Böyle bir güven ilişkisi içinde büyüdüm ben. Kaybetme korkusu olmadan cesur adımlar attım. Çünkü ailemin her koşulda benim yanımda olacağını biliyordum.

Ülkemde her kadının benim kadar şanslı olmadığını biliyorum. Küçük yaşta maruz kalınan aile baskısına, yetişkin yaşlara gelindiğinde toplumun baskısı ekleniyor. Hakkını savunmayı bırakalım, haklarını bilmeyen kadınlarımız var. Türkiye’de ve dünyada kadına uygulanan fiziksel ve psikolojik şiddet nedense gündemin önemli konuları arasına giremiyor. Kadınların özgürleşmesi için nesilden nesile aktarılan güvensizlik ve korku zincirini kırmamız lazım. Kadınlar, başlarına gelen olaylarda öncelikle kendilerini suçluyorlar. Bu öğretilmiş davranış şeklinden kurtulamamızda herkesin payı var; kadın şiddete maruz kaldığında üzerinde nasıl bir kıyafet olduğu ve olayın saat kaçta gerçekleştiği üzerine yorum yapan herkesin! Toplumun korumak yerine suçlama yaklaşımı kadınların hayatlarını hiç  mi hiç kolaylaştırmıyor.

Kadın, görünmez bir canlı. Toplumun ondan beklediği davranışlar: kendisini eve kapatmak, konuşmamak, gülmemek, çocuk doğurmak, anne olmak ama çocuğun terbiyesini verme görevini babaya bırakmak, aile reisinin sözünden çıkmamak, bazı durumlarda çalışmak ama az kazanmak, sokağa çıktığında erkekleri tahrik etmeyecek şekilde kendisini saklamak, gece dışarıya çıkmamak…

Kadın toplumda görünür olmadığı sürece kadınların erkekler tarafından yazılmış kaderi değişmeyecek.

Bisiklet, Özgürleşmek İçin Bir Araçtır

200 yıl önce icat edilen bisiklet, ilk yıllarda erkekler için bir dinlenme ve keyif aracıyken, kadınların özgürleşmesinde önemli bir araç oldu. Kadınlar, bisiklet sayesinde tabuları yıktı. Bisiklet, kadınlara tek başına bir yerden bir yere gitme özgürlüğü verirken aynı zamanda kıyafet konusunda bir reformu beraberinde getirdi; kadınlar kabarık etek ve korseyi terk edip pantolon giymeye başladı.

Kadınlar bisiklet sayesinde sadece hareket özgürlüğü, cesaret değil aynı zamanda kendine güven kazanıp bir çok konuda bağımsız hareket etmeye başladılar. Bisikletle gelen özgürlük, kadınlara eğitim ve iş imkanlarına erişim sunarken politik olarak da aktif olmalarını sağladı. Pantolon giyen kadınlar, seçme ve seçilme hakkı için sokağa çıktılar.

Bisiklet, 200 yaşında ancak biz onun sokaktaki var olma hakkı için hala mücadele veriyoruz. Otomobil odaklı tasarlanan şehirlerin yöneticilerinin ataerkil düşünce şekline sahip olduğunu söylersem ileri gitmiş olmam herhalde. Bir şehrin sokakları ne kadar demokratik ve eşit tasarlanırsa, o şehirdeki bisiklet kullanan kadınların da erkekler kadar çok olduğunu görebiliriz (bakınız Amsterdam, Kopenhag).

Sokaklardaki eşitlik, kadınlara da toplumda görünür olma imkanı verecek. Kişisel haklarının bilincinde olan kadınlar ise toplumun ilerlemesi ve gelişmesi için katkı sunma fırsatı bulacak.

Bisiklet ve Kadın

Haziran ayında Hollanda’da yapılan bisiklet zirvesi,  Velo-City Konferansı‘nda konuşmacı olarak katıldığım “Bisiklet ve Toplumsal Cinsiyet” panelinde tam olarak da bu konuya değindim.

