Panelin ilk bölümünde Şiddetsiz Erkeklik Atölyeleri proje ekibinin hazırladığı Şiddetsiz Erkeklik Atölyeleri El Kitabı el kitabı ele alınacak. Daha sonra AÇEV, HeForShe ve UNDP Türkiye İyi Niyet Elçisi Mert Fırat, kendi yürüttükleri çalışmalardan bahsedecekler.

Tarih: 09 Mart 2021 Salı, 15:30-17:40

Başvuru

Zoom kayıt linkine buradan ulaşabilirsiniz.

Ayrıca, paneli EEİİ  YouTube hesabından da izleyebilirsiniz.

The post “Cinsiyet Eşitsizliğine Erkeklerin Müdahalesi: Neler Yapılabilir?” Paneline Davetlisiniz appeared first on Sivil Sayfalar.

Gelecekten duyulan endişe, risklerin artması ve risklerin bertaraf edilmesinden, giderilmesinden artık tamamen kişilerin kendisinin sorumlu hale gelmesi, kalıcı bağların kaybı gibi toplumsal hayatı dönüştüren kimi önemli gelişmelerin yarattığı kalıcı tedirginlik hali diyebilirim.

Şiddet, aidiyet ve siyaset üzerinden tedirginlik çağını yorumlama sebebiniz neydi? Bu perspektifte Türkiye’nin yeri nasıl görünüyor?

Kitapta tam olarak Türkiye üzerinden bir tartışma yürütmüyorum. Kuşkusuz Türkiye de geniş dünyanın bir parçası ve orada olan değişimler Türkiye’yi de etkiliyor. Her ülkenin kendine özgü koşulları var. Her şey birebir aynı yaşanmıyor yani. Çünkü kurumlar farklı, hissedilen, algılanan tehditler farklı, bu tehditlere yönelik bireysel ya da toplumsal güvenceler farklı… Dolayısıyla ben Türkiye’den ziyade bu kitapta büyük oranda daha küresel bir dönüşümün izini sürmeye çalışıyorum. Ama zaman zaman Türkiye izdüşümlerini de tartışıyorum. Türkiye savaşın dönüşümünü, mülteciler meselesi üzerinden en yakından yaşayan bir yer. Yine otoriterizmin yükselişini doğrudan deneyimleyerek yaşayan ülkelerden. Ama benim kitapta yapmak istediğim şeylerden birisi; bütün bunların bizlere özgü bir şey olmadığını, toplumsal dönüşüm burada, bu ülkede kendine özgü biçimleriyle tezahür etse de daha büyük eğilimin bir sonucu olarak yaşandığını göstermekti. Aidiyet biçimlerimizin nasıl değiştiğini, siyasetin yapılış biçiminin nasıl değiştiğini ve şiddetin nasıl dönüştüğünü anlatmaya çalıştım. Dolayısıyla bu üç dönüşümü ve bu üç dönüşümün birbiriyle olan ilişkisine odaklanmak istedim.

Korku güvensizlik ülkeyle kurulan aidiyet ilişkilerini nasıl etkiliyor?

Toplumsal eşitsizliğin en önemli belirleyicilerinden birisi aslında hareket haline geldi. Bir diğer deyişle kişisel yasam şansımızı belirleyen önemli değişken hareket edebilme imkânı ve hız. Tabi hareketlilik herkese açık olan bir imkân değil. Doğrudan sınıfsal pozisyonsunuzla ilgili. Ama öte yandan karşılaştığın riskleri örneğin yükselen otoriterizmin, iş kaybını, güvencesizliği vs. bertaraf etmenin en önemli yollarından birisi de hareketlilik. Küresel olarak hareket edebileceğin başka ülkelerin pasaportuna sahip olmak, başka vatandaşlıklara sahip olmak, başka ülkelerde oturma izni almak ülkeye karşı duyduğun korku ve güvencesizliğe karşı bir tur sigorta gibi. Sadece bir sigorta değil aynı zamanda bir statüde. Bu öyle bir sigorta ki kanımca siyasetin yapılagelişini de doğrudan değiştiriyor.

Kitapta vatandaşlıktan çıkabilen ve kalan vatandaşlar saptamaları var, siyaseti değiştiren mekanizma bu diyebilir miyiz?

