Süslü Kadınlar Bisiklet Turu arşivleri - Sivil Sayfalar

Süslü Kadınlar Bisiklet Turu Başlıyor

Sivil Sayfalar — Fri, 11 Sep 2020 09:06:36 +0000

Süslü Kadınlar Bisiklet Turu, Otomobilsiz Kentler Günü kapsamında Avrupa Hareketlilik Haftası’na dikkat çekmek amacıyla 20 Eylül’de düzenleniyor.

7 yıldan bu yana Eylül ayında Otomobilsiz Kentler Günü kapsamında bisikletlerini ve kendilerini süsleyen Süslü Kadınlar Bisiklet Turu’nda kadınlar toplu sürüş yapıyordu. Ancak bu yıl önceki yıllardan farklı bir şekilde Süslü Kadınlar Bisiklet Turu bireysel olarak, herkesin dilediği güzergahta turunu yapıp, sosyal medya üzerinden ortak etiketler ile taleplerini̇ anlatacağı ve #otomobilsizpazar isteğini dile getireceği bir tur şeklinde organize edildi.

20 Eylül Pazar günü her şehirde, her mahallede, her sokakta Süslü Kadınlar Bisiklet Turu yapılması için izlenmesi gereken adımlar şunlar;

1- Tur başlangıç ve bitiş yerini seç.

2- Bir kaç arkadaşını ikna et ve bisikletlerinizi süsleyin

3- Şarkılar söyleyerek bisiklet turunuzu yapın

4- Tur sonrası keyif çayınızı/kahvenizi içerken fotoğraf çekin

5- #SKBT2020 #AvrupaHareketlilikHaftası ve #otomobilsizpazar etiketleri ile binlerce kadın ile aynı anda sosyal medyada paylaşın.

Ayrıntılı bilgiye buradan ulaşılabilir.

The post Süslü Kadınlar Bisiklet Turu Başlıyor appeared first on Sivil Sayfalar.

6. Süslü Kadınlar Bisiklet Turu’na 60 İlde 15 Bin Kadın Katıldı

Sivil Sayfalar — Mon, 24 Sep 2018 10:56:13 +0000

Dünya Otomobilsiz Kentler Günü kapsamında bisikletin günlük hayatın bir parçası olmasına dikkat çekilmek amacıyla düzenlenen Süslü Kadınlar Bisiklet Turu’nun altıncısı, 23 Eylül’de Türkiye’nin pek çok il ve ilçesinde 15 bine yakın katılımcıyla eşzamanlı gerçekleşti.

Etkinlik, daha çok kadın bisikletçinin yollarda olmasına dikkat çekip farkındalık yaratmak üzere Ankara, İzmir, İstanbul, Isparta, Giresun, Diyarbakır, Konya, Kırıkkale, Malatya gibi Türkiye’nin 60’dan fazla il ve ilçesinin yanı sıra bu sene Milano, İsviçre ve Köln’de de aynı anda düzenlendi.

İstanbul’da 350’ye yakın kadın Caddebostan sahilde buluşarak Göztepe Özgürlük Parkı’na kadar pedal çevirdi.

Süslü Kadınlar Bisiklet Turu’na Hollanda Kraliyet Havayolları KLM bisiklet desteği verdi.

Süslü Kadınlar Bisiklet Turu hakkında

Süslü Kadınlar Bisiklet Turu etkinliği ilk kez 2013 yılında Dünya Otomobilsiz Kentler Günü etkinliği olarak İzmir Alsancak’ta düzenlendi.

2015’te 10 kentte, 2016’da 27 kentte, 2017’de 50 kentte yapıldı.

Etkinliğin manifestosunda şu ifadelere yer veriliyor:

Kentlerin yollarını egzoz dumanı kokusu değil, parfüm kokusu saracak. Yaptır saçları, sür parfümünü, giy kokoş elbiseni, tak şalını, sür rujunu-ojeni, giy topuklunu; sadece kendini mi süsleyeceksin? Hayııır… Bisikletini de süsle, çık yollara…”Tura Katılım Koşulları:

1- Kadın olmak

2- Süslü olmak

3- Süslü bir bisiklete sahip olmak

4- En fazla 10 km hızla ilerlemek

5- Şaşkın şaşkın bakanlara el sallamak

Kaynak: Bianet

The post 6. Süslü Kadınlar Bisiklet Turu’na 60 İlde 15 Bin Kadın Katıldı appeared first on Sivil Sayfalar.

6. Süslü Kadınlar Bisiklet Turu 23 Eylül’de

Sivil Sayfalar — Tue, 18 Sep 2018 10:50:51 +0000

Dünya Otomobilsiz Kentler Günü kapsamında bisikletin günlük hayatın bir parçası olmasına dikkat çekilmek amacıyla düzenlenen Süslü Kadınlar Bisiklet Turu’nun altıncısı 23 Eylül’de Türkiye’nin pek çok il ve ilçesinde eşzamanlı gerçekleşecek.

Kadınların toplumda daha fazla görünürlüğünü sağlamak, kendilerini temsil etmelerine fırsat vermek ve güvenli bisiklet altyapısı desteğini pekiştirmek için onlarca kadının katılarak farkındalık yaratacağı Süslü Kadınlar Bisiklet Turu’na bu sene Hollanda Kraliyet Havayolları KLM de bisiklet desteği sunuyor.

İstanbul’dan Diyarbakır’a

Bisikletin ulaşım aracı olarak yaşamın parçası haline gelmesi ve farkındalık oluşturmak amacı ile düzenlenen Süslü Kadınlar Bisiklet Turu’nda kadınlar rengarenk kıyafetleri, süsledikleri bisikletleri ve şarkılar eşliğinde bisikletlerini sürecek.

Ankara, İzmir, İstanbul, Isparta, Giresun, Diyarbakır, Konya, Kırıkkale, Malatya, Giresun gibi Türkiye’nin 60’dan fazla il ve ilçesinde düzenlenecek olan etkinliğe bisikleti ile tüm kadınlar ve hatta kadınları desteklemek isteyen erkekler de katılabilecek.

İstanbul buluşma noktaları

Daha çok kadın bisikletçinin yollarda olmasına dikkat çekip farkındalık yaratmak üzere yola çıkılan projenin İstanbul ayağında kadınlar Avrupa Yakası’nda Harbiye Muhsin Ertuğrul Sahnesi önünde buluşurken Anadolu Yakası’nda ise onlarca kadın Caddebostan sahilde buluşarak pedal çevirecek.

Süslü Kadınlar Bisiklet Turu web sitesi için tıklayın

Süslü Kadınlar Bisiklet Turu hakkında

Süslü Kadınlar Bisiklet Turu etkinliği ilk kez 2013 yılında Dünya Otomobilsiz Kentler Günü etkinliği olarak İzmir Alsancak’ta düzenlendi.

2015’te 10 kentte, 2016’da 27 kentte, 2017’de 50 kentte yapıldı.

Etkinliğin manifestosunda şu ifadelere yer veriliyor:

1- Kadın olmak

2- Süslü olmak

3- Süslü bir bisiklete sahip olmak

4- En fazla 10 km hızla ilerlemek

5- Şaşkın şaşkın bakanlara el sallamak

Kaynak: Bianet

The post 6. Süslü Kadınlar Bisiklet Turu 23 Eylül’de appeared first on Sivil Sayfalar.

