Araştırma sonucunda oluşturulacak anket çıktısı, ilgili kurumlar ve kamuoyu ile paylaşılacak, bunun yanı sıra üniversitelerin ziyarete açılması konusunda gençlerin düşünceleri yaygınlaştırılacaktır.

Anket linkine buradan ulaşabilirsiniz. 

The post PAY Gençlik Derneği ‘Üniversitelerin Ziyarete Açılması’ Hakkında Anket Çalışması Başlattı appeared first on Sivil Sayfalar.

2022 yılında sosyal sorumluluk kapsamında 148 üniversitede 3.424 sosyal sorumluluk projesi yürütülmesi masaya yatırılmalı ve geliştirilmesine yönelik strateji belgesi hazırlanmalıdır. Bu kapsamda raporda; topluma hizmet ve sosyal sorumluluk temel alanında sosyal sorumluluk projeleri, mesleki eğitim faaliyetleri, kariyer merkezi çalışmaları, kamu kurumları ile iş birliği ve dezavantajlı bireylere yönelik faaliyetler şeklindeki dokuz göstergeye ek olarak, katılımcılık, gönüllülük ve bağışçılık gibi göstergeler eklenmelidir. Ar-Ge, verimlilik artırma, ürün geliştirme, inovasyon gibi endüstriyel başlıklar gibi sosyal sorumluluğun ve topluma hizmetin ölçüleceği yeni başlıklar üretilmeli ve analizler yapılmalıdır. 

Verilen sertifikaların sivil ölçekleri geliştirilmeli, “öğrenci başına yapılan harcama miktarı” ve “üniversiteye kazandırılan bağış miktarı” ölçümleri gibi sosyal ölçümler artırılmalıdır. Bütçesinin %10 ve daha fazlasını Ar-Ge kapsamında harcayan üniversiteler açıklandığı gibi, sosyal sorumluluk için de yapılan harcamalar açıklanmalı, iyi örnekler ödüllendirilmelidir. Aktif öğrenci başına yapılan “cari harcama miktarı ortalaması 15.825 TL örneği gibi “öğrenci toplulukları harcama ortalaması” gibi yeni değerlendirme ölçütleri üretilmelidir. Böylece üniversitelerin bilimsel üretkenliği ve akademik performansı kadar sivil toplum üniversite iş birliği, sosyal katma değer hususları da yakından takip edilecek, öğrencilerin toplumsal yaşama uyumlarını sağlamak ve mezuniyet sonrası istihdam edilebilirliklerini artırmak kolaylaşacaktır.

Üniversite öğrenci sayıları dikkate alındığında her bir kampüsün sosyal sorumluluk olarak yaptığı ve yapacağı önemli işler var. 3.740.332 örgün öğretim öğrencisinin öğrenim süresince iletişim kuracağı kulüp, topluluk, platform, STK, vakıf ve kuruluşların da bir endeks şeklinde ele alınması gerekmektedir çünkü üniversiteler sadece formal eğitimin değil, sürekli eğitim merkezleri ile in-formal eğitimin hatta kampüslerde bulunan kulüp ve yurtlarla da non-formal eğitimin merkezleri olmalıdır. Öğrenciler kadar öğretim elemanlarının da sosyal sorumluluk değerlendirmesi yapılmalıdır. Bu açıdan “202 yükseköğretim kurumunda 78.687’si kadın, 95.807’si erkek olmak üzere 174.494 öğretim elemanının topluma hizmet derecesi açıklanmalıdır. 

Dünya sıralamalarında üniversitelerimizden 17’si ilk 1000’de yer alırken bunların 6’sı ilk 500’e girmesi nitelik konusunu gündeme taşıdığı gibi sivil yetkinliklerin de sıralamaya tabi olması gerekmektedir. “Marifet iltifata tabidir” anlayışıyla yürütülen sosyal sorumluluk sayısına göre Atatürk Ü. (418), Gaziantep Ü. (310), Sabancı Ü. (278), Sakarya Ü. (259) ve Ege Ü. (244) yönetici ve öğrencilerini tebrik ediyor, sivil yarışın yeni iş birlikleri ve kalkınma anlayışına vesile olmasını ümit ediyoruz. Çünkü, girişimci ve çevreci üniversite kadar, farklı disiplinler ekseninde popüler örnekler üretmek için sivil ve katılımcı üniversitelere de ihtiyacımız var.

The post Sivil Toplum Üniversite İş Birliği: Yeniden Değerlendirme appeared first on Sivil Sayfalar.

