04-05 Ağustos 2018
Cumartesi (10:00-18:00)
Pazar (10:00-17:00)

Atölyede, kavramsal ve teorik bilgiler verilerek okunacak makalelerle katılımcılar ile interaktif bir tartışma ortamı yaratılacaktır. Böylelikle görme biçimlerinin cinsiyete dayalı tüm varoluşlar üzerinden sorgulanması teşvik edilecektir. Örnek kadın ve ikili cinsiyet kalıplarını sorgulayan sanatçıların portfolyoları incelenecek ve fotoğraf okumaları gerçekleştirilecektir. Yöntem olarak tartışmaya dayalı deneyimsel öğrenme biçimi izlenecektir.

Şehlem Kaçar’ın eğitmenliğini yapacağı bu iki günlük çalışmanın sonunda yaratıcılığı geliştirme teknikleri üzerinde durulacak ve katılımcıların atölye sonunda otoportreler üzerinden üretimleri teşvik edilecektir.

1.GÜN – Cumartesi:
1. Oturum:
● Tanışma
● İlkelerimiz
● Cinsiyet – Toplumsal Cinsiyete giriş
● Toplumsal Cinsiyet üzerine düşünmek neden önemli?
● Cinsiyet Kalıpları
● Cinsiyet Temelli Şiddet
● Feminist Hareket
● Arketipler: Madonna/Fahişe
● Sanat ve Toplumsal Cinsiyet

2. Oturum:
● Feminist Sanat’a giriş
● Kimlikler ve Feminist Sanat – (70’ler)
● Kadına Yönelik Şiddet ve Medya’da temsilleri
● Örnek Fotoğraf İncelemeleri
● Cinsel Şiddet
● Meditasyon

3. Oturum:
● Otoportreler
● Neden Otoportreler ?
● Sanat Terapisi, FotoTerapi, Öz Yardım aracı olarak Terapötik Fotoğraf
● Avangard Kuramı ve Ötesi
● Örnek Portfolyolar: Francesca Woodman, Cindy Sherman

2.GÜN – Pazar

4. Oturum:
● Kadın Sanat Kolektifleri, Feminist Protestolar ve Aktivizm
● Gerilla Kızlar, Sanatta feminist Hareket, 60’lar ve 70’lerden örnekler.

5. Oturum:
● Kart Oyunu
● Yaratıcılığı geliştirme teknikleri
● Katılımcıların portfolyo incelemeleri
● Kapanış çemberi

Atölyemiz en az 10 en çok 15 katılımcı ile açılacaktır.
Atölyemiz kadınların ve transların katılımına açıktır.

Şehlem Kaçar
Lisans yıllarında toplumsal cinsiyet, fotoğraf ve eleştirel medya okumaları ile ilgilendi. Yüksek lisansında kadın bedeni ve Michel Foucault’nun beden üzerine teorileri üzerine çalışmalar yaptı. 2008 yılında master derecesini aldı.
2005 yılından beri çeşitli karma sergilerde yer aldı, “One Day: After Work” adlı projesi ile Danimarka Hükümeti Kültürel bursu kazandı. FREIA (Aalborg University Feminist Research Centre) ve EDGE (Centre for Equality, Diversity, Gender in Aalborg University) destekleriyle ilk kişisel sergisini Danimarka Kadın Müzesi’nde açtı. Şehlem, 2016 yılında Helsinki Universitesi`nde ziyaretci arastirmaci olarak bulunmuş ve İstanbul Bilgi Üniversitesi İletişim Bilimleri bölümünde fotoğraf ve toplumsal cinsiyet üzerine doktora çalışmasını sürdürmektedir. Ayrıca, Cinsel Şiddetle Mücadele Derneği’nde cinsel şiddet alanında savunuculuk yapmakta , Cinsel Şiddet Alanında Hak Temelli Habercilik ve Toplumsal Cinsiyet Eşitliğine Duyarlı Yayıncılık eğitimleri vermektedir.

Başvuru ve Ayrıntılar İçin
Tel: 0 212 292 42 01/ iletisim@ifsak.org.tr

Seminerimizin toplam ücreti 450 TL. ( dernek üyelerine ve öğrencilere 360 TL.)dir.

The post Toplumsal Cinsiyet ve Fotoğraf Atölyesi appeared first on Sivil Sayfalar.

Öyle Değil Böyle projesi ile neyi amaçlıyorsunuz?

Merve:Cinsel şiddet ancak farkındalık, eğitim ve koruyucu/önleyici yaklaşımın hayata geçirilmesi ile önlenebilir diyerek, cinsel şiddetle olan mücadelede iletişimin ve dayanışmanın dönüştürücü etkisini ortaya koymayı hedefliyoruz. Proje, üniversitelerde flört şiddetini ve güvenli ilişki kavramını gündemleştirecek seminerler, online araçlar ve basılı materyallerin yanı sıra görsel ve yazılı iletişim bölümlerine devam eden üniversite öğrencileri ve medya çalışanlarına yönelik gerçekleştirilecek cinsel şiddet alanında hak temelli habercilik eğitimlerini kapsıyor.

