Mart-Haziran 2021 tarihleri arasında ODTÜ’lü akademisyenler tarafından 1000 öğretmene dijital yetkinliklerini geliştirmek için, dijital vatandaşlık ve güvenlik, etkili sunum hazırlama, yaratıcılık ve görsel tasarım (infografik, video/fotoğraf oluşturma ve düzenleme), eleştirel düşünme ve ölçme & değerlendirme modüllerinden oluşan 10 haftalık bir eğitim verilecek.

I. faz eğitimlerinin ardından 1.000 öğretmenin içinden seçilecek 100 öğretmene, yine çevrimiçi olarak ODTÜ’lü akademisyenler tarafından ikinci faz eğitim verilecek.

Bu eğitimlerin ardından 100 öğretmenin öğrendiklerini okullarındaki öğrencilere aktarmaları beklenecek.

Dijital Öğretmenler Projesi’nin Amacı:

• Öğretmenlerin dijitalleşen dünyaya adım atması ve dijital yetkinlikler edinmesi.
• İkinci fazı tamamlayan öğretmenlerin en az 2.000 öğrenciye bu içerikleri aktarması.
• Öğretmen ve öğrencilerin dijital dönüşümün bir parçası haline getirilmesi.
• Farklı illerdeki öğretmenlerin aynı eğitimleri yerellerindeki öğrencilere aktararak bölgesel dijital yetkinlik eşitliğinin sağlanması
• Türkiye’deki dijital dönüşüme destek olmak

Proje İlleri

İstanbul, Ankara, İzmir, Ağrı, Aydın, Kahramanmaraş, Adana, Samsun, Gaziantep, Erzurum, Bursa, Van, Trabzon, Diyarbakır ve Konya.

Eğitim Detayları 

Proje 10 hafta boyunca devam edecek, ODTÜ’lü akademisyenler tarafından verilecek 10 senkron ve 10 asenkron dersi tamamlanması gerekiyor.

Eğitimler, bilişim teknolojilerinin eğitimde kullanımına yönelik olarak giriş seviyesinde olacak.

Başvuru için en temel düzeyde bilgisayar kullanabilmeniz yeterli.

Başvuru

Başvuru formuna buradan ulaşabilirsiniz.

Her türlü sorunuz için bilgi@dijitalogretmenler.com adresinden bilgi alabilirsiniz.

Son Başvuru Tarihi: 14 Mart 2021

The post Dijital Öğretmenler Projesi Gönüllü Öğretmenlerini Arıyor appeared first on Sivil Sayfalar.

24 ülkeden 46 üniversite yarıştı

Kampanyayı, lisans öğrencilerinden Ahmet Nakışcı, Cem Haspolat, Sena Deniz, Tufan Erdoğan, Mete Erdem, İbrahim Kayım, Mert Ak, Sedat Boynueğri, Selin Gökçe, Zeynep Irmak Ergeneci, Elif Öztürk, Sercan Temel, Aleyna Zor ve Batu Bozkürk’ten oluşan ekip yürüttü.

Finale kalan ODTÜ’lü ekip, 24 ülkeden 46 üniversitenin katıldığı yarışmada dünyanın en etkili ve en başarılı üç kampanyası arasına girdi ve ikincilik ödülünü Washington’da düzenlenen törenle aldı.

Öğrenciler, ‘Kız Başına’ projesinde ülke çapında, kadın sorunlarına duyarlı eczacılar, öğretmenler ve kuaförlere ulaştı. Kadına yönelik şiddeti, çocuk tacizini ve nefret söylemini azaltmak ve bunlara karşı farkındalık oluşturabilmek için yola çıkan gençler, evinde şiddete, sokak ortasında tacize uğrayan ve en yakındakiler tarafından istismar edilen kadın ve çocukların korunması için neler yapılması gerektiğini sitelerinde, sosyal medya hesaplarında anlattı.

Öğrenciler, projelerinde “Çaresizim, bıktım artık? Utanırım, anlatamam. Katlanmalı mıyım? Peki ya çocuklar? Bir başıma ne yaparım?” diyerek harekete geçemeyenlere “Başvuracağınız birçok kurum ve sahip olduğunuz birçok hak var” mesajı verdi.

Projede öğrenciler, sadece mağdurların değil, tüm engellemelere, baskılara rağmen hayallerinin peşinden koşup başarıya ulaşan kadınların fotoğraflarını ve ilham verici öykülerini kendi ağızlarından paylaştı.

Kaynak: Yeşil Gazete

The post ODTÜ’lülerin Şiddet Ve Nefret Söylemine Karşı Hazırladığı “Kız Başına” Projesi Dünya 2.’si Oldu appeared first on Sivil Sayfalar.

