Gıda ve tarım sektörlerinde yenilikçi ve sürdürülebilir çözümler geliştirmek artık her zamankinden daha kritik! İklim değişikliği, artan nüfus ve kaynak kıtlığı gibi küresel zorluklarla başa çıkmanın yolu, etki odaklı girişimlerden geçiyor.

Foodback’in geliştirdiği ve EIT Food desteğiyle düzenlenen Gıdada Etki Girişimciliği Kampı, sürdürülebilirlik hedefleri doğrultusunda yenilikçi fikirler geliştirmek isteyen ekipler için benzersiz bir fırsat sunuyor. 

Sen de çözümün bir parçası ol! Gıda ve tarım alanında bir girişim fikrin varsa, geleceğe etki etmek için şimdi harekete geç! 

Gıdada Etki Girişimciliği Kampı ile müşteri odaklı problem belirleme, değer önerisi oluşturma, pazar araştırması ve rekabet analizi yapma gibi becerilerini geliştireceksin. Aynı zamanda mentorluk desteği ve sunum deneyimiyle, girişimcilik dünyasına sağlam bir temelle giriş yapacaksın.

Fikrini gerçeğe dönüştür, dünyaya etki et! Başvurular başladı, ekibinle birlikte katılmayı unutma!  

Son başvuru tarihi: 30 Ekim 2024, 18:00

Program tarihleri: 7-8 Kasım 2024, Çevrimiçi

Detaylı bilgiye ve başvuru formuna profilimizdeki bağlantıdan ulaşabilirsin: https://www.gidadaetki.com/ 

#GıdadaEtki #GirişimcilikKampı #Sürdürülebilirlik #GıdaVeTarım #GençGirişimciler 

The post Gıdada Etki Girişimciliği Kampı Başlıyor!    appeared first on Sivil Sayfalar.

Buğday Ekolojik Yaşamı Destekleme Derneği’nin, sürdürülebilir tarımsal üretimi yaygınlaştırmak, çiftçilerin refahını artırmak, sağlıklı gıdaya aracısız erişimin temellerini atmak üzere Hatay’da başlattığı “Tarımsal Üretimde Onarıcı Dönüşüm Projesi”nin ikinci dönemi, yeni başvuran çiftçilere yönelik bilgilendirme toplantısıyla başladı.

Buğday Derneği, Ocak 2024’ten bu yana, bir yandan Hatay’ın farklı ilçelerindeki çiftçilere agroekoloji ve onarıcı tarım yöntemleriyle ilgili eğitim ve danışmanlık veriyor, diğer yandan da doğa dostu üretime geçiş dönemindeki çiftçilerin ürünlerini pazarlamalarına destek oluyor.

Projeye yeni katılan çiftçilere yönelik Hatay Güneş Koleji Toplantı Salonu’nda düzenlenen bilgilendirme toplantısında konuşan Buğday Derneği Strateji Kurulu üyesi Oya Ayman, sürdürülebilir üretime niyet eden çiftçilerle birlikte, Hatay’da tarladan sofraya uzanan zincirin bütün halkalarında onarıcı bir dönüşümü hedeflediklerini söyledi.

Proje Koordinatörü Karel Büyükgazel de projeye ilk dönemde katılan öncü çiftçilerle beraber hem insan ve çevre sağlığına zarar vermeyen sağlıklı ürünler yetiştirme hem de ürettikleri ürünlerin tüketiciye ulaşması konusunda ciddi bir yol kattetiklerini belirtti. Büyükgazel, önümüzdeki dönemde bir yandan yeni katılan çiftçilere eğitimler ve malzeme desteği verirken, diğer yandan da katılımcı tüm çiftçilere üretim süreçlerinde rehberlik etmeye, danışmanlık ve pazarlama desteği sunmaya devam edeceklerini kaydetti.

Ocak 2024’ten bu yana onarıcı tarım eğitimlerine katılarak agroekolojik üretime geçiş yapan çiftçilerden Gökmen Ekiz, “Şartlarımız, verim, mevsimler o kadar değişti ki artık bildiklerimiz bile bize yetmiyor” diyerek, şöyle devam etti: “30 yıldır çiftçilik yapıyorum. Projeye katıldığım günden bu yana çok değerli bilgiler edindim.  Bu bilgileri uygulayarak bu yıl hiç tarım zehiri ve suni gübre kullanmadığım için giderlerim çok azaldı, en önemlisi toprağımı 15-20 yıl önceki canlılığına nasıl kavuşturacağımı öğrendim.”

Proje danışmanlarından Dr. Gülay Beşirli ise agroekolojinin bir yaşam felsefesi oluğunu belirtek “Bu felsefeyi benimsediğinizde sadece toprağınızı, suyunuzu, biyolojik çeşitliliğinizi korumakla ve zararlıları kontrol altına almakla kalmayacak aynı zamanda birlik olarak hem üretimde hem de pazarlamada kuracağınız dayanışmayla daha güçlü olacaksınız.” dedi.

Buğday Derneği yetkilileri ve ilk dönemin öncü çiftçileri, projenin ilk yılında yaptıkları çalışmalar hakkında bilgi verdikleri toplantıda yeni katılımcı çiftçilerin sorularını da yanıtladılar. Toplantıya Hatay İl Tarım Müdürlüğü, ziraat odaları, kooperatif temsilcileriyle birlikte projenin eğitim ve tarımsal üretim sponsoru Türkiye İş Bankası Tarım Bankacılığı temsilcileri de katıldı.

Hatay’da Tarımsal Üretimde Onarıcı Dönüşüm projesinin ilk dönemine katılarak eğitimlerini tamamlayan çiftçilerin bazıları hasatlarını tamamlarken, bazılarının üretim süreçleri devam ediyor. Çiftçilerin hasat ettiği ürünler bölgedeki kadın kooperatifleri tarafından işlenerek satışa sunuluyor.

Buğday Derneği, proje kapsamında üretilen ürünlere pazarlama desteği de veriyor. Agroekolojik üretime geçiş dönemindeki çiftçilerin ürünlerine ve üreticilerin hikâyelerine hatayicinbirlikte.org web sitesinden ulaşılabiliyor.

Karakılçık buğdayından biber salçasına…

Proje, Hatay’ın tarımsal üretiminde ve mutfak kültüründe öne çıkan ürünlere odaklanıyor: Karakılçık bulguru ve unu, biber ve domates salçası, domates kurusu, nar ekşisi, narenciye, tıbbi ve aromatik bitkiler. Uzmanların, bu ürünleri yetiştiren çiftçilere vereceği eğitimler, 4 Ekim’de başlayacak. Samandağ ve Antakya olmak üzere iki bölgede gerçekleştirilecek eğitimler agroekoloji, toprak onarımı, su yönetimi, yetiştiricilik, hastalık ve zararlılarla mücadele, sağlıklı gıdaya aracısız erişim, topluluk destekli tarım, finans yönetimi ve dijital pazarlama konularını kapsayacak. Proje kapsamında verilecek eğitimlerin yanı sıra örnek uygulama alanlarına geziler düzenlenerek, çiftçiden çiftçiye deneyim aktarımı yapılacak.