Projeyi incelediğimde iki farklı tema üzerinden ilerlediğini görüyorum. Biri flört şiddeti, biri de hak temelli habercilik . Neden iki farklı temayı birlikte verdiniz?

Merve: Geçen sene hak temelli habercilik eğitimlerimizde üniversite öğrencilerinin flört şiddeti ve  toplumsal cinsiyet temelli şiddeti tartışmaya ne kadar ihtiyacı olduğunu görmüştük. Bu konular birbirinden hiç uzak değil. Hepsini birlikte tartışmak, gündemleştirmek konuyu içselleştirmeyi kolaylaştırıyor. Şiddet biricik ikili ilişkilerimizden başlıyor daha sonra başkalarına davranışlarımıza  yaptığımız mesleğe de yansıyor tabi ki. İletişim öğrencileriyle ve medya kuruluşlarıyla nasıl cinsel şiddet haberleri hak temelli yapılmalı, nasıl mağdur suçlayıcılık son bulmalı, bu haberler toplum algısını ve cinsel şiddeti nasıl yeniden üretmemeli diye konuşurken  bir yandan da toplumsal cinsiyet temelli şiddeti ve flört şiddetini konuşalım istedik.

Yani hem özel hayatta, hem de medyada“Öyle Değil Böyle” demek istiyorsunuz.

Peki, daha önceki atölyelerinizde başka ne gibi şeylerle karşılaşmıştınız? Özellikle hak temelli haber atölyesi mesela.Öğrencilerin yaklaşımı nasıldı, ne kadar mesafe kat edebildiniz?

Şehlem: Öğrenciler hak temelli haberciliğe yoğun ilgi gösteriyorlar.  Eğitimin ilk kısmında toplumsal cinsiyet anlatıyoruz, burada bazı üniversitelerde öğrenciler toplumsal cinsiyet derslerine girmiş oluyor ve farkındalıkları gelişmiş oluyor.Ama eğer toplumsal cinsiyet eğitimi alınmamışsa veya eşitlik üzerinde bir farkındalık oluşturmakla ilgili bir atölye çalışması yapılmamışsa benim eğitimde anlattığım bu birinci kısım üzerinde çok fazla duruluyor. Kurulduğumuz günden beri cinsel şiddet ile ilgili temel kavramlar/mitler üzerinden algı değişimini hedefliyoruz. Cinsel şiddet alanında hak temelli habercilik yapmak bu algı dönüşümünü yaratabilecek çok önemli bir araç.Bu nedenle özellikle hayatta kalanın “kurban”, “çaresiz”, “savunmasız” gibi sıfatlarla tanımlandığı bir haber dilini kırmaya ve dönüştürmeye uğraşıyoruz. Eğitime katılan öğrenciler de cinsel şiddetle ilgili toplumda bilinen yanlış inanışları sorgularken eğitimlerde gösterdiğimiz sokak röportajı videoları ile bu haber dilinin dönüştüğünde insanlar üzerinde nasıl doğru bir etki yarattığını gözlemleyebiliyorlar. Bu noktada aslında bir tartışma ortamı yaratıyoruz ve medyanın“doğru kelimeleri kullanarak”  toplumsal dönüşüme katkı sağlayabileceğini beraber görüyoruz. Bu nedenle oldukça fazla mesafe kat ettiğimizi söyleyebilirim.

Cinsel şiddet temalı habercilikle alakalı yaptığınız çalışmalardan bahseder misiniz?

Şehlem: Geçen yıl daha eşitlikçi, hukukun üstünlüğünün altını çizen, toplumsal alanda her bireyin haklarına saygıyı öngören bir yaklaşımı yaygınlaştırmak amacıyla “Dilimizi Dönüştürüyoruz: Cinsel Şiddet Alanında Hak Temelli Habercilik” projesini başlattık. Bu yıl da “Öyle Değil Böyle: Cinsel Şiddet Alanında Hak Temelli Habercilik” diyerek devam ettiğimiz medya eğitimlerimizde, medya alanından yola çıkarak medyanın gücü sayesinde toplumun genelinde cinsel şiddet alanında “doğru kelimeleri kullanarak” bir dönüşüm sağlamayı hedefliyoruz. Geçen yıldan beri medya emekçileriyle buluşuyoruz, Habercilerinde dertleri var  çünkü kavramlar onlarda da oturmamış durumda. Hangi kavramı kullanacaklarını bilemiyorlar. Çocuk istismarı diyor ama aslında cinsel istismar demeye çalışıyor veya akranlar arasında cinsel şiddetle ilgili bir haber yazarken zorlanıyor çünkü ne yazacağını bilmiyor.

