1. GRUP: 6-7 Nisan 2023 – Ankara (tamamlandı)
2. GRUP: 13-14 Nisan 2023 – Ankara (tamamlandı)
3. GRUP: 8-9 Haziran 2023 – Ankara
4. GRUP: 13-14 Temmuz 2023 – Diyarbakır
5. GRUP: 27-28 Temmuz 2023 – Eskişehir
6. GRUP: 31 Ağustos-1 Eylül 2023 – İzmir
7. GRUP: 7-8 Eylül 2023 – Ankara
8. GRUP: 14-15 Eylül 2023 – Ankara
9. GRUP: 5-6 Ekim 2023 – Ankara
10. GRUP: 12-13 Ekim 2023 – Ankara
11. GRUP: 2-3 Kasım 2023 – Ankara
12. GRUP: 9-10 Kasım 2023 – Ankara
13. GRUP: 30 Kasım – 1 Aralık 2023 – Ankara
14. GRUP: 7-8 Aralık 2023 – Ankara

Eğitim Programı:

Eğitici: Mehmet Onur Yılmaz

• İnsan hakları nedir?
• İnsan haklarının etik temelleri
• İnsan onuru nedir?
• İnsan hakları ve özgürlükler bağlantısı
• İnsan onuru ve insan hakları bağlamında İfade özgürlüğü (hakkı?)

İfade Özgürlüğü Uygulama Atölyeleri (Farklı gruplarda farklı atölyeler uygulanacaktır)

Atölye 1 – Mültecilerin İnsan Hakları Bağlamında İfade Özgürlüğü
Atölye Yürütücüsü: Volkan Görendağ

Atölye 2 – Toplumsal Cinsiyet Eşitliği Bağlamında İfade Özgürlüğü
Atölye Yürütücüsü: Nisan Kuyucu

Atölye 3 – İnsan Hakları Temelli Değerlendirme ve İfade Özgürlüğü
Atölye Yürütücüsü: Mehmet Onur Yılmaz

Eğitim ile ilgili diğer ayrıntılar:

• Eğitim için kontenjan 25 kişi ile sınırlıdır.
• Eğitimin yapılacağı yer adres bilgisi netleştirildiğinde katılımcılara ayrıca bildirilecektir.
• Eğitime tam katılım gösteren ve eğitim sonrası değerlendirme formlarını tam dolduran katılımcılara talep etmeleri halinde Uluslararası Af Örgütü Eğitim Katılım Belgesi verilecektir.
• Eğitimle ilgili konularda onur.yilmaz@amnesty.org.tr adresine yazarak bilgi alabilirsiniz.

Başvuru formu için tıklayınız.

The post Temel İnsan Hakları Bağlamında İfade Özgürlüğü Kavramı ve Sorunları Eğitimi appeared first on Sivil Sayfalar.

Alanında uzman eğitimcilerle yapılacak eğitim bu alanda yeni çalışmaya başlayacak avukatlara ulaşmayı hedefliyor. Uluslararası Af Örgütü Türkiye Şubesi, gerçekleştirdiği eğitimlerle hukuki destek sunan avukatların bilgi ve deneyim kapasitelerini artırmanın aynı zamanda uluslararası koruma ve geçici koruma kapsamındaki yabancıların insan haklarının korunmasının önemli bir parçası olduğundan hareket ediyor.

Eğitim Tarihleri

• 26 ve 27 Şubat 2022 (Cumartesi Pazar)
• 5 ve 6 Mart 2022 (Cumartesi ve Pazar)
• 19 ve 20 Mart 2022 (Cumartesi ve Pazar)

Eğitim Programı

Cumartesi 13:00 – 18:00
13:00 – Giriş – Tanışma
13:15 – Mülteci Hukukunda Temel Kavramlar ve Koruma Çeşitleri
14:15 – Ara
14:30 – Koruma Statüsü Belirleme Prosedürleri, Menşe Ülke Bilgisi ve İtiraz Usulleri
16:00 – Ara
16:15 – Sınırdışı, Ülkeyi Terke Davet, İdari Gözetim ve İtiraz Usulleri
18:00 – Kapanış

Pazar 13:00 – 17:00 
13:00 – Giriş – Tanışma
13:15 – Anayasa Mahkemesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne Başvuru Olanakları ve İçtihatları
15:00 – Ara
15:15 – Mülteci Hukukunda Avukatların Karşılaştığı Sorun Alanları ve Çözüm Önerileri
16:45 – Değerlendirme
17:00 – Kapanış

Katılım Koşulları

• Eğitime avukatlar, stajyer avukatlar, hukuk fakültesi öğrencileri kabul edilecek.
• Eğitim Zoom platformu üzerinden yapılacaktır.
• Zoom bağlantısı katılımcılara e-posta ve SMS olarak gönderilecek.
• Çevrimiçi sınıf, eğitim günü saat 12:45‘ten itibaren açık olacak.
• Eğitime katılım için son saat 13:00‘dır. Bu saatten sonra giriş yapan katılımcılar eğitime kabul edilmeyecek.
• Eğitime açık isimle, açık ekran, tam katılım gösteren ve eğitim sonrası değerlendirme formlarını eksiksiz dolduran katılımcılara Uluslararası Af Örgütü Eğitim Katılım Belgesi verilecek.

Başvuru

• Başvuru formuna buradan ulaşabilirsiniz.
• Eğitimle ilgili sorularınız ve bağlantı sorunları ile ilgili ihe@amnesty.org.tr veya 0541 760 07 54 numaralı telefondan  ulaşabilirsiniz.

The post Af Örgütü Mülteci Hukuku Eğitimleri Düzenliyor appeared first on Sivil Sayfalar.

Uluslararası hukukta bir ırksal grubun diğer bir ırksal grup üzerinde kurduğu kurumsallaşmış baskı ve tahakküm rejimi olarak tanımlanan Apartheid sistemi, ciddi bir insan hakları ihlali niteliği taşıyor. Uluslararası Af Örgütü’nün uzmanlara danışarak yaptığı kapsamlı araştırma ve hukuki inceleme sonucu hazırlanan rapor, “İsrail’in yasalar, politikalar ve pratikler aracılığıyla Filistinlilere karşı böyle bir sistem uyguladığını ve İsrail’in uzun süreli, zalimane ve ayrımcı muamelesi bunlar yoluyla sağladığını” tespit ediyor.