Agroekolojik üretimin Türkiye’de yaygınlaşması için çaba gösteren Buğday Derneği, Hatay’da Tarımsal Üretimde Onarıcı Dönüşüm projesiyle, depremin ardından yaşamını ve üretimini yeniden kurgulamaya çabalayan bölge çiftçisinin refahını ve üretiminin sürekliliğini hedeflerken, tarımsal üretim ve gıda tedarik sistemlerinde Türkiye’nin diğer bölgelerinde de uygulanabilecek ekonomik ve ekolojik anlamda dirençli bir model oluşturmayı amaçlıyor.

Aralık 2025’e kadar devam edecek projede çiftçi eğitimleri ve tarımsal üretim faaliyetleri
Türkiye İş Bankası A.Ş. tarafından destekleniyor. Buğday Derneği üyesi İzel Levi Coşkun ile
BÜNSA Döküm A.Ş.’nin de desteklediği proje ekibinin ulaşım sponsorluğunu ise ALD Automotive üstleniyor.

The post Hatay Çiftçisi Toprağına Sahip Çıkıyor appeared first on Sivil Sayfalar.

• Etkili bir kampanya nasıl başlatılır?
• Kampanya ve iletişim stratejisi nedir?
• Karar vericilere nasıl ulaşabiliriz?
• Başarılı kampanyaların sırrı nedir?
• Tarım-Gıda konusunda ortak kampanyalar başlatılabilir mi?

Program

17 ve 22 Ekim tarihlerinde ve 1,5 saat sürecek bu eğitimde tarım-gıda alanlarında etkili kampanya yürüten kampanyacıların katılımı ile deneyim paylaşımı yapılacak ve kampanya başlatan/başlatmak isteyenler için danışmanlık desteği sağlanacak.

17 Ekim 2022, Pazartesi saat: 20:00-21:30 

20.00-20.10 Tanışma

20.10-20.50 Savunuculuk ve Kampanyacılık

Etkili Kampanyacılık İpuçları  

20.50-21.00  Soru-Cevap

21.00-21.20  Deneyim Paylaşımı

21.20-21.30  Soru-Cevap

22 Ekim 2022, Cumartesi saat: 11:00-12:30 

11.00-12.30 Başlatılan kampanyalara geri bildirim ve danışmanlık

Kimler Katılabilir? 

Yerel hareketler ile yerel ve ulusal sivil toplum kuruluşlarından “tarım-gıda” alanlarında kampanya başlatmak isteyen ve/veya mevcut kampanyalarını güçlendirmek isteyen herkes katılabilir. Eğitime tek başınıza veya ekip olarak (en fazla 3 kişi) başvurabilirsiniz. 

Nasıl Kayıt Olacağım?

15 Ekim 2022 Cumartesi 23.00’a kadar buradaki başvuru formunu doldurarak kaydınızı yaptırabilirsiniz. 

The post Çevre Mücadelesinde Dijital Kampanyacılık Eğitimi Başlıyor appeared first on Sivil Sayfalar.

Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi’nden tarım ekonomisi uzmanı Prof. Dr. Emine Olhan, tarımsal üreticilerin en önemli sorununun girdi fiyatlarının artması olduğunu belirterek, “Türkiye’de girdi fiyatlarının artmasında önemli noktalardan birisi genel fiyatların artışına neden olan enflasyon bir diğeri ise döviz kurlarındaki değişim olarak göze çarpıyor. Girdi fiyatları enflasyondan doğrudan etkileniyor. Aynı zamanda mazot ve gübre gibi en önemli girdilerin ithal olması nedeniyle döviz kurundaki artışlar da bu girdilerin fiyatlarını doğrudan etkileyerek önemli düzeyde yükselmesine neden oluyor. Girdi fiyatlarındaki artışın aslında tek başına düşünülmesi yetersiz kalıyor. Üreticilerin belirttiği noktalardan birisi de girdi fiyatları artışı ile ürün fiyatları artışının benzer düzeyde olmaması durumu. Tarımsal ürün fiyatlarındaki artış, girdi fiyatlarındaki artışın gerisinde kalıyor. Bu durum girdi fiyatları ve ürün fiyatları arasındaki makasın giderek açılmasına ve böylelikle üreticinin yeterli düzeyde gelir elde edememesine neden oluyor.” dedi.

“İklim Değişikliğinin Potansiyel Etkileri Açısından Riskli Bölgedeyiz”

Türkiye’nin iklim değişikliğinin potansiyel etkileri açısından riskli ülkeler arasında yer aldığını vurgulayan Olhan, “Maliyetler açısından vurgulanması gereken noktalardan birisi, iklim değişikliğine bağlı olarak biyolojik döngünün sadece bitkiler için değil, aynı zamanda bu bitkilere zarar verecek organizmalar için de değişmesi durumu. Örneğin iklim değişikliği ile bitki zararları sayıları ve görülme sıklıkları artıyor ve bu durumun üretim üzerindeki etkisini azaltmak için daha fazla ilaç, gübre vb. girdi kullanılması gerekiyor. Yani iklim değişikliği ile tarımsal üretimde verim kaybı ve girdi kullanımdaki artış ile doğrudan üretici maliyetlerini artırabiliyor. Özellikle 1990’lardan sonra ülkemizde ortalama sıcaklık yaklaşık 1,5 derece arttı. Ortalama sıcaklıklardaki artış da ürünlerin su ihtiyacını artırıp ürünlerin yetiştirme dönemlerini değiştiriyor. Örneğin mart ve mayıs aylarında yetiştirilen bir bitkinin, sıcaklık artışına bağlı olarak üretim dönemi şubat ve nisan dönemine kayabiliyor. Ayrıca ortalama sıcaklık ve yağışlardaki değişim daha fazla kuraklık veya don olayının yaşanmasını tetiklemekte. Böylece iklimde ekstrem değerlerin daha sık görülmesi doğa koşullarında yapılan tarımsal üretime zarar veriyor ve ciddi verim kayıplarına hatta hiç ürün alamama gibi sonuçları beraberinde getiriyor.” Şeklinde konuştu. 

“Devlet Politikayı Belirlerken Ülkenin Gerçeklerini Dikkate Almalı”

Çiftçi ve devlet arasında bir koordinasyon kopukluğu olduğunu düşünmeyen Olhan devletin tarım politikalarının niteliğine ve metoduna dikkat çekiyor: “Devlet politikayı belirlerken ülkenin gerçeklerini dikkate almalı ve kısa dönem sık değişiklikler yerine uzun dönemi hedef almalı. Bir politika belirlendiğinde bunun amacı net olarak belirlenmeli, sonuçları görülmeli ve başarılı olup olmadığı değerlendirilmelidir. Bu değerlendirmeler ışığında yeni politikalar uygulanmaya konulabilir.”