Merve:Medya çok önemli cinsel şiddet özelinde. Mağdur suçlayıcı dil benimsendiği için cinsel şiddet durumları da ne yazık ki toplumda kabul görüyor. Bunu medyanın sorumlu bir haber anlayışıyla engelliyor olması lazım aslında. Mesela maruz bırakılan üzerinden değil fail üzerinden fail odaklı haber yapması gerekiyor. Etik ilkeler de var tabii. Haber dili, haberin çerçevesi, görsel kullanımı, medya kuruluşlarının sorumlulukları, bir hayatta kalanla görüşürken nasıl haber yapmak gerektiğini konuşuyoruz.

Öğrencilerle düzenlediğiniz atölyelere geri dönüşler nasıl oluyor?

Merve:“Ne Var Ne Yok” projesinde İstanbul içinde yaklaşık 3500 lise öğrencisiyle flört şiddeti konuştuk. “Öyle değil Böyle” ile birlikte üniversite öğrenci toplulukları çok talep ediyor flört şiddeti konusunu, biz de “Tabii geliriz” deyip, koşarak gidiyoruz. Konuşmaya çok ihtiyaç var. Görünür şiddet türlerini biliyoruz sadece. Bir şey yaşıyor ilişkisinde, adını koyamıyor ama rahatsız hissediyor. Farkındalıklar artıyor konuştukça, kendi uyguladıkları şiddet biçimleriyle de ilgili olarak. Geri dönüşler genelde “ben bunların şiddet olduğunu hiç düşünmemiştim” şeklinde oluyor.

Peki daha önceki yaptığınız atölyelerle şimdi yapmayı planladığınız atölyeler arasında deneyimlerinizden oluşan farklar var mı?Dahil etmeliyiz veya değiştirmeliyiz dediğiniz şeyler var mı projede?

Şehlem: Bir önceki projenin çıktılarından, onların eleştiri ve yorumlarından yola çıkarak bu projeyi geliştirdik. Eksiklikler, hak temelli haber özelinde zorlandıkları yerler, memnuniyetsizlikler veya memnuniyet her neredeyse bunun üzerinden eğitimi geliştirdik. Bunun dışında medya emekçilerinin de yaşadıkları cinsel şiddeti bir focus grup özelinde konuşmak, buradan çıkan riskleri analiz ederek,  bir savunuculuk faaliyeti olarak medya kuruluşlarının kullanabilecekleri taciz politika metinleri ve yönergelerini Bilgi Üniversitesi Taciz Birimi’nin de desteği ile hazırlamayı planımıza aldık. .

 Eklemek istediğiniz bir şey var mı?

Merve: Üniversite öğrencileri, öğrenci toplukları, iletişim fakültesi öğrencileri flört şiddetiyle ilgili bir seminer düzenlemek isterlerse bize ulaşsınlar, seve seve geliriz.

Proje ile ilgili ayrıntılı bilgiler için: http://oyledegilboyle.org/

The post Öyle Değil Böyle: Flört Şiddetinden Güvenli İlişkilere & Cinsel Şiddet Alanında Hak Temelli Habercilik appeared first on Sivil Sayfalar.

Hayri İnönü: “Çocuk istismarı ile mücadele hepimizin sorumluluğudur”

Şişli Belediyesi’nin bu alanda yerel yönetimler için bir model oluşturma hedefiyle hayata geçirdiği projenin lansman toplantısında konuşan Şişli Belediye Başkanı H. Hayri İnönü, şunları söyledi:

“Şiddeti Önleme ve Rehabilitasyon Derneği’nin verileri Türkiye’deki çocuk istismarı vakalarının 10 yılda 700 kat arttığını gösteriyor. Gizlenen, üzeri örtülen vakalarla birlikte, gerçek rakamların bunun çok ötesinde olduğunu söyleyebiliriz. Ancak önemli olan rakamlar değil, yaşadıkları bu travmanın çocuklarımızın ruhunda bıraktığı etki. Bu nedenle cinsel istismar vakalarını tamamen ortadan kaldırana kadar bu konuyla mücadele etmek hepimizin sorumluluğudur. Bu konuda hem yerel yönetimler, hem kamu personeli hem de aileler olarak üzerimize düşeni yapmalıyız. Çocuklarımıza haklarını öğretirken, bizler de onlara kulak vermeyi ve kelimelerle ifade edemediklerini duymayı öğrenmeliyiz. Şişli Belediyesi olarak bu amaçla ‘Çocuk Anlatır, Sen Dinle’ projesini hayata geçirdik. Türkiye’de ilk kez hayata geçirilen bu projenin model oluşturmasını ve diğer yerel yönetimler tarafından da uygulanarak yaygınlaştırılmasını hedefliyoruz.”