Üniversite Özerkliğinden KHK’ya Uzanan Yol

Öncelikle Türkiye’de rektörlük makamının yıllar içindeki değişiminin satır başlarını hatırlamakta fayda var. 1946 yılında Resmi Gazete’de yayınlanan Üniversiteler Kanunu ile rektörlerin görevlerine seçimle gelmesi yürürlüğe sokuldu. İlgili kanunun ilk maddesinde “Üniversiteler fakültelerden, enstitü, okul ve bilimsel kurumlardan oluşmuş özerkliği ve tüzelkişiliği olan yüksek bilim, araştırma ve öğretim birlikleridir” deniliyor. Madde 12’de ise “Rektör; Fakülte Profesörler Kurullarının bir arada yapacakları toplantıda iki yıl için, aylıklı ordinaryüs profesör veya profesörler arasından, sıra ile, her seçim döneminde başka bir fakülteden olmak üzere salt çoklukla seçilir” denilmekte.

1960 yılındaki “özgürlükçü” özellikleriyle bilinen anayasa ile üniversitelerin özerk yapısı daha da sağlamlaştırıldı. 

Rektörlerin üniversite içindeki heyet tarafından seçilmesi uygulaması 12 Eylül askeri darbesine dek devam etti. 1981 yılında kurulan Yükseköğretim Kurulu (YÖK) ve ardından gelen 1982 Anayasası ile rektörlerin Cumhurbaşkanı tarafından atanması dönemi başladı. 1992 yılında yeni bir değişiklik yapılarak orta yol bulundu. Buna göre öğretim üyeleri tarafından rektörlük için belirlenen altı aday YÖK’e sunuluyor, YÖK adayları üçe indirerek Cumhurbaşkanına sunuyor ve nihai seçimi Cumhurbaşkanı yapıyordu. 

Ve son olarak 2016 yılında yayınlanan KHK (Kanun Hükmünde Kararname) ile üniversite içindeki seçimler kaldırılırdı, süreç YÖK’ün sunduğu üç aday arasından Cumhurbaşkanı’nın seçtiği adayın makama atanmasına bağlandı. 

Üniversitenin Dahil Olduğu Demokratik Seçim

Türkiye’de rektör seçimindeki tablonun ardından dünyanın farklı ülkelerindeki prosedürlere baktığımızda; rektörlük seçimi için farklı yöntemler uygulandığı görülse de ortak paydanın üniversite yönetiminin seçimlerde söz hakkı sahibi oluşu göze çarpıyor. Teyit.org’un yayınladığı analizde 90 ülke baz alınarak yapılan bir araştırmanın sonuçları yer alıyor. Araştırmaya göre; 90 ülkenin 40’ında rektörleri hükümet yetkilileri ya da devlet başkanları atıyor. 50’sinde ise üniversite yönetiminin de dahil olduğu demokratik bir seçim uygulanıyor. Ülkelerden örnek vermek gerekirse İtalya’da rektör üniversite profesörlerinin oylarıyla belirleniyor. Almanya ve İspanya’da seçimde öğrencilerin de söz hakkı bulunuyor. 

Türkiye gibi rektörlük seçiminde üniversite yönetiminin ve öğrencilerin söz sahibi olmadığı ülkeler için ise Çin, Azerbaycan, Mısır ve Pakistan’ı örnek vermek mümkün. 

“Öğrenciler ve Akademisyenler, Üniversitenin İki Temel Unsurudur”

Türkiye’de ve dünyada rektörlük makamıyla akademik kadro ve öğrencilerin ilişkisinden yola çıkarak, “Nasıl bir akademi?” sorusunun kılavuzluğunda üniversitelerdeki özgürlük ikliminin neleri içermesi gerektiğini, bilimsel çalışmadan kültürel aktivitelere öğrencilerin ve akademisyenlerin haklarını ve ideal akademinin bileşenlerini Sivil Alan Araştırmalar Derneği ile konuştuk. 

Dernek Başkanı Berna Akkızal sözlerine üniversitelerin imkanlarını ve karar mekanizmalarını kendilerinin yönetmeleri vurgusuyla başlıyor: “Öğrenciler ve akademisyenleri üniversitenin temel iki unsuru ve var edeni olarak görüyoruz. Öğrenciler de akademisyenler de bu süreçte elbette yer almalı ve söz sahibi olmalıdır.”

Eleştirel düşüncenin merkezi olması gereken üniversitelere dışarıdan müdahalelerin kurumun yapısına aykırı bir yaklaşım olduğunu söyleyen Akkızal; örneklerle dünyadaki güncel tabloyu değerlendiriyor: “Dünyadaki örnekler incelendiğinde; ABD’de birden fazla yönetim yaklaşımı söz konusu. Anglo-Sakson üniversitelerde Türkiye’de olduğu gibi üniversite yönetim kurulu tarafından rektör seçimlerinin olduğu üniversiteler var. Atamalar, eğitim bakanlığı tarafından gerçekleştiriliyor. Harvard Üniversitesi’nde ise rektör, üniversite mezunları tarafından seçiliyor. İngiltere ve Fransa’da öğrencilerin katılımıyla seçim yapılırken, Almanya, İsveç ve İtalya’da öğrenci temsilcilerinin katılımı söz konusu. Genel olarak baktığımızda üniversitelerin rektör seçimlerinde, tabii olarak öğrenciler de seslerini duyurabiliyor; seçim yapabiliyor.”