Olhan hükümetin tarımsal destek uygulamalarına dair politikaların etkisinin ölçülmesinin oldukça önemli olduğunu vurguluyor: “Örneğin üretim politikası olarak ifade edilen bir politikanın değerlendirilmesi için bu politikanın etkisinin ölçülmesi ve gerçekten üretim amacının gerçekleştirip gerçekleştirmediği değerlendirilmeli. Türkiye’de Tarım Bakanlığı tarafından düzenli bir şekilde etki ölçümünün önemi vurgulanıyor. Ancak destekleme politikalarının etkilerinin yeterli düzeyde ölçüldüğünü söylemek mümkün değil. Bu yetersizliğin temel nedeni ise mevcut verilerin kullanılması konusunda belirli bir protokolün olmaması veya yeterli düzeyde verinin bulunmaması. Bu yüzden destekleme politikalarının değerlendirilmesi için öncelikli olarak Bakanlık, araştırma kurumları ve araştırmacılar arasında veri paylaşımı ve analizinin nasıl gerçekleştirileceğine dair bir yol haritasının oluşturulması gerekiyor. Desteklerin etkisinin ölçülmesinin uluslararası standartlara uygun bir şekilde yapılması hem politika yapıcılara hem de araştırmacılara büyük katkı sağlayarak gelecek dönem destekleme politikalarının belirlenmesinde kullanışlı bilgiler sunacaktır.”

“Tarımsal Desteklerin Zamanı ve Miktarı Önemli”

Olhan hükümetin tarıma ayırdığı kaynağın hiç olmazsa enflasyon ile orantılı olması gerektiğini savunuyor. Verilen desteğin doğru nitelikte ve doğru zamanda sağlanmasının oldukça mühim olduğunu belirten Olhan; analiz ve etkilerin takibi hususunun önemine değiniyor: “2021 yılı için açıklanan tarımsal destekler 2020 yılına göre hiç artırılmadan 22 Milyar TL düzeyinde kaldı.Tarımsal desteklerin miktarı kadar nasıl ve ne zaman verildiği de çok önemli. Doğru destekleme araçları doğru zamanda verilirse, amaçlanan üretim maliyetlerinin düşürülmesi, rekabet gücünün artırılması ve üretim planlaması için desteklemeler önemli bir araç olacaktır. Yukarıda bahsettiğimiz analiz eksikliği sonucu, tarımsal desteklemeler üretim planlaması için bir araç olmaktan çok bütçeye konulan paranın üreticiye (sanki bir sosyal yardım gibi) dağıtılan bir kaynak haline gelmesine yol açıyor. Verilen destekler ile üretim ne kadar arttı, kalitede bir artış oldu mu (amacımız neyse) sorusunun cevabı için düzenli olarak desteklerin etkisi analiz edilmeli.  Aksi taktirde bu anlayış ile üretim odaklı amaçların gerçekleştirilmesi imkansız gözüküyor. “ dedi.

Olhan desteklerin miktarı kadar zamanında ödenmesinin de önemli olduğunu vurgulayarak, “Yani destekleme miktarını artırmadan da tarımsal desteklerin doğru araçlarla doğru zamanda verilmesi etkili olacaktır. “ dedi.

Mart ayında açıklanan reform paketinin sektörün sorunlarını çözme noktasında yetersiz olduğunu da kaydeden Olhan, “Üreticilerin en önemli sorunları olan girdi maliyetlerinin fazlalığı, ithalata bağımlılık, borçların yapılandırılması gibi acil çözüm bekleyen konulara ilişkin pakette bir önlemin olmaması karamsarlığı artırıyor. Tarım sektörünün her ülke için en önemli sektör olduğunu söylemeye gerek duymuyorum. Gıda güvencesini sağlayamayan bir ülkenin bağımsızlı bile tartışılır. Bu nedenle üreticilerin sorunlarına yönelik önlemlerin alınması gerekiyor.” diye konuştu.

The post Tarım Sektöründe Sisli Günler: Neler Oluyor? appeared first on Sivil Sayfalar.

Pandemi sürecinin çok ciddi olumsuz etkilerini özellikle tarım sektöründe yaşayabileceğimizi de kesinlikle göz ardı etmemeliyiz. Unutmamak gerekir, tarımda yaşanabilecek olumsuzluklar, etkilerini özellikle yakın gelecekte gösterirler. Ülkemizde ilk pozitif vakanın duyurulduğu mart ayını şöyle bir hatırlayacak olursak; birkaç günde market rafları boşaldı, gıdaya ve kolonyaya ulaşabilmek ciddi bir çabayı gerektirdi.

Sadece bu yaşananlar bile öncelikle bizlere tarım ve gıda sektörünün ne derece önemli olduğunu ve pandemi gibi birçok küresel sorunun bizleri çok kısa bir süre içinde nerelere kadar götürebileceğini gösterme açısından çok önemli. 

Geçtiğimiz süreçte boşalan raflara yeni ürünler bol miktarda yeniden kondu ve sorun atlatıldı çünkü o ürünler zaten üretilmişlerdi ve depolarda duruyorlardı yani tedarik zincirinde yaşanan doğal bir sorun idi ya da o esnada üretimleri devam etmekteydi ama bu süreç yaşanmaya devam ettiğinde, acaba o ürünler yeniden raflara rahatlıkla konabilecek mi? Sektörde yaşanan sorunlar etkisini gösterecek mi?

Tarım sektörünü ve bu sektörden beslenen gıda sektörünü hatta tekstili de ilave ederek düşünmemiz gerek -ki şöyle bir tepeden bakıldığında, tarım ve tarıma dayalı sektörlerin pandemi sürecinde aslında yükselen değerler olduğunu görmek zor değil. Yani pandemi ve benzeri küresel sorunlar, daha doğrusu hayati sorunlar gündeme geldiğinde, bu sektörlerin önemi ciddi biçimde ortaya çıkıyor ve ekonomik anlamda sektör bazında bakıldığında parlayan yıldızlar bile demek mümkün. Az önce belirttiğim gibi; hayati sorunlar yaşandığında, 2 kg’lık makarna, 10 adet yumurta ya da 500 ml’lik kolonya yükselen değer oluyor bir anda ve iyi marka bir telefon ya da iyi bir tatil planı akla bile gelmeyebiliyor.

Pandeminin tarım sektörüne olumsuz etkileri ne oldu? Durumu hangi açıdan değerlendirmeliyiz?

Pandeminin tarım sektörüne olumsuz etkileri dendiğinde, direkt olarak küçük üreticinin ve ekmeğini tarımsal faaliyetlerden kazanan tarım işçilerinin durumunun düşünülmesi gerekmektedir. Çünkü vaktinde ve usulüne uygun ekim dikim yapılamadığında, budama, çapalama, mücadele ve hasat işlemleri gerçekleştirilemediğinde bizim şık bir pizza tüketebilmemiz mümkün olamayacaktır. Bu süreçte üzerinde durulması gereken en önemli konu insana saygı ve insan sağlığının korunması zorunluluğudur. Örneğin; hasat işlemi esnasında çalışacak onlarca, hatta çoğu zaman yüzlerce tarım işçisinin sağlığının en üst seviyede titizlikle korunması gerekmektedir. Mevsimlik tarım işçilerinin sezona bağlı olarak bölgeden bölgeye sürekli taşınıyor olmaları ve sürekli kalabalık bir şekilde hasat, budama, çapalama ve benzeri uygulamaları birlikte yapıyor olmaları hatta tarla ve bahçelerde bir arada mola verip, yemek yemeleri gibi her gün yaşanan durumlar nedeniyle; sağlıklarının üst seviyede korunması zorunludur. Çoğu zaman göçer nitelikte bölgeden bölgeye taşındıkları için, ailece yani çocuklarla birlikte bu faaliyet yapılmaktadır. Diğer yandan bu kesim maalesef hakkını arayabilen bir kesim de değildir.