Cinsel Şiddetle Mücadele Derneği Başkanı Şehlem Kaçar ise çocukların bedensel haklarının sağlanmasını hedefleyen proje ile ilgili şöyle konuştu: “Cinsel istismarla ilgili toplumda yaygın olan yanlış bilgilerden, yetişkinlerin çocuk algısının çocukları ihmal ve istismara nasıl açık hale getirdiğinden bahsetti. Çocukların bedensel söz hakkına ve cinsel istismarın önlenmesine yönelik yaklaşıma vurgu yapan Kaçar,; “Çocuklardan önce yetişkinlerle çalışmak gerekiyor. Ebeveynlerle, öğretmenlerle, toplumun her kesiminden yetişkinle bu konuları konuşmadan, sadece çocuğu odağa alan bir eğitim yaklaşımı koruyucu-önleyicilikten uzaktır.” dedi.

Projeyle çocuklara da ulaşılacak

“Çocuk Anlatır, Sen Dinle” projesi kapsamında Şişli Belediyesi bünyesinde Sağlık İşleri Müdürlüğü, Sosyal Destek Hizmetleri Müdürlüğü ve Zabıta Müdürlüğü başta olmak üzere farklı birimlerde çalışan personele eğitim verilecek.

Eğitici eğitimine katılan bilim evi ve gündüz bakım evi öğretmenleri de çocuklara eğitim verecek. Yaş gruplarına uygun olarak gündüz bakım evlerindeki çocuklara “Kiko ve El” kitabı uygulamaları yapılarak iyi dokunuş/kötü dokunuş konusu anlatılırken, bilim evlerindeki çocuklara ise bedensel hakları ve yardım isteyebilecekleri mekanizmalar öğretilecek. Bu eğitimin Şişli’deki tüm anaokulu ve ilkokullara yaygınlaştırılması hedefleniyor.

Bilim evleri ve gündüz bakım evlerindeki çocukların velilerine yönelik de seminerler gerçekleştirilecek. Ayrıca Nazım Hikmet Kültür Evi’nde herkesin katılımına açık bir veli semineri düzenlenecek.

2016 yılında yaklaşık 17 bin çocuk cinsel istismar mağduru oldu

Cinsel istismar, çocukların bir yetişkin tarafından cinsel uyarı ve tatmin amacıyla kullanılması olarak tanımlanıyor. Bebeklik döneminden ergenlik dönemine kadar her yaş ve cinsiyette çocuk istismara maruz kalabilirken, en sık 6-10 yaş arasında görülüyor. Adalet Bakanlığı’nın 2014 verilerine göre adli tıp kurumuna her ay 650 çocuk cinsel istismarı vakası gönderiliyor. TÜİK verileri ise 2015 yılında 12 bin 689 ve 2016 yılında 16 bin 877 çocuğun cinsel suçlardan mağdur olduğunu gösteriyor.

Cinsel Şiddetle Mücadele Derneği hakkında

Cinsel Şiddetle Mücadele Derneği, yaşam ve mücadele alanlarını daraltan ikili toplumsal cinsiyet kutuplaşmasına, zorunda bırakılan cinsiyet pratiklerine; dilde ve toplumsal bellekte tek tipleşmiş cinsel şiddet algısına karşı durma ve bedenlere, sözlere, cinselliğe, cinsel şiddetten hayatta kalanlar olarak öfkeye, susturulmaya çalışılan seslere alan açma ihtiyacının bir sonucu olarak ortaya çıktı. Resmi olarak 2014 yazında kurulan dernek, 2009-2013 yılları arasında Cinsel Şiddete Karşı Kadın Platformu’nda yürütülen çalışmalardan, trans aktivist Ali Arıkan’ın deneyim, araştırma, yazılarından ve kişisel birikimlerimizden beslenerek bugünkü halini aldı.

Kaynak: Şişli Belediyesi

The post Şişli Belediyesi ve Cinsel Şiddetle Mücadele Derneği Çocuk İstismarına Karşı Bir Araya Geldi appeared first on Sivil Sayfalar.

Cinsel Şiddetle Mücadele Derneği’nden Şehlem Kaçar, Hilal Esmer, Pınar Büyüktaş ve Özge Özgüner’le derneğin çalışma alanlarını, kampanyalarını, karşılaştıkları tepkileri ve yürüttükleri politikaları konuştuk.*

-Öncelikle bu derneği neden kurdunuz, nasıl bir ihtiyaca yönelik kurdunuz ve şu an ne noktadasınız?

