Bir çocuk şarkımızdan hareketle, “Tohumlar fidana, fidanlar ağaca, ağaçlar ormana dönmeli yurdumda. Bu bahçede de bunu gerçekleştirebildiniz mi?” sorusu ile başlıyoruz programa.

Soruyu, “Şu an gölgesinde  oturduğumuz, boyu üç metreyi bulan ayçiçeklerine bakarsak gerçekleşti diyebiliriz. Altı ay önce Caretta’ya konuk olduğumuzda kış ürünlerini konuşmuştuk. Şu an ise yaz ürünleri var. Bahçede epeyce bir biber görüyoruz şu an.  Onun dışında domates, mısır, ayçiçekleri, fesleğen ve yerini şaşırtacağımız pırasalar var” şeklinde yanıtlıyor Bediz Yılmaz.

“Bu Suça Ortak Olmayacağız” barış bildirgesine imzacı olduğu gerekçesi ile 2016’da Mersin Üniversitesi’ndeki akademik kariyerine rektör tarafından son verilen 2017 Nisan’ında ise KHK ile üniversiteyle ilişkisi kesilen Yılmaz, 2,5 yıldır çiftçilik yaptığını belirtiyor. Çiftçiliğin çok emek verilen ancak bunun karşılığında sonucun hiçbir zaman kesin olmadığı bir uğraş olmasına karşın çok mutlu olduğunu da ekliyor.

Bokashi Kompostu ile iki sene kadar önce Volkan Dündar’ın İstanbul’da gerçekleştirdiği organik tarım konulu bir atölye sırasında tanıştığını, ardından kendi daveti ile Volkan Dündar’ın Kültürhane’de sadece bokashiye yönelik bir atölye düzenlediğini ifade eden Bediz Yılmaz, bu süreçte evlerinde bokashi kompostu yapan kırka yakın Mersinlinin Mersin Yabanları Dükalığı’nın önayak olduğu Bokashi Kardeşliğine katıldığını ifade ediyor.

‘Çöp Değil Bereket’

Bokashi’nin kelime anlamı olarak ‘çöp turşusu’ anlamına geldiğini söyleyen Bediz Yılmaz, “Kelime anlamında da ifade edildiği gibi çöplerin turşulaştırılarak, fermante edilerek bir ön kompost haline getirilmesi aşamasına dayanan bir süreç olarak tarif edebiliriz Bokaski’yi. Ben Volkan Dündar hocadan öğrendim. Bokashi, Volkan Dündar dışında Buğday Derneği’nin, Meyvelitepe’nin, Emre Rona’nın vs. araştırmaları ile ülkemizde yaygınlaşan bir sistem. Biz kendi bahçemizde diğer kompost yöntemlerini de; soğuk, sıcak ve solucan kompostlarını da yapıyoruz. Bu bahçede bokashi yapma zorunluluğumuz yok ama bir hane, ev ölçeğinde yapılmaya çok uygun bir yöntem. Bir topluluk içerisinde uygulamaya yatkın bir yöntem. Bokashi Kardeşliği’nde de topluluğa dahil olan arkadaşlarımız kendi bokashilerini ister bizim bahçeye isterlerse kendi istedikleri başka bir bahçe ya da arsaya gömebiliyorlar” şeklinde konuşuyor.

Kompost sürecinde atıkların geri kazanımı konusuna da değinen Bediz Yılmaz şunları ekliyor: “Bu atıkların kesinlikle çöpe gitmemesi gerekiyor. Bu da aslında biz neden kompost yapıyoruz sorusuna cevap niteliğinde. Bokashi’ye gelmeden önce kompost neden gerekli sorusuna bir yanıt. Atıkların şehir çöplüğüne gitmesinin pek çok olumsuz sonucu var. Kompost yaparken atığın çürümesini kontrollü hale getirme şansımız var. Atıklar bu yöntemle çöp değil bereket oluyor. Canlı olan her şey aslında bir gübre. Bir zamanlar yaşamış olan her şey yeniden yaşayabilir gibi bir ilkesi var kompostun. Bir zamanlar yaşamış her şeyi biz toprağa yeniden verebiliriz ve o bizim için bir gübre olur. Kompost ile bu gübreye ulaşmaya çalışıyoruz. Bokashi yönteminde; çöpe atıldığında havaya, suya, toprağa zararlı kimyasallar bırakma potansiyeli bulunan bakterilerin kendileri de toprağı bereketlendiriyor.”

Volkan Dündar’ın Kültürhane’de gerçekleştirdiği Bokashi Kompostu atölyesine bu bağlantı üzerinden erişim mümkün. 

The post Bir Bokashi Kompostu Deneyimi: ‘Çöp Değil Bereket’ appeared first on Sivil Sayfalar.

“Bu suça ortak olmayacağız” barış bildirisine imza atan akademisyenlerden Bediz Yılmaz, 2016’da Mersin Üniversitesi’nden ihraç edildikten sonra 2 sene kadar yurtdışında akademik çalışmalarını devam ettirdiğini, sonrasında ise Mersin’e dönerek hep hayalini kurduğu tarımsal üretime Mersin Yabanları ile başladığını kaydetti. Kompost konusunun kendisi için çok önemli olduğunu, ÇİTTA bünyesinde Bokashi Kompostu Topluluğu’nu da hayata geçirdiklerini ifade eden Bediz Yılmaz, tarımsal üretim için Ege’de bir zeytinlik almak gibi bir zorunluluk gerekmediğini, üretimin bir arsada, hatta herkesin kendi balkonunda bile başlayabileceğini, “Benim ilk üretimim kendi balkonumdaki solucan kompostu ile başladı. Mersin Üniversitesi’nde iken Buğday Derneği’nin “Tohumlar Kampüse” projesine katıldık ve öğrenciler ile kampus içinde küçük sebze yatakları meydana getirdik. Herkes gıda atıklarını şehir çöplüğüne göndermek yerine kompost yapabilir. Bu sözünü ettiğim hemen bugün başlanabilecek bir tarım yapma pratiği” sözleri ile ifade etti.

Müzisyenliğinin yanında çiftçiliğe de adım atan Serdar Keskin ise çocukluğunda babasının küçük arazisinde sebze tarımı yaptıklarını, üniversite tahsili ile bunun yarıda kesilmiş olmasına rağmen şimdi yeniden tarımla iç içe olabildiğini dile getirdi. Kendisini motive edenin “Çocukluğumdaki lezzette ürünleri tekrar tadabilir miyim?” düşüncesi olduğunu belirten Keskin, kendi yiyeceğini üretmenin politik bir süreç olduğunu, Mezitli’deki arsada faaliyet gösteren diğer çiftçiler ile birlikte ıspanak, marul, taze soğan, ısırgan, turp gibi mevsim sebzelerinin çıktığını, yakında ise karnıbahar, lahana gibi ürünlerin çıkacağını aktardı. 

Bediz Yılmaz ayrıca, Solinova Mezitli Kadın Üretici Kooperatifi tarafından işletilen ancak pandemi nedeniyle şu dönemde kapalı olan ve Mezitli’deki Denizhan 2 Sitesi karşısındaki Özgür Cafe’nin önünde hafta içi her gün 11:00 ila 17:00 saatleri arasında satış gerçekleştirildiğini de sözlerine ekledi.

The post Mersin Yabanları: ‘Şehirde Yaşayarak Tarımsal Üretim Mümkün’ appeared first on Sivil Sayfalar.