‘Uluslararası Ceza Mahkemesi İsrail’de Apartheid Suçunun Faillerini Adalet Önüne Çıkarmalı!’

“Apartheid’in insanlığa karşı işlenen bir suç” olduğunu hatırlatan Af Örgütü, bu suçu işleyen İsrail’in hesap vermesi gerektiğini belirtirken Uluslararası Ceza Mahkemesi’ne (UCM), İşgal Altındaki Filistin Toprakları’nda süregelen soruşturmasında apartheid suçunu değerlendirme çağrısı yapıyor ve tüm devletleri, apartheid suçunun faillerini adalet önüne çıkarmak üzere, evrensel yargı yetkisini kullanmaya çağırıyor.

Rapor, İsrail’in apartheid rejimine ve Filistinliler üzerinde kurduğu baskı ve tahakküm kurma kastının detaylarına; hukuki olarak ayrıştırma ve bölgesel parçalanma, askeri yönetimin denetim kurmak ve mülksüzleştirmek için kullanılması, uyruk, ikamet statüsü ve aile hayatının tanınmaması, dolaşım kısıtlamaları, siyasi katılım hakkına yönelik kısıtlamalar, arazilere ve mülkiyete el konulması, ayrımcı imar ve planlama politikaları, idari gözaltı, işkence ve diğer türde kötü muamele, hukuka aykırı öldürme ve ciddi yaralamalar, temel hak ve özgürlüklerin tanınmaması ve zulüm gibi pek çok başlık altında belgeleriyle yer veriyor.

Rapor, “Apartheid geçmişin bir kalıntısı değil, bugün hala İşgal altındaki Filistin Toprakları’nda yaşayan milyonlarca Filistinli için bir gerçek.” olduğunu vurguluyor. Ayrıca bu suçun İsrail ve İşgal Altındaki Filistin Toprakları ile yerinden edilerek diğer ülkelere sığınan Filistinlileri kapsayacak kadar geniş olduğunun altını çiziyor.

‘Apartheid’a Verilen Uluslararası Tepkiler Artık Yavan Kınamalar ve Lafı Dolandırmalarla Sınırlı Kalamaz’

Uluslararası Af Örgütü raporda, İsrail yetkililerinin apartheid sisteminin ve onu besleyen ayrımcılık, mekansal ayrıştırma ve baskıların ortadan kaldırılması için önerilerde bulunuyor.

• İlk adım olarak, ev yıkımları ve zorla tahliyeler gibi şiddetli uygulamalara son verilmeli.
• İsrail, uluslararası insan hakları hukuku ve insancıl hukuk gereğince, İsrail ve İşgal Altındaki Filistin Toprakları’nda yaşayan tüm Filistinlilerin eşit haklarını güvence altına almalı.
• İsrail, Filistinli mültecilerin ve torunlarının geçmişte kendileri veya ailelerinin yaşadıkları evlere geri dönüş hakkını kabul etmeli ve insan hakları ihlalleri ve insanlığa karşı işlenen suçlara maruz bırakılan kişilere eksiksiz onarım sağlamalı.
• Raporda belgelenen ihlallerin boyutları ve vahameti, uluslararası toplumun İsrail’de ve İşgal Altındaki Filistin Toprakları’ndaki insan hakları krizine yaklaşımında köklü bir değişimi gerektiriyor.
• Tüm devletler, uluslararası hukuka göre apartheid suçu işlediğinden makul bir biçimde şüphe edilen herkes hakkında evrensel yargı yetkisini kullanmalı. Apartheid Sözleşmesi’ne taraf olan devletler bunu yapmakla yükümlüdür.
• Uluslararası Af Örgütü Genel Sekreteri Agnès Callamard: “Apartheid’a verilen uluslararası tepkiler artık yavan kınamalar ve lafı dolandırmalarla sınırlı kalamaz. Temeldeki sebeplerle mücadele etmediğimiz müddetçe Filistinliler ve İsrailliler çok sayıda hayatı yok eden bir şiddet döngüsüne hapsolacak. İsrail apartheid sistemini ortadan kaldırmak ve Filistinlilere eşit haklara sahip, onurlu insanlar olarak davranmaya başlamak zorundadır. O zamana kadar barış ve güvenlik hem Filistinliler hem de İsrailliler için uzak bir ihtimal olarak kalacak.”

Raporun Türkçe özetine ve detaylarına buradan; İngilizce metnine ise bu bağlantıdan ulaşabilirsiniz.

“İsrail’in Apartheid Sistemine Son Verin” imza kampanyasına da şuradan destek olabilirsiniz.

The post ‘İsrail Filistinlilere Apartheid Uyguluyor; Rejimin Sonlanmasına Destek Olun!’ appeared first on Sivil Sayfalar.

Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı, Kadına Yönelik Şiddetle Mücadele 4. Ulusal Eylem Planı’nda 2021-2025 yılları arasında yapılacakları ilan etmesine karşın, Af Örgütü’nün rapor, şu hususları vurguluyor:

“Toplumsal cinsiyet eşitliğini sağlamayı amaçlayan bir siyasi iradenin olmaması, Türkiye’de kadınlara yönelik şiddetin sona erdirilmesinin önündeki en önemli engellerden biridir. Hükümet defalarca kadınları toplumsal cinsiyete dayalı şiddetten korumak için sözlü vaatlerde bulundu, ancak sonrasında, İstanbul Sözleşmesi’nden çekilmek gibi, bu vaatlerle ters düşen adımlar attı. Yine de Türkiye yetkilileri, kadınlara ve kız çocuklara yönelik sorumluluklar üstlendi ve bu sorumlulukları yerine getirmek için yasalar çıkardı.” Bununla birlikte Türkiye bu sorumlulukları yerine getirmede yetersiz kaldı.

