rutin oluşturmak hayatı kolaylaştırır ama bu bazen bir hafta içinde kendiliğinden  olur bazen günler geçer o rutini yakalamak zaman alır. Burada süreci ve yarattıklarını birlikte karşılamak önemli. Konuyla ilgili yapılan yayınları ya da haberleri izlerken yine de çocukların aynı ortamda olmadıkları ya da uyudukları anları gözetmeleri önemli. Çocuğun konuyla ilgili bizden bilgi almasını sağlamak, ona sakince süreci anlatmak ve onu dinlemek de diğer çok önemli konu. Çünkü çocukların kaygısı yetişkinlerle aynı olmak zorunda değil. Siz onun iyi beslenip beslenemediğinden, derslerinden, virüsün bulaşmasından kaygılanıyor olabilirsiniz ama belki o sadece arkadaşlarını göremediği için üzgün. Üzgün ya da kaygılı da olmak zorunda değil. O nedenle çocukları gözlemek ve onları dinlemek, ihtiyaçlarını anlamak bu süreçte önemli.

Bu süreçle hepimiz belli stresler altında baş etmeye çalışıyoruz. O nedenle çocuklara öyle değilmiş gibi davranmak da dürüst ve gerçekçi değil. Kendi duygularımızı onun anlayabileceği şekilde aktarmak, onun duygularını duymak da bu dönemde önemli.

Bazen nasıl biz de artık sosyal medyada eskisine oranla daha fazla zaman geçiriyorsak tüm aile üyelerinin de zaman zaman internette çok zaman geçirmesi bazen kaçınılmaz olabilir. Buna çocuklar için dikkat etmeye çalışsak da bazen dikkat edemediğimizde telaşa kapılmamak da faydalı olabilir.

Rol Model Yetişkinlik…

Bu kadar uzun zaman evde geçirince elbette daha üretken şeylere yönelmek, yaratıcı şeyler yapmak en başta zamanı keyifli geçirmek için önemli ama her an da yararlı bir şey yapmayı odağımıza almamıza gerek yok. Her zaman üretken olmayı hissetmek de baskı yaratabilir. Burada önemli olan çocuklara odaklanmaktan öte, yetişkinlerin zamanlarını nasıl geçirdikleri ile ilgili kendilerine bakması. Eğer yetişkin olarak bizler o gün kendimizi iyi hissetmek için bir şeyler yapıyorsak; ne olursa olsun hafif de olsa egzersiz yapmaya çalışıyorsak, kitap okuyor, kendimize bizi iyi hissettirecek meşgaleler buluyorsak, iyi besleniyor düzenli uyumaya dikkat ediyorsak, çocuklar da bizi rol model alacaklardır. Biz Instagram’dan, Twitter’dan kafamızı kaldıramıyorsak, çocuklara kitap okumalarını öğütlemek pek de işe yaramayabilir.

Sürecin başında daha çok çocuklarla kalan yetişkinlere rehberlik edecek, onları süreçte destekleyecek bir kılavuz hazırlamıştım. Aslında süreç başladığından beri ilk aklıma gelen çocuklar oldu, onların bu süreçte iyi olma halini nasıl gözetebiliriz, onları nasıl destekleyebiliriz, bir yandan da yetişkinleri bu kadar kaygılandıran bu süreçte onların salim kalmalarını ve çocuklarına doğru şekilde destek olmalarını nasıl sağlarız. O nedenle ilk olarak çocuklarla yaşayan yetişkinleri desteklemek ve onların çocukları anlamasına katkı sağlayacak içinde üç etkinliğin de olduğu bir mini kılavuz hazırladım.