Büyük toplumsal dönüşümler geçiren ülkelerde aslında o toplumsal dönüşümlerin kişisel hayatlarımızda yaratabileceği sonuçları bertaraf etmenin önemli yollarından birisi de ülkeden çıkmak haline gelmiş durumda gibi. Burada önemli olan bu mekanizmanın karşı karşıya kaldığın gerçek güvensizliklerle, doğrudan ya da o an orada olan tehditlerle ilgili olmaması. Yani burada sözünü ettiğim bu tehditleri doğrudan yasayan insanlar değiller. Daha ziyade bu duruma olası tehditler üzerinden yapılan bir gelecek planlamasıyla ilgili hale gelmesi. Tıpkı devletlerin önleyici güvenliğe kayması gibi, kişilerde önleyici güvenliğe kaymış durumda. Yani mesela Türkiye’de bir sürü şey değişiyor ama bunlar olurken bunların etkilerini çok doğrudan hissetmeyen bir sürü insan var. Devletin baskıcı aygıtıyla karşı karşıya bununla doğrudan karşı karşıya kalan insanları bir yana bırakıyorum, onların hikayesi bambaşka. Pek çok insan içinde bulunduğu ülkeyi değiştirmek yerine yaşadığı ülkeyi değiştirmeyi tercih ediyor. Biraz evvel söylediğim gibi çok sınıfsal bir tutum da. Örneğin bu gruplara “çıkış seçkinleri” diyenler var. Yani başka bir ülkenin pasaportunu almak, başka bir ülkede oturum izni almak onlar için çok önemli. Kendileri için bunu yapamıyorlarsa bile çocukları için bunu yapıyorlar. İşte çocuklarını gidip Amerika’da doğurmak, Yunanistan’da daire satın alarak, Avrupa Birliği’nde oturma izni alarak ya da başka bir şekilde vatandaşlık imkanını harekete geçirmek vs. gibi. Siyaseti itiraz ederek değiştirmek yerine, yaşadığın ülkeyi değiştirme, terk etme eğiliminden söz ediyorum burada.

Parası olan, yeteneği olan, olimpiyatlarda hızlı koşan, makale yazan, sermaye sahibi insanlara şu an dünyanın hemen her yerinde kurumsal yollarla vatandaşlık imkânı açılmış durumda. Yani popülizm ne kadar yükselse de aslında devletler ikili bir vatandaşlık tanımı yapıyor. Bir arzu edilebilenler, iki arzu edilemeyenler.

İnsanlar bir yandan hareket halinde ama devletler de özellikle popülizmin yükselmesiyle sınırlarını kapatma eğiliminde bu iki durumu nasıl yorumlarsın? Hangisi diğerini dönüştürecek?

Hangisinin hangisini dönüştüreceğini cevaplamak zor. Aşağıdan gelen bir dalga var. Yani göçmenler, mülteciler hareket ediyorlar ama bu gruplar hareket edenlerin en istenmeyen kategorisi. Dolayısıyla Avrupa’da popülist hareketlere baktığınızda o popülist hareketlerin yükselişi de bu istenmeyen grupları engellemek üzerinden gidiyor. Yani sınırları, göçmenlere, mültecilere kapatmak gibi. O noktada aslında hareket edebilenlerle hareket etmek zorunda kalanlar arasında hem yerel hem de küresel düzeyde ciddi bir gerilim var. Hareket edebilen ayrıcalıklı gruplara sınırları sonuna kadar açıyor. Örneğin mülk yoluyla vatandaşlık programları dünyanın yükselen eğilimi. Ya da ekonomik, kültürel, sosyal sermayeye sahip kişilere verilen vatandaşlıklar, biz buna olimpik vatandaşlık diyoruz literatürde. Yani parası olan, yeteneği olan, olimpiyatlarda hızlı koşan, makale yazan, sermaye sahibi insanlara şu an dünyanın hemen her yerinde kurumsal yollarla vatandaşlık imkânı açılmış durumda. Yani popülizm ne kadar yükselse de aslında devletler ikili bir vatandaşlık tanımı yapıyor. Bir arzu edilebilenler, iki arzu edilemeyenler.