Kadınların Şiddete Maruz Kalmama Hakkına Dair Öne Çıkan İhmal ve İhlal Alanları

Raporda Türkiye’de kadınların şiddete maruz kalmama hakkına dair öne çıkan ihmal ve ihlal alanları şunlar:

Çocuk yaşta, erken ve zorla evlilikler: Çocuk yaşta evlilikler, bir insan hakları ihlali. Türkiye’deki sivil toplum örgütleri, 4+4+4 eğitim sistemi nedeniyle çok sayıda kız çocuğun ilk dört yıldan sonra okuldan ayrıldığını ve kayıtlı olmayan dini evliliklere zorlanma riski altında olduğunu belirtiyor.  Ayrıca, ulusal müfredat kapsamında, cinsellik eğitimi verilmesini öngören bir düzenleme bulunmuyor. 2015’te, resmi nikah olmaksızın dini nikah kıyılması suç olmaktan çıkarıldı. Araştırmalara göre, çocuk yaşta evliliklerin %62,7’si dini nikahla yapılan evliliklerdi.

Acil tedbir ve koruma kararları: Kadınlara yönelik şiddetin ‘özel hayata dair’ olduğuna ilişkin görüş kolluk kuvvetlerinde hâlâ yaygın. Bu durum müdahalelerin gecikmesine, ev içi şiddet göstergelerinin görmezden gelinmesine ve ihbarların göz ardı edilmesine yol açıyor. Şiddete maruz bırakılan kişiler sıklıkla suçları ihbar etmekten caydırılmakta ve kadınlara yönelik şiddet ihbarları, hakkındaki soruşturmalar genellikle gelişigüzel bir biçimde yürütülüyor. Yetkililerin, mevzuata aykırı olarak, koruma kararlarının süresini uzatmak için delil talep ettiği;  faillerin tedbir kararlarını defalarca ihlal ettiğini bildiriyor.

Şiddetten hayatta kalanların temel hizmetlere erişim hakkı:  Bu hizmetlere erişim, şiddetten hayatta kalan kişilerin maruz bırakıldıkları ihlali polise bildirmesi koşuluna bağlı olmamalıdır” uyarısında bulunuyor.

Koordinasyon:  “Şiddet Önleme ve İzleme Merkezleri’nin (ŞÖNİM) kaynak yetersizliği, koordinasyonsuzluk ve eksikliklerine işaret ediyor ve kadınlara dönük şiddete karşı merkezi ve yerel yönetimlerin sivil toplum örgütlerini de sürece dahil ettiği bir koordinasyonla, ŞÖNİM’lerin yaygınlaştırılması ve 7/24 esasıyla eksiksiz hayata geçmesi zorunluluğu bulunuyor.

Cinsel sağlık ve üreme sağlığı: “Türkiye, nüfus planlaması ve gebelikten korunma yöntemleri gibi cinsel sağlık ve üreme sağlığını ilgilendiren diğer konular büyük oranda göz ardı edildi”

Türkiye’de sığınmaevleri:  Sığınmaevlerinin 3 bin 756 kapasitesi yetersiz., 83 milyonun üzerinde nüfusa sahip bir ülke için tavsiye edilen asgari 8 bin 300 sığınmaevinin %50’sinden az. Belediye Kanunu uyarınca nüfusu 100 binin üzerindeki 241 belediyeden, kanuni zorunluğa rağmen,  yalnızca 32’sinin sığınmaevi var ve bunların toplam kapasitesi 703 ile sınırlı.”

Ayrıca, 60 yaşın üzerindeki kadınlar, fiziksel veya zihinsel engelli kadınlar, engelli çocuğu olan kadınlar ve 12 yaşından büyük erkek çocuğu olan kadınlar sığınaklara erişimde dışlanıyor. Kanun, bu kişilerin diğer türde sığınaklara yerleştirilmesini öngörüyor; fakat kadın hakları örgütleri bunun yapılmadığını veya alternatif sığınaklarda, şiddetten hayatta kalan kadınların ihtiyaç duyduğu uzman desteğinin sağlanmadığını bildiriyor.

Cinsel Şiddetle Mücadele Merkezleri: Türkiye’nin Kadına Yönelik Şiddetle Mücadele 3. Ulusal Eylem Planı (2016-2020) özellikle cinsel şiddete maruz bırakılan kişilere hizmet verecek merkezlerin kurulmasını öngörüyordu. Ancak bugüne kadar yetişkinler için böyle bir merkez kurulmadı. Cinsel şiddete maruz bırakılan çocuklar için Çocuk İzlem Merkezleri kuruldu. 30 Aralık 2020 itibariyle 50 ilde 53 Çocuk İzlem Merkezi vardı.  Bir diğer deyişle, 31 ilde böyle bir merkez bulunmuyor.

Özel destek hatları: 2021 itibariyle Türkiye’de halen şiddete maruz bırakılan veya maruz bırakılma tehlikesi altında olan kadınlara 7/24 kesintisiz hizmet vermek için özel olarak kurulmuş bir acil destek hattı bulunmuyor. Bunun yerine kadınların genel bir hat olan Alo 183’ü aramaları gerekiyor.

Özellikle pandemi döneminde ise bu hatta ulaşmak oldukça zorlaştı.  Sistem yalnızca T.C. kimlik numarası ile kullanılabildiğinden, kayıtsız göçmen ve mülteci kadınların yanı sıra yetkili mercilerde kadın olarak kaydedilmeyen trans kadınlar da dışlanıyor. Bu dışlama aynı nedenle KADES uygulamasında da yaşanıyor.

Şiddetten hayatta kalanların adalete ve onarıma erişim hakkı: Türk Ceza Kanunu, kadınlara yönelik tüm şiddet biçimlerini suç olarak tanımlamıyor. Örneğin ısrarlı takip, zorla evlendirme ve psikolojik şiddet özel olarak suç kapsamına girmiyor. Bu şiddet biçimleri diğer cezai hükümler kapsamında yaptırıma tabi; ancak bunlar, kadınlara yönelik şiddeti tüm boyutlarıyla ele almıyor.

Uzlaştırma ve Arabuluculuk:  Uzlaştırma, tarafların özgür iradelerine dayanır; ancak kadınlara yönelik şiddet vakalarında fail ile şiddete maruz bırakılan kişi arasındaki eşitsizlik, kadınların özgür iradesinin önünde engel oluşturabilir. Mevzuat, ev içi şiddet iddiası içeren uyuşmazlıkların arabuluculuğa elverişli olmadığını belirtir.  Sivil toplum örgütlerinin bildirdiğine göre, bazı polis memurları ve Şiddet Önleme ve İzleme Merkezleri’ndeki sosyal hizmet görevlileri, kadınlara, özellikle şiddet uygulayanın kadının eşi olması halinde, kendilerini şiddete maruz bırakan kişiyle arabuluculuk yoluna gitmelerini tavsiye edebiliyor.