Özge: Özel olarak bu alana odaklanan bir dernek veya oluşum yoktu. Kadın örgütleri içerisinde, cinsel şiddet önemle üzerinde durulan ve mücadele edilen bir şiddet biçimi. Fakat oralarda kadınlarla sınırlı kaldığını düşündük, çok geniş bir alan aslında. Kadınlarla birlikte, çocuklara, LGBTİ+’lere, göçmenlere, hayvanlara, engellilere yönelik cinsel şiddeti bütünsel olarak, Kuir feminist bir yaklaşımla anti-hiyerarşik bir yerden ele alma ihtiyacımızdan doğdu diyebilirim.

Şehlem: Öncesinde cinsel şiddete karşı kadın platformu vardı. Bazılarımız bu platformun içerisindeydik, oradan da beslenerek bugüne geldik.

Hilal: 2012 gibi üzerinde konuşmaya başladık. 2014’e kadar ara ara toplanarak öz-yardım materyalleri, görseller üretmeye başladık. Çeviriler yapmaya başladık. Tecavüz Kriz Merkezleri’nin yurt dışındaki sitelerine baktık. Dernek aslında melez bir dernek ve herkesin cinsel şiddet odaklı kendi motive olduğu gündemlere yönelik üretmek istediği politikalara, savunuculuk ya da materyal sağlamaya odaklanıyor. Bu amaçla bir araya gelip oluşmuş bir derneğiz.

Şehlem: Hayvan hakları üzerinde çalışan arkadaşlar var Özge gibi. Mülteciler alanında çalışanlar var, çocuk/gençlik alanında çalışanlar var. Medya alanında çalışıyoruz biz Pınar’la. Özge’yle aynı zamanda görsel materyal üretmeye çalışıyoruz. Görseller üzerinden biraz daha yoğunlaşmaya çalıştık çünkü az kişiyiz ve ilk başta bilinmeyen bir yerden de başlamak istedik. Çünkü cinsel şiddet nedir bilinmiyor.

-Kavram tartışmalarınız oldukça etkileyici. Altı tane gerçekleşmiş gördüğüm kadarıyla. Bu tartışmaların sonuçlarını nasıl özetlersiniz?

Hilal: “Bunu Yapabiliriz” diye 2015 Aralık’ta bir kampanya başlattık, 2016 boyunca sürdü. Kampanya kapsamında “Bunu Yapabiliriz” diye bir blog[1] açtık. Oraya kavram tartışmalarının beş tanesinin kısa raporunu koyduk. Örneğin, tecavüz kriz merkezleri üzerine; cinsel şiddet dayanışma merkezi mi danışma merkezi mi tecavüz kriz merkezi mi denilsin tartışması vardı. Hayatta kalan nedir, mağdur nedir, fail nedir? Bunların çıktıları var. Niye sapık demiyoruz niye fail diyoruz gibi. Bunları tartışmaya açmak amacıyla zaten kavram tartışmalarını başlatmıştık.

“CİNSEL ŞİDDETE KARŞI ANA AKIM OLMAYA ÇALIŞIYORUZ”

-Bir de futbol üzerinden yaptığınız kampanyalar var. O kampanyalarla ilgili ne diyebilirsiniz? Nasıl başladınız, nasıl karar verdiniz, nasıl ilerledi sizin için?

Hilal: Fenerbahçeli bir taraftarın cansız mankene Galatasaray forması giydirip taciz etmesi, sonra da yakması olayı oldu. Olay sosyal medyada çok tepki gördü. Bilgi Üniversitesi’nden bir arkadaş “Biz bu konuda dava açmak istiyoruz, bunu dernek üzerinizden yapabilir miyiz?” diye sordu. Bize gelen bir teklifle başladı yani. Suç duyurusunda bulunuldu, daha sonra da dava açıldı. Davalar dışında kulüplere bir protokol imzalatabilir miyiz dedik, en azından cinsiyetçi küfür ve pankartlara karşı biz bir şeyler yapacağız diye bir protokol imzalasınlar, niyet ortaya koysunlar istiyorduk. Böyle bir şey olamadı ama. Yine de bir talepler listesi oluşturduk[2]. Kulüpler bu konuyla mücadele etmek istiyorsa önce yönetimlerine kadın kotaları getirsinler, altyapılarında cinsel taciz eğitimleri versinler, sporcuları eşlerine şiddet uygularsa ve buna benzer bir şey yaparsa yaptırımda bulunsunlar, taraftarlarına da Passolig üzerinden caydırıcı yaptırımlar uygulasınlar gibi. Bu süreçte başka tepki çeken bir olay daha oldu, tekrar suç duyurusunda bulunduk. Bir de ilk olaydaki taraftar ceza aldı, olumlu bir şey bu tabii ki. Tüm bu gelişmeler üzerinden futboldaki cinsiyetçi ayrımcılık ve tribün şiddeti üzerine kampanyalarımızı devam ettirelim dedik.

