Hrant Dink’in katledilişini eşi Rakel Dink, Sebat Apartmanı’nın balkonunda yaptığı konuşmasında, yaşanan adaletsizliklere ve eşitsizliklere vurgu yaptı.

‘Umudu Söndüren Olmayalım!’

“15 yıl oldu. O günün çocukları büyüyorlar. Çözemediğimiz her sorunu onların omuzlarına yıkıyoruz. Sorunun sahibi de sebebi de biz değilmişiz gibi cepheye çocukları, gençleri sürüyoruz. Oysa bizim kanlı mirasımız olmasa, tüm dünyadaki akranlarıyla, tüm farklılıklarıyla başka bir gelecek hayali kurabilir ve gerçekleştirebilirler. Şu geçmişin kilidini açalım da özgür kalsın acı dolu ruhlar…”

“Bu topraklarda yükselen her itiraza ‘dış güçler’ dediler. Doğru, sizin içiniz onların dışıdır… Terör dediler, şu dediler, bu dediler. Ey yöneticiler, gerçekten adil mi karar verirsiniz? Doğru mu yargılarsınız insanları? Seni andığımız her 19 Ocak’ta seni ve diğerlerini hatırlatmaya çalıştık… Sesin kulağımızda sözümüz söz.”

Dink ”Her şeye rağmen umudu söndüren olmayalım. Seni toprağa verirken buradan yükselen isyan ve itiraz sesi susmadı, susmayacak… Bir gün yine birleşip sel olup akacaklar.” sözleriyle konuşmasını noktaladı.

Hrant amcam için, Adalet için, Barış içinde bir Türkiye için mücadele edeceğim.

Hrant Dink öldürüldüğünde 5 yaşında olan ve 15 yıldır anmalara gelen Nazım Özgün Afşin, anmada yaptığı konuşmasında ayrımcılığın ve ötekileştirmenin olmadığı bir toplum özlemini dile getirdi.

“Aklım erdiğinden beri 19 Ocak’ta bir söz verdim. Daima tutacağım; Unutmam, asla vazgeçmem. Hrant amcam için, Adalet için, Barış içinde bir Türkiye için mücadele edeceğim.”

‘Hafıza Yetersiz!’

Ümit Kıvanç tarafından çekilen ve 15. yıl anmasından önce gösterime açılan Hafıza Yetersiz filminde, Hrant Dink’i hedef haline getiren tutkusuna tanık olabilir, onu kendi sesinden Türkiye ve dünya hayalini dinleyebilirsiniz. Film, Hrant Dink’e ve onun sözüne yaşam alanı tanımayan ‘sistem’in nerelerde ‘hata verdiğini’ gözler önüne seriyor. Filmi buradan izleyebilirsiniz. Filmi, İngilizce, Ermenice, Almanca ve Fransızca altyazılı izlemek isterseniz bu bağlantılardan izleyebilirsiniz.

The post Hrant Dink’siz ’15 Eksik Yıl’ appeared first on Sivil Sayfalar.

Son dönemde yükseltilmesinde sakınca görülmeyen ırkçı, ayrımcı, nefret dilinin bu tür yaklaşımları tetiklediği belirtilen açıklamada, “Her vatandaşın eşit, özgür ve adil yaşamasını sağlamak için çalışmak Türkiye’de siyaset yapan tüm kesimlerin görev ve sorumluluğudur. Oluşturulan iklimin ciddiyetini vurgulamak ve tüm yetkililere sorumluluklarını hatırlatmak üzere bu talihsiz duyuruyu yapmanın da bizim görevimiz olduğu kanaatindeyiz. 2007’den sonra daha adil, özgür, eşit bir Türkiye’ye katkı sunmak için kurulan ve o günden beri çalışmalarını bu yönde sürdüren Hrant Dink Vakfı olarak; tüm farklılıkların bir arada yaşadığı, ifade özgürlüğünün sonuna kadar kullanıldığı bir ülkeye kavuşma hayaliyle, ayrımcılıkla mücadele etmeye devam edeceğimizi saygıyla duyururuz.” ifadelerine yer verildi.

The post Hrant Dink Vakfı’na Ölüm Tehdidi appeared first on Sivil Sayfalar.