Pandemi koşullarında bu insanların sağlıklarının titizlikle korunması, seyahatlerinde ve çalışmaları esnasında gerekli korunma mesafesine uyulması, kendilerine günde en az 4 ya da 5 maskenin temin edilmesi –ki sıcak havalarda bu sayı kat kat artacaktır- ve hijyenik koşulların sağlanması gerekmektedir. Mevsimlik işçi yanında; doğal olarak tarım sektöründe sahada çalışan mühendisten veterinere, teknikere ve işçiye kadar tüm bu insani önlemlerin alınması hayati derecede büyük önem taşımaktadır. Özellikle mevsimlik işçilerin yaşadığı ortam bu konuda en çok dikkat edilmesi gereken ortamdır çünkü sağlıklı gıda, temiz su, hijyenik tuvalet vb gibi gereksinimlerin normal koşullarda da sağlanması zorunludur ki pandemi sürecinde bu zorunluluğun boyutları artmıştır. Sağlık hizmetlerinin de buna eklenmesi gerekmektedir.

Özellikle küçük tarım üreticisi pandemi sürecinde ekonomik anlamda zorlanmaktadır. Sektöre yukarıdan bir bütün olarak baktığımızda, bu kesimin ekonomik anlamda hak ettiği geliri elde edemediğini rahatça görebiliriz. Daha doğrusu; çoğu üründe, tüketicinin ürüne ödediği paranın en az dilimi üreticiye gitmektedir. Bu durumda olan üreticiye ek olarak pandemi kaynaklı giderlerin de eklenmesi, üreticiyi ciddi anlamda zora sokmuştur ya da sokacaktır. Bir noktadan sonra üretici faaliyetlerini azaltma, değiştirme ya da durdurma aşamasına da gelebilecektir. Bu sebeple kendilerine gereken desteğin verilmesi büyük önem taşımaktadır. Bunun yanında; küçük ve orta ölçekli tarım üreticisi de birlikte hareket etmek zorunda olduğunu artık görmek zorundadır.

İnsanların ekosisteme verdiği zararın pandemi sürecinin oluşumunda etkisi var mı?

Günümüzde yaygın olan modern ya da diğer adı ile konvansiyonel tarım, çok daha ciddi sorunların kaynağını oluşturuyor ve ne yazık ki gerçek tarım unutulmuş durumda. Gerçek sürdürülebilir tarıma alternatif tarım gözü ile bakılırken, sadece yaklaşık 60 yıllık bir geçmişi olan tarım sistemi sanki vazgeçilmez doğruymuş gibi kabul ediliyor. Bu apayrı bir konu ama küresel sorunlara direnç gösterebilmenin yolu, sürdürülebilir gerçek tarımı yeniden devreye sokmakta yatıyor. Bunu başarabilmek kolay mı? Hayır çok zor tabii ama kolaya alışan bir nesiliz maalesef.

Ekosisteme zarar vermeyen, hatta ekosistemi zenginleştiren bir tarım sistemi yeniden yaygınlaşmadığı sürece, tarımın kendisi covid19’dan çok daha büyük sorunların sebebi ve sahibi olmaya devam edecektir.

Yaşamakta olduğumuz pandemi, kesinlikle bir süre sonra unutulup gidecek tıpkı Avustralya yangınları gibi ancak diğer sorunlarla baş başa kalacağız. Pandeminin tarım ve diğer sektörlere direkt etkileri de aslında çözümleri çok basit olan olumsuzluklar ama kutuplardaki erimenin çözümü basit değil. Bugün basit değil diyoruz ama gelecekte artık mümkün değil diyeceğiz. Bu erimeye bağlı olarak yaşanması muhtemel senaryolar şaka olmadığı gibi, buzulların erimesi sonucunda ortaya çıkabilecek yeni ve daha korkunç pandemiler de kesinlikle uydurma değil.

Özellikle modern hayvancılık uygulamalarının da yeni pandemilere yol açabileceği de bir gerçek. Yapılan hatalı uygulamalar ekosisteme ciddi zararlar vermektedir ve küresel iklim değişiminin de etkisiyle önlenmesi çok daha güç hastalıkların yaşanması ya da eski hastalıkların yeniden gündeme gelmesi hiç de olmayacak tahminler değildir.

Yakın gelecekte tarımsal anlamda bir kıtlık yaşanır mı? Yaşanan bu süreç tarım sektörü adına nelerin değişmesine öncü olabilir?

Pandemi sürecinde tüm sektörlerde ve insan yaşamında kendisini net biçimde gösteren sorunlar, bize gelecekte nelerin yaşanabileceğini de göstermektedir çünkü şu bir gerçek ki; her sektör bir şekilde kendi sorununu çözüme kavuşturmak durumundadır. İçinde bulunduğumuz pandemi sürecinde, tarımsal ürünler de hayati öneme sahip oldular ve çok kısa süreli mini bir kriz büyük şehirlerle sınırlı kalarak atlatıldı. Önümüzdeki yakın süreçte de ülkemizde önemli bir kıtlık yaşanmayacağını düşünüyorum ancak bütün sektörü muhtemelen etkileyebilecek en önemli sorun olarak da insan gücü sıkıntısını görüyorum. Tarımın kırılma noktası budur. Bu da bize sektörün en kısa sürede insana bağımlılıktan mümkün olduğunca kurtulmaya çalışacağını ve bu yönde gelişmeler yaşanacağını göstermelidir. Küresel anlamda genel gidişat da maalesef o yöndedir. Son olarak şunu bir kez daha yinelemek istiyorum, konu olarak sektörün, genel olarak ise dünyanın yakın gelecekte aşılması artık mümkün olmayacak çok büyük sorunları bulunmaktadır, tek başına covid19 pandemisi aşılması çok basit bir sorundur, günümüz yeryüzü koşulları daha ciddi pandemilere de yol açabilecektir.

The post Tarım Sektörünün Pandemik Yansıması appeared first on Sivil Sayfalar.

Tarım ve hayvancılık ayrı şeyler değildir. Tarım bitkisel üretim ile hayvan yetiştiriciliğinin bir arada yapıldığı işin adıdır. ‘Bilge köylü tarım sisteminde’ özgür mera hayvancılığı yapılır. Meralarda beslenen hayvanların ürünleri bağışıklık sistemini güçlü kılan omega-3 bakımından zengindir. Bu tür yapılan hayvancılığa hayvan yetiştiriciliği denir. Bir de merada değil kapalı alanlarda önlerine yem boca edilerek beslenen hareketsiz kılınan hayvanlar vardır. Bu hayvanlar imal edilir. Bu tarz hayvancılığa, ‘hayvan yetiştiriciliği’ değil ‘hayvan imalatı’ denir. İmal edilen hayvanlardan elde edilen ürünler besin değeri bakımından yoksul, bağışıklık sistemini güçlendiren değil zayıflatan ürünlerdir. Kullanılan yeme, antibiyotiğe ve hayvanların hareketsizliğine bağlı olarak sağlık sorunları oluşturma potansiyeline sahiptir. Bağışıklık sistemini güçlendirme konusu tartışmalıdır.