Şehlem: Olaylarla birlikte, yapılanın bir cinsel şiddet türü olduğu en azından görünür oldu. Bunun cezası var, bu bir suç, o yüzden çok iyi oldu dava süreci. Ve suç duyurularında bulunmaya başladık. Mesela Antalyaspor maçlarının birinde, Antalyaspor diğer takıma gol attığı zaman kutlamak için tribünlerde tecavüz marşı dedikleri, Nuri Alço’yla özdeşleşen şarkı çalıyordu. Bunun için suç duyurusunda bulunuldu. Antalya’da bir avukat arkadaşımızla çalışarak, Antalya Kadın Danışma ve Dayanışma Derneği’yle beraber suç duyurusunda bulunduk.

Bunlar dışında bir de ‘FARE’ diye bir ağ var. Futboldaki ayrımcılığa karşı uluslararası eylemlilikler yapan bir ağ. Futbolda cinsiyetçiliğe son ve futbol herkes içindir hashtagleriyle bir sosyal medya kampanyası ve futbolda cinsiyetçiliğe karşı bir turnuva düzenleyerek bu kampanyaya dahil olduk. Yirmi gün boyunca bir sosyal medyacıyla çalıştık, görseller ve videolar ürettik. Bu konuda bayağı bir görünür olduk, gazetelere çıktık. Türkiye’de bizim dışımızda Ankara’dan Sportif Lezbon homofobi karşıtı bir turnuvayla kampanyaya destek verdi. Türkiye Futbol Federasyonu da futboldaki ayrımcılığa karşı, bir futbolcunun üzerine FARE ağının tişörtünü giydirip bir tane tweet attı.

Türkiye Futbol Federasyonu’nu (TFF) da biz taraf olarak görüyoruz. Cinsel şiddeti önlemek için ne yapıyorlar, tribünlerde ne gibi önlemler alıyorlar önemli bizim için. Veya bu kültürün kendisini önlemek için yaptırım, uygulama veya koruyucu önleyici bir yaklaşımda bulunuyorlar mı? Biz bunları kendilerinden dinlemeye ihtiyaç duyuyoruz. O yüzden mayıs ayında bir sempozyum düzenleyeceğiz futbol ve cinsel şiddet üzerine. Orada da TFF’den de yetkilileri çağırmayı planlıyoruz. Akademisyenleri de çağırmayı planlıyoruz. Futbol ayağı böyle.

Biraz aslında, mesela biri geliyor, “Benim bu konuda bir derdim var, burada böyle bir şey oldu ve bu cinsel şiddet” diyor. Biz de “Beraber bir şey yapalım” diyoruz. Böyle gelişiyor.

-Bir de medya çalışması var gördüğüm kadarıyla. Hak temelli habercilik broşürü de var. Nasıl karar verdiniz, nasıl işledi süreç?

Şehlem: Kavram tartışmalarıyla beraber oldu aslında bu biraz. Medyada çıkan haberler çok kötü. Ve bizim üstüne konuştuğumuz mitleri yeniden üreten haberler çıkıyor. Biz de dedik ki medyayla ilgili bir şeyler yapmamız lazım. Kavram tartışmalarından sonra medyadaki habercilere “şunu yapın bunu yapmayın” gibi bir yerden yaklaşalım diye konuştuk ve “medya çalışanının kendine notları” üzerine görseller çıkarttık.  Sonra araştırırken Kanada’dan FEMIFESTO diye bir örgütün medyaya yönelik “Use the right words” diye bir kitapçıklarını bulduk. Onlarla bağlantıya geçtik, biz bu kitapçığı çevirmek istiyoruz dedik. Ama süreçte yerlileştirme sorunu da oldu biraz.

Hilal: Kanada kanunlarıyla ilgili yerleri Türkiye’deki duruma göre yerelleştirmeye çalıştık. Basın manşetlerinde mesela Nevin Yıldırım’la ilgili yapılan başlıkları örnek verdik. Ya da başka cinsel şiddetle ilgili olaylarda Türkiye’de çok kullanılan kötü örnekler, klişeler varsa onları kullandık.

Şehlem: Sonra Hilal bunun dizaynını yaptı ve düzeltmelerini yapıp FEMİFESTO’yla da bir anlaşma imzalayarak iki bölümünü yayınladık. Şimdi yürüttüğümüz medya projesiyle de tüm kitapçığı çevireceğiz.

-Görselleriniz de oldukça öne çıkıyor. O görselleri hazırlarken nasıl bir süreç işlettiniz? Yaygınlaşmaya dair misyonu nedir sizce?