Yasalarda Kadınların Şiddetten Uzak Bir Yaşam Sürme Hakkı

Uluslararası Af Örgütü rapor, bağlayıcı yerel ve uluslararası tüm yasalar ışığında, Türkiye’de kadına yönelik şiddetle mücadelenin ancak siyasi bir irade ile mümkün olacağının altını çiziyor ve bu tespit çerçevesinde acil tavsiye listesini paylaşıyor. 26 maddelik öneriler listesinde; mevcut iktidar, İçişleri Bakanlığı, Adalet Bakanlığı, Sağlık ve Milli Eğitim Bakanlıkları başta olmak üzere Türkiye’de yetkilileri acilen bu adımları atmaya davet ediyor.

Söz konusu tespitler çerçevesinde yapılan tavsiye listesinde ise şu başlıklar öne çıkıyor:

• Kadınların korunma ve temel hizmetlere erişim hakkını güvence altına alınması,
• Kadınların adalete ve onarıma erişim hakkını güvence altına alınması,
• Kadınların ve kız çocukların zorla evlendirmeye maruz bırakılmadan yaşama hakkının korunması,
• Kadınların ve kız çocukların sağlık hakkını güvence altına alınması,
• Kadınların ve kadın hakları gruplarının barışçıl toplanma hakkını güvence altına alınması.

Uluslararası Af Örgütü’nün hazırladığı “Türkiye Sözleri Eyleme Geçir : Kadına Yönelik Şiddeti Ortadan Kaldırma Yükümlülüğü” başlıklı rapora buradan ulaşabilirsiniz.

The post ‘Türkiye’de Toplumsal Cinsiyet Eşitliğini Sağlamayı Amaçlayan Siyasi İrade Yok’ appeared first on Sivil Sayfalar.

Türkiye’de bazı STK temsilcileri ile görüşülerek hazırlanan “7262 Sayılı Kanun’un Kâr Amacı Gütmeyen Örgütlere Etkisi” çalışması, Kanun’da yer alan “genel ve öngörülmesi mümkün olmayan nitelikteki tedbirlerin” sivil alan üzerinde tehdit yarattığı ve sivil toplum üzerinde giderek artan baskının da buna eşlik ettiği tespit ediliyor. Araştırmaya göre, Türkiye’deki mevcut siyasi iklimde, Kanun hükümlerine uyma endişesi, sivil toplumun meşru faaliyetlerini yürütmelerini kısıtlayacak derecede bir “caydırıcı etkiye” neden oluyor.

Uluslararası Af Örgütü’nün hazırladığı çalışma, 7262 sayılı Kanun’un olumsuz etkilerinin insan hakları savunucularını ve LGBTİ+ hakları, kadın hakları, engelli hakları ve çevre hakları dahil çok çeşitli konularda çalışmalar yapan diğer kişileri destekleyen STK’lar üzerinde “şimdiden keskin bir şekilde hissedildiğini” tespit ediyor. Görüşülen STK’lardan elde edilen bulgulara göre, bazılarının çeşitli biçimlerde internet üzerinden kaynak geliştirme gibi bazı faaliyetlerini durdurdu; diğerlerinin üye kazanmak veya üyelerini korumak ve insanları yönetim kurullarında görev almaya teşvik etmekte zorluk yaşadı; fon kaynaklarının külfetli denetim yükümlülükleri nedeniyle uluslararası kuruluşlarla iş birliği yapmaya son verdi.

Uluslararası Af Örgütü’nün Terörle Mücadeleyi Araçsallaştırmak: Türkiye Terörizmin Finansmanı Değerlendirmesini Sivil Toplumu Hedef Almak İçin Kullanıyor başlıklı bir diğer çalışması, 7262 Sayılı Kitle İmha Silahlarının Yayılmasının Finansmanının Önlenmesine İlişkin Kanun’un örgütlenme ve ifade özgürlüğü hakları ile adil yargılanma güvencelerini ihlal eden uygulamalar getirdiğini tespit ediyordu.

Bu çalışmada Uluslararası Af Örgütü, uluslararası terörün finansmanı ve kara para aklama hakkında gözlemci olan Mali Eylem Görev Gücü’nü, Türkiye’nin “kendisini eleştirenleri hedef aldığı bir kılıf olarak kullandığı” iddiasında bulunmuştu.

“7262 Sayılı Kanun’un Kâr Amacı Gütmeyen Örgütlere Etkisi” adlı çalışmaya buradan ulaşabilirsiniz.

The post ‘7262 Sayılı Kanun Sivil Toplum Üzerinde Caydırıcı Etki Yaratıyor’ appeared first on Sivil Sayfalar.

Özette, geçen yılın aralık ayında kabul edilen 7262 sayılı Kitle İmha Silahlarının Yayılmasının Finansmanının Önlenmesine İlişkin Kanun’un terörün finansmanıyla mücadele kisvesi altında kabul edildiği; Türkiye’nin uluslararası terörün finansmanı ve kara para aklama hakkındaki gözlemci bulgularını kullanarak sivil toplum örgütlerinin meşru faaliyetlerine zarar verme tehdidi oluşturduğu iddia ediliyor. Ayrıca, Kanun ile Türkiye’de örgütlenme ve ifade özgürlüğü ile adil yargılanma hakkının güvencelerini ihlal eden yeni uygulamalar getirildiği savunuluyor.

Özette, Uluslararası Af Örgütü Avrupa Bölgesel Ofisi Direktörü Nils Muižnieks’in açıklamalarına da yer veriliyor: “Yasa, halihazırda temelsiz terör suçlamalarıyla yargılanma ve mahkum edilme tehdidiyle karşı karşıya olan sivil toplum aktivistleri üzerindeki baskıyı artırma tehlikesi taşıyor.”

“Kanun, Sivil Toplum ve Geniş Anlamda Toplum Üzerinde Baskıyı Artırıyor”

Hatırlanacağı üzere, FATF kara para aklama, terörün finansmanı ve kitle imha silahlarının yaygınlaşmasının finansmanıyla mücadele etmekle görevli hükümetler arası bir kuruluş. 21-25 Haziran 2021’de yapılacak olan FATF Genel Kurulu’nda, görev gücünün 2019’da yayımladığı değerlendirme raporuna Türkiye’nin uyup uymadığı incelenecek. 2019 yılındaki son raporda, Türkiye’nin FATF’ın terörün finansmanı ve kâr amacı gütmeyen sektörle bağlantılı olası riskler hakkındaki tavsiyelerine yalnızca “kısmen uyduğu” belirtiliyordu.