Sağlıklı gıdaya bugünkü üretim modeli ve tedarik zinciri içerisinde ulaşmak mümkün değil.

Çiftçilerin kimyasallı üretim modelini bırakmaları, kimyasalsız üretim modeline geçmelerini hükümet desteklemiyor. Bu konuda ne yazık ki merkezi bir devlet politikası yok. Dolayısıyla yerel yönetimler ve kentlilerin kuracağı kooperatiflerle üreticiyle doğrudan aracısız biçimde buluşmalı. Kafa kafaya verip kimyasalsız üretime geçişlerde tüketiciler tercihlerini ortaya koymalı üreticilerle dayanışma içine girmeli. Üreticilerin kooperatif kurmalarına destek sunmalı. Diğer yandan üreticiler ve tüketiciler birlikte ortak bir mücadeleyi örerek merkezi devletin sağlıklı ürün politikaları belirleyip uygulaması için çalışmalı. 

Koronavirüs musibetinden ders çıkarması için kamuoyu oluşturmalı. Virüs sonrası başka bir üretim modeli ile sağlıklı gıda üretip tüketme sistemi için düğmeye basılmalı. Corona öncesi ve sonrası olmak üzere olacak olan dünyada, sonraki dünyayı doğru temellerde üretilmek için elbirliği yapmalıyız.

Bilge Köylü Tarıma-Agroekolojik Tarım Modeline Geçmek Gerekiyor

Endüstriyel tarım modeli sonucunda elde edilen ürünler karın doyurucu ancak besleyici değil. Söz konusu ürünlerin vitamin ve mineraller bakımından yoksul, zayıf ürünler, kullanılan kimyasal gübreler ürünü normal hasat zamanından önce olgunlaştırıyor ve bu erken olgunlaşan ürün normal zaman sürecinde güneşten ve topraktan alması gereken vitamin ve mineralleri alamıyor.

Bu nedenle de ürünün besin değeri düşük oluyor, üstelik bu ürünlerde kalan zehir-ilaç kalıntısı nedeniyle sağlıklı bünyeleri de zaman içinde olumsuz etkileyebiliyor, vücut direncinin düşük kalmasına neden olabiliyor.

Virüs ortaya çıktığından bu yana iklim değişikliği virüs ilişkisi de çokça konuşuluyor, sözünü ettiğim endüstriyel üretim modeli ve gıdanın imalatı ve dağıtımının iklim krizinin üzerinde yüzde 47 ila 54 oranında olumsuz etkisi olduğu başka bir gerçeklik olarak orta yerde duruyor.

Gıda krizi denilince aklımıza hemen açlık ve kıtlık  geliyor. Siz ne dersiniz?

Endüstriyel tarım gıda krizini besleyen iklim krizini büyüten bir yolda ilerliyor. Bunlar elbette önemli, ama tek başına gıda krizinden bu anlaşılmamalı, bağışıklık sisteminden açığa çıkardığı virüsler ve diğer salgın hastalıklara kadar birlikte bir kriz olarak düşünmeliyiz. Endüstriyel tarım ekolojik, iklim ve gıda krizlerinin nedeni, temel yapı taşlarıdır. Yani ekolojik, iklim ve gıda krizinin bileşkesi corona virüstür. Buradan ders çıkarılmaz ve endüstriyel tarımdan dönülmezse, vazgeçilmezse corona virüsten kurtulduk diye sevinmeyelim. Sevincimiz kursağımızda kalır. Bu sevincimiz buruk bir sevinç olur. Endüstriyel tarım konusunu önemseyelim, bu melanetten çıkışın yolunu bulalım. Bu dünyada başkaca da bir selamet yoktur. Bunu böyle bilelim.

Çiftçiler bu koşullarda ne gibi zorluklar yaşıyor? 

Çiftçiler endüstriyel üretim modelinin üretim sürecinde kimyasalı toprağa ve bitkiye veren olarak önce kendisi zarar görüyor. Kimyasallı ürettiği ürünle karnını doyurduğu için ikinci kez zarar görüyor. Bağışıklık sitemini kaybediyor. Dolayısıyla bağışıklık sistemi en zayıf kesimini çiftçiler oluşturuyor. Bu durum köylerin karantinaya alınmasını ve giriş çıkışların kontrol altında olmasını zorunlu kılıyor. 

Çiftçiler üretmek zorunda. Çünkü üretemezse geçimini sağlayamaz.

Çiftçilerin bir de toplumun karnını doyurmak gibi bir toplumsal sorumluluğu var. Her ne kadar kentliler bunu böyle değerlendirmezse ve aldırmasa da hükümetler çiftçiye üvey evlat muamelesi çekse de gerçeklik böyle. 

Bir başka neden çiftçi üretemezse kıtlık oluşur. Oluşacak kıtlık virüsü aratır raddeye gelebilir. Çiftçinin tarlasına, bağına bahçesine gitmesine kısıt getirilmemeli. Aksine üretim koşullarını sağlıklı yapacakları bir çalışmayı hükümet görev bilmeli, yürütmelidir. Çiftçi en önemli risk grubunda. Çiftçiyi görmeyen, sağlıklı üretimine güvenli ortam sunmayan bir hükümet baltayı kendi ayağına vurur. Medeniyetlerin yok oluşuna bakalım, inceleyelim yok olan medeniyetlerin nedenin kıtlık olduğu kolaylıkla görebiliriz.

Covid-19 kapsamında kırsalda sağlıklı üretim yapılabilmesi için ne gibi tedbirler alındı veya alınıyor?

Bu soruyu biz de araştırıyor ve hükümete soruyoruz. Maalesef bir yanıt ne almış ne bulmuş değiliz. Hükümetin çiftçiyi yok sayma yaklaşımı virüs ile birlikte uyguladığı yasaklarla çiftçilik daha da çekilmez hal alıyor. 

Kıştan bahara geçiyoruz. Üretim sezonuna girdik. Gecikmeler hepimize pahalıya mal olabilir. Önerimiz çiftçilerin üretebileceği koşullar oluşturulsun, bu konuda zemin hazırlansın. Önlemler en üst düzeyde alınsın. Köyler dağınık yerleşim alanlarıdır. İzoledirler. Bu avantajı değerlendirip, önlemli biçimde üretimin önü açılsın. Melanetin en önemli ayağı olan endüstriyel tarımın yerine bilgiye, bulguya, bilgi paylaşımı ve dayanışmaya dayalı kimyasalsız tarım tarzı olan Bilge Köylü Tarıma-Agroekolojik Tarıma dönülmesi için çalışmalar ertelenmeden, ötelenmeden başlatılmalı.

Çiftçiler bu dönemde devletten nasıl bir destek bekliyor?