Pek çoğunuzun üniversite sıralamalarına “İlk 500’de Türkiye’den hiç üniversite yok” haberlerinden aşina olduğunuzu tahmin ediyorum. Bu haberlerin kaynağı ARWU veya ShanghaiRanking[3] olarak anılan sıralama. Hem dünyada hem de Türkiye’de üniversite sıralamaları haberlerini popüler hale getiren bu sıralama 2003 yılından beri dünyadaki en iyi üniversiteleri listelemeye çalışıyor. En eski ve bilinenlerden olduğu için ARWU hala en popüler listelerden biri. Ancak, listenin metodolojisiyle ilişkili sıkıntılar son yıllarda popülerliğini azaltmaya başladı. ARWU sadece en üst düzey üniversiteleri sıralama amacıyla oluşturulmuş bir liste olduğu için kriterleri çok daha sınırlı. Nobel ödülleri, Nature ve Science dergilerinde yayınlanan makaleler gibi kriterler sadece belli üniversiteleri öne çıkarıyor. Örnek vermek gerekirse, Harvard, Oxford gibi köklü üniversitelerin mezunları 100 yıldan fazladır Nobel ödüllerinin büyük bölümünü topladığı için, bu üniversitelerde uzun yıllar hiçbir akademik üretim olmasa bile ARWU’da en üst sıralarda olmaya devam edebilirler. Başka bir örnek ise Türkiye’den. ARWU listesinde 2007 yılından beri İstanbul Üniversitesi ilk 500’de. Sebebi ise İstanbul Üniversitesi Gazetecilik Bölümü mezunu olan Orhan Pamuk’un 2006 Nobel Edebiyat Ödülü’nü almış olması[4]. Mesela Orhan Pamuk İTÜ’deki yarım bıraktığı mimarlık eğitimini tamamlamış olsaydı İTÜ’yü de bu listede görebilirdik.

Bu tip kaygılarla son yıllarda pek çok farklı basın kuruluşu ve akademik enstitüler çeşitli listeler yayınlamaya başladılar. Bu sıralamaların hepsinin farklı hesap yöntemleri olduğu için elimizde sayısız farklı sıralama var. Hatta, akademik sıralama ve ölçüm meselesi “scientometrics” adıyla anılan, gayet nitelikli hakemli makalelere yer veren dergileri bulunan bir saygın bir akademik araştırma alanına evrilmiş durumda. Hollanda’daki Leiden Üniversitesi[5] bu alanda en kapsamlı araştırmalar yapan enstitülerden birine ev sahipliği yapıyor. Türkiye’den de hem ulusal hem de uluslararası sıralamalar yapan ODTÜ-URAP Laboratuvarı[6] bu alanda nitelikli işler ortaya koyuyor. Leiden ve URAP gibi sıralama işine daha akademik yaklaşan kurumların ölçümleri metodolojik olarak çok daha detaylı ve açıklayıcı olsa da popüler yayın organlarının sıralamaları hem geleneksel hem de sosyal medyada kendine daha çok yer buluyor.

THE listesi son yıllarda belki de en çok öne çıkan liste. Esasında, her yıl puan hesaplamasında ciddi değişiklikler yapıldığı ve sıralamaya da her yıl daha fazla üniversite dahil edildiği için THE listesinin yıllar içerisinde bir karşılaştırmasını yapmak pek mümkün değil. Yine de üniversitelere verilen puanların alt kırılımlarını inceleyerek üniversiteleri detaylıca karşılaştırmak mümkün.

Aşağıdaki tabloda Türkiye üniversitelerinin 2011 yılından beri THE sıralamasındaki yerlerini görebilirsiniz. Tabloda ilk göze çarpan sonuç üniversitelerimizin sıralamada geriye doğru gidiyor oluşu. Bunun iki temel teknik sebebi var. Birincisi değerlendirmeye alınan üniversite sayısı her yıl artıyor. Listeye yeni giren bir üniversite ölçülen alanlarda sizden daha iyiyse geriye düşmeniz kaçınılmaz. İkincisi, hesap metodundaki köklü değişiklikler. Görünen o ki yapılan değişikliklerin pek çoğu Türkiye üniversitelerinin aleyhine işlemiş. Bunlardan en çarpıcı olanı 2016 yılında yapılan değişiklik. 2015 sıralamalarına baktığımızda ODTÜ’nün 85. sıraya kadar yükseldiğini, Sabancı ve Boğaziçi’nin de ilk 200’e girmeyi başardığını görüyoruz. Ancak, 2015 yılındaki listeye yöneltilen ciddi eleştirilerden biri çok yazarlı makalelerin hesaplamadaki etkisi idi. CERN’de yapılan atom altı parçacıkların çarpıştırılması gibi büyük deneylere pek çok sayıda bilim insanı katkı veriyor. Bunların arasında Türkiye’nin önde gelen üniversitelerinden akademisyenler de bulunuyor. Bu deneylerin sonucunda yazılan birkaç bin yazarlı makaleler ciddi sayıda atıf aldığı için yazarların üniversitelerinin sıralamadaki yerine önemli katkı sağlıyordu. Bu eleştirileri dikkate alan THE, 2016 yılında 1000’den fazla yazarlı makalelerin üniversite sıralamalarında dikkate alınmayacağını açıkladı. Aynı yıl, Türkiye üniversitelerinin sıralamada birkaç yüz sıra birden gerilediğine şahit olduk.