“İstanbul ve Bisiklet Birbirinden Uzak Değiller”

Seçil Türkkan — Tue, 19 Jun 2018 08:06:02 +0000

O hayatında ciddi ve gerçek bir bisiklet tercih edeni. Kıra kaçmadan, şehirden uzaklaşmadan, tam da olmazların şehrinde. İnsana “Ya da sorun belki de İstanbul’da değil, sende” dedirtiyor. Son kitabı “Sana Dün Bir Seleden Baktım Aziz İstanbul: İstanbul Bisiklet Rehberi” Hill Yayınları’ndan çıktı. Bir manada şehrin değişip dönüşen bir şey olduğunu zaten içine sindirdiği için rehberliğini coğrafya betimlemeleri üzerinden yapıyor. Üzerine katlar konsa da coğrafya baki bir nebze baki kalabiliyor. İstanbul için hâlâ korunmaya değer’ diyor.

Kent ve bisikleti özgürlükle birlikte anmak şart. Peki neden? Bana söyleşinin başında gösterdiği “How Women Rode the Bicycle to Freedom With a Few Flat Tires Along The Way: Wheels of Change” yani ”Kadınlar bisikletin Yönünü Özgürlüğe Nasıl Çevirdiler: Değişim Tekerlekleri” hakkında konuşarak başlıyoruz.

Değişimin Tekerlekleri, İki tekerlekli şeytan arabası nasıl getirir kadınlara özgürlüğü? Ya da nasıl bir özgürlük oluşturur?

Açık Radyo’da Şeytan Arabası programının 2 ya da 3. programıdır, arkadaşım Esra’da (Artan) doğrudan içindedir bu işlerin. Onunla konuşmuştuk Kadınlar ve Bisiklet mevzularını. 2011’de basılmış bir kitap bu bahsettiğim. Kadın özgürlük hareketiyle bisiklet arasında çok ciddi bir bağ, korelasyon var. 100 yıl öncesinden biraz söz etmek gerekirse meşhur süfrajet hareketi içindeki Susan B. Anthony’nin meşhur bir lafı var. “Hiçbir şey bisikletin kadınların özgürlüğü yolunda kadınlara sağladığı hakkı sağlamamıştır” Mealen söylüyorum. Bisikletin 19. yüzyıl sonu 20. yüzyıl başında birkaç işlevi var. Bir verimli alet olarak, bir ulaşım aracı olarak mesela. Bu mobilite kendi içinde adı üstünde bir dinamik taşıyor. Bir de sembolik dinamizmi var, kadınlar özelinde onlara biçilmiş kadın kimliğinin tamamen dışına çıkan, o neredeyse hareket etmeye imkan vermeyen kıyafetleri kaldırıp tamamen çöpe atmalarına vesile olan.

Kamusallık tabii bir de….

Tabii, kamusallık en doğru kelime galiba. Kadın Eserleri Kütüphanesi’nde incelemiştim kaynakları, 1905 yılında kadınların bisiklete bindiğini görüyoruz. Fatma Aliye gibi önemli bir figür var. (Gerçi galiba o tartışmalı bir fotoğraf )Özetle 100 yıldır devam eden bir şey. Bu topraklara bakarsak özellikle son yıllarda Türkiye’nin politik gelişmelerine bir cevap niteliğinde gelişmeler var. Mesela “Süslü Kadınlar” diye bir bisiklet grubu çıktı ve bir mevhum oldu orada.(Onlara da bir logo çizdim, neden ben çizdim bir erkek olarak ama onu bilmiyorum) Kadınlar ve bisiklet ilişkisi bitmiş bir süreç değil daha da devam ediyor.

90’lardan 2000’lere: Bir hak talebi öznesi olarak bisiklet

“Barışa Pedal” geldi benim de aklıma, sen “Süslü Kadınlar” deyince. Bisikletin barışı çağıran tarafı. Ki sende kurucularından biriydin aynı zamanda. Türkiye’de bisikletin politik manada kullanılmasına vesile olmuş bir yapı. Katılır mısın?

Katılırım. Gene yüzyılın başında aktif olarak çıktı ortaya sonra bisikleti 2. Dünya Savaşı’ndan sonra bir ulaşım nesnesi ya da bir sportif nesne olarak görüyoruz ama 90’larda sonra 2000’lere doğru yeniden bir hak talebi öznesi olarak ortaya çıktığını görüyoruz. Burada daha önceden çok bilmediğimiz ya da farkında olmadığımız sürdürülebilirlik meselesi ortaya çıkıyor. Kentlerin yaşanılmaz hale gelmesi, küresel iklim değişikliği, karbon ayak izimiz, yani ekolojik hareketlerle paralel bir ortaya çıkışı var diyelim. Kitleselleşmesi 90’lar ve 2000’ler ve hala devam eden bir süreç. Burada bisikletin bir tür yeniden doğuşundan söz etmek mümkün hem dünyada hem Türkiye’de. Özellikle kent hakkında dair, yaşam hakkında dair, ekolojiye dair çok fazla grup ve manifesto görüyoruz.

Kent deyince aklıma geldi. Google’a İstanbul ve Bisiklet yazında ikinci sırada ismin çıkıyor Aydan.

Birinci sırada ne çıkıyor yahu? (Gülüşmeler) Şaka yapıyorum.

Bike and Outdoor gibi bir şey çıkıyor…

Ha, İstanbul Bisiklet çünkü onların adı. Söyleyeyim onlara değiştirsinler isimlerini, ben çıkayım ilk sırada. (Gülüşmelere devam)

Soruma dönüyorum. Tam da İstanbulla özdeşleşmiş bir şey var ismini gördüğümüz yerlerde. İstanbul ve bisikleti birbirine yaklaştırmış birisin. Bir tür aktivizm gibi düşününce. Nasıl gelişti bu süreç senin açından? Derinden bir İstanbullusun…

Demin şaka yapıyordum ama sahiden de İstanbul ve bisiklet birbirinden çok uzak değil. 2010 yılında Avrupa Başkenti olduğunda İstanbul’a bir İstanbul bisikleti armağan edelim diyerek beraber yola çıktığım bir marka var. Sedona isimleri de. İsimlerini verebiliriz bence çünkü bunu bisikleti satmak için yapmadılar. Bisikletin gövdesini ve diğer parçaların bir kısmını İstanbul parçalarıyla çizmek, illüstre etmekten yola çıktık ve bir hikaye yazdık. Galata Kulesi var, Kule’den uçan Hazerfen diye bir efsane var, o uçan şey aslında bir bisiklet. İstanbul yazısı bisiklet parçacıklarından oluşuyor. Vapur gidiyor, ve vapurun her yeri bisiklet parçalarından oluşuyor. Bir yerde benim imzam da var, şu yazıyor; İki sevgiliyi bir araya getirdi. İstanbul ve bisiklet, en büyük rüyası da bir gün onların da birbirini sevmesi. İnşallah o ikisi de bir gün birbirlerini severler.

8 yıl olmuş sen bunu yazalı, öyle düşün…

İstanbul ve bisiklet üzerine yazı yazmaya başlamam ondan daha eski. Şimdi artık hayatta olmayan ve Tarih Vakfı’nın çıkardığı İstanbul dergisine çeyrek asır zaman önce yazıyordum. Zaten ondan eski zamandan beridir de bu şehrin içinde bisiklet kullanıyorum ben, 30 yıla yakın. “Kullanıyorum” derken, şehrin çeperlerine gidecek ve bir çıkışta 3 haneli kilometrelere ulaşacak kadar uzun mesafelere binmemin geçmişi o kadar. İstanbul’un o zamanlar şahane olan Şile-Ağva köylerini bisikletle turlamaya başlamamın geçmişi 30 yıldır. Keşke o zaman fotoğraf çekmek bugünkü kadar kolay olsaydı da ben o zamanların köylerini çekseydim. Mahmut Şevket Paşa mesela. Bu köyler küçücük bir Karadeniz iklimini taşıyan yerlerdi. O manda popülasyonunun nasıl azaldığını, özellikle 90’lar başından itibaren, ikinci yarısından itibaren nasıl imara açıldıklarını keşke yıllar yıllar içinde fotoğraflasaydım. Dokunaklı bir sergi olurdu bugünler için.