Hilal: Özge’nin şahane tasarımlarından çıktı 10 madde serisi. İlk 10 madde tamamen Nurgül’ün fikriydi. Gördüğü bir metni yerelleştirerek düzelti yapıp paylaştı[3]. Bu ilginç olabilir dedi. O görsel acayip patladı, basında da yer aldı. Çok insan tarafından paylaşıldı. Basın açıklamaları, uzun uzun metinler artık okunmuyor. Bizim böyle stickerlara, basit sloganlara ve kısa videolara, görsel olan ve o şekilde paylaşılabilecek şeyleri üretmeye daha fazla ihtiyacımız var.

Özge: Bir de en başta güçlendirici etkisi olsun istedik görsellerin. Neler yapılmış, neler yapılmamış bunlara baktık.

Pınar: Dijital medya üzerinden düşündüğümüzde görsellerin yaygınlaştırılmasının kolaylığı da önemli. Örneğin; sosyal medyada küçük bir görseli açıp bir telefondan okumakla uzun bir makaleyi okumak arasında çok büyük fark var. Var olan araçları da birazcık hesaba kattığımızda o zaman tabii ki görseller daha erişebilir oluyor. Orada bir stickerdaki üç kelime daha akılda kalıcı olabiliyor uzun bir metindense. Uzun bir metin okumak isteyenler için de kaynaklar var tabii, yok değil. Ama bence öyle bir etkisi de var.

“CİNSEL ŞİDDETİN ONLARCA ÇEŞİDİ VAR”

-Derneğinize dışarıdan gelen tepkiler ne oldu peki?

Şehlem: Cinsel şiddet görünmez ya da sessiz kalınan bir alan olduğu için, ne gerek var gibi bakılabiliyordu sanki başta. Sonra insanlar seslerini çıkarmaya başladılar son 3-4 yıldır. Biliyorsunuz ve bir sürü olay yaşadık. Özgecan oldu, basın ilgi gösterdi buralara. Ondan sonra biraz daha bizim derneği yoğun bir arama, ilgi ve paylaştıklarımızı takip etme de olabildi. Bir de biraz da alan açmayla ilgili bir şey bu. Biz de bu alanda çıktığımız için biraz daha tepkiler biraz nötrden ya da negatiften daha pozitife gitti sanki diye gözlemliyorum.

Hilal: Olumsuz anlamda şöyle tepkiler olabiliyor: Mesela Beşiktaş’lı birkaç taraftar grubunun bu kanlı çarşafı temsil eden, Japon bayrağı diye açtıkları flamalar vardı. Gerdek gecesini sembolize ettiğini söylüyorlar. Biz onları paylaştığımız zaman “zaten bunlar kötü, bir de siz mi gösteriyorsunuz, niye reklamını yapıyorsunuz” tepkileri olmuştu. Sanki fail bizmişiz ve yapılanı işaret etmemeliymişiz gibi. Ya da bir şeye dikkat çektiğimiz zaman, örneğin Metro firması otobüsündeki muavinin mastürbasyonu, mağdur olan kişinin üzerine boşalması olayında, o zaman bize diyorlar ki “bunlar çok ayıp neden bunlardan bahsediyorsunuz”. Sanki fiilin kendisi, fiil için kullanılan şeyler ayıp ve suçmuş gibi davranılıyor. Oysa suç olan bunların rıza olmadan ve şiddet, aşağılama amaçlı yapılması. Reglden, kandan, meniden vs.den utanmıyoruz, bunlar suç değil. Bunların kullanılma amacı, biçimi suç ve şiddet. Bu cinsel davranışla cinsel şiddet ayrımı meselesinde insanların kafası bayağı karışık. O kısımlarda çok dikkatli tepki verilmesi gerekiyor. Verdiğimiz röportajlarda, yaptığımız açıklamalarda, neyin aslında yanlış ve suç olduğu, neyin olmadığı gibi konularda konuşmaya çalışıyoruz. Bir taraftan da insanların kaldıramayacağı, baş edemeyeceği, dehşet içeren içerikler de üretiliyor. Psikolojiyi bozan birçok haberi zaten haber niteliği taşımadığı, dili kötü olduğu ve şiddeti tekrar ürettiği, pazarladığı için paylaşmayı tercih etmiyoruz. Daha güçlendirici şeyler paylaşıyoruz. Web sitemizin rengarenk olmasının sebebi de bu biraz. Bir politikayı dikkatle gütmeye çalışıyoruz orada.