Ben bir bisiklet kullanıcısıyım. Bisikletle hareket etmeyi tercih etmemin nedeni ulaşım için kimseye bağımlı olmak zorunda olmamam. Bisiklet bana herşeyden ve herkesten bağımsız olma imkanı veriyor. Yaşadığım yerde daha çok kadını benim gibi bağımsız olmaya nasıl ikna edebilirim sorusunun cevabına ulaşmak üzere 2013 yılında ilk kez Velo-City konferasına katıldım. Viyana’da dört gün süren program boyunca onlarca başarı proje ve kampanyayı tanıma şansım oldu. Kadınların hikayeleri inanılmaz umut veriyordu. Güney Amerika’dan Andrea’nın kendi şehrinde uyguladığı “reçete”yi İzmir’de denemek için sabırsızlanıyordum: Bir şehirde kadınlar bisiklete binerse, tüm şehir onun peşinden gider.

Sevgili komşum Sema Gür, bir pazar öğleden sonra “hadi gel, süslü püslü bisiklete binelim” dediğinde bir an bile tereddüt etmeden kabul ettim. 2013 yılında ilk Süslü Kadınlar Bisiklet Turu İzmir’de 300 kadınla yapıldı. Erkeklerin bisiklete binerken “onu giyme bunu giy, öyle olmaz böyle olur” söylemlerine tepki olarak “biz bisiklete istediğimiz gibi bineceğiz” etkinliği muhteşem geçti.

Takip eden yıllarda İstanbul, Ankara gibi büyük şehirler ve Marmaris, Bodrum gibi ilçeler bu harekete katıldı. Kadınların hayatlarına müdahale arttıkça, Süslü Kadınlar Bisiklet Turu katılımcı sayısı artıyordu. Kadına “yüksek sesle gülme, sokağa çıkma, şort giyme” dendikçe bisikletli kadın sayısı çoğaldı.

Kadınlar, bisikletin toplumda görünür olma aracı olduğunu keşfetmişlerdi ve artık sadece senede bir gün Süslü Kadınlar Bisiklet Turu etkinliğinde değil yılın geri kalanında arkadaşları, komşuları, çocukları ile sürüş yapıyorlardı. Süslü Kadınlar, bisikletin hayatlarına kattığı dönüşüm ve değişimi başka kadınlara yaymaya başladılar. Gönüllü olarak, hiçbir karşılık beklemeden.

8 dakikanızı ayırıp, kadınların “gülümseyen protesto”sunun hikayesini izleyebilirsiniz. Videonun sağ alt köşesinde “cc” ye tıklayarak Türkçe altyazı ekleyebilirsiniz.

*Pınar Pinzuti tarafından kaleme alınan yazı, kendi izniyle blogundan alınmıştır.

The post Bisiklet ve Kadınların Toplumda Görünür Olması appeared first on Sivil Sayfalar.

Velo-city 2017, 13-16 Haziran arasında, Hollanda’nın Nijmegen şehrinde yapıldı. Konferansta 100’den fazla oturum, 200’ü aşkın konuşmacı yer aldı. Yaklaşık 40 ülkeden ve tüm kıtalardan gelen konuşmacı ve izleyiciler bisikletin ulaşım, şehrin paylaşımı, dezavantajlıların katılımı, ayrımcılık, toplumsal cinsiyet, teknolojiyle entegrasyon, altyapı, karar vericilerin rolleri ve tutumları gibi pek çok boyutunu tartışma ve birbirlerinin tecrübelerini dinleme fırsatını buldu. Konferans, konusuna da uygun olarak sadece kapalı salon tartışmalarından ibaret olmadı. Hollanda’nın Amsterdam, Nijmegen, Arnhem, Groesbeek şehirlerine yapılan saha ziyaretleri ile oldukça zengin bir içerik sundu.