Ancak, sadece bu tabloya bakarak Türkiye’de üniversitelerin kötüye gittiğini söyleyemeyiz. Yukarıda değindiğim gibi bu sıralamalardaki hesap metodunun alt kırılımlarını dikkatlice incelemek daha sağlıklı bir yorum yapmayı mümkün kılabilir. Örnek olarak, son üç yıldır Türkiye üniversiteleri arasında birinci olan Koç Üniversitesi’ni inceleyelim. THE dünya üniversiteler sıralamasında her üniversitenin 100 üzerinden bir puanı hesaplanıyor. Bu puanın hesaplanmasında kullanılan alt kalemler şunlar: Eğitim, araştırma, atıflar, sanayi gelirleri, uluslararası görünüm. Listenin son iki yıldır en üstünde olan Oxford’un puanı 94,3. Araştırma ve atıf kalemlerinde neredeyse tam puan almış. Listenin tamamına baktığımızda ortalama 50 puanın biraz üzerinde alan üniversitelerin ilk 200 arasına girebildiklerini görüyoruz. Koç Üniversitesi de toplamda 45,1 ile 301-350 bandına yerleşmiş. Alt kalemlere baktığımızda Koç Üniversitesi’nin eğitim kaleminde 25,7, araştırmada 32,1 atıflarda 65,2, sanayi gelirlerinde 84,3, uluslararası görünümde 53,8 puanı var. Yani, eğitim ve araştırma puanları Koç Üniversitesi’ni aşağı çekerken, özellikle sanayi gelirleri kalemi yukarı taşımış. Aslında bu dağılım diğer üniversitelerimiz için de pek farklı değil. Eğitim ve araştırma kalemleri üniversitelerimizin en düşük puan aldığı alanlar. Bu alanların hesabında dünyanın dört bir yanından akademisyenlere yapılan itibar anketi sonuçları gibi üniversitenin akademik dünyada nasıl tanındığı gibi ölçümler ile birlikte öğrenci/öğretim üyesi oranı, doktora mezun sayısı, araştırma gelirleri gibi maddi ölçütler de kullanılıyor. Öte yandan, sanayi iş birliği konusunda Koç gibi başta İTÜ olmak üzere, Sabancı, ODTÜ ve Boğaziçi de iyi durumda gözüküyorlar.

Özetlemek adına başlıktaki soruya yanıt vermek gerekirse: Evet, THE 2018’de de pek çok başka listede de Türkiye’den sayılı da olsa üniversiteler var. Ancak, tüm bu listelerdeki ilk 50, 100 veya 200 üniversiteye baktığımızda sıralamaları değişse de aynı üniversitelerin listeleri doldurduğunu görüyoruz. Tüm listelerde en üstlerde mutlaka bulunan bu üniversiteler arasında maalesef Türkiye’den bir üniversite yok. Belirli alanlarda üniversitelerimiz ciddi aşama kaydetmiş olsa da, temel bazı alanlarda en iyi üniversitelerimizin bile dünyanın üst düzey üniversitelerinden epeyce geride olduğu gerçeği önümüzde duruyor.

[1]https://www.timeshighereducation.com

[2]https://www.timeshighereducation.com/world-university-rankings/2018/world-ranking

[3]http://www.shanghairanking.com

[4] 2015 yılında Nobel Kimya Ödülü’nü alan Aziz Sancar da İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi mezunu.

[5]http://www.leidenranking.com

[6]http://tr.urapcenter.org/

The post İlk 500’de Türkiye’den hiç üniversite yok mu? appeared first on Sivil Sayfalar.

Bu yıl 12.si düzenlenen Uluslararası Homofobi Karşıtı Buluşma’nın programı açıklandı. “Emeğin Queer Politikası” temasıyla yapılacak buluşmanın uluslararası konukları, önde gelen sosyalist aktivist, yazar ve konuşmacılardan ve International Socialist Review editörlerinden Sherry Wolf ile sosyalist, gey aktivist ve yazar Peter Drucker olacak.

Kaos GL’nin 17 Mayıs Uluslararası Homofobi Karşıtı Gün vesilesiyle düzenlediği buluşmanın 12.sinde cinsellik, emek, sosyalizm, queer politikalar, çalışma hayatında cinsel yönelim ve cinsiyet kimliği ayrımcılığı tartışılacak.

Buluşma kapsamında Kanun Hükmünde Kararname (KHK) ile ihraç edilen akademisyenler ve öğrencileri de bir araya gelecek.

Ana programı 13-14-15 Mayıs tarihleri arasında yapılacak buluşmanın finali Uluslararası Homofobi Karşıtı Gün olan 17 Mayıs’ta Jakuzi konseri ile yapılacak.

Buluşmanın 13-14-15 Mayıs’taki oturumları TÜMBELSEN Konferans Salonu’nda; 14 Mayıs’taki 80’lerde Lubunya Olmak oyunu Neva Palas Otel’de; 17 Mayıs’taki Jakuzi konseri ise ODTÜ Vişnelik’te yapılacak.

Buluşma’nın çağrı metni şöyle:

“Emek tartışmaları için Queer deneyimin ve politikanın sadece dipnotlardan ziyade hareket noktaları olarak nasıl ele alınabileceğini tartışmaya açacağımız bu etkinlikte; emeğin çok boyutluluğundan kaynaklanan kimi boşluklar ile alışkanlıklar ve önkabullerle ağırlaşmış göz kusurlarını telafi etme potansiyeli taşıyan Queer alet çantamızı dolduracağız.

“Ekonomik kalkınmayı, kapitalist öznelliğin pençesinden kurtarmak elbette oldukça radikal bir proje. Ancak cinsel morfolojinin yeniden düşünüldüğü Queer siyasetin barındırdığı kaynaklar içinde bunun mevcut olduğunu; Queer siyasetin tam da bu öznelliğin kusursuzluğunu, küresel metalaşma anlatısının tutarlılığı ve uyumluluğunu bozmaya yönelik üretken bir tutarsızlık zemini sunabileceğini düşünüyoruz.

“Queer teori ve Emek teorileri arasında temas kurmaya yönelik çalışmalar, aktivistlerin teorisini/pratiğini farklı bakış açıları altında toplamaya yönelik eylemlilikler ve mevcut sınıfsal konfigürasyonda Queer bireylerin pozisyonu üzerine tartışmaların yapılacağı bu etkinlikte farklı perspektifler üzerinden ülkenin son dönemde geçirmekte olduğu sürece odaklanacak, KHK’ların ardından ihraç edilen, emekliliğe veya istifaya zorlanan feminist akademisyenler ve onların jürileri dağılan, tezleri yarım kalan öğrencileri bir araya gelecek.”