Uluslararası Af Örgütü’ne göre, Türkiye Kitle İmha Silahlarının Yayılmasının Finansmanının Önlenmesine İlişkin Kanun’u çıkararak, FATF tarafından ortaya konulan gerekliliklerin çok ötesine geçti. Buna göre, yasanın aşırı geniş ve muğlak maddeleri, hukuka uygunluk ilkesini, örgütlenme ve ifade özgürlüğü haklarını hiçe sayıyor ve diğer bir dizi insan hakkının kullanımını zayıflatıyor.

Uluslararası Af Örgütü’nün yaptığı açıklamamın devamında, Türkiye’de söz konusu yasanın, terörün finansmanında rol oynama riski taşımayan kuruluşlar da dahil olmak üzere, kâr amacı gütmeyen tüm kuruluşları aynı derecede orantısız risk azaltma tedbirlerine maruz bıraktığı iddia ediliyor. Dahası, bu yasa ile STK’lara “son derece külfetli denetim zorunlulukları” ile “online kaynak geliştirme faaliyetlerini engelleyebilecek maddeler” içeriyor.

Özetle, açıklamada Kitle İmha Silahlarının Yayılmasının Finansmanının Önlenmesine İlişkin Kanun’un ‘kişileri sivil toplumdaki çalışmalarını yürütmekten alıkoyarak’ kendi içinde bir cezalandırma yöntemi haline gelebileceği ve daha geniş anlamda tüm toplum üzerinde caydırıcı bir etki yaratabileceği savunuluyor.

The post “Türkiye, Terörle Mücadelede Bahanesiyle Sivil Topluma Zarar Veriyor” appeared first on Sivil Sayfalar.

Raporda, küresel ve bölgesel değerlendirmelerle birlikte, mevcut sistemin neden olduğu eşitsizliklerin pandemiyle daha da derinleştiği, onlarca yıllık eşitsizlik, ihmal ve ihlaller yüzünden ezilen grupların COVID-19 krizinden de en ağır şekilde etkilenenler olduğunun altı çiziliyor. Buna göre, etnik azınlıklar, sağlık çalışanları ve kadınlar pandemiden en fazla etkilenen gruplar arasında gösteriliyor.

“Pandemi İnsan Haklarına Hasar Verdi; Çökmüş Sistemler Yeniden Düşünülmeli ve Düzenlenmeli”

Bazıları ırk, toplumsal cinsiyet ve diğer unsurlara dayalı ayrımcılıktan kaynaklanan ihlaller ve eşitsizlikler, birçok durumda kesişti ve özellikle belirli grupları savunmasız kıldı.

Rapor ayrıca pandemide, bazı devletlerin sorumluluklarından kaçarak veya çok taraflı kurumlara saldırarak insan hakları ihlallerini ağırlaştırdığını, yıllardır süregelen siyasi ve ekonomik krizlerin, küresel yönetişim ve iş birliği sistemindeki kusurların insan haklarına etkilerini keskin biçimde ortaya çıkardığını vurguluyor. Özetle, siyasi liderlerin, pandemiyi insan hakları ihlallerini bir silah olarak kullandığı; uluslararası kurumların insan hakları ihlallerine karşı mücadelesinin yine liderler tarafından baltalanarak çıkmaza sokulduğu kaydediliyor. Sonuç olarak raporda, küresel yönetişim sisteminin güçlü devletlerin çok taraflı kurumlara saldırılarıyla daha da zorlu bir süreç içine girdiği belirtiliyor.

Raporda sıralanan söz konusu olumsuz gelişmelerin yanında,  insan hakları alanında olumlu bazı gelişmelere de yer veriliyor: “Black Lives Matter (Siyahların Hayatları Değerlidir) ve kadın hakları mücadeleleri gibi halk tabanlı hareketler, bu ihlallere ve eşitsizliklere dikkat çekti, güçlü biçimde meydan okudu ve kararlılıkları sonucunda önemli birtakım kazanımlar elde edildi.”

Küresel düzeyde mevcut tabloyu bu şekilde özetleyen Uluslararası Af Örgütü 2020/21 Raporu’nun sonunda, her şeye rağmen dünya liderleri “uluslararası iş birliğini ve toparlanma tedbirlerini insan hakları zemininde yürütebilir ve pandemi sonrası için adil bir gelecek kurma fırsatını kullanabilirler” deniyor. Uluslararası Af Örgütü Genel Sekreteri Agnès Callamard bu amaçla, “yeniden ve daha iyi inşa etmek için çökmüş sistemlerin yeniden düşünülmesi ve düzenlenmesi” çağrısında bulunuyor.

Dünyada ve Türkiye’de insan haklarına ilişkin bu tablonun detaylarını, raporun temel bulguları üzerinden Af Örgütü Türkiye Şubesi Kampanyalar ve İletişim Direktörü Tarık Beyhan ile konuştuk.

“Birçok Lider Salgını İnsan Haklarına Saldırmak İçin Kullandı”

149 ülkeyi kapsayan ve yeni yayınlanan raporunuzda, insan hakları alanında küresel eğilimi nasıl özetlersiniz? Tablo küresel düzeyde, önceki yıllara göre daha mı vahim? En çarpıcı verilerle durumu özetler misiniz?

Genel olarak dünyanın durumunu öncekilerle karşılaştırmak zor, pozitif ve negatif gelişmeler olduğunu söyleyebiliriz. Fakat COVID-19 ve mücadele süreci insan haklarına ciddi hasar verdi. Ülkelerin kendi içinde ve ülkeler arasında eşitsizliği derinleştirdi. İzlediğimiz ülkelerin en az yarısında zaten ayrımcılığa uğrayanlar ve yoksullar üzerinde COVID iyice derin etkiler yarattı. Bu yetmezmiş gibi, birçok lider COVID krizini istismar etti ve insan haklarına saldırmak için kullandı.

