• Tarla bitkileri, kuru ve sulu tarım konusunda deneyimli,

• Tek yıllık ürün yetiştiriciliği ilkelerine hakim,

• Yenilikçi tarım uygulamalarını denemeye hevesli,

• Ekolojik süreçler ve tarımın ekolojiye etkisi hakkında bilgi sahibi,

• Endüstriyel Tarım, Geleneksel Tarım, Onarıcı Tarım kavramlarına, ilkelerine ve farklarına aşina,

• Farklı sulama yöntemleri hakkında teknik bilgi ve deneyime sahip,

• Örtü bitkileri, yeşil gübreleme, anıza ekim, işlemesiz tarım, biyolojik mücadele gibi konularda bilgi ve deneyim sahibi,

• Her türlü mesleki ve sosyo-ekonomik grupla iletişimi güçlü,

• Veri toplama, derleme ve raporlama konusunda yetkin,

• Seyahat ve sahada çalışma engeli bulunmayan,

• Konya Karapınar’da konuşlanabilecek,

• Tercihen ehliyeti olan,

• Ziraat mühendisi.

İş Tanımı

Anadolu Meraları’nı Konya Karapınar’da başlatacağı Onarıcı Tarım projesinin Uygulama/Demo Sahasınında Yerel Saha Uzmanı olarak:

• Uygulama/ Demo sahasının kurulumu

• Tek yıllık ürünlerin kuru ve sulu ekimlerinin

• Planlanması

• Takvimlenmesi

• Bütçelenmesi

• Uygulanması

• Uygulanması için gerekli hizmet alımlarının yapılması

• Yapılan uygulamaların toprağa ve ürüne etkilerinin

• Gözlemlenmesi, ölçülmesi (toprak örneği alma, penetrometre kullanma, bitki sayımı, haşere sayımı ve tayini, vs.)

• Belgelenmesi ve raporlanması

• Uygulama/Demo sahasında başlıca olarak çiftçilere gerçekleştirilecek bilgilendirme ve demonstrasyon uygulamalarının tasarlanması, gerçekleştirilmesi, raporlanması

• Uygulama/Demo sahasında Anadolu Meraları tarafından gerçekleştirilecek diğer etkinliklere ev sahipliği yapılması ve lojistik destek sağlanması,

• Projeden faydalanan çiftçilerin proje dahilinde gerçekleştirdiği uygulamaların yerinde denetimi ve raporlanması.

• Projenin ilerleyen aşamalarında istihdam edilecek olan Yerel Saha Asistanının yönetimi.

• Bütçe yönetimi

• Raporlama

Sorumluluk, Hak ve Kazanımlar

• Anadolu Meraları’nın uyguladığı Onarıcı Tarım projesinin Uygulama / Demo Sahasının proje planı çerçevesinde verimli ve etkin şekilde yürütülmesi, karşılaşılan sorunların ve zorlukların hızlı bir şekilden çözüme kavuşturulması, Sahanın yerel çiftçiler açısından bilgi, deneyim ve vizyon kaynağı olması konularında birincil derecede sorumluluk,

• Ayrıca istihdam edilecek Yerel Saha Asistanının çalışma ortamına ve projeye entegrasyonu, verimli çalışmasının sağlanması ve takibi konularında birincil derecede sorumluluk,

• İşin doğası gereği ihtiyaç duyacağı esnek çalışma ve mesai saatlerinin (tam zamanlı çalışma gerekliliklerini aşmayacak şekilde) ayarlanması ve raporlanması ve sorumluluğu ve hakkı,

• Uygulama / Demo sahasında güvenli çalışma şartlarının oluşturulması, uygulanması ve takibi.

• Aylık yaklaşık 6.000 TL net maaş hakkı (görüşmeler sonunda kesinleşecek)

• Anadolu Meraları’nın yıllık finansal planlarına bağlı olarak, toplam finansal katma değer (kâr) üzerinden prim alma hakkı.

Başvuru

• İşe Başlangıç Tarihi: 1 Kasım 2021
• Başvurunuzu bu bağlantıdan yapabilirsiniz.
• İşe alım gerçekleştiğinde bu bağlantı kapatılacak. 

The post Anadolu Meraları Saha Uzmanı Arıyor appeared first on Sivil Sayfalar.