Bir tür kaynak da olurmuş…

Var o yıllarda çektiklerim ama kendim için çekmişim.

“Bu şehrin değişimine bu faninin kalbi yetişemiyor”

Ama bir tür rehber olma görevin de devam ediyor. “Sana Dün Bir Seleden Baktım Aziz İstanbul: İstanbul Bisiklet Rehberi” mesela öyle bir kitap. Bisikletle uzun yol yapma cesaretini veren bir kitap, alternatif rotalarınla, gözlemlerinle. Bütün bunlar yıllar içinde edindiğin deneyimler.

Evet ama Boudelaire’nin bir lafı var, Louis Bonapart şehrin altını üstüne getirirken “Bu şehrin değişimine bu faninin kalbi yetişemiyor” diyor, vallahi şimdi Boudelaire’i İstanbul’a getirmek lazım. Değil yıllar itibariyle, günler aylar itibariyle herşey çok hızlı değişiyor. Bu Kuzey Otoyolu’nun bağlantı yollarını da kullanıyorum ben Çatalca-Silivri taraflarında, gün be gün değişiyor. Yani haliyle rehber yazdım ama bir taraftan da sürekli devinen bir şehirden söz ediyoruz. Yine de bisiklete biniliyor mu biniliyor, ben biniyorum en azından. Dışardan ahkam kesen futbol yorumcuları gibi değilim, topun arkasında da koşuyorum. İstanbul Bisiklet Rehberi bir tür coğrafya kitabı aslında. Gezi kitaplarının çoğu bir tür tarih kitabı oluyor yürüyüş odaklı oldukları için ve şehrin merkezinde dolaşırlar. Benim kitap İstanbul sınırlarının uçlarına kadar gidiyor. O yüzden de şehrin coğrafi sınırlarına kadar gidiyor. Sevmenin de bilmekle olan ilişkisini gözeterek bu cümleyi kurayım, hepimiz Kanalİstanbul diye negatif ya da pozitif bir fikri var insanların ama Kanalİstanbul’un nerelerden geçtiğini, nasıl bir rotada ilerlediğini biraz daha Serkan Taycan’ın (İki Deniz Arası Yürüyüşleri) bu konudaki öncü girişimiyle öğrendik ama çoğu insan kafasında tam da canlandıramıyor. Aslına bakarsan, zihni şekillendiren şeyler ana yollar. Oysa İstanbul topografyası, kırsalı ve coğrafyasıyla halen çok özel, bilinmeye ve korunmaya muhtaç bir şehir.

“Her sürüş deneyimi kendine has”

Zihni şekillendiren şeyler anayollar dedin ya, bir yandan da şehirle olan bu kavganın sebebi de bu gibi. Şehri düşündüğün zaman bizi tam da şehrin ortasına hapsetmiş bir yapılanma ve şehirleşmeden bahsediyoruz. ‘Ulaşım’ın izin verdiği ölçüde varız. Bisiklet bunu yıkabilen bir şey gibi.

Öyle tabii. Kitap üzerinden gideyim yine, bütün tarih kitapları gibi İstanbul Bisiklet Rehberi de tarihi yarımadadan başlıyor. Aşağı yukarı 30 km’lik surlarla çevrili bir şehirden bahsediyoruz. Orayı gezeceğin bir bisiklete binme biçimiyle, Üsküdar’dan çıkıp Riva’ya gideceğin bir bisiklete binme biçimi çok aynı değil. Biri daha uzak mesafe, performans gerektiriyor. Diğeri milimetrede tarih olduğu daha yavaş, daha yoğun bir gezi deneyimi sunuyor. Ya da diyelim ki Haliç’e gidiyorsun. Haliç, bugün İstanbul’la ilgili imgelemin insanın hayal gücünü en çok zorlayan yer. Bu cümleyi şöyle kuruyorum; İstanbul’un değişimi ve o değişime eşlik eden yağma kültürünün en uç noktası . Aşağı yukarı Boğaziçi’ne dahil, özellikle bu Şirket-i Hayriye 19. yüzyıl ortalarında vapur seferleri başladığında keşfedilen bir yer. Buraya dair 150 yıl önce kurulan cümlelerle, bugün kuracağımız cümlelerin ruhu arasında çok büyük bir fark yok. yine çok güzel, pastoral, etkileyici. 18. yüzyılın başından itibaren dönemin en gözde yeri. Deniz giriyor, ama yukarıdan Alibeyköy ve Kağıthane suları yani iki tatlı suyla beslenen müthiş bir pastoral görüntüsü olan ve o dönemi yazanların ‘rüya alemi’ olarak tanımladığı bir yer. Bugün hayal gücünü çok zorlasan bile tahayyül edemeyeceğin bir yer. Realite ve geçmiş arasındaki en büyük uçurum Haliç, orada da başka bir sürüş deneyimi yaşıyorsun işte. Sürekli hayalgücünü çalıştırmasını istiyorsun okurdan. İstanbul gibi çok boyutlu bir şehirde her sürüş deneyiminin kendine has bir özgünlüğü var. Haliç, Adalar, Silivri’de bambaşka. Özetle İstanbul halen bisiklete binilebilir bir yer.

Umut veriyorsun sahiden…

Mücadele dediğimiz şey aslında kelimenin bir parçası. “Bisiklete binmek çok zor” dediğinde, zor hakikaten bunu kabul ediyorum ama biraz da kolaycı bir cümle olduğnu düşünerek kabul ediyorum. Binen bir sürü insan var. Bindikçe görünür olursun, sayınız arttıkça gücünüzü hissettirirsiniz, o yüzden binmek lazım.

Laboratuarda Rafet yetiştirilir mi?

Son sorum, konuyu da böylece illüstratör kimliğine de çekmek isterim. Hasankeyf için çizdiğin Rafetus önemli çalışmalarından biri. Nasıl değerlendiriyorsun Hasankeyf’in son halini?

Şimdi kuracağım cümle hipotetik bir cümle olacak. Ben tam zamanlı çizer, yarı zamanlı yazar, arada bisikletçi olarak kendimi tarif ederim. İşimin bir parçası olarak yaptığım şeylerden en sevdiğim, biraz da sonuç alması tarafından bakınca daha da sevdiğim bir karakter. Genelde bu karakterleri çizdikten sonra isim bulmakta çok zorlanırız, Doğa Derneği’ne çizilmiş bir şeydi o. Latince adı Rafetus euphraticus olunca, adı hazır diye düşünüp koymuştuk ismini. Fırat bölgesinin kaplumbağası. İnsanların içine girdikleri bie kostüm bile yapmıştık onunla ve Alman Parlementosu önünde de bir eylem yapıldı bu karakterle. (Hükümetin Ilısu Barajı için garantör olmayı reddetmesi için yapılan eylemlerden biri) Hasankeyf’in son durumu için çok da konuşmak istemem ama sanki Rafetus, Doğa Derneği’nin o kampanyası olmasa ve iyi yönetilmeseydi orada bir Ilısu Barajı vardı belki bugün. Ne olacağını konuşuyoruz ama geciktirdiği kesin, belki de daha da gecikecek.

** Tarihi 12 bin yıl önceye uzanan Hasankeyf Ilısu Barajı suları altında bırakılmaya hazırlanırken, Rafetus’un da soyu tükenecek. 2013 yılında Rafetus’un laboratuar ortamında üretileceği açıklandı, fakat bugün konuya dair sağlıklı bilgi ‘henüz’ yok. O da başka bir yazının konusu olsun.