Arzu edilmeyenler için sınırlar yükseltiliyor değil mi?…

Evet, popülizmin yükselme nedenlerinden biri arzu edilmeyenlerin hareketi… Yani göçmenlerin, altta kalanların, yoksulların, şiddetten kaçanların hareketini sınırlama arzusu. Devletlerin bütün ulusal sınırlarını açık tuttuğu gruplar var. Sınırlarını ise arzu edilmeyen gruplar için kapalı tutuyor. Popülizm de tam bunu yapıyor. O aradaki sınırı keskinleştirerek; kime o sınırın açık olduğunu yeniden tanımlamaya çalışıyor ve kime kapalı olduğunu. Bu büyük bir küresel eşitsizlik… Artık o eşitsizliğin ulusal bir eşitsizlik olmadığını yani aynı zamanda küresel bir yapılaşma süreciyle de karşı karşıya geldiğimizi gösteriyor. Bazı insanlar çok kolay bir biçimde dünyanın her yerine gidebilir, yaşayabilir, çalışabilirken ve bu hakka kurumsal yollarla sahip olabilirken bazı insanların şiddetten kaçması duvarlarla engellenmeye çalışılıyor. O hareketin sınırlanması anlamındaki ikilik önemli eşitsizlik mekanizmalarından birisi haline gelmiş durumda. Ve bu aslında ulus ötesi bir eşitsizlik yani sadece ulusal sınırlar çevresinde belirlenen bir eşitsizlik değil ama ulusal olarak sahip olduğunuz imkanların sizin küresel sınıflarda nereye oturacağınızı belirlediği bir eşitsizlik.

Güvencesizliğin dereceleri, siyasal rejimlerin kurumların gücüne, ülkenin geçmişine kültürüne, sivil toplumun gücüne bağlı olarak kesinlikle değişiyor.

Kitapta belirsizliklerin artmasıyla insanların kendini güvende hissetmeme duygusunun arttığı vurgulanıyor. Bu konuda küresel ölçekte insanların kendilerine yaptıkları yatırımlardan bahsediliyor. Türkiye için durum nedir, bu anlamda dayanışma ağları kurulabildi mi?

Türkiye’deki meselenin kendine özgünlüğü, çarpıcılığı ya da korkunçluğu aslında devletin bu güvencesizlikte temel bir aktör haline gelmiş olmasıyla ilgili. Keyfiyetin yükselmiş hukukun kaybolmuş olmasıyla ilgili. Kapitalizmin en önemli ilkelerinden olan mülkiyet hakkının bile artık bir güvence olmaktan çıkmış olmasıyla ilgili. Yani bırakın isinizi kaybetmeyi aynı zamanda sermaye sahipleri için de Türkiye’ye baktığımızda vergiyle malının elinden alınması, mülkiyet hakkının kaybolması gibi devlet aygıtı üzerinden büyük bir güvencesizlik söz konusu. Dolayısıyla bu güvencesizliğin dereceleri, siyasal rejimlerin kurumların gücüne, ülkenin geçmişine kültürüne, sivil toplumun gücüne bağlı olarak kesinlikle değişiyor. Sosyal devletin hangi mekanizmalarla ilerlediği, devlet aygıtının hangi keyfiyet ilişkileri üzerinden yeniden kurgulandığı ve hangi güvencesizlikleri tetiklediğini anlamak önemli bir konu.  Dayanışma ağlarına gelince. Bunların önemini hiç küçümsemiyorum ama başkasının iyi niyetine, yardıma devam etmesine bağlı mekanizmalar iyi hissettirse de yetersiz her zaman. Güvende hissetme toplumsal olarak düzenlenmeli. Yani hala ekmeğimiz aslanın ağzında olmaya, hayatınız, geleceğiniz, hapse girip girmeyeceğiniz bir keyfiyetin sonucunda belirlenmeye devam ettiğine göre, dayanışmanın endişeyi azaltıcı bir şey olduğunu söylemem çok mümkün gözükmüyor ama tabii ki olması gerekiyor ve olmamasından her zaman daha iyi.

Ülkelere göre değişiklik gösterse de küresel krizlerden bahsediyoruz. Kitabın son bölümünde bu krizlere karşı küresel hareket etme biçimlerinin ortaya çıkması gerektiğinden söz ediyorsunuz böyle bir ihtimal var mı? 

İklim krizi üzerinden aslında taleplerin ne kadar artık küresel olması gerektiğini ve dünyanın karşı karşıya kaldığı sorunların aslında küresel kimlikler ve küresel talepler oluşturulmadan aslında mümkün olmadığı bir döneme geldiğimizi söylüyorum. Ama öte yandan küresel birlikteliklerin altını oyacak; milli ve yerli olana geri dönüş bir talep eden siyasi hareketlerin yükselişte olduğunu da görüyoruz. Karşı karşıya kaldığımız şeyle başa çıkmanın yolu, yerel kimliğin korunduğu bir evrensellikten geçiyor. Çünkü bir sürü yerel sorunla da karşı karşıyayız. Yerel kimliğin evrensellikle birleşmesi, küresel sorunlara odaklı yerel siyasi perspektife sahip olmak gerekiyor. Sadece iklim kriziyle ilişkili değil, küresel epidemikler, açlık, küresel eşitsizliğin artması, yapay zekanın emeği lüzumsuzlaştırması gibi bütün dünyada aynı anda yeni türde kayıplar ya da eşitsizlikler yaratan süreçlerle de ilişkili bu söylediğim… Dolayısıyla ortak bir siyasi hattın önemli olduğunu düşünüyorum.

