Sivas sokaklarında anmaya katılanları gözlemlemek üzerinizde bir matem hissi bırakıyor. Çünkü Madımak öncesi Kerbela’yı, Maraş’ı, Çorum’u yad eden Alevi toplumunun acısı ilk günkü gibi taze… Netice alınamayan taleplerin etkisiyle azalan bir ilgiye rağmen Aleviler 28 yılda gelmeyen adalet ve değişmeyen her şey için mücadele etmekte kararlı. Evlerinin önünden ya da kaldırımdan kalabalığı izleyen Sivas’ın yerli halkı ise bir miktar tedirgin; sorulara mesafeli ya da yorum yapmaktan kaçınan bir tutum içinde.  

Sivas Davası’nda yargı süreci, firari sanıklar ve hala isimleri bilinmeyen bazı faillerle 28 yıldır devam ediyor. Davanın Aleviler üzerinde yarattığı etkiyi, anmaya katılan kişilerin sözlerinde, hüzünle taşıdıkları kayıp resimlerinde, adil bir yargılama sürecinin işlememesinin yarattığı öfkede ve davanın takipçisi olma konusundaki kararlı duruşlarında izlemek mümkündü.     

“Sivas’ı unutmayacağız; unutturmayacağız. Biz kanlı Sivas’a adaleti getirmeye ant verdik” diyen binlerin arasından görüş ve hislerini paylaşanlar, Sivas Katliamı’nın bugünün Türkiyesine yansımalarını resmetti.  

Katliamda biri 19, diğeri 16 yaşlarında olan Yasemin ve Asuman’ı kaybeden anne Yeter Sivri, Madımak Oteli’nin yerine kurulan Bilim ve Kültür Merkezi’nin önünde oturduğu sandalyede, hala taze olan acısı ile “hakimlerin adaletini görmedik; ilahi adalete sığınıyorum” dedi ve Türkiye’de her an her yerde tekrar, benzer bir katliamın olabileceğini söyleyerek içindeki öfke ve acıya eşlik eden kaygıyı paylaştı.

‘Madımak’ı Anmak İbadettir!’

Konuştuğumuz Aleviler sıklıkla Kerbela’dan bu yana maruz kaldıkları diğer katliam ve acıların bir devamı olarak Sivas Katliamı’nı andı. Bu nedenle Aleviler için Madımak’ı anmak, bir nevi ibadet…

Sivas’ta Alevilerin yoğun yaşadığı Seyrantepe Mahallesi’nde kuaför olan Gülsen Karabulut, “Ben 6 yaşındaydım; o zamandan bu yana hiçbir şey değişmedi. Alevi olduğumuz sürece her şey başımıza geliyor. Yanan da biziz acı çeken de biz. Diğer tarafa bir şey olmadı ki!” dedi. 

28 yıldan bu yana her yıl İstanbul’dan Sivas’a gittiğini söyleyen emekli Murat Cömert de geçmişe referans verdi: “Bu zulümler, bu feryatlar bu topraklarda Yavuz Sultan Selim’den beri var. 33 can burada her yıl yeniden feryat ediyor. Aynı Kerbela gibi ama bir damla su yetişmiyor.”

Pir Sultan Abdal Kültür Derneği Genel Başkanlığı ve Alevi Bektaşi Federasyonu Genel Sekreterliği görevlerini yürütmüş olan HDP Antalya Milletvekili Kemal Bülbül, Sivas’ın Aleviler için taşıdığı önemi şu sözlerle anlattı: “Bu anma 528 yıl da sürse, biz insan hakları, özgürlükler ve evrensel hukuk nezdinde faillerin yargılanması ve gerekli cezayı almaları için demokrasi mücadelesini sonuna dek yürüteceğiz. Madımak’ı anmak ibadettir.”

‘Madımak, Toplumda Katliam Kültürünün Yansıması’

Sivas’ta yaşayan elektrik mühendisi İsmet Çağlayan, katliamı daha geniş bir perspektiften değerlendirdi: “Madımak’ı tek ele almamak gerekiyor. Bu toplumda bir katliam kültürü var. Kerbela, Çorum’u, Maraş’ı ve Gazi’yi hatırlamak gerekiyor. Biz, sadece Madımak için değil katliam kültürün meşrulaşmaması için buradayız.” 