The post “İstanbul ve Bisiklet Birbirinden Uzak Değiller” appeared first on Sivil Sayfalar.

TEDxReset 2018 – Yolaçık / Hit the Road

Sivil Sayfalar — Mon, 19 Mar 2018 12:03:41 +0000

“Ayaklarım çok büyük değil ama, her şey ilk adımımla başladı. İleri doğru sakin, kararlı, tek bir adım. Ve öylece değiştim. Bedenim dört bir yöne doğru uzadı. İnce ellerim dünyanın öbür ucuna kadar uzandı, kollarım sardı yerküreyi, kucakladı. Ben dünyadaki herkestim. Yeryüzünden gelmiş geçmiş herkesin ilk adımıydım.
Yol çağırdı. Gittim. Sınadı. Hızlandım. Yavaşladım. Durdum. Bazen daireler çizdim. Tıkandığım da oldu. Düştüm. Dizlerim kanadı. Durmadım. Her adımım bir öncekinden daha güçlüydü. Her adım bir keşifti. Yeni yerler, yeni şeyler, kendim ve zamana dair. Bazen de yolları kendim yaptım. Yürüdüm ve önümde belirdi.
Çünkü hareket hayatın dinamiğidir. Her gün ıssız yollardan, küçük köylerden, dağ başlarından, devasa kentlerden, sokak aralarından, meydanlardan, sahillerden geçen kısa ya da uzun yolculuklar yaşadım. Yollar değişti, ülkelerden geçtim, gökyüzünün rengi döndü ve anladım ki hayatın görkemi hareketin özünden kaynaklanır.
Çünkü, çünkü… Çünkü esas olan harekettir. Öyleyse. Haydi!
“Yolaçık / Hit the Road”
Sevgili TEDxReset’çi dostlarımız 9’cu yılımızda 24 Mart 2018’de TİM SHOW CENTER’da “Yolaçık / Hit the Road” diyelim ve hep birlikte yeniden Reset’leyelim.”

Aralarında Süslü Kadınlar Bisiklet Turu Organizatörü Sema Gür, Anne Çocuk Eğitim Vakfı (AÇEV) Aile Eğitimleri Direktörü Hasan Deniz, Reçel Blog kurucu editörlerinden Rümeysa Çamdereli’nin de bulunduğu konuşmacıların “Yol Hikayelerini” anlatacakları etkinlik 24 Mart’ta Tim Show Center’da gerçekleşecek.

Etkinlik programı şu şekilde:

The post TEDxReset 2018 – Yolaçık / Hit the Road appeared first on Sivil Sayfalar.

Süslü Kadınlar İzmir’deydi

Sivil Sayfalar — Tue, 03 Oct 2017 10:08:33 +0000

İzmirli öğretmen Sema Gür’ün 2013 yılında hayata geçirdiği ve bu yıl 5’incisi düzenlenen ‘Süslü Kadınlar Bisiklet Turu’ adlı proje eş zamanlı olarak 50 şehir merkezinde aynı anda başladı. Bisikletlerini süsleyip Konak Meydanı’nı dolduran yüzlerce kadın, bisiklet kullanımını yaygınlaştırmak ve farkındalık oluşturmak için pedallarını çevirdi.

https://www.youtube.com/watch?v=SRNUOcVpeZY

The post Süslü Kadınlar İzmir’deydi appeared first on Sivil Sayfalar.

Erkeklikten ve Rekabetten Arındıran Etkinlik: Süslü Kadınlar Bisiklet Turu

Mehmet Ali Çalışkan — Sat, 23 Sep 2017 16:16:52 +0000

Sema Gür, sosyal medyadaki adıyla “Uçuşan Teker” 38 yaşında bisiklete binmeyi öğrendi. Katıldığı bisiklet etkinliklerinde formalarıyla, sembolleriyle, ritüelleri ile bisikleti özgürlükten ve demokratiklikten, otoriterliğe taşıdığını gördüğü “erkek ve spor egemen” söylemlere ve davranışlara tepki duymaya başladı. Tepkisi yeni ve son derece özgün bir etkinliğe dönüştü: Süslü Kadınlar Bisiklet Turu. Türkiye bisiklet dünyasına yönelik gerçekleşen en ilginç müdahalelerden biri olan Süslü Kadınlar Bisiklet Turunu, kişisel gözlemleri ve çabasıyla başlayan ‘etkinliğin’ 50 şehre yayılışını, kendi hikayesini ve bundan sonraki planlarını Sema Gür (Uçuşan Teker) ile konuştuk.   

Süslü Kadınlar Bisiklet Turu artık iyice popüler olmuş bir etkinlik. Her yıl bu kadar insanın katıldığı, üstelik artık 50 şehre yayılmış bir iş herhalde etkinlikten fazla bir şeydir. Peki Süslü Kadınlar bir nedir? Dernek midir? Vakıf mıdır? Tur mudur? İnisiyatif midir? Yani nedir süslü kadınlar?

Eğer seçenek sunarsan inisiyatife daha yakın hissediyorum. Kesinlikle bir grup değil. Dernek değil, vakıf hiç değil. Aslında ben bunu yılda bir yapılan bir karnaval, etkinlik gibi hissediyorum. Ben o amaçla başladım. Ben bir grup kurayım, bir dernekleşeyim, insanlar bağlı kalsın gibi istemedim. Tam tersi hiç kimse bağlı kalmasın, sadece yılda bir gelsinler, birbirini hiç tanımayan bambaşka insanlar bir araya gelsin ve sonra gitsinler ve oradan aldıkları bir şeyi devam ettirsinler. Beni devam ettirmesinler. Benim düşüncemi de devam ettirmek zorunda değiller. Yılda bir bir araya gelen aslında bir etkinlik bu. Karnaval gibi düşündüm.

50 şehirde yapılan bir etkinliğe dönüşeceğini düşünmüş müydün?

Şöyle söyleyeyim sana, beş yıl önce bana bunu söyleselerdi, özellikle bisiklete yeni başladığım an bir falcı gelseydi ve ‘Gel evladım şimdi sana bazı şeyler anlatacağım’ ve ‘Sen bu bisikleti çok güzel öğreneceksin ve bunu farkındalık etkinliğine dönüştüreceksin’ deseydi, ‘ha ha‘ gülerdim ben. Çünkü ben bisikleti öğreneceğimden de emin değildim. Ondan sonra yok turlara gideceğim de…

Kaç yaşındaydın bisikleti öğrendiğinde?

38 yaşında öğrendim ve hiç umurumda değildi, hayatımın hiçbir alanında da yoktu. Hatta bana ondan 1 yıl önce söyleselerdi, sen ileride böyle yapacaksın şöyle yapacaksın, ‘Saçmalama ne bisikleti bu yaştan sonra’ derdim. Hani o kadar havada bir şey bu benim için. Hala da tam oturmasa da bu bir etkinlik olarak başladı hep etkinlik olarak devam etsin hissindeyim. Ama hiç inanmadığım şeylerdi bunlar. Yani hiç kimse inandıramazdı beni buna.

İlk tur ne zaman oldu?

2012’de ben bisiklete binmeyi öğrendim. İlk tur ise 2013 senesinde.

O bir yılda Türkiye bisiklet dünyasında ne gördün de Süslü Kadınlar bisiklet turu yapayım dedin? Bisiklet dünyasına dair bir yorum yapmış olmalısın ki, bu çıkış oldu...