Gazeteci Hrant Dink’in 2007’de katledilmesinin ardından ve onun anısıyla (ya da acısıyla) kurulan Hrant Dink Vakfı bugün 23,5 Hrant Dink Hafıza Mekanına varan süreçte benzer bir hafıza aktarım çabası içine girdi. Bu mekanın kurulmasını sağlayan süreçte dünyanın farklı coğrafyalarında hafıza mekanlarını ziyaret ederek birikimlerini bu projeyi şekillendirmekte kullanan Hrant Dink Hafıza Mekanı Program Koordinatörü Nayat Karaköse ve arkadaşları dünyadan tecrübe biriktirmekle kalmayıp Türkiye genelinde de pek çok atölye ve toplantı gerçekleştirdiler. Ben de projeden Mardin’e geldiklerinde haberdar oldum. Nihayetinde 22-23 Mart 2019 günlerinde İstanbul’da gerçekleştirilen Başka Bir Gelecek için Hafıza Mekanları, Hafıza Yolları Konferansı programında dünyanın farklı yerlerinden gelen kurum temsilcileri ile biz de buluşup farklı-benzer tecrübeleri dinleme imkanı bulduk.   

Hrant Dink’in katledilmesi yakın tarihimizdeki en acı olaylardan biri şüphesiz. Fakat bu acıyı özel ve önemli kılan bir diğer yanı, olayın duyulmasının ardından cinayetin gerçekleştiği yere, o günkü Agos Gazetesi ofisinin önüne koşan kalabalıkta gizli. İnsanlar öncelikle belki de bir refleks olarak orada buluştular. Sonrasında Dink’in cenazesi o güne kadar görülmemiş bir insan seline dönüştü. Bu sel Hrant Dink’in onu katledilmeye kadar götüren karanlığı dağıtmak için inşa etmeye çalıştığı dilde kucakladığı kadar çok çeşitli kimliği ve insanı barındırıyordu. Onun hayatında yapmaya giriştiği işi adını taşıyan Vakıf devralmış görünüyor. Sempozyumda görevli olan gençlere baktığınızda farklı farklı yerlerden gelip buluşmuş bir toplulukla karşılaşıyorsunuz. Ve bu topluluk, adına ister “acıyı bal eylemek” diyelim, ister “acıyı anmak” diyelim, bence adeta acının küllerinden bir hayat var etme çabası gibi bir anma mekanı oluşturmaya girişmişler. 23,5 Hrant Dink Hafıza Mekanı acıyı anmakla kalmamış; o acının üzerine “başka bir gelecek” inşa etmemiz için de çalışacak bir mekan olmuş. Türkiye’de bu anlamda örneği olmayan ama çok ihtiyaç olan bir tecrübe duruyor karşımızda. Aynı Hrant Dink’in cenazesinin ardından akan o insan seli gibi…

Konferansta dinlediğimiz örneklerle Lübnan’dan Bosna’ya, Kosova’dan Güney Afrikaya, oradan New York’a neredeyse dünyanın pek çok merkezini ve çevresini dolaşan bir hafıza, acı, yıkım ve yenilenme ağı çıkıyor karşımıza. Bunların hemen hepsi son yüz yılımıza ait acı ve yıkımlar maalesef…  Konferans boyunca zihnimi Hanna Arendt’in “kötülüğün sıradanlığı” kavramı etrafında dönen tartışmalar meşgul etti. Her acı ve kayıp döneminden sonra karşılaşmak istediğimiz fail öyle alelade bir insan olarak çıkabiliyordu karşımıza; sanki sadece emirleri yerine getirmiş bir memur kimliğinde… Kötülüğün sıradanlığı zalimi şeytanileştirip günlük hayatın istisnası olarak görmediği için “zulmedeni mazur gösteriyor” gerekçesiyle çok eleştiri aldı. Ama tartışmasız bir yanı vardı ki zulmün hüküm sürmesi için kitlelerin buna ikna olması ve hatta umursamaz kalarak zımnen onaylaması gerekiyor. Bir faciayı, bir yıkımı, bir cinayeti yani bir zulmü anmak ancak bu sıradanlıkla yüzleştiğimiz anda kamplaşma eksenini aşıyor. Çünkü ancak o zaman asıl karşı durulması ve mahkum edilmesi gereken koca bir karanlıkla yüzleşebiliyoruz.