Bisiklet dünyası için Hollanda, devrimini tamamlamış ülke olarak görülüyor. “Hollanda tecrübesi” olarak adlandırılan bu durumu, yani işe, okula, alışverişe bisikletle gidip gelmeyi nasıl yüzde50’nin üzerine çıkardıklarını anlamak için derin gözlemler ve analizler yapılıyor. Katılımcılar, konferansın saha gezilerinde hem bu durumu gözlemlediler hem de bisikletin trenler ve metrolar başta olmak üzere toplu taşımaya nasıl başarıyla entegre olduğunu görme fırsatı buldular. Konferans katılımcıları arasında Türkiye’den bisiklet odaklı sivil toplum kuruluşlarının temsilcileri, İstanbul belediyesinin temsilcileri ve bisiklet aktivistleri vardı. Türkiye’den katılan Seçil Öznur Yakan ve Pınar Pinzuti “Bisiklet ve Toplumsal Cinsiyet” konulu bir oturumda Türkiye’de bisikletli kadın olma tecrübelerini anlattıkları birer konuşma yaptılar.

Pınar Pinzuti, yazdığı ‘Bisikletizm’ blogu binlerce kişi tarafından takip edilen, ayda 30 bin üzerinde okunan yazılar yazan, uzun süre İzmir’de yaşadıktan sonra şimdi hayatını İtalya’nın Milano kentinde sürdüren bir bisiklet aktivisti ve kanaat önderi. Seçil Öznur Yakan ise Bisikletli Kadın İnisiyatifi’nin kurucularından. Uzun süredir hem bir bisiklet aktivisti olarak konuya katkıda bulunuyor hem de mühendis olarak çalıştığı özel sektörden vazgeçerek bisiklet sektörüne yatırım yapan bir girişimci olarak hayatını sürdürüyor.

Her ikisi de uzun süredir Velo-city konferanslarını izleyen bisiklet aktivistleri. Bu yıl ise yalnızca katılımcı olarak değil konuşmacı olarak da konferansın bir parçası oldular. Konuşmacı oldukları oturumda bisikletli kadınların, ayrımcılıkla mücadelede, kamusal alana eşit yurttaşlar olarak katılmada, kadının güçlenmesinde nasıl bir rol oynadıklarını, bisiklet dünyasının erkek suretini nasıl değiştirdiklerini anlattılar. Konferans tecrübelerini ve Türkiye’de bisikletli kadın olmaya dair yaptıkları konuşmaları kaleme alacakları yazılardan okuyacağız. Biz Pınar ve Seçil ile konferansın neleri tartıştığını ve Türkiye’ye ne mesajlar verdiğini konuştuk.

“Avrupalılar ‘bisiklet var mı yok mu’ konusunu geçmiş, bisikletli hayatımızı nasıl daha iyi hala getiririz, onu konuşuyor”

-Ben size konuşmacı olduğunuz oturumun dışındaki gözlemlerinizi sormak istiyorum.  Konferansta hangi tartışmalar öne çıktı ve bunlar önceki konferanslardan hangi açılardan farklılaştı?

Seçil Öznur Yakan: İki başlık belki. Avrupalılar (Hollanda, Danimarka başta olmak üzere) başka şeyler konuşuyorlar. Bisiklet var mı yok mu konusunu geçip, bisikletli hayatımızı nasıl daha iyi hala getiririz diyorlar. ‘E-uygulamalar’, güneş ışığı ile çalışan yollar, bisiklet otoyolları, park yerleri, turistlerin şehre adaptasyonu gibi.

Bizim henüz içinde olamadığımız diğer grup ise bisikletin çözüm olacağını görüp bu konuda çalışmaya başlamışlar. Bisiklet yolunu paylaşım sistemleri ile aynı anda yaparak, yolların kullanılır olmasını sağlıyorlar. Biz ise üçüncü gruptayız: şu kadar kilometre yol yaptık diyen grup ama bununla beraber ne bisiklet hakları konusunda halkı eğitmek var  ne de yolun kalitesine/kullanılabilirliğine dikkat etmek.

Diğer başlık ise, bisikletin aslına dönmek… Şehri daha insan yapmak. Bütün bu altyapı, teknoloji dışında, bisikleti ülkenin kültürü haline getirmek. Bir oturumda şöyle dendi: “Bisiklet sürmek, Hollandalılar’ın DNA’sında yok. Hollanda kültürünün DNA’sının bir parçası.” İçten içe hepimiz Hollandalı değil ama bu bisiklet cennetini yaratan bakış açısının bir parçası olmak istiyoruz.