Aslında bu geçmiş gözlemlerimle birleşen ve örtüşen bir şey. Çünkü Türkiye’de zaten böyle bir durum var. Erkek egemen bir fotoğraf zaten görüyorum. Bunun devamı gibi algılayabiliriz bunu. Şöyle ki, bisiklete ilk başladığım zamanlarda ben bunu erkeklerden öğrendim en çok. Kadınlar da vardı yanımda ama işte şöyle binmelisin, frene böyle basmalısın, vites demek şu demek. Tamam çok güzel, harika, yavaş yavaş bende şöyle bir huy vardır. Mesela bir otel odasına gittiğimde de tak tak tak her yeri benim yaparım. Siğerim kedi gibi. Benim olur orası. Bisiklete de aldıktan sonra hemen eklemeler yapmaya başladım. Ne bileyim bir çiçek taktım, bir kurdele taktım. Orada ilk hislerim oluşmaya başladı. “Mountain Bike’da kurdelenin ne işi var”, ondan sonra “Sen forma almayacak mısın daha” diye sorular gelmeye başladı. Direk ama. Yani bodoslama. “Nasıl yani sen etekle mi bineceksin bisiklete” gibi böyle tepkiler gelmeye başladı. Ben de böyle dalga geçer gibi cevaplar veririm. “O benim canım bisikletim, işte ben ona çiçek takarım ne olacak ki”. İşte MTB’ye çiçek takılmaz. İlk sorgulamalarım da katıldığım gruplarda oldu. Aslında bana çok da yardımcı oldular. Ama orada da mesela işte formasız mı geleceksin? Böyle şey havası sezmeye başladım. O naylonumsu kumaşlarla 5 km 10 km yol gidiyor insanlar. Üstlerinde o formalarla başka bir şeye dönüşüyorlar. Statü atlıyorlar gibi. Eldivenler takılıyor. Bir ritüel gibi yapıyorlardı bunu. Şimdi gözümün önünde canlanıyor. Kasklar takılıyor falan. Bana da taktırıyorlar. Takacaksın kaskı işte ben kaska çiçek taktığımda bu ne böyle diyenler de var, teşvik edenler de var. Yavaş yavaş şeyi fark etmeye başladım. İşte böyle uzun turlara gitmeye başlayınca erkeklerin geride kaldığım için, “Sen yine mi geride kaldın, sen bu tura neden geldin ki, süpürgeden inmiyorsun”. Süpürge dedikleri şey de arkadan yavaş gelenleri toplayan araç. Tabi nefesim yetmiyor, kaslarım yetmiyor. Ve ben sürekli yoruluyorum, tıkanıyorum süpürgeye biniyorum. Onlar da “Niye geldin ki tura?” diyorlar. Şimdi bunlar çok naif ve masum cümleler gibi görünebilir. Bunları biriktirdiğinizde ortaya bir profil çıkıyor. Bisiklete binen kadın güçlü olmalı, forma giymeli, pedli tayt giymeli, öyle çiçek böcek olmaz gibi bir hisse kapılmaya başladım. Sonra yakın bir dostum bisiklet turu düzenliyor. Sohbetlerde “Ya bak çok zor yapıyorsunuz turları, çok af edersin sidik yarışına çevirdiniz, en zorlu parkurdu, süperdi, şu kadar km’ye tırmandık, bu kadar tırmandık, yani turlar böyle mi olmalı, kuralı bu mu, sefil olacağız” demeye başladım. “Pansiyonda kalacağım” diyorum kıyamet kopuyor. “Ne pansiyon mu?”. ‘Sanki sarayda kalacağım’ dedim. ‘Alt tarafı pansiyon’ dedim. Uyumak istiyorum. Tuvalete gitmek istiyorum. Duş. Bireysel duş yapmak istiyorum. Olmaz.  İlla çadırda yatacaksın. Sanki böyle hani kendini zorlayacaksın. Güzel. Bunun da yapısı bu olabilir. Ben bir alternatif sundum. Arkadaşıma dedim ki şöyle yapabilirsin: “Yürüyüş grupları gibi A ve B grupları yaparsın. Biz kadınlar da daha çok tura geliriz” dedim. O da şey olarak algıladı bir rahatsız oldu bu tavrımdan “Gelebilen gelsin kardeşim” dedi. Aaa dedim öyle mi, gelebilen gelsin. “Kızlar” dedim, “Biz de tur yapalım. Urla’ya 5 günde gidelim” dedim. İlk öyle başladı muhabbet. Arkadaşlarım “Güzel fikir” dediler. Hastalıklılar turu yapalım dedim. Hatta yaptık biz bu turu.

Gerçekten mi?

Evet, astımlılar ve kalp hastaları turu diye. Baya etkinlik açtık. 5 km hızla gitme falan. Yavaş tur aslında. Yaptık biz bunu. Bayağı da arkadaşımız geldi. Çok mutlu oldular. Oh be nihayet bize göre. Ben orada potansiyel fark ettim. İnsanlar bu formalı abilerden gerçekten çekiniyorlar. Özellikle kadınlar. Bunu hissettim ben. Çünkü ben kendim de korkuyorum. O tura gideceğim utanıyorum. Yine geride kalacağım. Çekiniyorum yani. Bacak kaslarım yetmeyecek. Yine mi süpürgeye bindin sen. Niye geldin bu tura diyenler de olacak. O yüzden arkadaşıma, bir geyiğe sardık biz 5-6 arkadaş. İşte hatta Urla’ya giderken alışveriş merkezlerine de uğrayalım, Alsancak’tan başlayalım, çok kıyafet alalım, onları da kamyonete yükleriz, süpürgemiz de o olur ha ha ha gülmeye başladık biz. Sonra o sohbet sırasında ya dedim ben böyle şey gibi, Hollanda’daki kadınlar gibi giyinelim, süslenelim, Urla’ya öyle gidelim 5 günde dedim. Otellerde kala kala gidelim dedim. Tam tersine, o erkek egemen turun tam tersini hayal etmeye başladık dostlarımla. Ya benim gördüğüm resim, erkek egemen, çoğu zaman bunun doğal karşılandığı ve grup içerisindeki kadınların da doğal karşıladığı ve tepki göstermediği gruplar olarak görmeye başladım. Ama ben de onların içindeyim. Hala onların içindeyim. Ama artık kendi duruşumu sergiliyorum.

Sadece erkek değil de spor egemen aynı zamanda galiba?