“Üniversiteler Tam Bağımsız Olmalı”

İfade özgürlüğünün, uluslararası sözleşmeler ve Anayasa’yla güvence altına alınmış olan bir hak olduğunu ifade eden Akkızal, “İfade özgürlüğü ve barışçıl gösteri hakkının sınırları da sadece çoğunluğun hoşuna giden ve benimsediği fikirleri dile getirmek, beğenmediği uygulamaları protesto etmekle kısıtlı değil. Tam aksine hakim olmayan fikirlerin ifade edilebilmesini, kimsenin cesaret edip de karşı çıkamadığı uygulamaları protesto edebilmeyi sağlamak buradaki amaç. Üniversitelerde de olabildiğince tüm seslerin duyulması, tüm fikirlerin tartışılabilmesi gerekir. Üniversite bünyesindeki kulüpler, çalışmalar, içinde bulunduğu insanların karar mekanizmalarına ait, dokunulmaz olmalıdır. Kısaca üniversitelerin mali, yönetimsel ve akademik açıdan tam bir bağımsızlığı olmalıdır.” diye açıklıyor.

“Üniversite Hakkında Alınan Her Kararda Öğrencilere Danışılmalı”

“Sivil Alan Araştırmaları olarak, demokratik, özgür, hiyerarşinin olmadığı, üretken bir akademi hayalimiz var” diyen Akkızal; “Sadece rektör seçimlerinde değil, üniversite hakkında alınan her kararda öğrencilere danışılmalı. Üniversitelerde yapılan inşaatlar, yarışmalar, üretimler de buna dahil. Dışarıdan hiçbir temsilci öğrenciler ile ikame edilmemeli” diyerek üniversite içi özerkliğe bir kez daha vurgu yapıyor. 

The post “Öğrenci ve Akademisyenler Üniversitenin İki Temel Unsurudur” appeared first on Sivil Sayfalar.

Rapor Hukuk, Mühendislik, Sağlık ve Sosyal Bilimler olmak üzere dört alana ayrılarak hazırlandı. Her alan sınavlar, dersler, akademisyenler, teknik ve idari etmen alt başlıklarında incelendi. Öğrencilerin bu konular üzerine fikirleri kendi ifadeleriyle raporda yerini aldı. Erasmus programındaki öğrencilerle de görüşmeler yapılarak yurt dışındaki eğitimin durumuna da değinildi.

Genel Değerlendirme bölümünde Türk Eğitim Sistemi’nin tarihin anlatıldı, uzaktan eğitimde izlenilen uygulamaların KVKK kapsamında değerlendirildi ve YÖK’ün raporu dikkate alınarak yeni döneme dair öngörülere yer verildi.

Rapora ulaşmak için tıklayınız.

Arayüz Kampanyası hakkında bilgi almak için tıklayınız.

The post Arayüz Kampanyası Uzaktan Eğitim Raporunu Yayınladı appeared first on Sivil Sayfalar.

“Sistemin Evrensel Standartlara Göre Baştan Düzenlenmesi Gerekir”

TGS Akademi koordinatörü ve akademisyen Orhan Şener 20 yılda yüzlerce yeni üniversite açıldığını belirterek, “Bunların ekseriyeti de vakıf (özel) üniversiteler ve bu yeni üniversitelerin bir çoğunun eğitim kalitesi bakımından dünya standartlarının oldukça altında olduğunu görüyoruz.Her ne kadar Anadolu’da açılan üniversitelerin o illerin sosyal ve kültürel iklimine öyle ya da böyle bir pozitif etkisi olsa da, toplamda kalitenin düşmesine sebep olan bir yanı olduğu da söylenebilir” diye konuştu. Uluslararası listelerde ülke ortalamasından ziyade, yüksek kalibre okulların başarıları ölçüldüğünden, Türkiye’nin sadece bir ortalama değil, yüksek kalibre okul sorunu olduğunu da ifade eden Şener, “Öğrenci başına düşen hoca sayısından, yılda yayınlanan uluslararası makale sayısına, kütüphanesindeki kitap sayısından, araştırmalara ayrılan bütçe miktarına kadar birçok nicel değerlendirmede geride kalıyoruz. İşin bu tarafı biraz imkan meselesi. Ancak nitelik bakımından da bilimsel, seküler, dünyalı eğitime yeterli önemin verilmeyişinden, liseden gelen öğrencilerin yeterli temele sahip olmamaları gibi pek çok yapısal sorun da bu sonuçlara sebep oluyor” dedi ve sözlerine ekledi: “Özetle, ekonomik başta olmak üzere birçok alanda dünya ortalamasının altında kalan Türkiye, doğal olarak yüksek eğitimde de maalesef dünyanın önde gelen ülkelerinden olamıyor. Bunun değişebilmesi için belli bir zihniyetin değişmesi ve sistemin evrensel standartlara göre baştan düzenlenmesi gerekiyor.”