Pınar Pinzuti: Velo-city, global bisiklet zirvesi olarak kabul ediliyor olsa bile aslında hareketli ulaşım şekillerine yoğunlaşan bir konferans. Bisikletin bir araçtan çok bir erişim şekli olarak görülmesi benim en çok beğendiğim yanlarından birisi. Bisiklet, sadece bir bisiklet değildir söyleminin altı sık sık çizilir. Çünkü bisiklet dendiğinde aslında onu kullanan insandan bahsedilir. Dolayısıyla tüm konuların çıkış noktası insandır.

2013 yılında Velo-city konferansında Münih, Zürih ve Viyana Belediye Başkanları şehirlerindeki bisiklet yolu toplam kilometresi ve bisiklet kullanım oranı ile birbirleri ile yarışırken, bu yıl Velo-city konferansında kamusal alanın demokratik ve eşit paylaşımı konuşuldu.  Bilgisayar başında harita üzerinde yaşam ve ulaşım alanı tasarlamak yerine gözlem ve ölçün teknikleri kullanarak yapılan tasarımların kullanıcı odaklı olduğu, bir çözümün kalıcı olarak kullanılmaya başlamadan önce mutlaka kullanıcı deneyiminin değerlendirilmesi gerektiği belirtildi. Global liderlerin vizyonlarının lokal çözümlerle hayata geçirilmesi ise gezegenin geleceği için yadsınamaz bir zorunluluk.

“Bisikletin değil “bisiklet kullanıcısının” ihtiyaçlarını karşılayacak tasarım, yatırım ve iletişim”

-Bu konferansta akıllı teknolojiler, e-bisikletler, paylaşım sistemleri kendini fazlasıyla göstermiş durumda. Ne dersiniz, bisiklet dünyasında yeni bir dönem mi açılıyor?

Pınar Pinzuti: Velo-city, aktif ulaşım şekli olan, yaya ve bisiklete odaklı bir konferans. Her geçen gün kalabalıklaşan metropoller, iklim değişikliği ve kısıtlı doğal kaynaklar şehirleri daha akıllı yönetmeyi gerektiriyor. Teknolojik gelişmeler bize inovatif çözümler sunuyor. Kaynakların verimli kullanımı için farklı alternatifler geliştiriliyor.

Bisikletin değil “bisiklet kullanıcısının” ihtiyaçlarını karşılayacak tasarım, yatırım ve iletişimin toplumda davranış değişikliğini beraberinde getireceğini anladık. Şehirlerin hedeflerinin çocukların ve yaşlıların hareket özgürlüğünün olduğu yaşam olarak tasarlanması olduğunu anladık.

‘E-bike’, kargo bisiklet, katlanır bisikletler farklı ihtiyaçları karşılayacak araçlar olarak sık sık gündeme geldi. Ülkemizde son bir yılda dağıtılan yüz binlerce bedava bisikletin verimli bir hareketlilik çözümü ve teşviki olmadığını konferans sırasında yeniden anladım. Bisiklet paylaşım sistemlerinin akıllı telefon uygulaması ile birleştiğinde hayatı kolaylaştıran bir ulaşım çözümü olduğunu Velo-city Konferansı süresince deneyimledik. Dilediğimiz noktadan aldığımız bisikleti işimiz bittiğinde istasyonlara bağımlı olmadan dilediğimiz yerde bıraktık. Serbest dolaşıma sunulan bisikletler ihtiyacı karşıladı ve bir şeyi kullanmak için ona sahip olmak zorunda olmadığımızı gösterdi.