Bir taraftan mitleri de anlatmaya çalışıyoruz. Senin şu yaptığın aslında mağdur suçlayıcılık[4] gibi. Tecavüz kitinin ne olduğu bilinmiyor, tecavüz kriz merkezinin ne olduğunu kimse bilmiyor, destek biriminin ne olduğunu, hayatta kalanı bilmiyorlar ve bilinenler de yanlış bilinebiliyor gibi. Çocuk gelin tabiri kullanılıyor mesela istismarda. Zorla evlilik, erken evlilik, rıza inşası, rıza, -rıza yok hayatımızda- ne olduğunu bilmiyorlar. Bilinen şeyler taciz ve tecavüz ama cinsel şiddetin onlarca çeşidi var. Stalking, mobbing, ne bileyim ısrarlı takip, savaş tecavüzleri, bedene müdahale, kürtaj yasası, zorunlu trans geçiş ameliyatları, interseks bebeklere yapılan operasyonlar, sünnet, akran zorbalığı, flört şiddeti… Bir sürü konu var. Bunları da tartışacağız, tartışmaya açmak istiyoruz ve hiçbir zaman doğrusu bu demiyoruz. Biz bunları bulduk, gelin tartışalım diyoruz.

Pınar: Kurumsal çalışmalarda derneğin adının da bir dirence yol açtığını biliyoruz bir de. Taciz tecavüz sanki böyle bambaşka bir mefhummuş, cinsel şiddetle hiçbir alakası yokmuş gibi uzaktan bakılıp konuşulabiliyor belki ama cinsel kelimesi bile çoğu insanı rahatsız edebiliyor hatta kurumsal olarak da bazen sıkıntılara yol açabiliyor.  Farklı tali yollar bulmamızı gerektirebiliyor.

Özge: Cinsel yazmamak için ellerinden gelen her şeyi yapıyorlar.

Şehlem: Hatta e-postalarda ‘spam’ kutusuna düşüyor maillerimiz. Cinsel şiddetle mücadele derneği logosunu da resim olarak yapıştırıyoruz maillerin altına ki, ‘spam’e düşmeyelim.

Özge: Mesela bir lisede atölye yapacaktık. Milli Eğitim’den onay almak için, sırf cinsel geçtiği için derneğin ismini gönderemediler. Programda geçmedi derneğin adı.

-O alanda çalışamamak, çalıştırmamak için neler olabilir. Dijital alanın bile karşısında, mail bile karşınızda duruyor yani. Çalışma alanınızın yaygınlaşması için nasıl bir politika güdüyorsunuz peki?

Şehlem: Çalışma alanımız siyasetler üstü. Feminist politika temelinde bir şeyler yapıyoruz tabii. Ama mesela Ensar Vakfı olayında 45 çocuk tacize uğradıktan sonra o komisyonun kurulmaması, kurulup çalışmaması bizi deli etti. Bu çünkü artık başka bir şey. Partiler üstü bir konu. Neden olmadı?

Hilal: Bir de biz bir tecavüzcünün, tacizcinin ya da cinsel şiddet failinin ceza almasından çok hayatta kalanın iyi hissetmesi, sağaltılması, hakları, hayatta kalanlar verilmesi gereken hizmetler vb. konulara ağırlık vermeyi politik olarak da tercih ediyoruz. Çünkü öteki tarafta “sapığa, canavara daha çok ceza verilsin, idam edilsin, hadım edilsin” denilen ve gündelik hayatlarımızdaki ilişkilenmelere de yerleşmiş koskoca bir cinsel şiddet konusunu, tüm o mağdur yargılamalarını görünmez kılan, mitler üzerinden yürütülen bir algı var. Çok çeşitli, deniz derya bir alan. Çok fazla şey üzerinden konuşulabilir. O yüzden biz daha o kısımlara, konuşulup tartışılması gereken asıl kısımlara girmeye çalışıyoruz. Hukuk davalarına da girdik, müdahil olduk (müdahillik talebinde bulunduk) ama asıl yapmak istediğimiz daha çok materyal, veri üretmek.

[1] https://bunuyapabiliriz.tumblr.com/tartismalar

[2] http://cinselsiddetlemucadele.org/2016/06/28/futbol-kuluplerine-yonelik-oneri-ve-talepler/

[3] Örneğin; Cinsel şiddeti önlemek için 5 dk. İçerisinde yapabileceğimiz 10 şey, Cinsel istismarla mücadelede ebeveyn olarak yapabileceğiniz 10 şey. Link için bkz: http://cinselsiddetlemucadele.org/gorsel-malzeme/

[4] Mağdur suçlayıcılık nedir? https://bunuyapabiliriz.tumblr.com/image/157902057852

*Bu haber Sivil Sayfalar, Reçel Blog, Kadın Adayları Destekleme ve Eğitme Derneği ve İsveç Baş Konsolosluğu ortaklığında gerçekleştirilen Sivil Toplum Haberciliği Kadın Odaklı Kuruluşlarla Haber Atölyesi ürünüdür.

The post Cinsel Şiddetle Mücadele Derneği: Cinsel şiddete karşı güçlendirici bir politika mümkün appeared first on Sivil Sayfalar.