 “Üniversite Hayatın Üretildiği Ve Anlamlandırıldığı Yer Olmalı”

Boğaziçi Üniversitesi öğretim üyesi Erol Köroğlu bu listelerde yer bulma ve üst sıralara yükselmenin yolunun  “yüksek öğretim sektörü”ne yatırım yapılmasından geçtiğini ifade ederek, “ Türkiye’nin böyle bir yatırımı yapması zor olduğu için, bazı üniversitelerimiz bazen bu listelere girer, bazen de listeden düşer. Eğilim listelerde altlara gitmek yönünde olacaktır diye düşünüyorum. Örneğin Şangay Klasmanı tıp ve mühendislik alanlarına öncelik veriyor. Türkiye’de bir üniversitenin Nobel ödüllü bir araştırmacıyı herhangi bir üniversitesine dahil etme, gereken maaş ve araştırma imkânlarını yaratması mümkün olabilir mi? Bu bir yana, kör topal yükseköğretim yapısı son derece niteliksiz bir YÖK’e tamamıyla ram edilmiş bir yükseköğretimden bahsediyoruz “ dedi.

Üniversitelerin hiçbir kararı kendi öz yönetimleri üzerinden veremediğine, kendine ait bir kaynak yaratamadığına aynı zamanda devletin tepesi tarafından atanan ve hiçbir şekilde seçilmeyen rektörlerce yönetildiğine değinen Köroğlu, “Çok küçük bir örnek: Neoliberal yükseköğretim sektörünün merkezi olan ABD’de de, her akademik alan bir pazar oluşturur. Antropologlar, tıpçılar, mühendisler, Ortadoğu uzmanları, Amerikan tarihçileri… Bunların meslek örgütleri, yapılanmaları vardır. Yıllık toplantılar yapar, yayınlar çıkarırlar. Yeni mezun olan herkes bu pazara girer ve doğrudan üniversitelerle görüşerek kendilerine iş bulurlar. Hiçbir üniversite kendi doktora mezununu işe almaz. Bunu ensest gibi görürler. Türkiye’deki sistem, istisnalar dışında bunun tam tersidir. Kendi mezunlarını işe alan Türkiye akademyası nasıl uluslararası rekabet üretebilir?” diye konuştu.

Yükseköğretimin bir sektör olması, buradan para kazanılması, kâr peşinde koşulmasının  başlı başına bir problem olduğunu kaydeden Köroğlu konuşmasına şunları ekledi: “Ola ki, YÖK’e emir gelsin ve bu listelerde ilk yüze girecek bir üniversiteye kaynak akıtsınlar, ilk yüze bir ya da üç üniversite soksunlar. Bu neyi çözecek? Bu sistem Amerika’da neyi çözüyor? İnsanlar çaresizlikle, üç kuruş daha fazla kazanmak, bir parça daha onurlu ve düzgün bir hayat yaşamak için üniversite diploması almaya çalışıyorlar. Amerika’da yoksul gençler üniversite okuyabilmek için askere gidiyor, Amerikan emperyalizminin çökmeye çalıştığı yerlerde ölüyor ve öldürülüyorlar. Ya da on binlerce dolar borçlanarak hayata atılıyorlar. Neoliberal üniversite dünyada şu anda cari olan lanetli sistemin en önemli unsurlarından ve yeniden üreticilerinden biri. Öğreticiliği de araştırmacılığı da seven, dünyaya yeniden gelse yine aynı işi ve hayatı seçecek bir akademisyen olarak, bu tür listelere tükürmek isterim. Üniversite hayatın üretildiği ve anlamlandırıldığı yer olmalı. Bu açıdan bir liste yaparlarsa belki onu beğenebilir ve ciddiye alırım.”

The post Türkiye’deki Üniversitelerin Başarısı Neden Düşüyor? appeared first on Sivil Sayfalar.

Bu rapor yükseköğretimde değişim ihtiyacı ve yükseköğretim vizyonu olmak üzere iki temel bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde yükseköğretimde geleceğe hazırlık ve değişim ihtiyacı ele alınmaktadır. İkinci bölümde ise yükseköğretim vizyonu ortaya konulmaktadır. İkinci bölümde yükseköğretim vizyonu on iki tematik başlıktan oluşmaktadır. Raporun vizyon bölümünde önem, öncelik ve zincirleme etkisi gözetilerek yükseköğretimde değişim ve yeniden yapılanma temaları öncelikle ele alınmıştır. Daha sonra öğrencileri merkeze alan yükseköğretime erişim, eğitim ortamı, kariyer ve istihdam becerileri gibi öğrenciye değer katacak temaları içeren vizyon ortaya konulmuştur. Bu temaları akademisyenler, araştırma ve bilgi üretimine yönelik temalar izlemiştir. Raporun ilerleyen bölümlerinde sosyal ve ekonomik katkı, uluslararasılaşma ve finansman temaları ele alınmıştır.