Çocuk hakları alanında çalışanlar olarak sürecin her çocuk için aynı şekilde geçmediğinin farkındayız. O nedenle Melda Akbaş ve Gözde Durmuş ile direkt çocuklara hitap eden ve her evde bulunabilecek şeylerle evde sıkıntıyla baş etmelerini sağlayacak etkinlikler üretmeye giriştik. Bunları da bir kitapçık olarak hazırlayıp yayınladık. Basıp online erişim sağlayamayan çocuklara ulaştırmak hayalimiz.

Çocuk Odaklı Bakışın Önemi…

Süreç, aslında devletlerin ve sistemlerin de çocuklara bakış açılarını da ortaya koyuyor. Çocuk odaklı ya da dezavantajlı grupların ihtiyaçları odağında bir kurgu yok. Pandemi ilanından sonra okullar hemen tatil edildi, uzaktan eğitime hemen geçildi evet. Ama zaten okuldayken de çocukların farklı öğrenme özelliklerine uygun bir sistem olmadığı için EBA birçok çocuğu dışarıda bırakarak uygulamaya başlamış oldu. TÜİK  raporuna göre, Türkiye’deki okul çağındaki çocukların neredeyse yüzde onu aileler tarafından okuldaki derslere destek için dershaneye gönderiliyor. Şimdi internet erişimi olmayan bir ailede çocuğa destek olacak bir yetişkin yoksa çocuk devlet tarafından kendi kaderine terk edilmiş oluyor. Bu alt yapıyı sağlanmadan maalesef devletlerin tam anlamıyla önlemler almış olduğundan bahsedemeyiz.

Çocuk bakımı sorunu ise, Deniz Arzuk’un değindiği gibi çok katmanlı bir sorun ve bu anlamda devletin güvence vermesi gereken pek çok faktörü barındırıyor. Yetişkinlerin çocuk algıları sistemleri yaratıyor. Çocuklar sistemler içinde karar alma mekanizmalarına dahil edilemeyecek dolayısıyla bir birey olarak görülmeyen varlıklar. Çocuklar kendilerini ilgilendiren konulara bile kendilerinden önce ailelerin onayı ile dahil olabiliyorlar. Elbette onlardan sorumlu olan kişilerin desteği şart ancak, çocuklara sorulmadan, çocukların fikri alınmadan, onlar yokmuş gibi davranılarak çalışmalar oluşturuluyor. Devletler de çocukların ihtiyaçlarını görmeden, onları bir birey olarak değerlendirmeden kendi yapısını kuruyor. Bu da özellikle böyle durumlarda daha da kendini belli ediyor. Dolayısıyla çocuklardan sorumlu olanlar sadece onların bakıcıları olamaz. Onlar için yaşanılabilir bir çevre, haklarına erişebildikleri bir düzen yaratmak da devletlerin, sistemin gereği ve yükümlülüğü.

Bu süreç önemli bir gösterge ama yalnızca bu süreçte değil, çocukları ilgilendiren her konuda onlarla hareket etmemizi sağlayacak ve onların haklarını koruyacak bir düzen oluşturmak biz yetişkinlerin birincil sorumluluğu.

Kapak görseli: Unicef- Al Farah Çocuk ve Aile Destek Merkezi Atölyesi

The post Pandemi Sürecine Çocuk Hakkı Üzerinden Bakmak appeared first on Sivil Sayfalar.

Buket Sönmez: Mücadele kapsamında alınan tedbir ve önlemler doğrultusunda hepimiz için yeni bir olgu olan uzaktan eğitime geçtik. Bu kriz durumunda eğitimi devam ettirme yolunda uzaktan eğitim önemli bir adım olsa da, pek çok çocuk internete erişemiyor ve/veya evlerinde televizyon olmadığı için eğitimden mahrum kalıyor. Hepimizin ortak amacı, kapsayıcı eğitimin sağlanması. Uzaktan eğitimin kapsayıcı olması için ihtiyacımız olan sistemsel dönüşümü, bu süreçte edindiğimiz deneyimler şekillendirecektir. Salgın hastalık vesilesiyle olsa da yaşadığımız uzaktan eğitim deneyimi, Türkiye’deki eğitimin geleceğini şekillendirme potansiyeli barındırıyor. 