Avrupa Alevi Birlikleri Konfederasyonu Onursal Başkanı Turgut Öker de pek çok Alevi gibi benzer katliamların yaşanabileceği kaygısını anlattı: “Burayı yakan ve yakılmasının koşullarını yaratan zihniyet iktidarda.  Bugün Cuma, burada ya da Türkiye’nin herhangi bir yerinde aynı şey tekrar olabilir. Tehlike bugün düne göre daha da arttı.” 

Sivas katliamının Türkiye siyasetine yansımasını ise Alevi Bektaşi Federasyonu kurucularından olan HDP İstanbul Milletvekili Ali Kenanoğlu şu sözlerle vurguladı: “28 yıl önce Aleviler ne kadar olumsuz bir pozisyonda yaşıyorsa bugün ondan daha olumsuz bir durumda yaşıyorlar. Türkiye’nin demokrasi mücadelesi açısından da aynı şeyi söyleyebiliriz. 28 yılda biz ileriye değil geriye gittik.”   

‘Örgütlü Alevi, Düz Alevi ve Alevi Bile Olmayan Apolitik Kitle’

Sivas katliamının Alevi toplumunda bıraktığı izleri, 1993 yılındaki şenliklerin düzenleyen Pir Sultan Abdal Kültür Derneği’nden gençlik kollarında yönetici olan ve isminin yayınlanmasını istemeyen iki genç (bu yazıda Ali ve İsmail olarak anılacak) ile konuştuk. Ali ve İsmail’in her acıyla karışık öfkesi ve Alevi toplumuna yönelik eleştirileri dikkat çekiciydi.

13 yıldan bu yana her yıl katliamı anmak için İstanbul’dan Sivas’a geldiği söyleyen Ali, son yıllarda toplumda duyarsızlaşma ve konuya azalan bir ilgi gözlemlediğini anlattı. 

Büyükşehirlerde ve Anadolu’nun küçük kentlerinde Alevi kimliğinin tezahürlerinin farkı aktaran Ali, “örgütlü Alevi ve düz bir Alevi” şeklinde bir ayrım yaptı.  Ali’ye göre “düz Alevi” Cemevine sırtı dönük olan, Alevi katliamlarına sesini çıkarmayan, apolitik bile olmayan, hatta Alevi olarak bile tanımlanamayacak bir kitle. Alevi toplumunda da toplumun diğer kesimlerinde olduğu gibi ciddi bir ayrışma olduğunu söyleyen Ali, Sivas katliamı ve diğer mağduriyetlerinin nedenini Alevilerin hiçbir zaman bir araya gelememesiyle açıkladı.

Kendini Türkiye’de azınlık gibi hissettiğini de söyleyen Ali, Aleviler için Sivas katliamının anlamını ve acıların derinliğini paylaştı: “93’ten bu yana burada müze olmasını istiyoruz ama bu talebimiz bile hala karşılanmadı. Biz bu toplumda yok sayılıyoruz. Bu nedenle, Sivas’a gelmek çok zor. Bizim için çok derin duygular. Kendimizi paramparça hissediyoruz.” 

‘Her Yıl Sivas’a Geliyoruz, Utancımıza Sahip Çıkıyor ve Dönüyoruz’

Ali gibi İsmail de yeni kuşağın Alevi toplumun acılarına ve sorunlarına yeterli ilgi ve duyarlılığı göstermediği kanaatinde. Benzer katliamların yaşanmaması ve faillerin adil şekilde yargılanması için Alevi toplumunda birlik sağlanmasını elzem bulduğunu söyleyen İsmail, Alevi toplumuna yönelik eleştirilerini aktardı:  “Bu kadar katliama maruz kalan bir toplum olmamıza rağmen, Sivas’a 28 yıldır gelmek ve taleplerimizin hiçbirinin karşılanmasını sağlayamamış olmak en büyük utancımız. Biz her sene Sivas’a geliyoruz, utancımıza sahip çıkıyor ve dönüyoruz. Sonuçta, hiçbir şey değişmiyor. Biz Madımak Oteli’ni yıllardır mücadele vermemize rağmen bir Utanç Müzesi’ne dönüştürmeyi başaramadık.” 