Çiftçiler aslında devletten destek değil köstek olmamasını bekliyor. Şöyle ki; bir çiftçiler topluma karşı sorumluluğunu yerine getirmek istiyor. Bunun için devletin gasp ettiği parasal desteklerin verilmesini, destekleri zamanında vermediği ve tamamını vermeyip gasp ettiği için üretmelerine bankaların vurduğu prangaların çözümünü bekliyor. İkinci olarak üretme haklarına hükümetlerden saygı bekliyor. İthalatı değil üretime destek verecek olan politikaların belirlenmesi ve uygulanmasını bekliyor. Üçüncü olarak da bankalardan ve endüstriyel tarım girdisi olan kimyasallardan kurtarılmayı, doğal tarıma; Bilge Köylü Tarımına geçiş için gerekli ekonomik ve eğitim desteğinin verilmesini bekliyor. Dördüncü olarak ise hükümetlerden küçük köylü tarımını ortadan kaldırmaya, şirket tarımını yerleştirmeye yönelik olan yanlış politikalardan vazgeçmesini bekliyor. Beşinci olarak önceki dört talebin bütünü olan gıda egemenliğinin üretici ve tüketicilerce belirleme hakkının verilmesini istiyor!  

The post ”Endüstriyel Tarımdan Vazgeçmek Gerekiyor” appeared first on Sivil Sayfalar.

İklimce Sohbetler’in Tarım ve Gıda buluşması 8 Ekim Salı günü, UNDP Türkiye İyi Niyet Elçisi Mert Fırat’ın ev sahipliğinde İstanbul Ataşehir’deki DasDas’ta yapılacak. Toplantıda, iklim krizi ile mücadele eden tarafların deneyimlerini paylaşması, ortak bir dil üretilmesi ve mücadelenin bütüncül anlayışla ele alınması planlanıyor.

İklim krizi ile karşı karşıya olan çeşitli toplumsal katmanların ve meslek gruplarının deneyimlerini ortak bir dilde buluşturmayı amaçlayan toplantıda, Anadolu Meraları Eş-Kurucusu Durukan Dudu, Doğa Koruma Merkezi Toprak ve Su Koruma Programı Koordinatörü Melike Kuş ve Fazla Gıda CEO’su Olcay Silahlı konuşmacı olarak yer alacak. Etkinliğin moderatörlüğünü Mert Fırat yapacak.

İklimce Sohbetler, 15 Ekim Salı günü yapılacak “Afetler” buluşmasıyla devam edecek ve 5 Kasım Salı günü “Şehir Yaşamı” oturumuyla sona erecek.

Ayrıntılı bilgi ve etkinlik kaydı için web sitesi üzerinden iletişime geçebilirsiniz.

The post İklimce Tarım ve Gıda Dasdas’ta! appeared first on Sivil Sayfalar.

SYFF’den kordinatör Barbara Yazırlıoğlu Mersin’deki gösterimlerde yer aldı. Yazırlıoğlu festival sürecine ilişkin en büyük sıkıntılarının büyük kitlelere ulaşamamak olduğunu belirterek, “Ne kadar çok duyuru yapsak da küçük bir kitleye ulaşabiliyoruz. Daha fazla insan çekemiyoruz. Sanırım isimden de kaynaklı; ekolojik olması insanları biraz düşündürüyor da olabilir. İlgi çekici bulmuyorlar sanırım. Çünkü şu anki nüfus popüler kültüre daha yakın, konunun önemini yeterince kavramamışlar. Bu filmlerin neye dair olduklarını bilmiyorlar ama öğrenmek de istemeyen bir kitle var. Biz bu kitleyi yakalamaya çalışıyoruz” dedi.  Bu yüzden çalışmalarını sürdürdüklerini belirten Yazırlıoğlu, “Ne kadar çok insana yayılırsa o kadar çok farkındalık artar, farkındalık arttıkça da insanlar tükettiği yiyecekleri, havayı, doğayı daha bilinçli tüketirler. Türkiye’nin pek çok yerinde SYFF’nin düzenlediği gösterimlerde yer aldım. Her şehrin dinamiği farklı elbette, Mersin’de ise aslında bu sene daha geniş bir kitleye ulaşabildik. Daha iyiye gidiyoruz. Kâğıt basmak yerine sosyal medyadan sesimizi duyurduk. Böylece hem daha ekolojik hem de daha etkili oldu.” dedi.

“Doğayı Her Yerde Koruyucağız”

Festivalde filmlerin yanı sıra, filmlerde ele alınan konularla ilgili yerelden uzman konukların katılımıyla sohbetler de gerçekleştirildi. 25 Mayıs Cumartesi günü ODTÜ Erdemli Kampüsü Deniz Bilimleri Enstitüsü öğretim üyesi Doç. Dr. Korhan Özkan izleyiciyle bir araya geldi. Bir doğa bilimcisi olan, dünyanın ve Türkiye’nin dört bir yanında, Kuzey Kutbu’nda ve pek çok yerde araştırma imkânı olduğunu belirten Özkan, “Kendimi çok şanslı hissediyorum. Bu belgesellerde gördüğümüz o doğanın muhteşem anlarının pek çoğuna tanıklık etme imkanlarım oldu. Kutuplarda sudan sıçrayan balinaları görmek veya Kuzey Denizi’nde deniz papağanlarını görmek benim için çok etkileyici olmuştu. Ama doğa her yerde, Vamizi belgeselinde çok güzel bir bitiş cümlesi vardı: ‘Doğa her yerde. Her yerde koruyacak, bu savaşı her yerde vereceğiz.’ İnanın bu filmde gördüğünüz her şey elinizin uzanacağı uzaklıkta. Marmaris’te haziran ayında Boncuk Koyu’na giderseniz sabah erken saatlerde kum köpekbalıklarıyla birlikte yüzebilirsiniz, son derece zararsız hayvanlardır. Deniz kaplumbağaları şu anda Mersin’in tüm kumullarında bizim kampüste de görebilirsiniz. Her akşam binlerce deniz kaplumbağası kıyılarımıza çıkıyor. Bütün bunlar el atabileceğiniz uzaklıkta, tanık olmak mümkün.” diye konuştu.

Dünyada üretilen enerjinin, maddenin yüzde 50’si doğrudan ya da dolaylı olarak insan tarafından kullanıldığını hatırlatan Özkan, “Oysa biz bir türüz sadece, bizimle birlikte adlandırabildiğimiz 2,5 milyon tür daha canlı var. Bu dramatik bir durum. Ancak ben umutsuz olduğumuzu düşünmüyorum, Vamizi örneği çok güzel kanıtı. Bunun nasıl olacağı önemli. Bir yaşam stili değişikliği yapmak zorundayız. Eskiden milli parklarda tutardık canlıları, ancak milli parklarla doğayı korumak mümkün değil. Yeni bir yol bulup kentte hem insanı hem doğayı bir arada var edecek çözümler bulmamız gerekiyor. Örneğin Mezitli’de (Mersin) deniz kaplumbağalarının yeniden üremesi için kumsal ve deniz lazım, bunlar zaten var. Üremesi için tek yapmamız gereken insan etkilerini kontrol edebilmek. Akdeniz fokları yeniden Mersin Limanı’na çıkabilir, deniz kaplumbağaları yeniden kumsallarımızda olabilir, başarıp ulaşabileceğimiz şeyler bunlar. Kent olarak, ülke olarak, insanlık olarak bir karar aşamasındayız; doğanın bizimle birlikte var olmasına izin verecek miyiz yoksa hep beraber yok mu olacağız?” dedi.