The post Geleceğin Türkiye’sinde Yükseköğretim Raporu Açıklanıyor appeared first on Sivil Sayfalar.

Mevsimlik gezici tarım işçiliğinde çocuk işçiliği sorununa dikkat çekmek için, 2014 yılından beri “Çocuk İşçiliğini Önleme Programı” kapsamında projeler uyguluyoruz. Yerel düzeyde soruna dahil olan ilgili paydaşları, bu sorunun çözüm yollarına ilişkin güçlendirmeyi ve olası çözümler konusunda sürdürülebilir programlar geliştirmeyi hedefliyoruz.

Çocuk işçiliğini önlemek için bu yıl NASIL çalışıyoruz?

Projemiz kapsamında bu yıl; 25 Temmuz – 17 Ağustos tarihleri arasında Batı Karadeniz’de (Düzce ve Sakarya) Yaz Okulu Programı uygulayacağız. Gerçekleştireceğimiz yaz okulu programıyla çocukların akademik açıdan güçlenmelerini, yürütülen spor ve sanat aktiviteleri ile kişisel ve sosyal becerilerinin geliştirilmesini amaçlıyoruz.

Düzce ve Sakarya’da gerçekleştireceğimiz yaz okuluyla, ailesiyle birlikte mevsimlik göçe çıkmış olan çocukların tarlalarda çalışmasını önlemeyi ve yereldeki halktan çocuklar ile kaynaşmasını da hedefliyoruz.

Yaz Okulu’nda gönüllü olmak sana neler kazandırır?

• Önyargısız yaklaşım, koordinasyon, planlama ve iletişim becerilerini geliştirme şansı elde edersin,

• Yeni bir sosyal çevre ve iletişim ağına sahip olursun,

• Henüz meslek yaşamına atılmamışsan, Genç Hayat Vakfı bünyesinde diğer gönüllüler ve profesyonel ekiple birlikte çalışarak, ekip çalışmasını birebir deneyimler ve ilerideki iş hayatına bir adım daha yaklaşabilirsin, 
• Ekip içinde sorumluluklar üstlenirken, bu süreçte liderlik becerilerini geliştirirsin,
• Farklı bölgelerden gelen, farklı kültürlere sahip üniversite öğrencileri ile çalışma deneyimi kazanırsın,
• Her yıl proje uygulaması öncesinde gerçekleştirdiğimiz Gönüllü Akademisi eğitimleri ile; Takım Çalışması, Şiddetsiz İletişim, Ayrımcılık ve Önyargısız Yaklaşım, Çocuk Hakları, Mevsimlik Tarım İşçiliği vb. konu başlıklarına ilişkin birikimini güçlendirir, kişisel deneyimini derinleştirerek geliştirme fırsatını yakalamış olursun,

• Gelecekteki başarılarına katkı sağlayacak eğitim ve saha çalışması deneyimlerini belgeleyecek Katılım Sertifikası sahibi olursun,

• Yaz tatilini hem kendin hem de çocuklar için daha değerli hale getirirken bir yandan da çocukların hayatına dokunmanın mutluluğunu yaşayabilirsin.

Genç Hayat Vakfı’ndan BİLETİN VAR!

Yaz Okulu’nda gönüllü olup sahada bulunacağın yaklaşık 1 aylık süre boyunca, ulaşım, konaklama, yemek gibi temel masrafların proje tarafından karşılanacak. 

Eğer sen de üniversiteye hazırlanıyor, üniversitede okuyor ya da yeni mezunsan ve çocuklar işe değil okula gitsin diyerek bu konuda bir şeyler yapmak istiyorsan artık başvuru formunu doldurmaya geçebilirsin: bit.ly/gonulluolmakistiyorum

Son başvuru tarihi: 17 Haziran 2018

Detaylı bilgi ve sorularınız için: gonullu@genchayat.org

The post Gönüllüler Buraya, Çocuklar Okula! appeared first on Sivil Sayfalar.

Uluslararası Ege İnsan Hakları Okulu’nun 22 – 24 Eylül 2017 Şirince’deki Nesin Matematik Köyü’nde gerçekleştireceği sonbahar çalıştayında “akademik özgürlük” konusu tartışılacak.

Çalıştay 23 Eylül’de Yrd. Doç. Dr. Barış Ünlü’nün “Barış için Akademisyenler ve Suçluluk Duygusu” başlıklı sunumuyla başlayacak.

Üç gün sürecek çalıştayda Metalaştırma, Özelleştirme ve Otoriter Popülizm Tehdidi Altında Akademik Özgürlük, Bir Temel İnsan Hakkı Olarak Akademisyenlerin Araştırma Yapma ve Düşüncelerini Paylaşma Hakkı, Akademik Özgürlükler, Hukuk ve Türkiye Pratiği gibi başlıklardaki sunumların yanı sıra açık forumlar da gerçekleşecek.