Bu ortak yazgı birlikte hareket etmeyi sağlayacak mı?

Eskisi gibi kolay değil. Ulusal düzeyde araçlar azalmış, küresel düzeyde araçlar henüz icat edilmemiş durumda. Örneğin ulusal devlet aygıtını kontrol ediyor olmanız kendi siyasi programınız uygulayabilme imkânı vermiyor artık size. Birçok açıdan vermiyor, örneğin sermayeyi vergilendirmek eskisinden çok daha zor. Devletin eşitsizliği azaltacak ya da iklim krizini giderecek kamusal kaynaklara yatırım yapabilmesinin en önemli araçlarından birisi aslında vergi. Sermayeyi vergilendirdiğiniz anda gidiyor. Devletin mesela vergi üzerindeki gücünü,

kontrolünü giderek daha fazla kaybettiği bir donemde, verginin bile bir küresel talep haline gelmesi gerekiyor. Ya da diyelim ki emeğin lüzumsuzlaşması meselesinde kapitalizmin ürettiklerini satacak kitlenin artık ortadan kalkması, yoksulluğun işsizliğin bir norm haline gelmesi durumunda yine küresel olarak iş saatlerinin azalmasıyla çözüm mümkün. Ama sermayenin, üretimin hızla hareket ettiği bir dünyada ulusal devletlerin bunu yapması da çok zor. Dolayısıyla bunun da küresel olarak düzenlenmesi gerekiyor. Yani ulusal devletlerin elindeki popülist hükümetler de dahil bir zamanlar olan araçlar artık yok. Dolayısıyla siz ne kadar ulusal düzeyde ilerici bir gündeme sahip olursanız olun bu bir küresel paletle birleşmediği, bir küresel düzenlemeye tabi olmadığı oranda yapabilecekleriniz sınırlı. O yüzden de mesela daha sol popülist hareketlerin seçim kazansa bile başarısız olma ihtimalleri çok yüksek. Çünkü önerdikleri şeyleri yapabilme araçları çok az, sağ popülist hareketler ise bu meseleye reaksiyoner bir biçimde karşılık verdikleri için kapatarak, göçmen almayarak, dışlayarak, günah keçileri bularak kısa dönemde onlar daha etkili bir çözüm bulmuş gibi gözüküyorlar. Ama onların da uzun dönemde bu krize çözüm bulabilme ihtimalleri yok. Bu sorunlar küresel regülasyon olmadan çözülemeyecek. Ama bunun nasıl yapılacağı, araçlarının nasıl olacağı konusu henüz inanılmaz belirsiz. Bence hâlihazırda dünyada donen kavga bu sorulara bir cevabımız olmaması ile doğrudan ilgili. Ve bu cevapları bulabilmemiz için de küresel bir harekete ihtiyaç var her düzlemde.

The post Tedirginlik Çağının Krizlerine Karşı Çıkış Yolu: <br>“Yerel Kimliğin Korunduğu Bir Evrensellik” appeared first on Sivil Sayfalar.

Program sonunda katılımcılar Özyeğin Üniversitesi Yerel ve Kırsal Kalkınma Uzmanlık Eğitimi Sertifikası’nı almaya hak kazanacaklar.

Program hakkında detaylı bilgi için tıklayınız.

Hüsnü M. Özyeğin Vakfı ve Özyeğin Üniversitesi işbirliğinde gerçekleşecek program için son başvuru tarihi 30 Ağustos 2019 Cuma!

Sorularınız için murat.bayramoglu@hmov.org ya da sila.cinar@hmov.org adresine e-posta gönderebilirsiniz.

Program Adı: Yerel ve Kırsal Kalkınma Uzmanlık Eğitimi Sertifika Programı
Tarih: 9-13 Eylül 2019
Ücret: 1.750TL (KDV Dahil)
Yer: Özyeğin Üniversitesi Çekmeköy Kampüsü

The post Yerel ve Kırsal Kalkınma Uzmanlık Eğitimi Sertifika Programı appeared first on Sivil Sayfalar.