‘Ortada Büyük Bir Katliam Var Ama Kimin Yaptığı Tam Belli Değil’

Sivas sokaklarında katliama dair Sünnilerin hislerini öğrenmek pek kolay değil çünkü pek çoğu konuşmaktan imtina etti. Sokaktaki esnaf ve kaldırım kenarlarında katılımcıları izleyen Sivaslıların genel eğilimi, katliamı “Sivas’ın yerli halkı ve Sünni toplumun dışında gelişen bir olay olarak” nitelendirmek yönünde. Genel olarak Sivas’ta yerel halkta, benzer bir olayın yaşanması ihtimalinin olmadığı ve kente dair “haksız önyargılarının bulunduğu” kanaati hakim.

Kent merkezinde yaşayan ve esnaf olduğunu söyleyen Mehmet Doğan (50), “Bu ayıp Sivas’a mal edilemez. Biz burada Alevilerle beraber yaşıyoruz. Bunu yapanlar bizden değil” dedi. Bir tekel bayisi işleten başka bir esnaf da kentte Aleviler için benzer bir tehlike olmadığından emin. Göstericileri uzaktan izleyen ve ismini paylaşmayan bir motorlu kurye (22) ise “Sünnilerin biz yapmadık” sözlerine karşılık Alevilerin “Siz yaptınız” sözlerini duyarak büyüdüğünü; ‘katliamı dışarından gelenlerin yaptığına’ inandığını aktardı. Pek çok Sivaslı gibi şehrine olan bağlılığını vurgulayan genç, “Ortada büyük bir katliam var ama kimin yaptığı tam belli değil. Biz bu olayların dışında kalmak istiyoruz” sözleriyle kentte Sünnilerin katliama bakışını özetledi. 

The post UnutMADIMAKlımda: Geriye Gidişin, Adaletsizliğin ve Dinmeyen Acının Öyküsü  appeared first on Sivil Sayfalar.

The post 27. Yılında Madımak Söyleşileri… appeared first on Sivil Sayfalar.

Cezasızlığın insan hak ihlallerinin yeniden yaşanmasına yol açan bir kısır döngü yarattığı belirtilen açıklamada, “Bu döngüyü kırmak, hakikate ulaşmak; yaşananları hafızalarda diri tutmakla ve sonunda hak ihlalini yaşayan kişileri adalete kavuşturmakla mümkün. Her şeyin hızla unutturulmaya çalışıldığı bu nisyan topraklarında hatırlamanın ve hatırlatmanın ne denli zor olduğunu bilmez değiliz ama ısrarla hakikati aramaktan, görünmez olanı görünür kılmaktan başka çaremiz de yok.” denildi.

Panelin ilk oturumunda 1994 yılının Mayıs ayında evinden kaçırılarak Namık Erdoğan’ın kızı Begüm Erdoğan ile Adnan Yıldırım’ın kızı Leyla Yıldırım konuştu.

“Bizi 25 yılda yaşayan ölülere çevirdiler” diyen Begüm Erdoğan şöyle konuştu: “Her gittiğim yerde babam kapıdan çıkıp gelecek gibi düşünüyorum. 94 sabahı gün gibi aklımda. Babam öldürüldüğünde ben  henüz 22 yaşındaydım. 25 yıldır adalet arıyoruz. Karşımızda suç ve suçluyu koruyan bir düzen var. Artık yeter, 25 yıl dile kolay” Ülkede adalet olmadığını 25 yıldır mahkeme kapılarında süren mücadelede öğrendiklerini belirten Erdoğan, “Bu cinayetleri işleyenlerin ve işletenlerin cezalandırıldığını görmek istiyorum. Beni duyduğunu biliyorum. Her ne pahasına olursa olsun  bu davadan vazgeçmeyeceğim.”