Konuşmacılar ve moderatörler arasında Avrupa Demokrasi ve İnsan Hakları İçin Hukukçular Örgütü (ELDH) Başkanı Prof. Bill Bowring, Özgür Üniversite Başkanı  Doç. Dr. Fikret Başkaya, ihraç edilen akademisyenler Prof. Dr. Nilgün Toker,  Yrd. Doç. Dr. Serdar Tekin, Doç. Dr. Lülüfer Körükmez, avukat Ziynet Özçelik, İtalyan Ulusal Araştırma Konseyi Uluslararası Hukuk Çalışmaları Enstitüsü Araştırma Müdürü Dr. Fabio Marcelli, Dicle Üniversitesi Milletlerarası Hukuk Departmanı’ndan Baver Kılıçoğlu bulunuyor.

Çalıştay hakkında

Çalıştay’ın duyuru metninde şu ifadeler yer alıyor:

“Türkiye’nin son bir yıllık süreçteki akademik hayatı ve akademisyenleri etkileyen uygulamalarının büyük sorunlar ve tartışmalar yarattığı bir gerçek. Bu sebeple konunun sıcaklığı göz ardı edilmeden ancak bir taraftan da yerelliği aşarak evrensel manada bilgi paylaşımını dikkate alıp uluslararası bir çalışma yapmak hedefleniyor. Seminerler bu sebeple çok dilli olarak gerçekleştirilecek ve simultane çeviri yöntemi kullanılacak.

“Akademik özgürlük kavramının hukuksal niteliği, kavramın ulusal ve uluslararası hukuktaki yeri, anayasal bir hak olarak akademik hürriyet, özgür bir akademinin özgür bir toplum yaratmadaki etkisi, alternatif bir akademi yaratma imkanları, akademik hürriyet ve bilginin üretimi ilişkisi gibi konuların gündeme alınması amaçlanıyor.

“Etkinlikte hukuk, siyaset bilimi, uluslararası ilişkiler, felsefe ve sosyoloji başta olmak üzere multidisipliner bir yöntem izlenecek. Aktif katılım ve öğleden sonra serbest tartışma usulü ile farklı disiplinlerden ve farklı ülkelerden katılımcıların bilgi alış verişi yapması ve Ege İnsan Hakları Okulu`nun sonraki çalışmaları için yöntemi katılımcıların kendilerinin belirlemesi bekleniyor.”

Katılım

Etkinliğe dinleyici olarak katılmak için kayıt yaptırmak gerekiyor. Kontenjan 60 kişi. Tüm kayıt işlemleri online olarak gerçekleşecek. Okul bitiminde dinleyici olarak katılanlara katılım belgesi verilecek.

Ege İnsan Hakları Okulu, katılım kitlelerini “insan hakları alanında çalışan yerli ve yabancı profesyoneller, akademisyenler, hukukçular, insan hakları aktivistleri, öğrenciler ve genel itibariyle insan hakları alanına ilgi duyan herkes” olarak açıkladı. Katılımcıların 18 yaş üstü olmalarını tercih ettikleri notunu düştü.

Programın ücreti, dört öğün yemek, konaklama, dersler ve her türlü temel ihtiyaçlar dahil, koğuşlar için günlük 110 TL, çadırlar için günlük 80 TL. Etkinlik içindeki geziler ücrete dahil değil.

Uluslararası Ege İnsan Hakları Okulu hakkında

Etkinliğin tanıtımında Ege İnsan Hakları Okulu hakkında şu bilgiler yer alıyor:

“Ege İnsan Hakları Okulu insan hakları alanında çalışmakta olan hukukçular tarafından Özgürlükçü Hukukçular Platformu (ÖHP) Uluslararası Hukuk Komisyonu üyelerinin çalışmalarıyla oluşturuldu.

“Okul, bu coğrafyanın binlerce yıllık öğrenme, tartışma, üretme ve paylaşma kültürünün en kötü günlerde bile ayakta kaldığını göstermek, ülkenin özgür dünyadan giderek uzaklaşma tehlikesi altında olduğu gerçeğinden yola çıkarak dünyanın her yerindeki demokrat insan hakları savunucularını bir araya getirmek, evrensel insan hakları normlarını yorumlamak, bunları tartışmak ve geliştirerek yaymak amacıyla 2017 yılında İzmir`de kuruldu.

“ÖHP’nin üyesi olduğu Uluslararası Demokrat Hukukçular Örgütü (IADL) ve İnsan Hakları ve Demokrasi İçin Avrupalı Hukukçular Örgütü (ELDH) Ege İnsan Hakları Okulu’nun uluslararası niteliğinin gerçekleşmesi için kuruluş ve faaliyete geçme aşamalarında destek verdi.