Gıda Krizine Bir Çözüm Olarak Kent Bostanları

26 Mayıs Pazar günü de Mersin Üniversitesi’nden Melike Selin Durmaz Ekenler ve Çitta Gıda Topluluğu üyeleri yereldeki deneyimleri üzerinden bilgi paylaşımında bulundu. Ekenler, kentlerde yereldeki sorunları çözmeye yönelik çok çeşitli bahçe ve bostan uygulamalarının önemine değinerek insanların buralarda hem bir araya geldiklerini hem de küçük de olsa temiz gıda üretildiğini belirtti: “Bahçe ve kent bostanları, kentte betonlaşan, kamusal alanın giderek daraldığı yerde bir araya gelerek topluluk inşasının gerçekleştiği alanlardan biri. Kadın kooperatifleri, gıda kooperatifleri de birer bostan örneği aslında. Çünkü yaparak bir araya geliyorlar. Yedikule Bostanları’nda bu filmlerde ve yereldeki bahçe bostan örneklerinde ‘gıda egemenliği’ ve bunun krizi üzerine neler yapılabileceğini görüyoruz. Bazı eylemlerin kentten başlaması gerekiyor zaten. Çünkü esas tüketim alanları kentler. Yine topraktan, insan ilişkilerimizden bağın da giderek uzaklaşıldığı yerler de kentler. Burkina Faso Bereketi filminin sonunda da dediği gibi çocuklar çok önemli. Ben yerelde okullarda da çok çalıştım. Orada çoğu çocuk ve yetişkinler de aslında kimi meyve ve sebzelerin nerede yetiştiğini bilmiyor. Ve gıdanın yolculuğunu farkında değiliz, neye ne kadar sabretmemiz gerektiğini farkında değiliz. Kent bahçeleri bu nedenle önemli; yaparak gösteriyor.”

ÇİTTA Ekolojik Filmler Festivali’nde yer alan filmlerin konuları şu şekilde:

Festivalde Barcelona’da bir tahliye protestosu sonrası şehrin belediye başkanlığı için kolları sıvayan ve bunu başararak kentin ilk kadın belediye başkanı seçilen Ada Colau’nun hikayesi Aday Ada, 30 farklı ülkede mikro krediler ile yenilenebilir enerjileri herkesle buluşturan Angaza Platformu’nun öyküsü Angaza, para için değilde gezegenin faydası için emeklerini ortaya koyanlara ışık tutan Gerçek Değer, Hindistan’ın yoksul mahallelerinde kendilerini dünyaya bağlayan internet laboratuvarlarının kapatılması riskine karşı harekete geçen genç kadınları perdeye yansıtan Açık Pencere, Mozambik’e bağlı Quirimbas Adatakımı’nın en büyük adası Vamizi’ndeki eşsiz doğa güzelliklerin karşı karşıya kaldığı tehlikeleri gözlemleyebileceğimiz Vamizi: Mercan Beşiği, büyükbabasına bahçesinde yardım ederken kendi köklerini yeniden keşfeden genç bir erkeğin hikayesini aktaran Büyükbabamın Bahçesi, koşulsuz vatandaşlık geliri konusunda çalışmalar yürütenlere tanık olacağımız Bedava Öğle Yemeği Cemiyeti, sütün sağlıklı doğal ve zengin besleyici değerler içerdiği algısı ne derece doğru sorusunun peşine düşen Süt Sistemi, Filistinli ve İsrailli çevrecileri bir araya getiren EcoPeace kurucularından Gidon Bromberg’i anlatan Ecopeace Orta Doğu, Kosta Rika’da yoğun turizmin tehdit ettiği %2,5 Osa Yarımadası, giysileriniz nasıl üretiliyorun arka planını ortaya çıkaran Adil Ticaret: İlk Adım, Afrika’nın kuzeyinde sapa bir köyde insanların terk etmek yerine kalıp arazilerini onararak dönüştürmeye karar verdiğinde nelerin mümkün olduğunu gösteren Etiyopya Yükseliyor, Yedikule Bostanları’nın yaşayan en eski bostancısı Recep Eraslan’ın hikayesini aktaran Yedikule Bostanları, Batı Afrika’da bulunan küçük bir ülke olan Burkina Faso’daki tarımsal direnişin ve gıda egemenliği mücadelesini anlatan Burkina Faso Bereketi, sıfır müşteri ve 17.000 çalışan ile bir başarı hikayesini ortaya çıkaran New York Park Slope Gıda Kooperatifinin 40 yılı aşkın başarısının sırrına şahit olacağımız Gıda Koop, kornea ve organ naklinin hayati önemini gözler önüne seren Kornea İkilisive bir avuç sıra dışı genç doktor ve aktivistten oluşan bir ekibin “herkes için sağlık hakkı” için verdikleri küresel mücadeleyi gözler önüne seren Yörüngeyi Değiştirenler filmleri yer aldı.

ÇİTTA’dan Alper Tolga Akkuş ve Emre Murat Varlık’la temelde üretici ve tüketiciyi bir araya getirmeyi hedefledikleri bu kolektif topluluk ve festivalle ilgili konuştuk:

Temel olarak üreticiyle tüketiciyi bir araya getiriyorsunuz, bu ihtiyaç neyden kaynaklanıyor?

A.T.A: Bu ihtiyaç çağımızda gıdanın sağlıksız olmasından kaynaklanıyor. Hazır gıda çok sıkıntılı, ambalajlı ürünler de öyle. Endüstriyel üretimde ilaç kullanımı çok fazla.

E.M.V: İnsanları bir araya getiren en büyük ihtiyaç, temiz gıdaya ulaşım ihtiyacı elbette. Çukurova Bölgesi her ne kadar çok büyük tarımın yapıldığı bir yer olsa da kullanılan ilaç miktarı o kadar yüksek miktarlara ulaştı ki taban altı sularımızda bile kirlilikler görülmeye başlandı. Öncelikle insanlar bu amaçlarla, temiz gıdaya nasıl ulaşabiliriz düşüncesiyle hareket ediyor. Bunu yapmanın tek yolu da ya kendiniz üreteceksiniz ya da bulamıyorsanız üreticiyi bulacaksınız, onu da bulamıyorsanız organik pazarların yolunu tutacaksınız.

Öyleyse ilk hedefiniz üretmek.

E.M.V: Evet, ilk hedefimiz üretmek. En küçük kapasitede bile olsa, balkonumuzda küçük bir şeylerde de olsa üretmek. Kendi ihtiyacımızın ya da çevremizdekilerin ihtiyacının bir kısmını da olsa karşılayabilecek kapasiteye ulaşmak. Kendimiz üretmediğimiz sürece doğru yapıldığından emin olma şansımız çok yok.

ÇİTTA’da süreç nasıl ilerliyor?