Buluşmanın tam programı şöyle:

13 Mayıs Cumartesi

13:00-13:00 // Açılış Konuşması

Mustafa Özbilgin: Cinsellik ve Emek: Kazanımların kırılganlığını ve direnişi sorgulamak

1. Oturum // 13:30-15:30

Moderatör: Mutlucan Şahan

Peter Drucker: Queer Cinsellik(ler), Emek ve Ulus

Sherry Wolf: Cinsellik ve Sosyalizm

2. Oturum // 16:00-17:30

Moderatör: Özlem Albayrak

Ceyhun Güler: Küresel Çerçeve Sözleşmelere Çalışma Hayatında Yaşanan Cinsel Yönelim ve Cinsiyet Kimliği Temelli Ayrımcılık Penceresinden Bakmak

Murat Köylü: Lezbiyen, Gey, Biseksüel, Trans ve İnterseks Çalışanlar Açısından Özel Sektör ve Kamu Sektörü Çalışanı LGBTİ’lerin Durumu

14 Mayıs Pazar

KHK’ların Ardından Feminist Akademisyenler ve Öğrencileri Bir Araya Geliyor!

1. Akademisyen Forumu

Saat: 12:00-15:00

Kolaylaştırıcılar: Ece Öztan & Funda Başaran

Adıyaman Üniversitesi, Akdeniz Üniversitesi, Anadolu Üniversitesi, Ankara Üniversitesi, Beykent Üniversitesi, Çukurova Üniversitesi, Ege Üniversitesi, Hakkari Üniversitesi, Giresun Üniversitesi, İstanbul Bilim Üniversitesi, İstanbul Yeni yüzyıl Üniversitesi, Iğdır Üniversitesi, Kırıkkale Üniversitesi, Kocaeli Üniversitesi, Munzur Tunceli Üniversitesi, Niğde Üniversitesi ve Yıldız Teknik Üniversitesi’nden ihraç edilen, emekliliğe veya istifaya zorlanan feminist akademisyenler bir araya gelecek.

2. Öğrenci Forumu

Saat: 15:30-18:30

Kolaylaştırıcılar: Hande Dönmez & Aysun Gezen

Farklı üniversitelerden jürileri dağılan, tezleri yarım kalan öğrenciler bir araya geliyor.

Tiyatro: 80’lerde Lubunya Olmak

Saat: 20:30

Mekan: Neva Palas Otel, Küçükesat Mahallesi, No:32, Esat Cd., Çankaya/Ankara

Metin: Siyah Pembe Üçgen Derneği İzmir

Uyarlama/Yönetim: Ufuk Tan Altunkaya

Proje Koordinasyon: Didem Kaplan

Proje Danışmanı: Ozan Ünlükoç

Proje Asistanı: Ömer Kaan Aydın

Tema Müzik: Emre Akad

Oyuncular

Ayşe Gülerman

Burcu Şeyben

Elit Çam

Neşem Akhan

Oyun süresi: 70 dk

15 Mayıs 2017

Akademisyen & Öğrenci Çalıştayı

Saat: 12:00-16:00

Kolaylaştırıcılar: Aylime Aslı Demir & Esra Dabağcı

Çalıştay pazar günü etkinliğe katılan öğrenci ve akademisyenlerin katılımına açık şekilde gerçekleşecektir.

Mekan: Tüm Bel Sen Konferans Salonu

Tüm Bel Sen: Sümer 2 Sokak. No: 29/7 Kat:4 Çankaya/Ankara

17 Mayıs 2017

Uluslararası Homofobi ve Transfobi Karşıtı Gün Konseri

Jakuzi

demirabi

Saat:  20:00-23:00

Mekan: ODTÜ Mezunlar Derneği Vişnelik Tesisleri

Kaynak

The post XII. Homofobi Karşıtı Buluşma appeared first on Sivil Sayfalar.

ODTÜ Kadın Dayanışması nedir, kimlerden oluşur, neler yapmıştır, neyi hedeflemektedir? Bu soruların cevabı bu kısacık sorudan çıkar aslında.  Sonuçta dünya sıralamalarına çokça kere üst sıralardan girmiş, Türkiye’de sayılı olarak addedilen üniversitelerden biriydi ODTÜ. Altmış senelik tarihiyle köklü bir okuldu, öyle ki ODTÜ Rektörü Prof. Dr. Mustafa Verşan Kök, Hürriyet Ankara’ya verdiği bir röportajda şöyle bahsediyordu okulumuzdan- ‘ Ülkenin konjonktüründen dolayı farklı yansımaları oluyor. AB projelerinde Türkiye’nin en büyük projelerini getiren bir üniversiteyiz’ ve ekliyordu ‘ODTÜ’yü farklı tanıtmak istiyoruz!’. Peki, ne kadar farklı anlatabilirdik ODTÜ’yü? Neydi gerçek ODTÜ? Örneğin ataerki pas geçebilmiş miydi burayı? Cevabı bizden duyun istedik- Hayır. Ve evet- ODTÜ’de de taciz var.