Spor egemen bir de evet. Ulaşım aracı olarak kullanan arkadaşlar da o ritüeli uyguluyorlar. Onu fark ettim. Ve ben sonra Göztepe’den Alsancak’a “‘Hayır’ ya ben normal tişörtümü kotumu giyip öyle gideceğim” dedim. Lastikli kot tabii ki. Anladım ben eldivenin ne işe yaradığını, kaskın ne işe yaradığını. Aldım amirlerimden terbiye. Ama bir yerde dedim ki yani bunu bütün dünya böyle yapmıyor. Ben Belçika’ya gittim, Hollanda’ya gittim. Avrupa’yı gezmişliğim var. Oradaki insanlardan bir farkım yok ki. Yavaş sürersem, bisiklet yolundan gidersem zaten eldivenli, tam tekmil naylon kumaşlı kıyafetti gerek yok diye düşündüm ve kendim altına tayt giyerek etek giydim, ondan sonra hafif topuklu ayakkabı ile bara gittim. Baya bara bisikletle gitmeye başladım zaman içerisinde ve insanlar da buna alışmaya başladılar aslında. Normal hayatın bir parçası. Ben bunu gördüm aslında küçüklüğümde. Benim babam Bigalı. Biga’da daha çok göçmen kökenliler vardır. Ve göçmenlerin olduğu mahallelerde bisiklet vardır bilmem fark ettiniz mi? Mesela İzmir’de Çamdibi’nde vardır. Çamdibi’nde göçmen çoktur ve bisiklet kültürü de çoktur. Benim babam da Boşnak. Ben mesela Biga’da küçüklüğümde hatırlıyorum amcalar şalvarlarıyla, günlük kıyafetleriyle kahveye bisikletle gidiyorlardı. Yani şimdi Türkiye’de birçok yerde var bu. Hani şehirlerde biz bunu başka bir ritüele dönüştürmüşüz. Ben bunu sorgulamaya başladım aslında. Bir mesafe oluşmuş ve özellikle de kadınlar, yeni başlayan kadınlar. Ben de yeni başladım ya o dönem. Yeni başlayan kadınların bu ritüelden bazıları çok hoşlanıyor evet. O gruba dahil olmuş oluyorsunuz. Onu takınca sizden olarak görüyorlar sizi. Risk de bu aynı zamanda. Yani siz o ritüele uymadığınız zaman bu sefer hafif bir dışlanma da hissetmeye başladım. Herkes bir şey söylüyor. Öyle binilmez böyle binilir. Şöyle binilmez. Kurallara tabi ki uyarım. Onu anlarım ama bırak istediğimi takayım, istediğimi giyeyim. İstediğim km’de bırak ben nefes alayım. Haydi, hızlı! Ne hızlısı ya. Hızlı olmak istesem arabaya binerim zaten. Motor alırım yani. İlk başta sorduğunuz soruya geri döneyim. O çerçeveyi çizersek, en son gittiğim turlardan birinde böyle büyük gruplar geliyor. Böyle aynı formaları giyip, böyle jandarma gibi rap rap rap rap. 15 km’yi kimse geçmeyecek! Bilmem ne grubu yürü! Haldır haldır yanımızdan geçiyorlar. Yokuşu tırmanıyorlar. Asla biri diğerinden kopmuyor. Mola yerlerinde kimse ile konuşmuyorlar. Kendi grupları içerisinde sohbet ediyorlar. Bir çadır kuruluyor, bayraklar dikiliyor. Tak tak tak tak. Hepsi bir arada. Bir gün şey dedim. Arkadaşım çok özür diliyorum ama siz niye geldiniz ki bu 100 kişilik tura. Siz grup halinde takılın dağlarda. ‘Çekilin bilmem ne grubu geliyor! Çekilin!’ diye böyle bizi kenara atmaya çalışıyorlar. Ben de kuş sesleri dinliyorum. Yani onların tabiri ile salak salak etrafa bakarak bisikletin tadını çıkarmaya çalışıyorum. Yavaş gidiyorum evet!

Bayraklar, semboller, formalar… Bu grupların bu davranışları bisikleti nasıl etkiliyor, geliştiriyor mu güçlendiriyor mu, katılımları artırıyor mu bisiklet dünyasına?

Aslında Türkiye’nin yapısına bakarsak evet Türkiye’nin ruhuna uygun bir davranış şekli bu. Biz hep bir kurtarıcı bekleriz zaten. Bir grup bekleriz bir kurtarıcı bekleriz. Herkes de o kurtarıcıyı ya da güçlü lideri bulduğunda, o güçlü lider ne yaparsa onu yapmaya çalışırlar. O yüzden de evet yapımıza uygun bir davranış şekli. Ben aslında yapıdan biraz farklı davranıyorum ve acısını çekiyorum. Zorlanıyorum.

Bisiklet grupları pek demokratik değiller mi yani?

Belki. Bu da ilginç bir tespit ama biraz öyle hissediyorum. Yani mesela iki gün önce bir paylaşım gördüm. Bir arkadaşımın grubu, forması olmayan buraya gelemez ünlem işareti. Kanım dondu. Yani bisiklet özgürlüktür, bisiklet bireyselliktir nerede kaldı! Mesela benim kasım ona yetiyor ben o kadar gidiyorum. Ama gelmeyecek miyim şimdi ben yani?

Son zamanlarda sosyal medyadaki yorumlarda ve konuştuğum insanlarda gördüğüm, Süslü Kadınlar Bisiklet Turu sanki Türkiye’nin bisiklet dünyasının erkek tutumuna ya da tavrına bir tepki değil de İslami kesimlere karşı laik bir tepki gibi yorumlanıyor. Ne dersin, turun böyle bir özelliği de var mı?

Aslında ben hiç öyle bir fotoğraf vermek istememiştim. Ama evet, böyle yorumlanıyor. Yani bu bazen gerçekten elinizde olmayan nedenlerle oluyor. Öncelikle şunu söyleyeyim. Süslü Kadınlar Bisiklet Turunun kuralları nedir sorusu beni en fazla oyalayan sorulardan biri oldu. Kural yok, kayıt yok, buyurun gelin dediğinizde insanlar bir duruyor. Şimdi bir alışkanlık var. Nasıl yani? Kayıt yok mu? Yok. ‘E’ gelin işte. Bin bisikletine gel. Hani kural? Yok. Bu insanları çok şaşırtıyor bir. İkincisi en yakın dostlarım dahil bazı dostlarım, bu bombalı saldırı olaylarının ortasında yapıldığında, “Sema bak çok büyük tepki alacaksın, söyle kadınlara herkes siyah giyinsin” gibi önerilerde bulunuyor. Ama hani biz baştan söylemiştik bunu. Bireysellik, nasıl istiyorlarsa öyle gelsinler. İsteyen istediği gibi gelebilir demiştik. Şimdi bu buna karşı bir şey olmayacak mı? O zaman sapmış olacağız. Yok yok olmaz yapalım, öyle kuralsız olmaz. Söyle herkes bayrak taksın. Hani bir yere sapmayacaktık biz. İsteyen istediği gibi gelecekti. Bayraklaştırmayacaktık hani bu turu! Yani çok mücadele verdiğim şey var. Bunlardan bir tanesi de şuydu. Lütfen hayat görüşüne bakılmaksızın nasıl yaşıyorsan öyle gel. Yeter ki sen kendini orada ifade et. Bisikletin üstünde herkes bireydir ve özgürdür. Biz bunu anlatmaya çalışıyoruz. Yani sen başörtülü de olsan gel, ne bileyim başka bir kıyafete sahip olsan da kıyafetini giy gel. Benim temel amacım her zaman için erkek egemen dünyaya karşı ben nasıl istiyorsam öyle giyinip gelmek istiyorum ve sokakta olmak istiyorum demekti. Aslında benim anlatmaya çalıştığım bütün görüşteki kadınların toplanıp, bir arada karşı durması gereken nokta da bu. Biz zaten bunu 5 yıldır yapıyoruz. Ben istediğim gibi istediğim saatte sokağa çıkma özgürlüğünde olmalıyım. Aslında bunu anlatmaya çalıştım. O yüzden mesela sokakta durdurup başı kapalı kadınlara lütfen turumuza gelir misiniz diyorum. Çünkü görüyorum belediyenin bisiklet kiralama hizmetinden yararlanıyorlar, mutlu mutlu bisikletlerine binip sahilde geziyorlar. Bu onların özgürlük alanı bence. Bence buna da vurgu yapmalıyız. Ve tabi ki bu çıkış İzmir’den olduğu için İzmir’de biraz zor oluyor bu tür şeyler. Bir yere mutlaka seni çekiyorlar. Oysa ki kıyafetime karışma eyleminde başı kapalı ve açık kadınlar birlikteydi. Çünkü onlar da ‘hey ben de böyle olacağım, sana ne, artık karışmayın bize’. Bu noktada evet. Bu bir duruş aynı zamanda. Benim derdim kılık kıyafet değil. Aslında benim derdim süslenmek de değil. Sadece dikkat çekme cümlesi kuruyorsanız eğer, dikkat çekme etkinliği derseniz, dikkat çekmek zorundasınız. O yüzden bu süslü kelimesi var. Yoksa herkes istediği gibi gelebilir.