Esin Koman: Her çocuk bu sistemden eşit olarak faydalanıyor mu tam olarak bir şey demek mümkün değil. Çünkü MEB’ten buna ilişkin bir veri gelmedi. Ya da kullanıcılar henüz bir şey söylemediler. Ama geçmiş deneyimlerimize bakınca ve ülkenin çocuk politikalarına değerlendirince eşit bir yayılım veya kullanım olduğunu düşünmek mümkün değil.

Çünkü katılımcı bir uygulamanın olup olmadığını bilmiyoruz, böyle bir bilgi elimizde yok. Ama şunu biliyoruz ki yaygın ve örgün eğitimde çocukların katılımı oldukça sınırlı. Buradan yola çıkarsak da katılımcı bir modelle yapılmayan hiçbir çalışma yani çocuklarla beraber hazırlanmayan hiçbir program yerine ve amacına tam olarak ulaşamayacaktır. 

Çünkü çocuklar tek tip, tek çeşit, tek yaş vb… değil. Her bir çocuğun özellikleri ve gelişimleri farklı olduğu için, dikkat süreleri değişik olduğu için yaşam koşulları farklı olduğu için ihtiyaçları farklılık gösterecektir. Ve farklı destek mekanizmalarına ihtiyaç duyacaklardır.

Eğitime erişim koşulları birçok nedenden dolayı farklılık gösteriyor. Fiziksel durumları (engellilik, hasta olma) yaşadıkları yer (cezaevleri,mültecilik durumu, yoksulluk) yaşam koşulları (çalışıyor olmaları) gibi çok farklı. Bu nedenle kapsayıcı ve eşit olduğunu düşünemiyorum, ama çok isterdim.

Hüsamettin  Akyıldız: Özel eğitim gerektiren çocukların okul ortamındaki sorunları daha tam rayına oturmamışken, evde eğitimleri söz konusu edildiğinde bunu ancak bir facia kelimesi ile özetlemek mümkündür. Çünkü özel eğitim gerektiren çocuğu olan anne babalar bu konuda ne yapacaklarını yeterince bilmiyorlar. Maalesef bu konuda geliştirilmiş programlar da oldukça sınırlı.

Bu eşitsizlik hali sadece ekonomik değil. Bireysel farklılıklar engellilikler vb içeriyor bu sürecin sonunda ne gibi sorunlar doğuracak? 

Buket Sönmez: Kapsayıcı eğitim, eğitim kurumlarının ve süreçlerinin cinsiyet, etnik köken, dil, din, yerleşim yeri, sağlık durumu, sosyoekonomik durum vb. özelliklerinden ya da koşullarından bağımsız olarak tüm çocukların gereksinimlerine yanıt verecek biçimde yeniden düzenlenmesini öngören bir süreçtir. Uzaktan eğitimin yalnızca sosyoekonomik durum değil; çocukların farklılıklarını ve bu farklılıklardan doğan ihtiyaçlara da yanıt vermesi gerekiyor. Eğitimde Görme Engelliler Derneği, EBA’nın giriş ekranına konulan güvenlik kodunun sesli alternatifi olmadığı ve dolayısıyla uzaktan eğitimin erişilebilir olmadığına dikkat çekmek için 25 Mart 2020 günü #GörmeEngellilereEBAKapalı etiketini sosyal medyada yaygınlaştırdı. EGED’in sosyal medya aracılığıyla kapsayıcı eğitimin sağlanması için yaptığı bu çağrı karşılık buldu ve EBA’nın giriş ekranındaki güvenlik kodu herkes için erişilebilir hale getirildi. Sivil toplumun ve eğitimin diğer paydaşlarının bu tarz inisiyatifleriyle uzaktan eğitimde kapsayıcılığın sağlanması yolunda önemli değişiklikler yaratmak mümkün. 