COVID-19 birçok ülkede mülteciler, sığınmacılar ve göçmenlerin güvencesiz koşullarını daha da ağırlaştırdı. Hijyen koşulları yetersiz kamplarda mahsur kalanların, sınır denetimlerinin artması ile çeşitli noktalarda mahsur kalan grupların, temel ihtiyaç ürünlerine erişimleri kesildi.

Yoğun çatışmaların yaşandığı Etiyopya, Güney Sudan, Somali ve Demokratik Kongo Cumhuriyeti gibi ülkelerin ortasında güvenli bir bölge olarak Afrika’da 1.4 milyon mülteci ile en çok mülteciye ev sahipliği yapan Uganda, pandemi başlar başlamaz sınırlarını tamamen kapattı. Mülteci ve sığınmacılara da istisna uygulamaması nedeniyle en az 10 bin kişi Demokratik Kongo Cumhuriyeti sınırında mahsur kaldı. Bulgaristan, Kıbrıs, Yunanistan, Sırbistan ve Slovakya’da mülteci, sığınmacı ve göçmenlerin yanı sıra Romanlar ayrımcı bir şekilde zorunlu karantinaya tabi tutuldu. Fransa, İtalya, Malta ve diğer bazı Avrupa ülkelerinde zor durumdaki mülteci, göçmen ve sığınmacıları kurtaran veya insancıl yardım sağlayan STK’lara ve gönüllülere suçlamalar yöneltildi. Birçok Avrupa ülkesinde mültecileri taşıyan gemilerin limana yanaşmasını engelledi.

Pandemi dünyanın her yerinde özellikle güvencesiz çalışanları ağır etkiledi. Birçoğu sokağa çıkma yasağı gibi uygulamalar nedeniyle tamamen gelirsiz ve sosyal güvencesiz kaldı.

Tüm dünyada toplumsal cinsiyete dayalı şiddet ve ev içi şiddette belirgin bir artış yaşandı. Sokağa çıkma yasağı gibi kısıtlamalar, insanları istismarcılarıyla aynı mekânda kalmak zorunda bıraktı. Şiddeti ihbar edebilmeleri için gizliliğe uygun mekanizmaların yokluğu, bu hizmetlerin askıya alınması veya kapasitelerinin düşürülmesi nedeniyle, birçok kadın ve LGBTİ+ koruma ve desteğe erişimde fazladan engellerle karşı karşıya kaldı.

Bazı liderler pandemiyi insan haklarını ihlal etmek için kullandı. Hatta o kadar kötüye kullandılar ki bu pandemi ile mücadeleyi zayıflattı.

“COVID-19 küresel düzeyde insan haklarındaki geriye gidişi hızlandıran bir etki yaptı” denebilir mi?

COVID-19 pandemisi küresel düzeyde eşitsizlik ve ayrımcılıkları derinleştirdi. Bazı liderler pandemiyi kendi yetkilerini artırmak veya dünya başka yöne bakarken insan haklarını ihlal etmek için kullandı. Hatta o kadar kötüye kullandılar ki bu pandemi ile mücadeleyi zayıflattı. Bazıları COVID-19’la mücadelede hızla baskıcı olağanüstü hal tedbirlerine başvurdu ve bunları normalleştirmeye çalıştı. Pandemiyi kendi güçlerini sağlamlaştırmak için fırsat olarak gördüler.

Yetkililerin pandemiyle ilgili yorumları suç gibi gösteren yasalar çıkarması yaygın bir eğilim haline geldi. Örneğin Macaristan’da Başbakan Viktor Orbán hükümeti, Ceza Kanunu’nda değişiklik yaparak COVID-19’la ilgili “yanlış haber yaymaya” beş yıla kadar varan hapis cezaları getirdi. Biliyorsunuz Türkiye’de de benzer nedenlerle birçok gözaltı yaşandı.

Körfez ülkeleri Bahreyn, Kuveyt, Umman, Suudi Arabistan ve Birleşik Arap Emirlikleri’nde yetkililer, ifade özgürlüğü hakkını bastırmaya devam etmek için COVID-19 pandemisini bahane etti. Bu kapsamda, sosyal medyada hükümetin pandemiyle mücadele tedbirleriyle ilgili paylaşımlarda bulunan kişiler “yalan haber” yaymak suçlamasıyla yargılandı. Cezayir, Fas ve Tunus’ta da benzer uygulamalar görüldü. İran ve Mısır’da sağlık çalışanları pandemiye dair yetkilileri eleştirdikleri veya çekincelerini belirttikleri için tehdit edildi veya tutuklandı. Mısır’da bu nedenle en az 9 sağlık çalışanı terör yasalarıyla tutuklandı.

Bazı liderler, virüsle ilgisi olmayan eleştirileri ve muhalifleri bastırmak ve tüm dünya basınının gözü başka bir yerdeyken diğer insan hakları ihlallerini kalıcı hale getirmek için pandemiden faydalandı. Hindistan’da Başbakan Narendra Modi sivil toplum aktivistlerine yönelik baskıları artırdı ve aktivistlerin evlerine ve ofislerine terörle mücadele baskınları yapıldı. Hindistan yetkililer, insan hakları ihlallerini tüm dünyaya duyuran Af Örgütü Hindistan şubesini daha önce baskı altına almıştı. Fakat pandemi sırasında dünyanın derdi başından aşkınken şubenin kapanmasını sağladılar.

Çin hükümeti, Devlet Başkanı Şi Cinping yönetiminde Sincan’daki Uygurlara ve diğer Müslüman azınlıklara yönelik zulmü aralıksız sürdürdü ve Hong Kong’da siyasi güdümlü baskıları meşru kılmak için aşırı baskıcı bir ulusal güvenlik yasası hızla kabul edildi. Tanzanya’da pandemiden de yararlanarak sivil topluma baskılar artırıldı; Ekim ayındaki seçime giderken ifade, toplanma ve örgütlenme özgürlükleri kısıtlandı. Filipinler’de Devlet Başkanı Rodrigo Duterte, polise, karantina tedbirleri sırasında protesto düzenleyen veya “sorun çıkaran” kişileri “vurup öldürme” emri verdiğini açıkladı.

Brezilya’da Devlet Başkanı Bolsonaro yönetiminde polis şiddeti COVID-19 sürecinde daha da arttı. Ocak ile Haziran ayları arasında ülkenin dört bir yanında en az 3 bin 181 kişi polis tarafından öldürüldü. Nijerya, Gine, Zimbabve gibi ülkelerde de onlarca protestocu öldürüldü.