Başka bir konuya geçmek istiyorum. Sen Süslü Kadınlar Bisiklet Turunun isim hakkını aldın, değil mi?

Söke söke aldım.

Şimdi bu hikâyeye gelelim. Bunun şöyle ilginç boyutu var. Bir etkinliğin sivil toplum hareketi olarak tarifi yapılırken, “bir grup yurttaşın bir amaç etrafında buluşması ve ortak bir irade oluşturmasından söz edilir. Sense tek başına Süslü Kadınlar Bisiklet Turu diye bir şey çıkarttın, çıkarttığın gibi bunun ismini de kişisel olarak tescil ettirdin. Amacın nedir, neden yaptın bunu?

İlk başladığımda ve ilk hayallerimde isteyen gelsin hep beraber mutlu mutlu Heidi gibi dağlarda mutlu pozisyonundaydım. İlk yıl yaptıktan sonra fikirler değişmeye başladı. Ve beni buna zorlayan arkadaşlarımdır. Çok kazık yemiş arkadaşlarım. Çok ısrar ettiler. İsim hakkını almazsan başına geleceklerden sen sorumlu olamayabilirsin dediler bana. Neydi bunlar? İlk başta ben çok rahattım. Facebook üzerinde etkinlik açtım. Hiç anlamıyorum. Etkinliği de yanlış açmışım zaten. Hiç beceremiyorum. Açtım kapattım bir daha açtım falan. Öğrenilecek çok şey varmış. Ne Twitter biliyorum ne Instagram’ım var. Öylesine yani. Ve biz öylesine başladık. 2. yıl biz de yapalım mı soruları gelmeye başladı. Hatta Adana yapmış galiba ya da başka bir şehir yapmış kendi kendine. Ben çok mutlu oldum. Ah dedim, işte topluma yayılıyor. Bu çok güzel bir şey. Çok gurur duydum. Ve hiç öyle düşünmedim. Ay bana mı sordular, kime sordular diye düşünmemiştim. Öyle bir hissim yoktu. Böyle 3. yıl falan artmaya başladı. 1000 kişi gelmeye başladı tura. Ondan sonra arkadaşımın başlattığı bir turun isim hakları komple çalındı ve onun fikirlerinin dışında bambaşka bir şeye dönüştü tur. Ve o arkadaşım bana dedi ki: “Sema başıma bunlar bunlar geldi”. Bir de o turdan atmışlar arkadaşımı da. Kişisel kavgalar, egolar. “Sema” dedi “bu iş çok pis bir yere gidebilir, isim de ilk sen başlattın onun için senin başına bela olabilir, siyasileşebilir, ticarileşebilir, mesela büyük çok büyük bir firma bu ismi komple alır veya belediye onu bambaşka bir şeye dönüştürülür, zorunlu formalı, sen delirirsin, bilmem ne şapkası takılan bilmem ne bayrağı asılan bir tura dönüşür. Geliştirmeye çalıştığın felsefeyi yayamazsın. O zaman senin önüne engel olarak senin yaptığın tur çıkar. O zaman çok kahrolursun” dediler. Son 2 yıl Süslü Kadınlar Bisiklet Turu adı altında güzellik yarışması yapıldığını, bir şehirde bir erkek gazetecinin ‘biz gazetemiz olarak en güzel kadını seçeceğiz bilmem ne vereceğiz’ demeye başladıklarını duydum. Bana da yazdı hatta o gazete. Bunun gibi garip garip başka yerlere gittiğini hissedince ve arkadaşlarımın da tecrübelerini duyunca turun felsefesini korumak ve topluma yaymak adına patentini aldım.

Fikri koruma altına aldın aslında…

Fikri koruma altına aldım. Çünkü bu güzellik yarışması çok cinsiyetçi ve benim karşı çıktığım bir şey. Ne demek, ne haddinize. Güzellik yarışması ne demek. Yani bana tamamen ters bir şey. İstedim ki tur bende olursa ‘hayır’ kardeşim sen git başka isimle yap. Güzel Kadınlar Bisiklet Turu yap. Beni ilgilendirmiyor. O zaman beni bağlamıyor, o kadını bağlıyor. O yüzden ben buna turu toplumdan alıp kendime mal ettim diye değil, tam tersi benim fikrimden başladı ama bize dönüştü diye bakıyorum. Böylece diğer şehirlere de evet izin veriyormuş gibi oldum. Şöyle havalı koltukta oturabilirim, emrediyor gibi görünebilirim ama tam tersi.

Anladığım kadarıyla senden çıkmış bir fikrin, 50 şehre yayılması, oradaki kadınlarla büyümesi fikrin artık tek başına taşınmasını zorlaştırıyor. Peki buradan nasıl çıkacaksın. Bir yandan senin için bir yüke dönüşmüş ama öbür taraftan da çok önemli bir ateşi yakmışsın ve senin söndürebilme imkânın da ortadan kalkmış durumda.

Yok. Ben çekiliyorum sıkıldım yoruldum desem bile diğer 49 şehir beni boğar zaten.

Bu liderlik haline muhtaç bırakmayacak formül ne olacak? Çünkü sen de liderleşiyorsun böyle olunca.

Tabii ki. Hani tamam yayıyorum, ediyorum ama beni şey de rahatsız etmeye başladı. Sema Hanım bunu nasıl yapalım telefon edip. Nasıl edelim? Anlattık ya hani işte. Felsefemiz belli. Yapın kendinize göre. Yapın bir şeyler dediğimde, tamam sağ olun. Ben orada kendimden rahatsız olmaya başladım. Sanki ben otoriteyim ve izin veriyorum havası da doğmaya başladı. Ben açıkçası bu noktada ikilemdeyim. Ne yapmam gerektiğini tam olarak bilmiyorum. Bunun uzmanları var. Hani size sormam lazım gibi. Sosyologlara sormam lazım, psikologlara sormam lazım. Vakıf yöneticilerine sormam lazım. Yani benim akıl almam lazım artık. Şimdi benim bunu bir tabana, benim kafa yapımda olan kadınlara ulaşmam lazım.

The post Erkeklikten ve Rekabetten Arındıran Etkinlik: Süslü Kadınlar Bisiklet Turu appeared first on Sivil Sayfalar.

Bisiklet ve Kadınların Toplumda Görünür Olması

Sivil Sayfalar — Sun, 02 Jul 2017 12:52:44 +0000

Ben çağdaş bir anne babanın kızıyım. Ailem, önüme yasaklar ve engeller koymak yerine seçtiğim yolda yanımda olmayı tercih ettiler. Üniversite eğitimi için yuvadan uçma zamanı geldiğinde annem bana özgür olmanın sorumluluk almak anlamına geldiğini ve daha sonra pişman olmayacağım kararlar almamı tembihledi. Babam bana hiç “onu yapma şuraya gitme” demedi. Seçenekleri hep birlikte değerlendirdik, bana yol gösterdiler ama hayatımla ilgili kararları hep bana bıraktılar.

Böyle bir güven ilişkisi içinde büyüdüm ben. Kaybetme korkusu olmadan cesur adımlar attım. Çünkü ailemin her koşulda benim yanımda olacağını biliyordum.