Tüm bunlar aklımdan geçerken Rakel Dink ile de konuşma fırsatı buldum. Daha acının ilk günlerinde dilimize “bir bebekten bir katil yaratan karanlık” tanımlamasını yerleştiren sevgili Rakel Dink tam da Arendt’in tasvir ettiği gibi bir nevi “akışa ayak uydurmanın sakıncaları” üzerinde duruyordu. “Mağdur olmak bir noktadır, asıl bu noktadan sonra zalimleşmemek gerek” derken o an içinde bulunduğumuz dönemin gündemine uyup zalim pozisyonuna taşınmanın kolaylığından bahsediyordu. Onun sözlerinde, kendi acısının, kendi mağduriyetinin bu acının bir daha yaşanmaması için düşlediği “başka bir geleceğe” hizmet etmek için nasıl bir mekana dönüştüğü daha iyi görülebiliyor.

Bir acıyı bir anıt dikerek anabiliriz. Dahası “keşke olmasaydı” da diyebiliriz. Ama günümüzün umut veren hafıza mekanları bu acıların tek ve tekil örnekler olmadığının farkında olarak “bir bebekten bir katil yaratan karanlık” ile mücadele edecek bir anma, unutmama ve harekete geçme merkezleri olarak çıkıyorlar karşımıza. Belki de en önemlisi bu hafıza mekanları hafızamızı kimliksizleştirmiyor, aksine nefret dilini terk ettirecek bir üst seviyede acıyı anmamıza olanak sağlıyor. Nihayetinde tüm bu acılar ve yıkımlar belli bağlamlar içinde yaşanıyor ama tarihin bize öğrettiği en önemli ders -İslami tabirlerle bahsedecek olursak- zulüm ekseninde “zalim” ve “mazlum” kategorilerinin değişken olduğudur. Hiçbir kimlik, kişi ve topluluk salt zalim ya da salt mazlum olarak varlığını sürdürmemiştir. Yahudi soykırımı anıtlarından bahseden sunumları dinlerken bugün İsrail’de ya da Filistin’de yaşanan benzer zulüm örneklerinin aklımıza gelmesi uluslararası arenada artık normal bir durum. Ama konu kendi meselelerimize geldiğinde de zalim ve mazlum kimliklerinin zaman içindeki akışkanlıklarının farkına vararak zalimleşmemek için çaba sarf etmemiz gerekiyor. Dahası acılarımızı anarken o mazlumdan zalim yaratan çarka su taşımamamız gerekiyor. 23,5 Hrant Dink Hafıza Mekanı bu anlayış üzerine inşa edilmiş bir yapı olarak çıkıyor karşımıza.

The post Hafıza, Hatırlama ve Anma Üzerine appeared first on Sivil Sayfalar.

‘Başka Bir Gelecek İçin Hafıza Mekanları, Hafıza Yolları Konferansı’nın açılış konuşmasını yapan Hrant Dink Vakfı Başkanı Rakel Dink, insanlığa karşı işlenmiş olan pek çok suçu dünyanın hatırlaması, idrak etmesi ve “Bir daha asla” demesi için hafızalaşmasına katkı sunmuş konukların olduğunu belirterek, “Konuklarımızı dinlerken sadece geçmişteki olayları değil bugün bizi isyan ettiren olayları nasıl hafızalaştırmalıyız üzerine de düşüneceğiz. Konuşmanın, barış için imza atmanın dahi bedellerinin olduğu bir dönemde yaşasak da bu dönem bir gün mutlaka bitecek. Ve bu gün yaşananları gelecek nesillere anlatmanın bir yolunu bulmak gerekecek. ‘23,5 Hrant Dink Hafıza Mekanı’nı bu anlayışla başka bir geleceğe katkı sunabilmek için kurduk. Ve bundan sonra bu buluşmaların paylaşımların artması başta gelen hedeflerimizden olacak” dedi.