“Ege İnsan Hakları Okulu nihai hedeflerine ulaşmak için başlangıçta her sene insan hakları hukukunun bir konusuna ağırlık vererek bu alanda çalışmalar yapma kararında. Yapılacak çalışmaların üretken olması, klasik aktif anlatıcı pasif dinleyici ilişkisini aşarak karşılıklı etkileşime dayanması, seminer dışı zamanları geniş tutarak katılımcılar arasındaki paylaşımı artırması ve tüm yıla yayılması amaçlandı

“Ege İnsan Hakları Okulu, çalışmalarında uluslararası katılımın evrensel normların gelişmesi, sürekli değişen sosyal hayata uygun yeni hak tanımlarının oluşturulması için önemli olduğunu düşünüuotr. Bu kapsamda Ege İnsan Hakları Okulu çağın dinamiklerini arkasına alarak yerelden bin yıllardır edinilen bilgi ile evrensel insan hakları normları ve içtihatları oluşturmayı ve çalışmalarını bu çerçevede sürdürmeyi amaçlıyor.”

Başvuru için tıklayın.

Kaynak: Bianet

The post Ege İnsan Hakları Okulu’nda Akademik Özgürlük Tartışılacak appeared first on Sivil Sayfalar.

Pek çoğunuzun üniversite sıralamalarına “İlk 500’de Türkiye’den hiç üniversite yok” haberlerinden aşina olduğunuzu tahmin ediyorum. Bu haberlerin kaynağı ARWU veya ShanghaiRanking[3] olarak anılan sıralama. Hem dünyada hem de Türkiye’de üniversite sıralamaları haberlerini popüler hale getiren bu sıralama 2003 yılından beri dünyadaki en iyi üniversiteleri listelemeye çalışıyor. En eski ve bilinenlerden olduğu için ARWU hala en popüler listelerden biri. Ancak, listenin metodolojisiyle ilişkili sıkıntılar son yıllarda popülerliğini azaltmaya başladı. ARWU sadece en üst düzey üniversiteleri sıralama amacıyla oluşturulmuş bir liste olduğu için kriterleri çok daha sınırlı. Nobel ödülleri, Nature ve Science dergilerinde yayınlanan makaleler gibi kriterler sadece belli üniversiteleri öne çıkarıyor. Örnek vermek gerekirse, Harvard, Oxford gibi köklü üniversitelerin mezunları 100 yıldan fazladır Nobel ödüllerinin büyük bölümünü topladığı için, bu üniversitelerde uzun yıllar hiçbir akademik üretim olmasa bile ARWU’da en üst sıralarda olmaya devam edebilirler. Başka bir örnek ise Türkiye’den. ARWU listesinde 2007 yılından beri İstanbul Üniversitesi ilk 500’de. Sebebi ise İstanbul Üniversitesi Gazetecilik Bölümü mezunu olan Orhan Pamuk’un 2006 Nobel Edebiyat Ödülü’nü almış olması[4]. Mesela Orhan Pamuk İTÜ’deki yarım bıraktığı mimarlık eğitimini tamamlamış olsaydı İTÜ’yü de bu listede görebilirdik.

Bu tip kaygılarla son yıllarda pek çok farklı basın kuruluşu ve akademik enstitüler çeşitli listeler yayınlamaya başladılar. Bu sıralamaların hepsinin farklı hesap yöntemleri olduğu için elimizde sayısız farklı sıralama var. Hatta, akademik sıralama ve ölçüm meselesi “scientometrics” adıyla anılan, gayet nitelikli hakemli makalelere yer veren dergileri bulunan bir saygın bir akademik araştırma alanına evrilmiş durumda. Hollanda’daki Leiden Üniversitesi[5] bu alanda en kapsamlı araştırmalar yapan enstitülerden birine ev sahipliği yapıyor. Türkiye’den de hem ulusal hem de uluslararası sıralamalar yapan ODTÜ-URAP Laboratuvarı[6] bu alanda nitelikli işler ortaya koyuyor. Leiden ve URAP gibi sıralama işine daha akademik yaklaşan kurumların ölçümleri metodolojik olarak çok daha detaylı ve açıklayıcı olsa da popüler yayın organlarının sıralamaları hem geleneksel hem de sosyal medyada kendine daha çok yer buluyor.

THE listesi son yıllarda belki de en çok öne çıkan liste. Esasında, her yıl puan hesaplamasında ciddi değişiklikler yapıldığı ve sıralamaya da her yıl daha fazla üniversite dahil edildiği için THE listesinin yıllar içerisinde bir karşılaştırmasını yapmak pek mümkün değil. Yine de üniversitelere verilen puanların alt kırılımlarını inceleyerek üniversiteleri detaylıca karşılaştırmak mümkün.