“Karanlık Döneme Göz Yuman Tüm Siyasetçiler Sorumludur”

Adnan Yıldırım’ın kızı Leyla Yıldırım’da Ermeni olan babaannesinden duyduğu ‘dilerim ki çocuklarım, torunlarım bizim yaşadığımız acıları yaşamazlar’ şeklindeki sözleri hatırlatarak başladığı konuşmasında, “Bizler babası öldürülen çocuklardık. Biz aslında çocuk değildik… Ben babamın cansız bedenini televizyonda gördüğüm andan itibaren artık çocuk değildim.” Diye konuştu.

Zorla kaybedilme ve faili meçhullerin sorumlularına dair açılan davalardaki sanıkların buz dağının görünen yüzü olduğunu ifade eden Yıldırım, şöyle konuştu: “Kuvvetle muhtemel  davada sanıkların hepsi aklanacak ama en azından biz burada hafızalara kazınması için tekrar tekrar  katillerin unutulmayacağını söylemek istiyoruz. Hani belki olur da çocukları, torunları onlardan bir gün utanır belki onlar hesap sorar.”

“Devlet Musa Anter’i Koruyamadığı İçin Ceza Aldı”

Panelin ikinci oturumunda İlhan Erdost’un küçük kızı Alaz Erdost, Musa Anter’in kızı Rahşan Anter, Metin Altınok’un kızı Zeynep Altınok ve Behçet Aysan’ın kızı Eren Aysan yaşadıklarını dava süreçlerini anlattılar.

Musa Anter ile ilgili Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin (AİHM) verdiği kararı hatırlatan Rahşan Anter, “Devlet, Musa Anter’i korumadığı için ceza aldı. Zaten devlet öldürdü babamı. Babamın yaşama hakkının ihlal edildiğine karar verildi. Türkiye tazminat ödemeye mahkum edildi. İnsan hakları benim gözümde sıfır” diye konuştu. Asıl sorunun Kürt sorunu olduğunu belirten Anter, “Adil ve demokratik yollardan çözülemediği için Türkiye’de hukuk sistemi solunum yoluna bağlı bir hastaya dönüştürüldü” dedi.

“Utanması Gerekenler Utanana Kadar Konuşacağız”

12 Eylül 1980 darbesinden sonra 7 Kasım 1980 de  Mamak Askeri Cezaevi’nde abisinin yanında, bir askeri araç içinde dövülerek öldürülen, yayıncı  İlhan Erdost’un küçük kızı Alaz Erdost ise şunları ifade etti: “Hep utanan biz oluyoruz. Daha bir ay önce İstanbul’da bir panelde konuştum. Babamın ölüm yıl dönümünde bir gazeteye yazı yazdım. Ben aynı şeyleri anlatmaktan çok utanıyorum. Ama utanması gerekenler duruyor, bizler utanıyoruz. Bundan 4-5 sene önce Devrimci 78’liler Vakfı “Utanç Müzesi” açtı. Babamın paltosu, Uğur Kaymaz’ın 13 kurşunlu kazağı, Behçet Aysan’ın daktilosu konuldu. Ama utanç müzesine yine biz utananlar gittik. Müze toparlandı, kanlı palto bize, kurşun delikli gömlek anacığına verildi. Ama utanması gerekenler utansın”

Sivas Katliamı’nda yaşamını yitiren Metin Altınok’un kızı Zeynep Altınok da, devletin hem geçmişte yaşanan hem de günümüzde yaşanan katliamlarda sorumluluk almadığını belirtti. Seçilmiş insanların tutuklandığı, yerel yönetimlere kayyumlar atandığı bir dönemde yaşanıldığını belirten Altınok, “Katiller hiçbir zaman soruşturulmuyor. Hiçbir zaman günün içinde yapılması gerekenler yapılmıyor” dedi. Altınok, “Bunları unutmadıkça, bilmeyi sürdürdükçe Metin Altınokları Musa Anterleri gelecek kuşaktan kuşağa anlatacağız” diye konuştu.