“Karşılıklı Anlayışı Besleyecek Bir Mekan Olmasını Diliyorum”

Benzer acıların bir daha yaşanmadığı, bir arada yaşamanın mümkün olduğu bir gelecek için sebatla, sabırla, vicdanla, umutla ve sevgiyle devam edeceklerine vurgu yapan Dink, “Bu hafıza aynı zamanda Türkiye’nin de hafızası ve tarihidir. Hrant’ın kalan mirasını ve mücadelesini sürdürmek adına acımızı, kederimizi, onsuz yaşamanın ağırlığını içimizde taşırken içten içe ağlarken sevgiyi, gülümsemeyi, affetmeyi, yaşamayı ve yaşatmanın peşindeyiz. Bu çabanın önemli bir parçası olarak bu yıl 23 Nisan’da, Hrant’ın öldürüldüğü yerde 23,5 Hrant Dink Hafıza Mekanı açacağız. Bu mekan Hrant’ın sahiplendiği ve farkındalık yaratmaya çalıştığı; insan hakları, demokrasi, eşitlik ve adalet gibi evrensel değerleri geniş kitlelerle buluşturacak. Geçmişin hafızası ile geleceğin umudunu birleştirecek. Diyaloğun önemi hakkında farkındalık yaratacak ve karşılıklı anlayışı besleyecek bir mekan olmasını diliyorum” şeklinde konuşmasına devam etti.  23,5 Hrant Dink Hafıza Mekanı hazırlıklarını yaparken, program koordinatörü Nayat Karaköse’nin dünyanın dört bir yanındaki hafıza mekanlarını gezip öğrendiklerini yeni kurulacak olan mekanla yoğurduğunu belirten Dink, “Bugün bu konferansla dünyada hafızayı geleceğe taşımayı dert edinen uzmanlarla ve bize ilham veren kurumların bazılarıyla sizleri buluşturmayı amaçladık. Bugün sadece geçmişte yaşananların hafızalaştırılmasını konuşmayacağız, bugün yaşananların gelecekte nasıl hafızalaştırılacağını da düşüneceğiz” dedi.

“Birlikte Düşünmek Birlikte Hayal Kurmak Çok Önemli”

‘23,5 Hrant Dink Hafıza Mekanı’nı kurma aşamasında bir öğrenme sürecine girdiklerini ve özenli bir hazırlık yürüttüklerini belirten Başka Bir Gelecek için Hafızı Mekanları, Hafıza Yolları Konferansı Program Koordinatörü Hayat Karaköse, “Dünyanın farklı noktalarında bulunan bugün burada dinlediğiniz müzelerin hepsine gittik ve onların deneyimlerinden yararlandık. Uzmanlarla tanıştık. İlham verici işlerine baktık ve onlardan çok şey öğrendik. Bir kısmını da buraya davet ederek 23,5 Hrant Dink Hafıza Mekanı’na götürdük ve birlikte hayal kurduk, neler yapabiliriz diye. Dolayısıyla bizim için çok kıymetli bir öğrenme süreciydi. Çünkü birlikte düşünmek birlikte hayal kurmak çok önemli. Bunun bizi güçlendirdiğinde düşünüyoruz. Ve Türkiye’de çok ihtiyaç var. Hatta bugün burada dinlediğimiz hafıza mekanlarından gelen uzmanların bir kısmını ilerde gelip hafıza mekanında workshoplar verirken görebileceksiniz. Sürekliliği olan bir proje olacak” dedi.

“Mekan İsmini ‘23,5 Nisan’ Yazısından Aldı”

Hrant Dink’in Agos Gazetesi önünde öldürülmesinin toplumsal vicdan ve kamusal hafızada çok sembolik bir yere sahip olduğuna dikkat çeken Karaköse, “Şişli’deki Sebat Apartmanı’nda olan Agos Gazetesi ile aynı yerde bir süre devam eden Hrant Dink Vakfı, iki kurumun da büyümesiyle başka bir binaya taşındı. Fakat taşınmadan önce bize gelen sorulardan bir tanesi, gazetenin eski yerine ne yapacağımızdı. Tabi ki orayı koruyacaktık, bırakmaz mümkün değil. Dolayısıyla bir hafıza mekanı yaratma fikri ortaya çıktı. Mekan, hem geçmişe bakan hem de geleceği söz söyleyen bir mekan olacak” diye konuştu. Hrant Dink’in hayatından kesitlerin yer alacağı bir hafıza mekanı olacağını belirten Karaköse, “Hrant’ın savunduğu; demokrasi, barış, insan hakları, eşitlik ve adalet gibi evrensel değerleri bir çok kişiyle buluşturacak bir mekan olacak. Geçmişin hafızasıyla geleceğin umudunu birleştirecek. Hissetmek, üretmek ve hayal kurma mekanı olarak görebiliriz. Mekan ismini 23 Nisan 1996’da Hrant Dink’in ’23,5 Nisan’ yazısından aldı. O yazısı bize ilham verdi ve yol gösterici oldu”dedi.