Çalıştayda, Eleştirel Erkeklik Çalışmaları alanının Türkiye’deki gelişim sürecini ele almayı, katılımcılar arasındaki akademik işbirliği olanaklarını tartışmayı ve alandaki sorunları tüm boyutlarıyla irdelenmesi hedefleniyor. Bu çalıştayda yapılacak sunumlar arasından seçilecek olanların, 12-14 Eylül 2019’da İstanbul’da, Eleştirel Erkeklik İncelemeleri İnisiyatifi (EEİİ), Özyeğin Üniversitesi ve Research Worldwide İstanbul işbirliğinde ve Raoul Wallenberg Enstitüsü’nün desteği ile düzenlenecek olan 2. Uluslararası Erkekler ve Erkeklikler Sempozyumu’ndaki panellerde daha geniş bir dinleyici kitlesiyle buluşmasını hedefleniyor.

Yüksek lisans ve doktora öğrencileri ile doktorasını yeni almış genç araştırmacılara yönelik çalıştayda katılımcıların çalışmaları ile ilgili on dakikalık bir sunum yapmaları ve diğer katılımcıların sunumları ile ilgili tartışmalara katılarak geribildirim vermeleri bekleniyor.

Detaylı bilgi için https://www.ozyegin.edu.tr/tr/etkinlikler/6053/turkiye adresine tıklayabilirsiniz.

The post Bu Çalıştayda Erkeklikler Konuşulacak appeared first on Sivil Sayfalar.

Çalıştay, yüksek lisans ve doktora öğrencileri ile doktorasını yeni almış genç araştırmacılara yönelik olup iki bölümden oluşacak.

Her katılımcının araştırmasını ya da araştırma planını özetleyen 300 kelimelik bir özeti, 17 Mart 2019 tarihine kadar masculinitiesjournal@gmail.com adresine göndermesi beklenmektedir.

Başvurular için son tarih: 17 Mart 2019

Kabul duyurusu: 10 Nisan 2019

Çalıştay: 10-11 Mayıs 2019

Sempozyum: 12-14 Eylül 2019 http://symposium.masculinitiesjournal.org

Detaylı bilgi için tıklayınız.

İllüstrasyon: Tom Humberstone

The post Türkiye’de Erkeklik Çalışmaları: Sorunlar ve İmkanlar appeared first on Sivil Sayfalar.

Program sonunda katılımcılar Özyeğin Üniversitesi Yerel ve Kırsal Kalkınma Uzmanlık Eğitimi Sertifikası’nı almaya hak kazanacaklardır.

Sertifika programını kurumunuzun çalışanları için değerlendirmeyi düşünürseniz son başvuru 31 Ağustos 2018 Cuma günüdür.

Sorularınız için murat.bayramoglu@hmov.org adresine e-posta gönderebilirsiniz.

The post Yerel Ve Kırsal Kalkınma Uzmanlık Eğitimi Sertifika Programı appeared first on Sivil Sayfalar.

Sivil toplum çalışmalarının daha yaşanılır bir toplum çabası olduğunu hatırlatan Erkut, “Aslında insan olarak bizim de amacımız bu. Fark yaratmak, anlam yaratmak, dünyadaki refah seviyesini yükseltmek. Bu sadece bir şirkete girip çalışarak olmuyor. Sivil toplum çok değerli.  Öğrencilerin, okul hayatında sivil toplum kuruluşlarıyla tanışması gerekiyor ki mezun olduktan sonra da bu çalışmalara destek verebilsin. Yurt dışında sivil toplum alanında gönüllü çalışma yapmıyorsanız ayıplanırsınız. Fark yaratmaktan bahsettim, buna en iyi sivil toplum alan açar.  Kendi mesleğinizde yapabileceğiniz şeyler kısıtlı. Ben 17 değişik alanda bir şeyler yapmaya çalışıyorum, bunların yarısı sivil toplum. Elimden geldiğince bir şeyler yapıyorum. Sadece vermiyorum verdiğim kadarını da alıyorum. Bu çalışmalar bana çok şey kattı, katıyor. Sivil toplum çalışmaları kişisel gelişime de katkı sunuyor. Öğrencilerin bunu görmesi lazım. “ dedi.

The post Üniversite Öğrencilerine ‘Sivil Toplum Çalışmaları’ Tavsiyesi appeared first on Sivil Sayfalar.