Esin Koman: En önemlisi adil bir erişim olmayacaktır, ayrımcı bir uygulamayla karşı karşıya kalacaktır  çocuklar. Yani her çocuk bu programa kendi koşullarına uygun olarak erişemeyecektir.Bu da eşitliği ortadan kaldıran bir uygulama olacaktır. Ve buna erişime ulaşamayan çocuklar kendilerini dışlanmış hissedebilir. Akranlarının öğrenebileceği bilgiye erişemeyeceği için kendini başarısız hissedebilir.Elbette sorun sadece ekonomik değil adil erişimin sağlanamaması. Her bir çocuğun ihtiyacının görülmemesi.

Hüsamettin Akyıldız: Bugüne kadar hep dışlanmış olduklarını düşünen engelli bireyler ve aileleri bu evde kal ortamında daha çok dışlanmış olduklarını hissedeceklerdir. Özel eğitim, süreklilik isteyen bir süreçtir ve ara vermeye ertelemeye gelmez. İğne ile kuyu kazarcasına bir davranışı kazandırmak için aylarca belki yıllarca uğraşan öğretmenlerin ve ebeveynlerin bunca emeği bir anda heba olması mümkün. Bu “evde kal” sürecinde çocukların ve ailelerin neler yaşadığını  kimsenin bilmesine imkân yoktu.

En az hasarla atlatabilmemiz için neler yapılmalı? Kime ne görev düşüyor? Nasıl daha kapsayıcı bir eğitim süreci olmalı? 

Buket Sönmez: Öğretmen Ağı, eğitimde ihtiyaç duyduğumuz değişimin kolektif etkiyle yaratılabileceği düşüncesinden yola çıkarak oluşan bir ağ. Kolektif etkinin gücüne, bu gibi kriz anlarında her zamankinden daha çok sarılmamız gerekiyor. Çünkü bugünün dünyasında hiçbir sorun, bir kurumun kendi başına çözebileceği kadar basit değil. Koronavirüs salgınının yaratacağı olumsuz etkilerin üstesinden de ancak eğitim paydaşları olarak bir araya gelerek, ortak akılla hareket ederek gelebiliriz. 

Esin Koman: Aslında yine bir kriz dönemindeyiz. Ve bu kriz döneminin en iyi şekilde atlatılması için elbette devletin sorumluluklarını yerine getirmesi gerekiyor. Öncelikle sorumluluk devletin yani. Çocuğun yüksek yararı, ayrımcılığa uğramaması, eşitlik gibi temel ilkeler doğrultusunda ne dönemde ne yapılacaksa bu çerçevede yapılması gerekir. Bunun zeminini de devlet planlar. Yani nasıl ki EBA programı devreye girdi bu iyi bir şey. Ama devamı gelmeli. Her bir çocuğun ulaşabilmesi için tüm ayrıntılar düşünülmeli. Bunun için çalışma grupları oluşturulur. Disiplinler arası bir grup. Eğitimciler, ebeveynler, çocuklar, alan uzmanları, teknik bilgiye sahip olanlar, iletişimciler gibi. yani bu bir ekip işi. Ve en önemlisi her durumu ve koşulu temsil eden kişilerin olması önemli. Engelli çocukları, mülteci çocukları hastanede tedavi gören çocuklar, cezaevindeki çocuklar… Yani bunların tanıyan bilen bu deneyimlere sahip kişiler bu çalışma gruplarında yer almalı. Bu sistemi kullanacak çocukların hangi koşullarda bunu kullanabilir? örneğin hastanede tedavi görüyorsa buna erişebilecek mi, ya da cezaevlerinde kalan çocuklar ya da mülteci çocuklar hangi koşullarda ulaşabilir bunların bilinmesi ve bu bilgi doğrultusunda bu programın yapılandırılması gerekir. Mesela şöyle bir bilgi gelmişti. Kadına yönelik şiddet nedeniyle koruma kararı alan kadının çocuğu bu programa erişebiliyor mu? Gizlilik kararı var ama sisteme girebilmesi için bir takim bilgilerin girilmesi gerekiyor örneğin bunu tam olarak bilmiyoruz…