“Hafıza Müzeleri Hegemonik Amaçlara da Hizmet Edebilir, Bu Bir Risktir”

Konferansın ‘Zor Geçmişleri Sergilemek’ başlıklı birinci panelinin açılır konuşmasını yapan Columbia Üniversitesi William Peterfield Trent Karşılaştırmalı Edebiyat ve Toplumsal Cinsiyet Çalışmaları Profesörü Marianne Hirsch, geçmişte yaşanan savaş ve soykırımların insanların hafızasında her zaman taze kaldığına dikkat çekerek, bu hafızaların transfer edilmesi gerektiğini ve bunun nasıl yapılacağı konusunda tecrübelerini paylaştı.  Hirsch, kendi çalışmalarında savaş, soykırım, aşırı şiddet, otokratik diktatörlüğe maruz kalanların torunlarının olayları nasıl bilmeleri gerektiğine dikkat çekti. Kendi doğumlarından önce meydana gelen olayları hafıza değil, post hafıza olarak tecrübe edeceklerine değinen  Hirsch, post hafızaya fotoğrafların, filmlerin, dizilerin ve hikayelerin aracılık ettiğini söyledi. Yakın anıların toplumla ters düşmesi sonucunda karşı hafızanın ortaya çıktığına da değinen  Hirsch, “Anıt kurumlar şunu anladı: Uzak geçmiş ortaya koyulurken denge sağlanmalı. Yakın ufukta yer alıp, karşı hafızaya da açık olmalı. Yakın hafızayı canlandırmak için kurulan müzeler ve bütün kurumlar ortak tanıkları çağırmalı ve katkıda bulunmalarına izin verilmeli. Diğer yandan hafıza müzeleri hegemonik amaçlara da hizmet edebilir, bu bir risktir. Etnik ve ulusal bariyerleri yıkmak yerine güçlendirebilir. Ulusal mitleri güçlendirmek yerine post hafızayı güçlendirmeliyiz” dedi.

“5 bin Elbise Kosova’da Yaşanan Cinsel Şiddete Dikkat Çekti”

Hafızadan, post hafızaya geçişi bir örnek üzerinden anlatan Hirsch, 1998-1999 Kosova Savaşı’nda tutuklanan, aşağılanan ve tecavüz edilen 20 bin Arnavutluk kadını için Kosovalı sanatçı Alketa Xhafa Mripa’nın yaptığı hafızalaştırma eyleminden bahsetti. Hirsch, “Projenin amacı sessizliği yok etmek ve inkarı ortadan kaldırmaktı. Bunun için Kosova’daki kadınlardan 5 bin etek toplandı ve etekler Kosova’nın başkenti Priştine’nin şehir stadyumunda çamaşır iplerine asıldı. Erkekler için önemli anlamı olan stadyumda eteklerin sergilenmesiyle travma sadece yaşayanlarla sınırlı kalmamış oldu ve geleceğe de aktarıldı. Bir stadyumda rüzgarda sallanan 5 bin elbise Kosova’da yaşanan cinsel şiddete dikkat çekti” şeklinde konuştu.