Seçil Öznur Yakan: Dünya değişiyor, insanların ihtiyaçları da. Buna bağlı olarak yönetim tarzları da değişmeli. Belediye sadece çöp toplamakla yetinemez artık, çöpü geri dönüştürmeli de. Şehir, artık insanların toplandığı yerler değil. Bir şehir içinde binlercesi var. Belki de her insan kendi içinde bir şehir. Hepsinin ihtiyacı nasıl karşılanacak? İki teker yetmiyor. İki teker yanına bir çocuk koltuğu, römork, kargo aparatı, elektrik, engelli bisikleti vs. gerekiyor. Bisikletlilerin soruları da değişiyor: Hangi bisikletimle güne başlasam, yolum, park yerim, beni yönlendirecek uygulamalar neler vs.

“Otomobil odaklı tasarlanmış şehirler insan dostu olamaz, otomobil kullanıcısının sosyalleşme anı ise otopark değnekçisi ile selamlaştığı andan öteye gidemez”

-Kimler buluştu konferansta, hangi profilden ve sektörden katılımcılar vardı?

Pınar Pinzuti: Velo-city konferansında ulaşım üzerine çalışan herkes için bilgi ve deneyim vardı. Belediye başkanları arasında yapılan oturumlar, politikacılar ile düzenlenen tartışmalar, STK’ların kampanyaları, özel sektörün sunduğu çözümler faydalıydı. Benim en çok beğendiğim oturumlar ise bir politikacının veya belediye başkanının “bizim pozisyonumuzdaki insanları şu yolları kullanarak bisikletli ulaşıma para ayırmaya ikna edebilirsiniz” diyerek yol göstermeleriydi. 40 ülkeden gelen sivil toplum gönüllüleri toplum için yaptıkları farkındalık çalışmalarını ve yerel yönetime kendilerini nasıl fark ettirdiklerini aktardılar. Deneyim paylaşımı çok değerliydi.

Şehirler insanların birleştiği yerler sokaklar ise buluşma noktalarıydı. Türkiye’de şehirlerimiz insanların birbirlerinden uzaklaştıkları yerler haline geliyor. Yüksek apartmanlar, şehrin ortasından geçen üç şeritli yollar, yoldaki bariyerler, kaldırımsız sokaklar, adım başı park etmiş otomobiller insanların bir araya gelmesinin önündeki engeller. Görmediğiniz insanlar bir süre sonra yabancılara dönüşür. Otomobil odaklı tasarlanmış şehirler insan dostu olamaz, otomobil kullanıcısının sosyalleşme anı ise otopark değnekçisi ile selamlaştığı andan öteye gidemez.

“Türkiye direnmeyi bırakmalı. Bisiklet dağıtmak ve de kalitesiz yollar yapmakla olmuyor, planların içine girmeli ve okullarda öğretilmeye başlanmalı.” 

-Peki, Velo-city konferansı Türkiye’ye ne mesajlar verdi sizce?

Seçil Öznur Yakan: Konferans, Türkiye’ye de dünyaya da şu mesajı verdi bence: “Bisikletli yaşam, çevre ve sağlık yanında ekonomidir de” Bundan kaçış yok. Türkiye de direnmeyi bırakmalı artık. Bisiklet dağıtmak ve de kalitesiz yollar yapmakla olmuyor bu. Planların içine girmeli ve okullarda öğretilmeye başlanmalı.

Pınar Pinzuti: Bisiklet, şehirlerimizin en önemli sorunlarının çözümü. Sadece bir ulaşım şekli değil, aynı zamanda sağlıklı olmanın ve kaynak tasarrufunun da bir yolu. Ülkemizde bir an önce insan odaklı şehir ve ulaşım planlanmalı. Bisiklete binen herkes bisiklet üstünde kendisini özgür hissettiğini söyler. Ancak ne yazık ki ülkemizde herkes bisiklete binme özgürlüğüne sahip değil.

Velo-city 2018 yılında Rio’da yapılacak. Güney Amerika ülkeleri deneyimlerini paylaşacaklar. Umarım Türkiye’den politikacılarımızı, yerel yönetim temsilcilerimizi orada görebiliriz.

Ana görsel: Terminal2

The post “Bisiklet Dağıtmak ve Kalitesiz yollar Yapmakla Bisikletli Hayata Geçilemiyor” appeared first on Sivil Sayfalar.