Katliamda yaşamını yitiren doktor ve şair Behçet Aysan’ın kızı Eren Aysan, “Katillerin örgütlü bir şekilde cezaevinden kaçırılması, eli kanlı kişilerle gurur duyulması bu ülkeye has bir özellik ve moda. Bizler katillikten sermaye biriktirilmesine ranta çevrilmesine toplu olarak karşı çıktık” ifadelerini kullandı. Aysan, “Babam kendi ülkesini şiirde temsil eden bir yazardı. Kısacak yaşamını sayısız ödül sığdırdı. Aynı zamanda doktordu. Hani bugün ülkemizde mum ile aranan aydınlardandı. Onu ateşe verenler bir dizesini okusalar ateşe vermek değil boynuna sarılırlardı” diye konuştu.

“Toplumu Suçlamaktan İmtina Etmeliyiz”

Panele katılan İstanbul’da 19 Ocak 2007 yılında katledilen gazeteci Hrant Dink’in oğlu Arat Dink de şunları söyledi: “Ben sürekli devleti suçluyorum. Toplumu bundan azade bırakmaya çalışıyorum. Çünkü çözüm yeri toplum. Toplumu bu işin sorumlusu olarak gösterdiğim anda bir çözüm yeri kalmıyor elimizde. Ama toplum sesini çıkarmıyor. Yanlış bir cumhuriyet üretildi ve toplum olarak bunu düzelteceğiz. Bu devletin dönüştürülmemesi süreci uzayınca mecburen toplumu suçluyoruz. Ama böylece çıkış kapısını kaçırıyoruz. İnanıyoruz ki bu toplum değişecek. Toplumu suçlamaktan imtina etmemiz lazım” dedi.

The post Eren Aysan: “Bu Ülkede Hepimizin Öyküsü Aynı” appeared first on Sivil Sayfalar.

Yargı önünde Sivas Katliamı davası olarak yürümekte olan yargılamanın da 26. yılındayız. Ne yazık ki polis kayıtlarına göre 15 bin kişinin katıldığı bu katliamla ilgili olarak yalnızca 123 kişi hakkında dava açıldı. Olaydan hemen 18 gün sonra yeterli araştırma dahi yapılmadan Sivas Cumhuriyet Başsavcılığı, 123 sanığın 35 kişiyi yangın çıkarmak sureti ile öldürmek suçunun asli ve feri eylemcileri oldukları ve Toplantı ve Gösteri Yürüyüşleri Yasası’na aykırı davranmaları nedeni ile cezalandırılmalarını istedi. Ayrıca Sivas’ta DGM’nin bulunmayışı nedeni ile 123 sanığın arasında bulunan 94 Sanık hakkında da Terörle Mücadele Yasası’nın 7/1-2. maddelerine aykırı davrandıkları savı Kayseri DGM’de dava açıldı.

Açılan davalarda, olayın sıradan bir “adam öldürme ve 2911 Sayılı Yasa’ya aykırılık olarak değerlendirilmesi hukuka aykırı idi. Olayda atılan sloganları anımsayalım: “Cumhuriyet burada kuruldu. Burada yıkılacak”, “Laiklik gidecek şeriat gelecek”, “Hizbullah geliyor”, “Laik düzen yıkılacak”, “Kanımız aksa da zafer İslamın”, “Yaşasın Hizbullah”, “Şeriat gelecek, yüzler gülecek”, “Şeriat isteriz”, “Muhammet’in ordusu laiklerin korkusu.” Ayrıca eyleme bir gün önce Sivas dışından insanların çok sayıda araçla taşınmış olması, sekiz saat süresince aşama aşama kararlı bir biçimde sürdürülen eylem ve atılan sloganların niteliği Türk Ceza Yasası’nın 146. maddesi’nde ifadesini bulan Anayasal Düzene Karşı “Tebdil, tağyir ve ilga” suçunun işlendiğini gösteriyordu.