“Bosna Savaşı Sırasında Büyüyen Çocuklar Anlatıyor”

‘Zor Geçmişi Sorgulamak’ başlıklı panelde ‘Müzelerde Çatışma Yönetimi ve Farklılıklar Üzerine Çalışmak için Alternatif Bir Yaklaşım Olarak Sistem Merkezli Düşünme’ başlıklı bir konuşma yapan Atina Müzesi Müzeoloji Eğitmeni Marlen Mouliou, zorlu geçmişlerin sergilenmesinin zor olduğunu ancak ötekinden korkmadan doğan akımların çoğaldığına dikkat çekti. 1. Dünya Savaşı’nın 330 gün süren en uzun savaşı olan Verdun Savaşı sonrasında kurulan bir hafızalaştırma mekanı olan Verdun Hafıza Anıtı’ndan bahseden Mouliou, savaşta hayatını kaybedenlerin anısına oluşturulan mekan sayesinde Verdun’un gerçek anlamını hissetmek, anlamak ve aktarmak isteyen herkes içindir hafıza mekanı olduğunu söyledi. Bosna Savaşı’nın izlerinin anlatıldığı The War Childhood Museum Sarajevo müzesinden de bahseden Mouliou, “Müze, Bosna savaşını yaşayan çocukların deneyimlerini eşyalarla, video ifadelerle ve sözlü öykülerden alıntılarla ziyaretçilerine aktarmakta. Bosna savaşı sırasında büyüyen çocuklar anlatıyor. Böylece öz farkındalık kazanılıyor ve güçlenme sağlanıyor.” dedi.

“Güney Afrika’da Sadece Beyazların Yaşayacağı Bir Yer Yarattılar”

‘Hafıza Bir Silahtır’ başlıklı konuşmasıyla dikkat çeken District Six Müzesi Direktörü Bonita Bennett, 1966 yılında Güney Afrika en eski şehir olan Cape Town’da zorla yerlerinden edilen District Six Köyü sakinlerinin hafızalaştırılan hikayesini anlattı. District Six Köyü’nün 19. yy’ın başlarından itibaren farklı ırktan insanların yaşadığı bir yer olduğunu belirten Bennett, Afrika dilinde ‘ayrılık’ anlamına gelen Apartheid uygulaması hakkında şunları söyledi: “1948’de başa gelen Apartheid yönetimi siyasi ideolojisi çerçevesinde böl ve yönet olarak ilerledi. District sadece beyaz insanlar için ayrıldı. Hükümet 15 yıl içerisinde buradaki toplumu yok etti. Güney Afrika’da sadece beyazların yaşayacağı bir yer yarattılar. Tamamen beyazların yaşayacağı bir bölge yönetmek istediler. 1989’da ‘District Six’ten elinizi çekin’ diye bir kampanya başlatıldı. Çok büyük bir ses getirdi ve 1994’te bir müze doğdu. Müze ırkçılığa bir şekilde yerlerinden edilen insanları bir araya getiren bir araç oldu. Müze değişimin lideri oldu. İnsanların kendilerinden alınan tarihi geri alabilmek için kurulan bir mekan oldu”

“Fotoğrafçının Dükkanı Yıkılmıştı Ama Çektiği Fotoğraflar ve Anıları Duruyordu”

1975’ten 1990’ kadar devam eden Lübnan İç Savaşı sonrası bir hafıza mekanı oluşturmak için ortaya koyduğu mücadeleyi ‘Hatırlama ve Unutma Arasında Beyrut’ başlıklı konuşmasıyla aktaran mimar ve aktivist olan Mona El Hallak, şiddetin nasıl hatırlanması gerektiği ve aynı zamanda nasıl bir daha hatırlanmamak üzere unutulabilir paradoksu üzerinde durdu. Beyrut’un iki kez yıkıldığını belirten Hallak, “Birinci yıkılması savaş yüzünden oldu, ikincisi ise yeniden yapılandırma ile oldu. Biz mimarlar şehri restore etmek istedik ama bazı rant sağlayıcılar buna izin vermedi. Özellikle bir bina için çok uğraştık. Barakat Binası’nın yıkılmasına engel olduk ama istediğimiz bir hafıza mekanına dönüşmedi. Savaş sırasında bir ölüm makinesine dönüşmüştü. Bina savaş bölgesinin çok net görüldüğü bir noktadaydı. Bu sebeple keskin nişancılar için vazgeçilmez bir yer olmuştu. 1990’da savaş sona erdikten sonra, akdeniz güneşi sarısı binanın karşısına geçtim, çok zarar görmüştü ama ayaktaydı. Benim için bu bina umudu temsil ediyordu. İçerideki Dr. Şimalı Muayenehanesi yıkılmıştı ama eşyaları duruyordu. Fotoğrafçının dükkanı yıkılmıştı ama çektiği fotoğraflar ve anıları duruyordu. Biz de 45 yıl sonra bu fotoğraflardaki yaşayan insanlara ulaştık ve bu hafıza mekanında onları birleştirdik” şeklinde konuştu. 