İşte ODTÜ Kadın Dayanışması bu iki cevabın birleşmesiyle meydana geldi. Otuz beş bine yakın nüfusu olan bir kampüs üniversitesinde tacize karşı, tecavüze karşı, şiddete karşı, homofobiye ve kadın düşmanlığına karşı, cinsiyet eşitsizliğine dayalı uygulamalara karşı sesimizi çıkarabileceğimiz, muhatap alınabileceğimiz bir yer yoktu. Sözcü Gazetesi’nin Mart 2017 tarihli haberine göre ODTÜ dört farklı sıralamada (WEBO-456, US News- 231, QS-475, RUR-341) ilk 500’e girebiliyordu; fakat üniversitesinin yüzde 50’sini yani kadınları görmezden geliyordu. Elbette üniversitedeki kadınlar taciz, tecavüz olaylarında bir araya geliyor, dayanışıyor ve kadın mücadelesini kampüs içine de taşıyorlardı fakat üniversite yönetiminde bizleri muhatap alacak bir birim yoktu. 2014 senesinde 100.Yıl Mahallesi’nde yaşayan iki kadının kaçırıldığı iddiası bir araya gelmenin elzemliğini bir kez daha göz önüne getiren ve dayanışmanın kurulma sürecini fitilleyen bir olay oldu bu süreçte. 2014 senesinde bir gece 100.Yıl mahallesinde[1] yaşayan üniversite öğrencilerinin dayanışma amaçlı kurmuş olduğu, kuruluşundan sonra gerek kampüste gerek Ankara’nın çeşitli yerlerinde yaşayan ODTÜ öğrencilerinin de katıldığı şu an 18.000’den fazla üyesi bulunan ‘100. Yıl Evleri’ Facebook grubunda bir ileti yazıldı. İletide iki kadının bir araca zorla bindirildiği ve bu sırada kadınların yardım istediği yazıyordu. Olayla ilgili okulda gidilebilecek hiçbir yer yoktu ve polis herhangi bir şikâyet olmadan bir şey yapılamayacağını söylüyordu. Bu süreçte çokça kadın bir araya geldi ve neler yapılabileceğini tartışmaya başladı. Olaydan birkaç gün sonra kadın arkadaşlar durumlarının iyi olduğuna dair haber aldık fakat ihtimaller herkesi öfkelendirmiş, yapılan tartışmalar kadınların bir araya gelme sürecini hızlandırmıştı. İşte bu olayın ardından hızlı etkili haberleşme için ‘100.Yıl’ ve ‘ODTÜ’de Tacize Son’ grubu kuruldu.

100.Yıl ve ODTÜ’de Tacize Son Grubu kuruluşunu şu bildiri ile duyurdu: ‘Biz kadınlar her gün tacize uğruyoruz, kimilerimiz paylaşabiliyoruz kimilerimizse sessiz kalıyoruz. Sesimizi çıkardığımızda da şiddete maruz kalıyoruz, çözümden uzak sorulan sorulara cevap veriyoruz ve olayı her anlatışımızda bu şiddeti tekrar tekrar yaşıyoruz. Korkutuluyoruz, sindirilmeye çalışılıyoruz, biz sustukça şiddet katlanarak artıyor. Bildiğimiz tek şey var şiddetin haklı bir tarafı yoktur! Bunu büyük harflerle haykırıyoruz! Sevgiliden, abiden, babadan, tanıdığımız tanımadığımız birinden gördüğümüz şiddeti, tacizi ifşa ediyoruz, korkmuyoruz çünkü biliyoruz ki artık yalnız değiliz, şiddetin meşrulaştırıldığı eril söylemlere savaş açıyoruz. Bütün kadınları hep birlikte mücadele etmeye çağırıyoruz!’

Kuruluşunun ardından grup sadece taciz konuşulmadı, okuldaki birçok kadının konuştuğu, paylaştığı, birlikte ürettiği, birlikte çözüm aradığı bir dayanışma platformu halini almaya başladı. Yaşadığımız taciz olaylarını kadınların bir arada olduğu bu kapalı grupta anlatabiliyor, yalnız olmadığımızı bir kez daha görebiliyor aynı zamanda beraber yardımlaşıp dayanışmayı büyütebiliyorduk. Aynı zamanda grup dünyada ve ülkede olup bitenlere karşı sesimizi duyurmak için neler yapabileceğimi tartıştığımız ve çeşitli eylemler örgütlediğimiz bir platform halini almıştı. Bu eylemlerden en büyüğü 2015 senesinde Özgecan Aslan cinayetinin ardından tecavüze karşı, kadın cinayetlerine karşı örgütlediğimiz kadın yürüyüşüydü. Okulda yapılan eylemlerin yanı sıra kampüs içinde büyük bir kadın yürüyüşü yapıldı. Yüzlerce kadın o gün sokakta, kampüste kadın cinayetlerine karşı, tacize, tecavüze, şiddete karşı susmayacağımızı haykırdık, ‘Yasta Değil İsyandayız! Özgecan İçin Ayaktayız!’ şiarıyla sokağa çıktık.

Bu sokağa çıktığımız ilk gün ya da son gün değildi. Öncesinde de 8 Mart Dünya Kadınlar Günü’nde ve 25 Kasım Uluslararası Kadına Karşı Şiddete Hayır Günü’nde ODTÜ’lü Kadınlar olarak sokağa çıkmış, kadın mücadelesini kampüsten sokağa, sokaktan kampüse taşımıştık. Fakat dayanışmamız artık çok daha güçlü ve sayımız artık çok daha fazlaydı. Biz kadınları görmezden gelen rektörlüğün karşısında kadınlar kendi birimini çoktan oluşturmuştu bile. Sayımız ve dayanışmamız büyüdükçe özellikle taciz olayları karşısında daha sistematik şekilde mücadele etmemizin gerektiğini düşündük ve yöntem tartışmalarına başladık. Bu tartışmalar sırasında hukuki süreçlerle ve haklarımızla ilgili daha çok bilgi edindik. 100.Yıl ve ODTÜ’de Tacize Son grubunu daha güvenli bir hale getirmek için tartışmalarda bulunduk ve bütün çeşitliliğiyle okul öğrencisi olan kadınların katılımına açık bir forum aldık. Forumun sonucunda ODTÜ Kadın Dayanışması kapalı grubu kuruldu, gruba dört maddelik kurallar eklendi. Bu kurallardan üçünü aşağıda sıralıyoruz:

• Grupta konuşulan her şey yine grup içerisinde kalır, dışarıyla paylaşmıyoruz
• Kimsenin diline, dinine, inancına, etnik kimliğine, cinsiyetine ve yönelimine karşı hakaret ve nefret söyleminde bulunmuyoruz.
• Kişilerin açık kimliğini belli edecek bilgileri karar almadan paylaşmıyoruz.