Hüsamettin Akıldız: Bu dönemi en az hasarla atlatabilmek için herkese, başta devlet kurumları ve belediyeler olmak üzere öğretmenlere, rehabilitasyon merkezlerine ve tüm topluma görev düşmektedir. Özel eğitim gereksinimi olan öğrencilerin gerek devlet okullarındaki öğretmenleri gerekse rehabilitasyon merkezlerindeki ve öğretmenleri velileriyle görüşmeler yaparak basit ve eğlenceli etkinliklerle moral ve motivasyon sağlayabilirler. Bu konuda rehabilitasyon merkezlerinde çalışan öğretmenlerin ve diğer okullarda çalışan öğretmenlerin bunları yapmaya çalıştıklarını biliyoruz. Rehabilitasyon merkezlerinin, özel gereksinimli bireylerin topluma kazandırılmaları ve kendilerini değerli hissetmeleri açısından çok önemli katkıları olmuştur. Her şeyden önce bu sayede ulaşılmayan engelli hemen hemen kalmamıştır. Esas tehlike, eğer bu süreçte rehabilitasyon merkezleri devlet tarafından desteklenmez de pek çok kurum kapanır veya zor duruma düşerse bu durumdan en çok etkilenecek olan, engelli bireyler ve onların aileleri olacaktır.

Kriz dönemlerinde dezavantajlı gruplar bu krizleri daha ağır bir şekilde hissediyor. Krizin bu dezavantajlı grupların sorunlarını katmerlemesi vb meselesi ile ilgili konuşmak istiyorum belki mültecilik, dil vb üzerine de konuşabiliriz. 

Esin Koman: Kriz dönemlerinde herkesin bu krizden hak temelli bir şekilde korunması çok önemlidir. Bir tek sistem kurup bu iş oldu demek yeterli olmuyor. Her bir kişi için ayrı ayrı bakılmalı ve herkesin kullanımına açık olacak şekilde yapılanmalıdır. Burada devletin algısı çok önemli engelliye bakış açısı, mülteci politikaları, çocuk algısı ya da roman çocukların durumu. Yani devlet ayrımcılık yapmadan ve her bir çocuğa ulaşacağını düşünerek bu hizmeti her kesime eşit şartlarda ulaştırması gerekir. 

Ama sosyal devlet olarak sorumluluklarını yerine getirmeyen devletlerde bu her zaman eksik olur ve risk altındaki gruplar verilen hizmetlerden tam olarak faydalanamaz ya da hiç ulaşılmaz. Aslında bir arada yaşamanın ve krizleri hep beraber aşabilmenin  koşulu herkesi anlamak ve herkesi bu süreçlerden tam olarak korumasıyla çok ilgilidir. En önemlisi de bütüncül bir çocuk politikası çok önem kazanıyor burada. Her an her koşulda işleyecek ve uygulayabilecek bir çocuk politikası gerekli. Ayrıca bu tip sistemlerin izlenmesi gerekir. Alan uzmanları ve sivil toplum tarafından bağımsız izlemeyle bu hizmetin çocuklara nasıl ulaştığını ya da çocukların nasıl kullandığını kullanırken neyle karşılaştıklarının izlenmesi gerçekten çok önemli. Bu konuda veri toplamak ve çocuklardan ve ebeveynlerden geri bildirim alabilmek de önem kazanıyor.

The post Uzaktan Eğitim de Kapsayıcı Değil appeared first on Sivil Sayfalar.

The post Sivil Mikrofon (8): Uzaktan Eğitimde İlk Gün appeared first on Sivil Sayfalar.