Konferansa katılan 40 ülkeden 260 konuşmacı arasında Süslü Kadınlar Bisiklet Turu’nu anlatmak üzere Pınar Pinzuti de vardı.

15 Haziran Perşembe günü Cycling and Gender başlıklı oturumda Türkiye’deki kadın bisiklet hareketini, Sema Gür’ün bu etkinliği nasıl başlattığını, senede bir kez yapılan turun amaçlarını ve yılın geri kalan kısmında neler olup bittiğini anlattı.

Pınar Pinzuti’nin konuşmasını izleyebilirsiniz;

Konuşmayı Türkçe alt yazılı olarak dinlemek için Youtube alt yazı ayarlarını düzenleyebilirsiniz.

Ana görsel: Bisikletizm

Kaynak: Süslü Kadınlar

The post Türkiyeli Kadınlar Velo-City Konferansı’nda: “Bisiklet Sürmek Toplumda Görünmek İçin Güçlü Bir Araç” appeared first on Sivil Sayfalar.

80’den fazla ülkeden akademisyen, sivil toplum örgütü ve yerel yönetimin katıldığı, bisiklet odağında yaşanabilir şehirler için yapılan ve yapılabileceklerin tartışıldığı dünyanın en önemli buluşmalarından biri olan Velo-City 2017 Konferansı’nın açılışını Hollanda Kralı yaptı. Seçil Öznur, bugün saat 15.30’daki “Cycling and Gender – Stories of Empowerment” başlıklı panelin Pinar Pinzuti ile birlikte konuşmacıları arasında.

The post Türkiye’den Bisikletli Kadınlar Velo-city-conference’da! appeared first on Sivil Sayfalar.

Tülin Çalışkan: İzmirlilerin alışverişe, işe, gezmeye, bisikletle gittiğini gözlemliyorduk. İzmirliler bisiklet turları düzenliyor, bisikleti sadece spor amaçlı değil aynı zamanda gerçek bir ulaşım aracı olarak kullanıyorlar. Bu nedenle günlük hayatlarına bisikleti dahil eden İzmirlilerin önemli bir ihtiyacı da bisiklet parkı. Biz de mekanımızın önüne kendi kurum aracımızı park etmek yerine 11 bisikletliyi ağırlayacak bir bisiklet parkı yapmaya karar verdik. Bu parkı yapmaya karar verdiğimizde İzmir’den bisiklet aktivisti Pınar Pinzuti ve Sema Gür ile iletişime geçtik.

Pınar Pinzuti: Gestin Cafe’nin tatlı sahibesi Tülin Hanım, bahar aylarında beni arayıp giriş kapıları önünde bulunan alana bir bisiklet park yeri koymak istediklerini söyledi. “Kamu” alanına yerleştirecek ve yine kamuya hizmet verecek bu bisiklet park yeri fikri beni çok sevindirdi ve uzun soluklu bir çözüme örnek olması adına Büyükşehir Belediyesi’ne hemen bilgi verdim.
“Alsancak’ta bulunan mekanlardan talep gelmesi durumunda bir çok farklı noktaya belediyenin standartlarını belirlediği, kentin dokusuna uygun şık bisiklet park yerleri koyulsa” dedim…
Cevap yok.
Tülin Hanım sabırla belediyenin bir çözüm sunmasını bekledi ama aynı sabrı kafesinin girişini kapatan otomobiller için göstermeye de hiç niyeti yoktu. Bir bisiklet park yeri yaptırdı ve kafenin önüne yerleştirdi. Park yerini gören bir de kamera koyarak, güvenliğini sağladı. Kafede çalışan herkes, müşterilerin bisikletlerine dikkat ediyordu.