Ülkemde her kadının benim kadar şanslı olmadığını biliyorum. Küçük yaşta maruz kalınan aile baskısına, yetişkin yaşlara gelindiğinde toplumun baskısı ekleniyor. Hakkını savunmayı bırakalım, haklarını bilmeyen kadınlarımız var. Türkiye’de ve dünyada kadına uygulanan fiziksel ve psikolojik şiddet nedense gündemin önemli konuları arasına giremiyor. Kadınların özgürleşmesi için nesilden nesile aktarılan güvensizlik ve korku zincirini kırmamız lazım. Kadınlar, başlarına gelen olaylarda öncelikle kendilerini suçluyorlar. Bu öğretilmiş davranış şeklinden kurtulamamızda herkesin payı var; kadın şiddete maruz kaldığında üzerinde nasıl bir kıyafet olduğu ve olayın saat kaçta gerçekleştiği üzerine yorum yapan herkesin! Toplumun korumak yerine suçlama yaklaşımı kadınların hayatlarını hiç mi hiç kolaylaştırmıyor.

Kadın, görünmez bir canlı. Toplumun ondan beklediği davranışlar: kendisini eve kapatmak, konuşmamak, gülmemek, çocuk doğurmak, anne olmak ama çocuğun terbiyesini verme görevini babaya bırakmak, aile reisinin sözünden çıkmamak, bazı durumlarda çalışmak ama az kazanmak, sokağa çıktığında erkekleri tahrik etmeyecek şekilde kendisini saklamak, gece dışarıya çıkmamak…

Kadın toplumda görünür olmadığı sürece kadınların erkekler tarafından yazılmış kaderi değişmeyecek.

Bisiklet, Özgürleşmek İçin Bir Araçtır

200 yıl önce icat edilen bisiklet, ilk yıllarda erkekler için bir dinlenme ve keyif aracıyken, kadınların özgürleşmesinde önemli bir araç oldu. Kadınlar, bisiklet sayesinde tabuları yıktı. Bisiklet, kadınlara tek başına bir yerden bir yere gitme özgürlüğü verirken aynı zamanda kıyafet konusunda bir reformu beraberinde getirdi; kadınlar kabarık etek ve korseyi terk edip pantolon giymeye başladı.

Kadınlar bisiklet sayesinde sadece hareket özgürlüğü, cesaret değil aynı zamanda kendine güven kazanıp bir çok konuda bağımsız hareket etmeye başladılar. Bisikletle gelen özgürlük, kadınlara eğitim ve iş imkanlarına erişim sunarken politik olarak da aktif olmalarını sağladı. Pantolon giyen kadınlar, seçme ve seçilme hakkı için sokağa çıktılar.

Bisiklet, 200 yaşında ancak biz onun sokaktaki var olma hakkı için hala mücadele veriyoruz. Otomobil odaklı tasarlanan şehirlerin yöneticilerinin ataerkil düşünce şekline sahip olduğunu söylersem ileri gitmiş olmam herhalde. Bir şehrin sokakları ne kadar demokratik ve eşit tasarlanırsa, o şehirdeki bisiklet kullanan kadınların da erkekler kadar çok olduğunu görebiliriz (bakınız Amsterdam, Kopenhag).

Sokaklardaki eşitlik, kadınlara da toplumda görünür olma imkanı verecek. Kişisel haklarının bilincinde olan kadınlar ise toplumun ilerlemesi ve gelişmesi için katkı sunma fırsatı bulacak.

Bisiklet ve Kadın

Haziran ayında Hollanda’da yapılan bisiklet zirvesi, Velo-City Konferansı‘nda konuşmacı olarak katıldığım “Bisiklet ve Toplumsal Cinsiyet” panelinde tam olarak da bu konuya değindim.

Ben bir bisiklet kullanıcısıyım. Bisikletle hareket etmeyi tercih etmemin nedeni ulaşım için kimseye bağımlı olmak zorunda olmamam. Bisiklet bana herşeyden ve herkesten bağımsız olma imkanı veriyor. Yaşadığım yerde daha çok kadını benim gibi bağımsız olmaya nasıl ikna edebilirim sorusunun cevabına ulaşmak üzere 2013 yılında ilk kez Velo-City konferasına katıldım. Viyana’da dört gün süren program boyunca onlarca başarı proje ve kampanyayı tanıma şansım oldu. Kadınların hikayeleri inanılmaz umut veriyordu. Güney Amerika’dan Andrea’nın kendi şehrinde uyguladığı “reçete”yi İzmir’de denemek için sabırsızlanıyordum: Bir şehirde kadınlar bisiklete binerse, tüm şehir onun peşinden gider.

Sevgili komşum Sema Gür, bir pazar öğleden sonra “hadi gel, süslü püslü bisiklete binelim” dediğinde bir an bile tereddüt etmeden kabul ettim. 2013 yılında ilk Süslü Kadınlar Bisiklet Turu İzmir’de 300 kadınla yapıldı. Erkeklerin bisiklete binerken “onu giyme bunu giy, öyle olmaz böyle olur” söylemlerine tepki olarak “biz bisiklete istediğimiz gibi bineceğiz” etkinliği muhteşem geçti.

Takip eden yıllarda İstanbul, Ankara gibi büyük şehirler ve Marmaris, Bodrum gibi ilçeler bu harekete katıldı. Kadınların hayatlarına müdahale arttıkça, Süslü Kadınlar Bisiklet Turu katılımcı sayısı artıyordu. Kadına “yüksek sesle gülme, sokağa çıkma, şort giyme” dendikçe bisikletli kadın sayısı çoğaldı.

Kadınlar, bisikletin toplumda görünür olma aracı olduğunu keşfetmişlerdi ve artık sadece senede bir gün Süslü Kadınlar Bisiklet Turu etkinliğinde değil yılın geri kalanında arkadaşları, komşuları, çocukları ile sürüş yapıyorlardı. Süslü Kadınlar, bisikletin hayatlarına kattığı dönüşüm ve değişimi başka kadınlara yaymaya başladılar. Gönüllü olarak, hiçbir karşılık beklemeden.

8 dakikanızı ayırıp, kadınların “gülümseyen protesto”sunun hikayesini izleyebilirsiniz. Videonun sağ alt köşesinde “cc” ye tıklayarak Türkçe altyazı ekleyebilirsiniz.

*Pınar Pinzuti tarafından kaleme alınan yazı, kendi izniyle blogundan alınmıştır.

The post Bisiklet ve Kadınların Toplumda Görünür Olması appeared first on Sivil Sayfalar.

Türkiyeli Kadınlar Velo-City Konferansı’nda: “Bisiklet Sürmek Toplumda Görünmek İçin Güçlü Bir Araç”

Sivil Sayfalar — Tue, 20 Jun 2017 08:35:04 +0000

Global Bisiklet Zirvesi, Velo-City Konferansı bu yıl Hollanda’nın Nijmegen kentinde 13-16 Haziran tarihleri arasında yapıldı.

Konferansa katılan 40 ülkeden 260 konuşmacı arasında Süslü Kadınlar Bisiklet Turu’nu anlatmak üzere Pınar Pinzuti de vardı.

15 Haziran Perşembe günü Cycling and Gender başlıklı oturumda Türkiye’deki kadın bisiklet hareketini, Sema Gür’ün bu etkinliği nasıl başlattığını, senede bir kez yapılan turun amaçlarını ve yılın geri kalan kısmında neler olup bittiğini anlattı.

Pınar Pinzuti’nin konuşmasını izleyebilirsiniz;

Konuşmayı Türkçe alt yazılı olarak dinlemek için Youtube alt yazı ayarlarını düzenleyebilirsiniz.

Ana görsel: Bisikletizm

Kaynak: Süslü Kadınlar

The post Türkiyeli Kadınlar Velo-City Konferansı’nda: “Bisiklet Sürmek Toplumda Görünmek İçin Güçlü Bir Araç” appeared first on Sivil Sayfalar.