ODTÜ Kadın Dayanışması yine 100.Yıl ve ODTÜ’de Tacize Son grubu gibi hareket ediyor fakat bunu daha sistemli ve yöntem olarak daha güçlü bir şekilde yapıyordu. 2016 senesinin 8 Mart’ında daha önce hep beraber yazıladığımız Barış Duvarı’mız önünde bir barış zinciri oluşturduk ve o senenin 8 Mart’ını barış talebimizle örgütledik. Öncesinde ODTÜ Rektörlüğü tarafından üç kez silinen Barış Duvarı’mıza bir kez daha sahip çıktık, kampüsten kadınların barış sesini yükselttik. Yine aynı sene 8 Mart’a ODTÜ Kadın Dayanışması olarak çıktık. Nisan 2016’da senelerdir okulda çeşitli siyasetlerden, gruplardan, topluluklardan kadınların da mücadelesini verdiği, talep ettiği rektörlük bünyesinde ‘Taciz Önleme Birimi’nin kurulması için eylemlerimize başladık. Bu süreçte taleplerimizden biri ‘Herkesin Bildiği Tacizci’nin okuldan atılması idi. Kampüs içinde hakkında on ikiden fazla dilekçenin verilmiş olduğu bir tacizci vardı ve rektörlük bununla ilgili hiçbir şey yapmıyordu. Bu yüzden 27 Nisan 2016 tarihinde rektörlük önünde oturma eylemlerimize başladık. İki talebimiz vardı:

1-Herkesin Bildiği Tacizci Okuldan Atılsın!

2– Taciz Önleme Birimi Kurulsun!

Oturma eylemlerimiz ve ODTÜ Kadın Dayanışması öncesinde de bu okulda yaşamış yüzlerce kadının verdiğini mücadele sonucunda 24 Mayıs 2016’da, ODTÜ Rektörlüğü, Toplumsal Cinsiyet Eşitliğini Destekleme ve Cinsel Tacizi Önleme Birimi Yönergesini yayınladı. 26 Mayıs 2016 günü de ODTÜ’de yurtlar bölgesinde başlayan ‘Şiddete, Tacize, Tecavüze, Cinayetlere, Kadın Düşmanı Yasalara Karşı Ses Çıkarıyoruz! Unutma, Sen Susunca Eksiliyoruz’ şiarıyla bir gece yürüyüşü gerçekleştirdik. Ağustos ayında Şengal bölgesindeki katliama karşı Ezidi Kadınlar için ‘Şiddet Dil Olduğunda Sessizlik Direniştir’ sloganıyla sessizlik eylemlerimizi gerçekleştirdik. 2016 Ekim’ine geldiğimizde de rektörlüğün bir kez daha sildiği ‘Barış Duvarı’mızı tekrar inşa ettik.

“Biliyoruz ki üniversite içinde ve üniversiteler arasında kadın dayanışması güçlendikçe, seslerimize sesler eklendikçe hep birlikte özgürleştireceğiz kampüslerimizi”

2017 senesinde de gündemimiz, aslında çok uzun senedir gündemimizde olan, okuldaki cinsiyet eşitsizliğe dayalı uygulamaları yok etmeye yönelik. ODTÜ bir kampüs üniversitesi olduğundan sınırları içinde çokça kadın ve erkek yurdu barındırıyor. Fakat bu yurtlardaki cinsiyete dayalı ayrımcılığa göz yumuyor. Erkek yurtlarında giriş ve çıkış saatleriyle ilgili dayatmalar bulunmazken, kadınlar geç girdiklerinde savunma yazmaya, açıklama yapmaya maruz bırakılıyor. Senelerdir bir ODTÜ geleneği (!) olarak lanse edilen ‘elektrikler kesildiği zaman erkek yurtlarından çıkan öğrencilerin kadın yurtları önünde istedikleri cinsiyetçi sloganları atma, homofobik küfürleri etme eylemi’ hakkı kadınların muhalefetine rağmen engellenmezken, kadınların özgür ve eşit yaşama hakkı gasp ediliyor. Bunun yanı sıra, senelerdir var olma mücadelesi veren kadınların ve aynı zamanda yirmi seneden fazladır yine bir var olma mücadelesi veren LGBTİ Dayanışması’nın ODTÜ Rektörlüğü Kültür İşleri bünyesinde resmi bir topluluk olma talebi geri çevriliyor. Kadınların ve LGBTİ’lerin seslerini kısmaya çalışıyorlar. Toplantı yapan kadınlara ‘izinsiz sınıf kullanmak’ gibi ifadelerle soruşturmalar açılıyor, LGBTİ standı ‘izinsiz’ denilerek iç hizmetler görevlileri tarafından engelleniyor, kadın eylemlerine destek veren öğrenci toplulukları kapatılmakla tehdit ediliyor. Bu sene ODTÜ gündemine ‘8 Mart Yasakları’ olarak girmiş uygulamalar, kadınların seslerinin yükselmesine yönelik korkuyu bir kez daha gözler önüne seriyor. Okulda faaliyet yürüten ODTÜ Kadın Dayanışması ve ODTÜ Kadın Çalışmaları Atölyesi’nin de içinde bulunduğu, birçok resmi öğrenci topluluklarından kadınların bir araya gelerek oluşturduğu ODTÜ 8 Mart İnisiyatifi Kültür İşleri’nin ‘polis tehdidine’ rağmen etkinliklerini yapmış olması bu korkunun ne kadar yerinde olduğunu da gösteriyor aslında.