Pandemide İnsan Hakları Alanında Yaşanan Olumlu Gelişmeler…

COVID-19 insan hakları alanında, hiç olumlu bir gelişmeye sebep olmadı mı? Salgın nedeniyle hak alanında yaşanan pozitif bir gelişme rapora yansıdı mı?

Pandeminin insan hakları anlamında pozitif katkısı, süregiden eşitsizlikler, ayrımcılıkların, sınırötesi umursamazlığın etkilerinin görülmesi oldu. Pandemi, uluslararası iş birliğinin önemini ve ekonomik ve sosyal haklara özen gösterilmesi gerektiğini vurguladı.

Raporda yer alan ümitvar bulgu ve tespitleri paylaşabilir misiniz?

Pandemi sürecinde insan haklarında iyi şeyler de oldu, özellikle kadın hareketinin yıllardır süren ilham verici mücadelesi ve Uluslararası Af Örgütü’nün çalışmalarıyla çeşitli ülkelerde kadın haklarına dair ilerlemeler yaşandı. Kadına karşı şiddete karşı, Kuveyt, Güney Kore ve Sudan’da yasalar çıkarıldı. Sudan kadın sünnetini yasakladı. Kuveyt, şiddet mağdurlarına hukuki ve tıbbi desteğin yanı sıra rehabilitasyon sağlayacak. Tecavüzün tanımına dair birçok ülkede yasal değişiklikler yapıldı: birçok ülkede daha önceki tanımlar güncellendi ve onay olmadan cinsel ilişki tecavüz olarak tanımlandı. Bu ülkeler arasında Danimarka ve İspanya da var.

Avrupa’da “Let’s Talk About Yes” adlı kampanyamızla uzunca süredir bu değişikliği sağlamak için uğraşıyoruz. Kürtaj, Arjantin, Kuzey İrlanda ve Güney Kore’de suç olmaktan çıkarıldı. Af Örgütü, Arjantin’de kadın örgütleriyle birlikte uzun soluklu bir kampanya yürütmüştü. Sierre Leone’da hamile kızların okula gitmesini yasaklayan düzenleme kaldırıldı. Af Örgütü bu konuda uzun süredir partnerleriyle birlikte kampanya yürütüyordu.

Uluslararası Af Örgütü’nün çalışmalarının da çok etkili olduğu uluslararası gelişmeler de yaşandı. BM İnsan Hakları Konseyi 2016’dan beri Libya’da çatışan tarafların uluslararası insan hakları hukuku ve uluslararası insancıl hukuk ihlallerini tespit etmek için bir heyet kurdu.

Venezuela için kurulan benzer bir heyet, 2014 yılından beri devlet başkanı Maduro, üst düzey askeri yetkililer ve bakanlar tarafından insanlığa karşı suçlar işlenmesine dair emir verdikleri veya bu suçlara iştirak ettiklerine dair inanılır deliller buldu. Heyet, Eylül ayında insanlığa karşı suç işlediğinden şüphelenilen kişilerin sorumlu tutulabilmesi için çağrıda bulundu. Hesapverebilirliğin sağlanması için önemli adımlar bunlar.

Uluslararası Ceza Mahkemesi (UCM) Mart ayında Afganistan’daki çatışmanın tüm taraflarının uluslararası hukuka göre suçlarını soruşturma kararı aldı. Bu soruşturma kararının ardından Trump, UCM yetkililerinin malvarlıklarının dondurulması ve vize kısıtlamaları gibi yaptırımlar uygulamıştı. Biden yönetimi, 3 Nisan’da bu yaptırımı kaldırdı. ABD’nin iş birliği yapması durumunda sorumlular UCM önüne getirilebilir. Yine UCM’de Myanmar, Nijerya, Ukrayna ve İşgal Edilmiş Filistin topraklarındaki suçlara dair ilerlemeler yaşandı. Son olarak, Sudan’da Darfur savaşında savaş suçları işleyen ve 13 yıldır UCM’nin tutuklama emrine karşı kaçak durumunda olan Cancavit milislerinin lideri Ali Kuşeyb 2020 Yılında teslim oldu.

AFRICOM (ABD Afrika Komutanlığı), sivil ölümlerine neden olan hava saldırılarının ardından, ilk kez 3 aylık raporlar yayınlamaya başladı. Nisan ayında yayınlanan ve Somali’deki sivil ölümleri açıklayan raporun ardından, ABD Kongresi, Pentagon ve AFRICOM’u soruşturduğu duruşmalar yapmaya başladı. AFRICOM şimdiye kadar 13 sivil ölümünü kabullendi.

Güney Sudan’a gayrimeşru silah satışlarını kısıtlamak için Af Örgütü’nün yaptığı araştırma ve lobi faaliyetleri, Mayıs 2020’de BM Güvenlik Konseyi’nin silah ambargosu kararını yenilemesini sağladı.

Pandemiye Rağmen Hakları İçin Sokaklara Çıkan İnsanlar…

Af Örgütü, 2020 yılında insan haklarındaki olumsuz tabloda, sivil toplum kuruluşlarının ve sivil aktörlerin pozisyonunu ve gücünü nasıl değerlendiriyor? Sivil toplum, hak ihlalleri ve eşitsizliklere karşı mücadelede, küresel düzeyde ne durumda?

Son yıllarda hep gördüğümüzü gördük, insan hakları mücadelesini devlet liderleri değil kitleler sürdürdü. Dünyanın dört bir yanında insanlar ayrımcılığa, eşitsizliğe, hak ihlallerine ve yolsuzluğa karşı mücadele verdi. Yüz binlerce insan pandemiye rağmen hakları için sokaklarda olmak zorunda kaldı. Her ne kadar küresel insan hakları mekanizmaları devletlerin umursamazlığı veya kasıtları nedeniyle risk altında olsa da haklarını savunmak isteyenler bu boşluğu da doldurmak için elinden geleni yaptı. Ayrıca dünyanın pek çok yerinde pandemi sürecinde gereken dayanışmayı göstermek için harekete geçen çokça sivil toplum kuruluşu oldu.

“Türkiye’de Sivil Alan Giderek Daraltılmaya Çalışılıyor!”