Cyclists are welcome, bicycles can feel at home #bicyclefriendly #gestincafe

Bisikletizm (@pinarpinzuti) tarafından paylaşılan bir fotoğraf (28 Haz 2016, 10:23 PDT)

Aradan birkaç hafta geçtikten sonra hiç de hoş olmayan haberlerle zabıta geldi “48 saat içinde bu park yerini sökün, yoksa biz sökeceğiz”.
Bir vatandaş belediyeye yazılı şikayet dilekçesi göndermiş. Bisiklet park yeri istemiyormuş. Zabıta bisiklet park yerini sökecek, boşalmış alanın fotoğrafını çekecek ve vatandaşa “sorun çözümlendi, ilginiz için teşekkür ederiz” diye yazılı dönüş yapacakmış. Ben de Facebook sayfamda işletmenin kendi imkanları ile çözüm bulduğu sorunu anlattım. Duyuru Facebook ve Twitter kanalları üzerinden dağıtıldı, herkes tepkisini koyuyordu. Diğer işletmelere hatta belediyeye örnek olacak bu girişimin yerle bir edilmesine izin vermemeliydik.

Tülin Çalışkan: Bir vatandaşın yaptığımız bisiklet park yerini şikayet etmesi üzerine park yerimiz bisikletli ulaşımı kullanan ve destekleyen onbinlerce insanın ilgi odağı oldu. Eylem ve haber yapmak isteyenler oldu. iyi niyetli her türlü girişime, ilgi gösteren tüm İzmirlilere defalarca teşekkür ettik. Tüm arayan, gelen, ilgi gösteren, bu meseleye sahip çıkan arkadaşlara söylediğimiz gibi;‘’evet biz bisiklet dostu bir mekan olarak sivil bir girişim başlattık. Kendi insiyatifimizi kullandık. Ancak bu meseleyi diyalog yolu ile çözmek istiyoruz. Haber olacaksa da olumlu bir sonucu duyurmak istiyoruz.’’ dedik.

Pınar Pinzuti: Gestin Cafe’ye verilen 48 saatlik sürenin sonuna geliyorduk. Bisiklet grupları “eylem yapalım, sökmelerine izin vermeyelim” demeye başlamışlardı. İzmir Bisiklet Derneği Kurucu Başkanı Mustafa Karakuş hemen Konak Belediyesi’ne giderek “bisikletin başkenti olma iddiasında olan bir şehrin bu gibi durumlarda çözüme yönelik hareket etmesi gerektiğini” hatırlattı. Tamam işte. Neden belediyeden cevap alamadığımız belli oldu. Belediye çözümün ne olduğunu bilmiyordu. O zaman biz bildiklerimizi anlatabilirdik. Bisiklet Derneği tarafından hazırlanan bisiklet park yeri teknik çizimleri belediye ile paylaşıldı. Ben de Milano, Kopenhag ve Paris’te gördüğüm basit ama çok amaçlı kullanılabilen bisiklet park yeri fotoğraf ve tasarımlarını ilettim.

Verilen 48 saat doldu.
Elim telefonda Tülin Hanım’dan haber bekliyorum.

Tülin Çalışkan: Taleplerdeki ısrar, doğru diyaloglar ve bisikletli ulaşımı destekleyen bir belediye anlayışı ile sonuca ulaştık. Görüşmelerimizde bize olumlu haberi Konak Belediye Başkan Yardımcısı Sayın Eser Atak Twitter’dan bizzat duyurdu. Bisiklet parkımız kaldırılmayacaktı.

@bisiklet_izm şikayet üzerine zabıta md görevini yapmış. şikayetçiye bisiklet park yerinin uygun olduğu ve kaldırılmayacağı yanıtı veriliyor

— Eser Atak (@eseratak) 14 Temmuz 2016

“İzmir’in her geçen gün daha yaşanır, insana, çocuğa, bisikletliye duyarlı bir kent olma yolundaki gelişimi sevindirici.” Tülin Çalışkan

“Kamu kurumları, kentte yaşayanların ihtiyaçlarını göremediğinde, çözüm sunmalarını olanaksız hale getiriyor. STK ve aktivistler, ihtiyaçlarını yetkililere iletmekten pes etmemeli ve ihtiyaç listesi ile birlikte çözümleri de sunmalı.” Pınar Pinzuti

The post Bisiklet dostu kentlere doğru İzmir’den bisiklet park yeri hikayesi appeared first on Sivil Sayfalar.