Türkiye’nin birçok yerindeki üniversitelerde öğrenim gören kız kardeşlerimizin bizlerle benzer sorunları yaşadıklarını biliyoruz. Fakat bildiğimiz, deneyimlediğimiz bir diğer olgu da kadın dayanışmasının gücü oldu bu üç sene içinde. Bu süreçte diğer üniversitelerdeki kadınlarla iletişimimiz hiç eksilmedi. Geçtiğimiz dönem Boğaziçi Üniversitesi Kadın Araştırmaları Kulübü (BÜKAK) ile üniversitelerdeki kadın mücadeleleri konusunda ortak etkinlik yaptık, Koç Üniversitesi’nden kadın arkadaşların 25 Kasım sürecinde aldıkları cezalara yönelik bulunduğu dayanışma çağrısına ses vermeye çalıştık. Biliyoruz ki üniversite içinde ve üniversiteler arasında kadın dayanışması güçlendikçe, seslerimize sesler eklendikçe hep birlikte özgürleştireceğiz kampüslerimizi.

[1] Ankara’yı bilmeyenler için 100.Yıl ODTÜ’nün A4 çıkışı tarafında bulunan ve kampüse yakınlığı sebebiyle üniversite öğrencilerinin çoğunluk olarak yaşadığı bir mahalledir.

Bu haber Sivil Sayfalar, Reçel Blog, Kadın Adayları Destekleme ve Eğitme Derneği ve İsveç Baş Konsolosluğu ortaklığında gerçekleştirilen Sivil Toplum Haberciliği Kadın Odaklı Kuruluşlarla Haber Atölyesi kapsamında hazırlanmış ve yayına alınmıştır. 

The post “ODTÜ’de de mi taciz var?” appeared first on Sivil Sayfalar.

Batı Anadolu’nun dünya ekonomisine entegre oluşunun tarihi hayli eskilere dayanır. Ancak, entegrasyon süreci 1838-39’dan sonra hızlanmış ve özellikle 1856’dan sonra İzmir’de yabancı sermaye yatırımları artmıştır. Osmanlı Devletinin taşra teşkilatında yapılan reformların sonucunda İzmir’de yaşanan toplumsal ve ekonomik dönüşümler, İzmir ve çevresinin dünya pazarı ile bütünleşmesini daha da hızlandırmıştır. İzmir’in tarımsal mamullerin ihracatı için bir liman kenti olarak gelişmesine paralel olarak, çevredeki ağırlıklı olarak Müslüman üretici, gayrimüslim aracı/tüccar ve Levanten ihracatçı ekseni üzerinde yükselen yeni bir ekonomik varoluş biçimi ortaya çıkmıştır. Sonuç olarak, imparatorluğun son yıllarında, İzmir kenti ekonomik olarak tarımsal mamuller ve hammadde ihracatı ile zenginleşmiş ve Doğu Akdeniz’in Selanik, Mersin, İskenderun, Beyrut ve İskenderiye gibi liman kentleri içinde öncelikli yerini almış; kentin fiziki ve sosyal dokusu da kozmopolit, çokkültürlü planda yeniden şekillenmiştir. 1914’te İzmir’de yayımlanan İngilizce, Fransızca, Ladino, Ermenice, Yunanca ve Türkçe gazeteler şehrin çokkültürlü dokusunu ortaya koymaktadır.

Balkan Savaşları, I. Dünya Savaşı, İzmir İşgali, Ankara Hükümeti’nin başlattığı Millî Mücadele ve 1923’te Cumhuriyet’in kuruluşu sonrasında İzmir’de yaşanan demografik, ekonomik ve fiziki dönüşüm/yıkımlar bu kez kentin içine kapanmasına ve dünya ekonomisiyle bağlarının giderek zayıflamasına neden olmuştur. 1919-1922 arasında Ege Bölgesi Millî Mücadele’nin savaş alanı olduğundan ekonomisi durgunlaşan kent, 1922’deki büyük yangınla fiziki bakımdan yıkıma uğramıştır. 1923-24’te yapılan Türkiye-Yunanistan Nüfus Mübadelesiyle bölgenin demografik ve sosyal yapısı değişmiştir. Özellikle, 1929 Dünya Ekonomik Krizi’nin sonrasında uygulanan étatist ekonomik politikaların sonucunda İzmir içine kapanmıştır. II. Dünya Savaşı sonrasında, İzmir ve Ege Bölgesi Türkiye’de yaşanan siyasal değişimlerde öncü rolü oynamış ve böylece kent ve hinterlandı yeniden bir cazibe merkezi olmuştur.

İzmir ve çevresi, Cumhuriyet’in kuruluşunun öncesi ve sonrasındaki demografik, ekonomik, politik ve kültürel çöküntüyü derinden yaşayan bir bölge olarak da akademik ilgiyi hak etmektedir. İzmir’in 1850-1950 yılları arasındaki hikâyesi, aynı zamanda Türkiye’nin dünya ile etkileşiminin özeti olarak görülebilir. Dolayısıyla İzmir ve çevresinin yaşadığı ‘travmatik’ dönüşümlerin kapsamlı ve eleştirel perspektifle ele alınabilmesinin önünü açan, disiplinlerarası niteliği ağır basan ve özellikle ulus-devlet tahayyüllerinin ötesine uzanan akademik çalışmaların bu konferansta yer bulmasını tercih ediyoruz.