Aşağıdaki tabloda Türkiye üniversitelerinin 2011 yılından beri THE sıralamasındaki yerlerini görebilirsiniz. Tabloda ilk göze çarpan sonuç üniversitelerimizin sıralamada geriye doğru gidiyor oluşu. Bunun iki temel teknik sebebi var. Birincisi değerlendirmeye alınan üniversite sayısı her yıl artıyor. Listeye yeni giren bir üniversite ölçülen alanlarda sizden daha iyiyse geriye düşmeniz kaçınılmaz. İkincisi, hesap metodundaki köklü değişiklikler. Görünen o ki yapılan değişikliklerin pek çoğu Türkiye üniversitelerinin aleyhine işlemiş. Bunlardan en çarpıcı olanı 2016 yılında yapılan değişiklik. 2015 sıralamalarına baktığımızda ODTÜ’nün 85. sıraya kadar yükseldiğini, Sabancı ve Boğaziçi’nin de ilk 200’e girmeyi başardığını görüyoruz. Ancak, 2015 yılındaki listeye yöneltilen ciddi eleştirilerden biri çok yazarlı makalelerin hesaplamadaki etkisi idi. CERN’de yapılan atom altı parçacıkların çarpıştırılması gibi büyük deneylere pek çok sayıda bilim insanı katkı veriyor. Bunların arasında Türkiye’nin önde gelen üniversitelerinden akademisyenler de bulunuyor. Bu deneylerin sonucunda yazılan birkaç bin yazarlı makaleler ciddi sayıda atıf aldığı için yazarların üniversitelerinin sıralamadaki yerine önemli katkı sağlıyordu. Bu eleştirileri dikkate alan THE, 2016 yılında 1000’den fazla yazarlı makalelerin üniversite sıralamalarında dikkate alınmayacağını açıkladı. Aynı yıl, Türkiye üniversitelerinin sıralamada birkaç yüz sıra birden gerilediğine şahit olduk.

Ancak, sadece bu tabloya bakarak Türkiye’de üniversitelerin kötüye gittiğini söyleyemeyiz. Yukarıda değindiğim gibi bu sıralamalardaki hesap metodunun alt kırılımlarını dikkatlice incelemek daha sağlıklı bir yorum yapmayı mümkün kılabilir. Örnek olarak, son üç yıldır Türkiye üniversiteleri arasında birinci olan Koç Üniversitesi’ni inceleyelim. THE dünya üniversiteler sıralamasında her üniversitenin 100 üzerinden bir puanı hesaplanıyor. Bu puanın hesaplanmasında kullanılan alt kalemler şunlar: Eğitim, araştırma, atıflar, sanayi gelirleri, uluslararası görünüm. Listenin son iki yıldır en üstünde olan Oxford’un puanı 94,3. Araştırma ve atıf kalemlerinde neredeyse tam puan almış. Listenin tamamına baktığımızda ortalama 50 puanın biraz üzerinde alan üniversitelerin ilk 200 arasına girebildiklerini görüyoruz. Koç Üniversitesi de toplamda 45,1 ile 301-350 bandına yerleşmiş. Alt kalemlere baktığımızda Koç Üniversitesi’nin eğitim kaleminde 25,7, araştırmada 32,1 atıflarda 65,2, sanayi gelirlerinde 84,3, uluslararası görünümde 53,8 puanı var. Yani, eğitim ve araştırma puanları Koç Üniversitesi’ni aşağı çekerken, özellikle sanayi gelirleri kalemi yukarı taşımış. Aslında bu dağılım diğer üniversitelerimiz için de pek farklı değil. Eğitim ve araştırma kalemleri üniversitelerimizin en düşük puan aldığı alanlar. Bu alanların hesabında dünyanın dört bir yanından akademisyenlere yapılan itibar anketi sonuçları gibi üniversitenin akademik dünyada nasıl tanındığı gibi ölçümler ile birlikte öğrenci/öğretim üyesi oranı, doktora mezun sayısı, araştırma gelirleri gibi maddi ölçütler de kullanılıyor. Öte yandan, sanayi iş birliği konusunda Koç gibi başta İTÜ olmak üzere, Sabancı, ODTÜ ve Boğaziçi de iyi durumda gözüküyorlar.

Özetlemek adına başlıktaki soruya yanıt vermek gerekirse: Evet, THE 2018’de de pek çok başka listede de Türkiye’den sayılı da olsa üniversiteler var. Ancak, tüm bu listelerdeki ilk 50, 100 veya 200 üniversiteye baktığımızda sıralamaları değişse de aynı üniversitelerin listeleri doldurduğunu görüyoruz. Tüm listelerde en üstlerde mutlaka bulunan bu üniversiteler arasında maalesef Türkiye’den bir üniversite yok. Belirli alanlarda üniversitelerimiz ciddi aşama kaydetmiş olsa da, temel bazı alanlarda en iyi üniversitelerimizin bile dünyanın üst düzey üniversitelerinden epeyce geride olduğu gerçeği önümüzde duruyor.

[1]https://www.timeshighereducation.com

[2]https://www.timeshighereducation.com/world-university-rankings/2018/world-ranking

[3]http://www.shanghairanking.com

[4] 2015 yılında Nobel Kimya Ödülü’nü alan Aziz Sancar da İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi mezunu.

[5]http://www.leidenranking.com

[6]http://tr.urapcenter.org/

The post İlk 500’de Türkiye’den hiç üniversite yok mu? appeared first on Sivil Sayfalar.