Raporun Türkiye bölümünde yargı bağımsızlığı vurgusu öne çıkıyor; insan hakları örgütleri ve genel olarak sivil toplumun Türkiye’de içinde olduğu tabloyu, Af Örgütü nasıl değerlendiriyor? Diğer ülkelerde sivil toplum ile Türkiye’de sivil toplum arasındaki benzerlik ve farklıklara dair değerlendirmeniz ne olur?

Türkiye’de sivil toplum ciddi bir baskı altında ve sivil alan giderek daraltılmaya çalışılıyor. Fakat insan hakları örgütlerinin yanı sıra özellikle kadın hareketinin bu alanı genişletmeye yönelik ciddi çaba gösterdiğini görüyoruz. Kitle İmha Silahlarının Yayılmasının Finansmanının Önlenmesine İlişkin Kanun, sivil toplumu ciddi anlamda tehdit ediyor.

Sivil toplum dünyayı yeni felaketlerden korumak için korunması gereken bir alan, saldırılması gereken değil.

Muğlak terör tanımlarına dayanarak sivil toplum kuruluşlarını tamamen faaliyetten alıkonulmasını sağlama gücü, tek başına İçişleri Bakanı’na teslim edildi. Bu, sivil topluma dönmüş bir silahtan ibarettir. Sivil toplum insanları ve hak savunucuları sıklıkla gözaltılar, soruşturmalar, kovuşturmalar ve açıkça devlet yetkililerinin tehdit ve hakaretleri yoluyla taciz ediliyor.

Dünyanın başka ülkelerinde de benzer uygulamalar görüyoruz fakat altında imzamız olan uluslararası hukuk ve standartların bize gösterdiği yol bu değil. Sivil toplum dünyayı yeni felaketlerden korumak için korunması gereken bir alan, saldırılması gereken değil.

Af Örgütü Türkiye Şubesi olarak, kendinizi tüm bu tablo içinde, hangi konumda görüyorsunuz?

Af Örgütü olarak böyle bir sıralama yapmıyoruz. Sadece net olarak sayılabilen, ölüm cezası uygulanması gibi şeyleri birbiriyle karşılaştırıyoruz. Zira biz, hakları birbirinden ayrılmaz görüyoruz ve bazı ülkeler bir hakkı çiğnerken diğerleri diğerini çiğnediği için bu karşılaştırmanın uygun olacağını düşünmüyoruz. Ayrıca hakları ihlal edilen insanları birbirinden önemli veya önemsiz gibi görmediğimiz için böyle bir karşılaştırmadan kaçınıyoruz.

The post “Pandemi Sistemsel Eşitsizlikleri ve Ayrımcılığı Derinleştirdi” appeared first on Sivil Sayfalar.

Aranan Nitelikler:

• Üniversitelerin veya Meslek Yüksek Okullarının ilgili bölümlerinden mezun olmak
• Sözlü ve yazılı iletişim becerisi
• İyi derecede Word ve Excel bilgisi
• Dikkatli çalışma ve detaylara özen gösterme becerisi
• Veritabanı kullanım tecrübesi tercih sebebidir
• İngilizce biliyor olmak tercih sebebidir

Adayların fotoğrafsız İngilizce ve Türkçe özgeçmişlerini ve Türkçe bir niyet mektubunu konu satırında Ref:KGD2002 referans koduyla ik@amnesty.org.tr adresine göndermeleri gerekmekte.

Son başvuru tarihi 13.07.2020, saat 18:00’e kadardır.
Yukarıda belirtilen şekilde yapılmayan başvurular kesinlikle değerlendirmeye alınamayacaktır.

Kuruluşta yaş, din, ırk, cinsiyet, cinsel yönelim, etnik köken, engellilik ve benzeri sebeplere dayalı ayrımcılık yoktur.

The post Uluslararası Af Örgütü Telemarketing Programı Destekçi İlişkileri Çalışanı Arıyor appeared first on Sivil Sayfalar.

Araştırmaya katılanların yüzde 37,5’i insan hakları alanında yaşanan sorunların ilk nedeni olarak “yasaların yetersiz olmasını” gösteriyor. Duyarsızlık ve adalet ile yargı alanındaki sorunlar gösterilen diğer nedenler arasında.

İnsan hakları denince akıllarına ne geldiği sorusuna cevap veren katılımcıların yüzde 65,2’si “yaşam hakkı,” yüzde 33,5’i “ifade özgürlüğü” yüzde 22,1’i de “adil yargılanma hakkı” olarak yanıtladı. “Sizce Türkiye’de insanlar düşüncelerini özgürce ifade edebiliyorlar mı?” sorusuna ise yüzde 52,4 tarafından “Hayır” yanıtı verildi.

Katılımcıların yüzde 82,6’sı uzun süre sonuçlanmayan davaların insan hakkı ihlali olduğu görüşüne katılıyor.

Yüzde 75,3’lük kesimin insanların istedikleri konuda barışçıl protesto düzenleyebileceğini ifade ettiği, barışçıl toplantı ve gösteri yürüyüşü hakkı konusunda yüzde 71,8 “Kendisinden farklı düşünen insanların yaptığı barışçıl protestolarda polisin şiddet uygulamasına ve biber gazı kullanmasına karşı çıkacağını” dile getirdi.

Son bir yılda sivil toplumun bir kampanya ve faaliyetine katılmadığını söyleyenler yüzde 77,8’i oluştururken son bir yılda bir tane kampanyaya destek olduğunu söyleyenlerin oranı yüzde 10,8 olarak belirlendi.

“Kadınlar da erkekler gibi çalışma hakkına sahiptir” cümlesi için fikirleri sorulan katılımcıların yüzde 43’ü ‘kesinlikle katılıyorum’ şeklinde yanıt verirken, yüzde 39,5’i ‘katılıyorum’ dedi. Bu ifadeye kesinlikle katılmadığını belirtenlerin oranı ise yüzde 4,4’te kaldı.

Son olarak Türkiye’de insan hakları konusunda geleceğe iyimser baktığını söyleyenler yüzde 45,2; kötümser bakanlar ise yüzde 41,7 olarak kayıtlara geçti.

The post Türkiye’de Toplumun Yüzde 82’si Ülkede Temel Hakların İhlal Edildiğini Düşünüyor appeared first on Sivil Sayfalar.