• Toplantının dilleri Ermenice, İngilizce, Türkçe ve Yunanca olacak, eşzamanlı çeviri yapılacaktır. Başvuruların İngilizce özeti, yollayanın sorumluluğundadır;
• Soru-cevap ve tartışmalara zaman kalması amacıyla sunumlar 20 dakika ile sınırlıdır;
• Konferans www.hrantdink.org adresinden canlı olarak yayımlanacaktır;
• Katılımcıların ulaşım ve konaklama desteği ihtiyaçlarını, bağlı oldukları kurumlardan karşılayamadıkları takdirde, ayrıca belirtmelerini rica ederiz;
• Toplantı disiplinlerarası bir perspektifle düzenlenmektedir; tarih, iktisat tarihi, antropoloji, kültürel çalışmalar, sosyoloji, siyaset bilimi ve demografi gibi disiplinlerden İzmir ve hinterlandı hakkında çalışma yapan araştırmacıların katılımına açıktır;
• Konferansta sunulacak çalışmalar, HDV Yayınları tarafından konferans tebliğleri kitabı olarak yayımlanacaktır;
• Bu toplantıya katılmak isteyen araştırmacıların sunacakları özgün bildirilerinin 250 kelimelik özetini, belli başlı kaynakları da belirterek, doğum tarihi, lisans, yüksek lisans ve doktora dereceleri, çalışma alanı, yayımlanan kitaplar ve devam eden çalışma deneyimi gibi bilgiler içeren 150 kelimelik bir özgeçmişle birlikte en geç 30 Haziran 2017 tarihine kadar Karun Özçelik’in elektronik posta adresine (karunozcelik@hrantdink.org) göndermeleri rica olunur.

Bilim Kurulu
Ayhan Aktar (İstanbul Bilgi Üniversitesi)
Cengiz Aktar (Hrant Dink Vakfı)
Ahmet İnsel (Hrant Dink Vakfı)
Cemal Kafadar (Harvard Üniversitesi, ABD)
Çağlar Keyder (Boğaziçi Üniversitesi)
Elçin Macar (Yıldız Teknik Üniversitesi)
İlhan Tekeli (ODTÜ, emekli)
Haris Exertzoglou (Ege Üniversitesi, Yunanistan)
Hervé Georgelin (Atina Üniversitesi, Yunanistan)
Dimitris Kamouzis (Küçük Asya İncelemeleri Merkezi, Yunanistan)
Biray Kolluoğlu (Boğaziçi Üniversitesi)
Sibel Zandi-Sayek (William & Mary Üniversitesi, ABD)
Alp Yücel Kaya (Ege Üniversitesi)

Düzenleme Komitesi
Ayhan Aktar
Ayşe Gül Altınay
Sibel Asna
Delal Dink
Karun Özçelik

The post İzmir ve Çevresi Toplumsal, Kültürel ve Ekonomik Tarihi Konferansı tebliğ çağrısı appeared first on Sivil Sayfalar.

ODTÜ LGBTİ Onur Haftası Logo Yarışması ile ODTÜ’deki LGBTİ+ mücadelesini temsil eden ve topluluğun  politik duruşunu yansıtabilecek bir logo bulunması amaçlıyor. Jürisinin ODTÜ LGBTİ Dayanışması’ndan aktivistlerin olduğu yarışmaya katılım için son tarih 15 Nisan 2017. Sonuçlar ise 20 Nisan 2017 tarihinde açıklanacak.

Yarışmanın katılım koşulları ve dikkat edilmesi gereken hususlar şöyle:

Katılım Koşulları: 

• Katılımcılar daha önce ödül almamış ya da sergilenmemiş en fazla iki (2) eser ile yarışmaya katılabilirler.

• Yarışmaya katılan her tasarımın özgün, daha önce başka bir yerde üretilmemiş, ticarileşmemiş, yayınlanmamış olması gerekmektedir. Aksi bir durumunun tespiti halinde tasarım yarışmadan diskalifiye edilecektir.

• Yarışmacılar sadece 6 harf / rakamdan oluşan bir rumuz belirlemelidir. Rumuz, çalışmanın alt kısmında yer almalıdır. Logo tasarımının üzerinde isim, imza gibi herhangi bir işaret bulunmamalıdır.

• Kullanılacak olan renkler basıma uygun olmalıdır.

Dikkat Edilecek Hususlar:

• Cinsiyet Kimlikleri ve Cinsel Yönelimler Açısından Kapsayıcılık

• Onur Haftası konseptine uygunluk

• LGBTİ+ Mücadelesi’nin tarihine atıf

• Özgünlük

Katılım Şekli ve Adresi:

Yarışmaya katılacak tasarımlar en geç 15 Nisan 2017 tarihinde, PDF veya 300 dpi .JPG formatında odtulgbti@gmail.com adresine gönderilmelidir. Gönderilen eserle birlikte katılımcının adı, kendini kısaca tanıtan özgeçmişi ekte yer almalıdır.

Yarışma Ödülü:

ODTÜ LGBTİ Dayanışması’nın logosu olarak seçilen tasarım, tasarımcısının kullanılmasını tercih ettiği ismi/rumuzu ile birlikte kullanılacaktır.

250 TL

Kaynak: Kaos GL

The post ODTÜ LGBTİ Dayanışması logosunu arıyor appeared first on Sivil Sayfalar.