Dava kapsamında kaç kişiye ceza verildi?
Ne yazık ki Ankara DGM olayı, savcılığın görüşüne uygun bir biçimde değerlendirerek 26.12.1994 günlü kararları ile 26 Sanık hakkında , TCK’nin 450/6. maddesi gereğince idam cezası verip bu cezayı 765 Sayılı TCK’nin 65/3 ve 51/1. maddeleri gereğince indirerek sonuç olarak 15 yıl ağır hapis cezasına hükmetti. Bu kararla 37 kişi beraet etti. 60 sanık ise; 2911 SY gereğince üçer yıl hapis cezasına mahkum edildi. Hem ilk duruşmada hem de kararla çok sayıda sanık salıverildiler.

Verilen karara karşı ne yaptınız?
Biz verilen karara itiraz ettik. Karar, Cumhuriyet Başsavcılığı ve müdahillerce temyiz edildi. Temyiz gerekçemiz, eylemin Anayasal düzene karşı, gerici örgütlerin ortaklığında gerçekleştirilmiş bir katliam olduğunun saptanması istemini içeriyordu. Aralarında Fettullahçıların da bulunduğu çok sayıda gerici örgütler koalisyonunun bu katliamın arkasında olduğunu esasla ilgili görüşümüzde de de tek tek somut verilerle sunmuştuk.

Sonra ne oldu?
Yargıtay 9. Ceza Dairesi 30.09.1996 günü, 39 sanık dışındaki tüm sanıklar hakkında eylemin TCK’nin 146/1. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini ifade ederek yerel mahkeme kararını bozdu. Bu kez Mahkeme, 28.11.1997 günlü kararı ile 38 sanık hakkında TCK’nin 146/1. maddesi gereğince idam kararı verdi. 29 sanık hakkında TCK’nin 146/3. maddelerinden hüküm kurdu. Anılan kararın yeniden temyizi nedeni ile karar, Pişmanlık Yasası’ndan yararlanmak isteyen üç sanık dışında kalanlar yönünden 04.05.2001 tarihinde onanmış oldu. Bu üç sanık hakkındaki karar da 16.09.2002 tarihinde onanarak kesinleşti. Ancak, her iki kararda da eylemi planlayan ve organize eden “terör örgütü” ya da “örgütlere” ilişkin bir saptama yer almadı. Ayrıca daha önce salınmış, ancak bu kararla cezaları kesinleşmiş olan sanıklardan birkaçı dışında hiçbirinin yakalanması ve cezalarının infazı mümkün olmadı.

Sanıkların korunduğuyla ilgili yorumları nasıl değerlendiriyorsunuz?
ŞS: -Kaçırılanların örgütlü bir biçimde kaçırıldıkları açık. Yurtiçinde olanlar da yakalan-a-mıyorlar. Örgütlü bir koruma olduğu da açık. Katliamı destekleyen çevreler, tüm olanakları kullanarak nerede ise yananların kendilerini yaktığını iddia eden yayınlar yapıyor. Kimi suçlular aklanarak ödüllendiriliyor. Daha pek çok şey! Yargı önünden kaçanlar zaman aşımı süresinin dolmasını bekliyor. 2011’de süren “Cafer Erçakmak ve Arkadaşları” davasında da Mahkeme, 146/3’den yargılananlar yönünden davayı zaman aşımından düşürdü.

Katliam sanıkları, zaman aşımından yararlanabilir mi?
İşlenen bir insanlık suçudur. TCK’nin 77 . maddesi ve Roma Statüsü 7.maddesi, İnsanlığa Karşı Suçu özetle şöyle tanımlıyor: “Siyasal, felsefi, ırki veya dinsel saiklerle; sivillere – toplumun belli bir grubuna- karşı; bir plan doğrultusunda yaygın, çok sayıda mağdura karşı doğrudan ve ağır şekilde, kollektif olarak çok kalabalık bir örgüt ya da grubun doğrudan ve aynı zamanda teşviki ile gerçekleştirilen, geniş çaplı, bilinçli, istemli, sistemli bir eylem, bir saldırıdır. Ayrıca bu suç insan onuruna karşıdır.”