“Ölecek olsalar da, resimleriyle yaşayacaklarını bilerek çizmeye devam etmişler”

‘Sanat ve Hafıza’ panelinde ‘Toplama ve Ölüm Kampında Sanat: Auschwitz Müzesi’nin Sanat Koleksiyonu’ başlıklı bir konuşma yapan Auschwitz-Birkenau Anıtı Müzesi Sanat Koleksiyonları Müdürü Agneiszka Sieradzka, kurulan hafıza mekanıyla, Nazilerin 2. Dünya Savaşı sırasındaki en büyük toplama kampında insanların umut ve gelecek nesillere seslerini duyurmak için sanattan nasıl faydalandıklarını aktardı. Esirler tarafından büyük bir riski göze alarak yapılan resimlerin kampta yaşananlara dair kapsamlı bir fikir verdiğini belirten Sieradzka, “2 binden fazla sanat eseri, savaştan sonra esirlerin bir araya gelip çalışmalarını birleştirmeleri sayesinde ortaya çıktı. Çok büyük risk alarak yapılan resimler, kamptaki vahşeti görmemizi sağlamış oldu. Esirler ölecek olsalar da, resimleriyle yaşayacaklarını bilerek çizmeye devam etmişler. Auschwitz’in nasıl bir cehennem olduğunu ve neden bir daha tekrarlanmaması gerektiğini gözler önüne seren sanat eserlerini eşsiz bir kayıt niteliğinde. Sanat insana dair olanı kurtarmaktaki inancı filizlendiren önemli bir güç” dedi.

The post 23,5 Hrant Dink Hafıza Mekânı Nisan’da Açılıyor appeared first on Sivil Sayfalar.

Ödül her yıl ayrımcılıktan, ırkçılıktan, şiddetten arınmış, daha özgür ve adil bir dünya için çalışan, bu idealler uğruna bireysel risk alan, ezber bozan, barışın dilini kullanan, bunları yaparken, insanlara mücadeleye devam etme yolunda ilham ve umut veren kişi, kurum veya gruplara veriliyor. Hrant Dink Vakfı, ödülle, bu yönde çaba gösterenlere, seslerinin duyulduğunu, yaptıklarının görüldüğünü ve yalnız olmadıklarını hatırlatmayı, onlara manen destek olmayı,tüm insanları idealleri uğruna mücadeleye teşvik etmeyi amaçlıyor.

Bu yılın ödülleri için aday önerileri 30 Nisan 2017 tarihine kadar kabul edilecek.

NASIL ADAY GÖSTEREBİLİRİM ?

Yukarıda belirtilen özelliklere uygun olduğunu düşündüğünüz kişi, kurum veya kuruluşları aday göstermek için lütfen odul@hrantdink.org adresine önerilerinizi gönderiniz.

Aday gösterdiğiniz kişiyle ilgili ayrıntılı bilgi göndermeniz, Uluslararası Jüri’nin karar verme sürecine yardımcı olacaktır.

Ödülün bu yılki jürisinde, 2016 Uluslararası Hrant Dink Ödülü sahibi, çocukların insan hakları ve eğitim hakları üzerine çalışan kadın kabile reisi Theresa Kachindamoto; 2016 Uluslararası Hrant Dink Ödülü sahibi insan hakları ve hukukun üstünlüğü için çalışan Diyarbakır Barosu; yönetmen, senarist ve yapımcı Atom Egoyan; düşünür Étienne Balibar, Sınır Tanımayan Gazeteciler Örgütü Genel Sekreteri Christophe Deloire; düşünür Michel Marian; şair, yazar ve edebiyat eleştirmeni Murathan Mungan; feminist yazar ve insan hakları savunucusu Şirin Tekeli ve Hrant Dink Vakfı Başkanı Rakel Dink yer alacak.

Ayrıntılı bilgi için tıklayınız.

The post Uluslararası Hrant Dink Ödülü aday önerilerini bekliyor appeared first on Sivil Sayfalar.