1. M. V: Biz üreticiyi buluyoruz, onunla bir anlaşma yapıyoruz. “Biz sana tohumu da vereceğiz, toprağın da güzel, organik ilaç nasıl yapılır, onu da gösteririz, bizim istediğimiz gibi yap. Kimyasal gübre ve ilaç kullanma, ürünün kalitesine razıyız, normalde toptancıya/hale/markete çok düşük fiyatlara satmak yerine biz daha iyi fiyatla alalım” diyoruz. Aracıları ortadan kaldırıyoruz. Onlara 50 kuruş, 1 TL gibi fiyatlara satarken örneğin organik pazarda fiyatı 6 TL olan ürün aracıyı da ortadan kaldırdığımız için 5 TL gibi bir fiyata alıyoruz. Hem satıcının alım garantisi oluyor hem de tüketici temiz olduğunu bildiğimiz gıdaya erişim sağlayabiliyor.

A.T.A:Üretici eskisinden satabildiği fiyattan çok daha iyisine satabiliyor, daha karlı. Çünkü öncesinde o parayı aracı kazanıyordu. Sizin pazarda 6 TL’ye aldığınız domatesi aracılar tarladan 40-50 kuruşa alıyorlar. Bunun içine hal komisyonu vs de giriyor. Her bir aracı yüzde yirmi ekleye ekleye size gelene kadar 6 lirayı buluyor. Ben direk üreticiden alıyorum, 5 liraya alıyorum, kazanacaksa üreticim kazansın. Ayrıca sağlıklı gıdaya da ulaşmış oluyoruz.

E.M.V: Arada ziyaretlere giderek üreticinin takibini de yapıyoruz. Şu anda piyasada herhangi bir ürüne 8-10 kere ilaç atılıyor. Bazı ürünlere ise daha çabuk olgunlaşsın diye hasattan önce 3-4 kere ilaç atılıyor. Sevkiyat zincirinde korumak ve raf ömrünü uzatmak için de tekrardan ilaçlar kullanılıyor.

Peki siz ne kadar miktarda ilaç kullandırtıyorsunuz?

E.M.V:Hayır. Yok. Biz mümkün olduğu kadar hiç kullandırtmıyoruz. Aslında her dakika üreticimizin başında olmadığımız için bilemeyiz ama mesela bizim üreticilerimizden Ali abi (Ali Çelik) bu konularda çok bilgili ve duyarlı. Tahtacı Türkmen köyü’nde (Adana Karaisalı) tepenin üzerinde bir yerde yaşıyorlar, burası 30 yıldır hiç tarımın yapılmadığı bir yer. Zaten orman toprağı, tertemiz, 30 yıldır hiç tarım yapılmadığından ilaç da yok toprakta. Barajın olduğu, şehrin içme suyunun geçtiği bir yer burası. Yapılaşma da yasak, ilaç kullanımı da yasak bölgede. Çukurova’da böyle bir üretici bulmak çok büyük bir şans. Çünkü o kadar çok ilaç attık ki ovada temiz bir yer olduğunu iddia etmek çok zor. Nispeten yukarılar ovaya göre daha temiz. Trafik yoğun olmadığı için şehre göre egzoz gazı da çok daha az. Diğer yandan gıda topluluğuna katılıp sonradan üretici olan arkadaşlarımız da oldu. Her gün daha da çoğalıyoruz. Artık pek çok yerde şehir bostanları kuruluyor. Bunlar da temiz gıdaya ulaşmak için iyi örnekler.

“Yemek yemenin birazcık düşünülerek yapılması gerekiyor, artık mevsimsel döngülere bile bakmadan her an her şeye ulaşabildiğimiz, bolluk bereket ülkesinde yaşadığımız bir şımarıklık söz konusu”

Üretilen ürünlerin dağıtımı nasıl sağlanıyor?

A.T.A: Bir WhatsApp grubumuz var. Orada üreticilerimiz mesela Ali Bey ya da Ebru Hanım her hafta liste gönderiyor; her üründen ellerinde ne kadar olduğunu paylaşıyorlar. Her hafta o işin takibini yapan bir gönüllümüz oluyor. Herkes hangi üründen ne kadar almak istediğini yazıyor. Gönüllümüz Mersin’de tüketiciyle buluşturuyor.

E.M.V:Burada başka bir market olarak görmekten ziyade emek vermenin önemi var. Hayatımızda en önemli aktivite olan yemek yemenin birazcık düşünülerek yapılması gerekiyor. Bugün herkesin kahvaltısında 3 çeşit peynir var, çünkü ulaşımı çok kolay. Artık mevsimsel döngülere bile bakmadan her an her şeye ulaşabildiğimiz ve bolluk bereket ülkesinde yaşadığımız için bir şımarıklık söz konusu. Birazcık daha gıdayla ilgili düşünmeye itmek adına da sorumluluk almak adına da insanların bu zamanını harcayıp çok yoğun tempolarından 2-3 saat zaman ayırıp dağıtımıyla ilgilenmesi veya konuyla ilgili belgesellerin izlenmesi, ekolojik atölye çalışmalarına katılmaları önemli. Kültürhane’de tavukçuluk üzerine bir eğitim düzenledik, 80-90 kişi sığamadık, 5-6 saat süren uzun bir eğitimdi. İnsanlar da kendilerini çaresiz hissediyorlar. Alternatifi yok zannediyorlar. Tarımla uğraşan insanlarda da aynı düşünce var; insanlar başka türlü bir tarımın mümkün olduğunu bilmiyorlar bile. Gübresiz-ilaçsız nasıl olacak diyorlar, çok da güzel olabiliyor. Beslenme çok kompleks bir şey. Doğada ne yiyeceğini bilmeyen tek canlı biziz. Bu konularda doktorlarımız da eğitim hayatı boyunca sadece 6 saat gibi kısa bir eğitim alıyorlar tek ders alıyorlar yani, ziraatçilerimiz tamamen kimyasal ve mekanik bir sistem üzerine eğitiliyorlar. Oysa binlerce yıldan beri süre gelen Çin tıbbından, Hint tıbbından, bizde de İbn-i Sina’dan biliyoruz ki ne yersen osun, yediğin ilacındır aynı zamanda. Şimdiki sistem içerisinde ise ölü bir toprakta ölü bir tarım yapılıyor, bunun sonucu da ağır oluyor, kronik pek çokhastalığın sebebi de bu.

Festivaldeki bu film gösterimleri ile ilgili ne söylemek istersiniz?

M. V:İnsanların bu filmlerde anlatılan iyi örnekleri bilmesi adına önemli olduğunu düşünüyorum. Çünkü kendi yoğun zamanlarında araştırabilecekleri, peşine düşüp öğrenebilecekleri şeyler değil. İnsanların davranış değiştirmeleri yani üretim ve tüketim sürecine daha iyi katılabilmeleri için güzel örneklere ihtiyaçları var. Festivalin amacı da bu. Sadece tarıma indirgemek de yanlış, her türlü üretimin bir bedeli var. Biz bu bedeli burada ödemiyor bile olabiliriz, giydiğimiz bir t-shirt bile eğer 35 bin km yol yapıyor ve Hindistan’da bir nehri yok ediyorsa bunda bizim de sorumluluğumuz var. Başka türlü bir üretim, başka türlü bir tarım, başka türlü bir şehir, başka türlü bir yaşam mümkün.

The post ÇİTTA’dan Ekolojik Filmler Festivali… appeared first on Sivil Sayfalar.

The post İklim Değişikliği, Çevre ve Gıda Güvencesi Sempozyumu appeared first on Sivil Sayfalar.