Bu tür suçlarda zaman aşımı olmalı mıdır?
İnsanlığa Karşı Suç kavramı ve yaptırımı 2005’te iç hukukumuza girdi. Erçakmak ve Arkadaşları dosyasında mahkeme, olayı insanlığa karşı suç olarak nitelemediği gibi, yasa değişikliğinin 1993’den sonra oluşu nedeni ile aleyhe düzenlemenin geriye yürümeyeceğini iddia etti. Ne yazık ki mahkeme de bu kararı onadı. Oysa “Kanunsuz ceza olmaz” ilkesi, insanlığa karşı suçlarda uygulanamaz.

Dava ne aşamada?
Sanık sandalyelerinin boş, müdahil asillerin tam kadro katıldığı bu yargılamalardan sonuncusu halen sürüyor. 26 Eylül’de yeni bir duruşmada olacağız. Yargılamaların da 26. yılındayız. Üç sanık gıyaben yargılanıyorlar.  Türkiye’de adaletin hali ortada. 26 yıldır sanıklar devlet tarafından korunuyor. Ülkemiz adına utanç verici bir durum. 

Ünlü Ceza Hukuku Bilimcisi Cesare Beccaria Bonesana; “Suçlar ve Cezalar Hakkında” adlı yapıtında şöyle diyor. “… İnsanların belleklerinde uzun süre iz bırakan canavarca işlenmiş suçlar kanıtlandıkları zaman, kurtuluşu kaçmakta bulan suçlunun yararına hiçbir zamanaşımı öngörülmemelidir. Çünkü onlar buna layık değildirler.”

The post Sivas Katliamı’nın 26. Yılında Dava Süreci… appeared first on Sivil Sayfalar.

2 Temmuz Platformu’nun düzenlediği anma programında ilk olarak  Asım Bezirci

Platformun Kadıköy’de gerçekleştirdiği anma programında ise katliamda yaşamını yitirenleri temsilen üzerinde siyah karanfil bulunan 33 tane mum yakıldı. Cemal Abdal Ocağı dedelerinden Hasan Doğan’ın gülbeng vermesiyle katliamda yaşamını yitirenler için çerağlar yakıldı, semahlar dönüldü. Basın metini okuyan Pir Sultan Abdal Kültür Derneği (PSAKD) Ataşehir Şube Başkanı Hasan Gülüm,  “Bundan tam 26 yıl önce içlerinde gençlerimizin, kadınlarımızın, sanatçılarımızın olduğu 33 aydın insanımız tekbirler eşliğinde devlet güçlerinin gözü önünde yakılarak katledildi. Dönemin belediye başkanı katliam sırasında ‘gazanız mübarek olsun’ diyerek katliamı adeta teşvik etti.” dedi.

Açıklamada, devletin katliama göz yumduğu medyanın da Aziz Nesin’in bazı sözlerini çarpıtarak etkinliklere katılanları hedef gösterdiği belirtildi. Gülüm, “Açıkça görüldüğü gibi Sivas Madımak Oteli Katliamı egemenlerin askeriyle, polisiyle, yargısıyla, medyasıyla ve hükümetiyle göz yumduğu gerici katillerin tetikçiliğiyle hayata geçirdiği bir katliamdı.” Katliamı yapanlar arasından az sayıda kişiye dava açıldığını belirten Gülüm şunları söyledi: “ Uzun süren yargılamalar sonucunda bu katillerin çoğu ya hiç ceza almadılar ya da küçük cezalarla kurtuldular. Haklarında dava açılan, yakalama kararı olmasına rağmen bulunamayanların evlendikleri, askere ve işe gittikleri anlaşıldı. Daha sonrasında devlet tarafından bulunamayan bu katiller zaman aşımı kararıyla ceza almaktan kurtuldular.”

“Aleviler Üzerindeki Asimilasyon Politikaları Devam Ediyor”

İktidar tarafından Alevilere yönelik asimilasyon ve yok etme politikalarının hevesle uygulandığını savunan Gülüm ayrımcılıktan dolayı birçok insanın toplumsal yaşamda Alevi kimliğini gizlemek zorunda kaldığını belirterek, “2 Temmuz 1993 Sivas Madımak Oteli Katliamı özünde sadece Alevilere karşı değil; ezilen, ötekileştirilen, yok sayılan tüm toplumsal kesimlere karşı yapılan bir katliamdır. Gelin 2 Temmuz’da acılarımızı ortaklaştıralım, dayanışma ve mücadeleyi büyütelim. Bütün halkımızı bir daha böyle acıları ve katliamları yaşamamak için 26. yılında Sivas Madımak katliamında yitirdiğimiz canlarımızı meydanlarda ve alanlarda anmaya davet ediyoruz.” dedi.

The post 2 Temmuz Platformu: “Sivas’ın Işığı Sönmeyecek” appeared first on Sivil Sayfalar.

Geçen çeyrek asırlık zamanda ise Madımak Oteli’nde yaşananlar, vicdanları kanatmaya devam ediyor.

2 Temmuz 1993 tarihinde Pir Sultan Abdal Şenlikleri’ne katılmak için Ankara’dan Sivas’a giden aydın ve sanatçılardan 33’ü, kaldıkları Madımak Oteli’nin yakılması sonucu yaşamını yitirmişti.

Olayda iki otel görevlisi ve iki saldırgan da hayatını kaybetmişti.

Sivas katliamında yaşamını yitirenler arasında Alevi toplumuna mensup ve Türkiye’de özellikle sol cenahta tanınan Metin Altıok, Nesimi Çimen, Hasret Gültekin ve Muhlis Akarsu gibi yazar, şair, ozan ve sanatçılar bulunuyordu.

Katliamdan sağ kurtulan isimlerden biri olan Serdar Doğan, katliamda can verenlerin aileleri ve sağ kurtulanlar olarak Madımak Oteli’nin olduğu binanın “Utanç Müzesi” haline getirilmesini talep ettiklerini ancak devletin 25 yıldır bu konuda bir adım atmadığını söyledi.

Katliamdan 18 gün sonra başlatılan Madımak davası, geçen 25 yılda nasıl bir seyir izledi?

Katliamdan bir gün sonra, 3 Temmuz günü 35 kişi gözaltına alındı. Daha sonra gözaltına alınanların sayısı 190’a çıktı ve bunlardan 124’ü tutuklandı. Dava, güvenlik gerekçesiyle Ankara 1 No’lu Devlet Güvenlik Mahkemesi’ne gönderildi. Yaklaşık 1 yıl süren dava sonucunda 37 sanık beraat ederken, geri kalan sanıklara ise 2 ila 15 yıl arasında hapis cezaları verildi. Ancak Yargıtay 9. Dairesi cezaları az bularak mahkeme kararını bozdu. Tekrar yapılan yargılama sonucunda 2000 yılında 33 sanığa idam cezası verildi. 2002’de idam cezasının kaldırılması ile bu cezalar ağırlaştırılmış müebbet hapse çevrildi.

Davanın 1 numaralı sanığı olarak belirlenen Refah Partisi’nin Sivas Belediye Meclisi üyesi Cafer Erçakmak hiçbir zaman yakalanamadı. 2011 yılında ölen Erçakmak’ın katliamdan sonra uzun yıllar Sivas’ta yaşadığı, evlendiği ve askere gittiği ortaya çıktı. Sanıkların avukatlığını yapan Hayati Yazıcı, Kemal Kurt, Mehmet Bulut, Bülent Tüfekçi, Zeyid Aslan, Ali Aşlık, Halil Ürün ve Hüsnü Turan, 2002 yılında iktidara gelen AKP’den milletvekili seçildi. Hayati Yazıcı, halen AKP Genel Başkan Yardımcılığı görevini yürütüyor.

Kaynak: Yeşil Gazete

The post Sivas Katliamı’nın Üzerinden 25 Yıl Geçti appeared first on Sivil Sayfalar.