Eğitime katılan STK temsilcilerinin paylaştığı hususlar şunlardı:

‘Aileler Artık İstismar Durumlarında Utanmıyor, Üstünü Kapatmamaya Çalışıyorlar’

UCİM Saadet Öğretmen Çocuk İstismarı İle Mücadele Derneği Konya Koordinatörü Özlem Bilge: “Konya’da 4 yıldır aktifiz. UCİM temsilcileri olarak davaların ardından mahkeme koridorlarında gazetecilere röportaj verdiğimizde, bazı gazetecilerin bu röportajları doğru şekilde ya da özensiz habere çevirdiklerini görüyoruz. Ya da basın bülteninde gazeteciler bizim önem verdiğimiz kısımların yerine, kendilerine göre başka bazı kısımları öne çıkarıyorlar. Bize göre en büyük hata burada oluyor. Konya’da çocuk istismar haberlerine yerel gazetelerden çok ajanslar yer veriyor. Yerelde çocuk istismarı konusu hassas olduğu için bu haberler az yayınlanıyor.

UCİM, gelen bağışlarla, gönüllü avukat, ruh sağlığı uzmanları ve ev hanımlarının desteğiyle hızla büyüyor. Yakın zamanda bir gecede derneğimize kampanya ile 1 milyon TL civarında bağış toplandı. 10 kentte ofisimiz var. İstanbul, Ankara, Erzurum, Antalya, İzmir, Ordu, Van, Mardin’de ofislerimiz var. Yakın zamanda 11. ofisi Kayseri’de açacağız. Mahkeme aşamasında çocukların mağduriyetlerini gidermeye çalışıyoruz ama önceliğimiz bu mağduriyetlerini yaşanmasını önlemek. Bu nedenle, ofislerimize Çocuk İhmal ve İstismarını Önleme ofisleri adını vereceğiz.

Son birkaç yılda, bireysel gözlemim; aileler artık istismar durumlarında bundan utanmıyorlar, üstünü kapatmamaya çalışıyorlar. Son girdiğim davalarda özellikle mağdur tarafların çok kalabalık gelmeye başladıklarını gözlemliyorum. UCİM olarak bizim hiçbir karşılık beklemeden onlara yardım etmemiz de onların bize güvenmelerinde ve istismar karşısından daha güçlü bir şekilde tavır almalarında etkili oluyor.

Ankara’da yürüttüğümüz bir AB projemiz var. Ayrıca, RTÜK ile ortak bir çalışma yapacağız ve çocuk istismarı haberlerinin medyada nasıl yer bulması gerektiği konusunda beraber kamu spotu hazırlayacağız.”

‘Afetlerle Mücadelede Permakültür Desteği’

Konya Bilim Merkezi’nde editör olan, Permakültür tasarımcılarıyla birlikte faaliyetler yürüten Ayşe Kübra Gürel: “Konya’dan Permakültür Afet Grubu ile birlikte iklim krizi ve buna bağlı gün geçtikçe daha görünür hale gelen afetler ile mücadelede örgütlenmeye çalışıyoruz; afet durumlarıyla mücadelede onarıcı tarım yöntemleri ve permakültür tasarımı ile destek vermeye çalışacağız. Afet öncesi ve sonrası sahada ve teknik olarak, bizimle temas eden kişilere permakültür tasarım ilkeleri ve etiğiyle yardım etmeye çalışacağız. Dünyada “permakültür yardımı (permaculture aid)” olarak bilinen bu kavram, afet öncesi ve sonrası proje desteği verilmesi, onarım, düzenleme ve sürdürülebilir kılma şeklinde özetlenebilir.

Örneğin; çok sık yangına maruz kalan bir bölgede yaşayanlara, yangına dayanıklı sistemler oluşturmak için yangına dayanıklı bitkilerin seçilmesi, hayvan sistemlerinin konumunu ve yangına duyarlılığını analiz etmek gibi yaşam alanlarını afete korunaklı kılabilmeleri için destek vermeye hazırlanıyoruz. Kaynaklarımızı şu süreçte kendimiz karşılıyoruz ve bu konuda yetkinliğimizi arttırmak için eğitimlerimize devam ediyoruz. Temelde permakültürün prensibi, bulunduğu yerin kaynaklarını kullanmaktır. Burada temel mantık, basit, pratik ve yerel çözümler bulmak. Permakültür Afet Grubu, afet durumunda oluşan tahribatı en aza indirmek hedefiyle yalnızca Permakültür Tasarımcısı ünvanı olanlarla birlikte çalışmaya devam ediyor.

Konya aslında sivil toplum faaliyetleri açısından zengin, çok fazla STK var ancak görünürlükleri az.

Türkiye Gençlik Vakfı (TÜGVA) Konya üniversite koordinatörü Havva Ayan: “TÜGVA bir eğitim vakfı, sadece üniversite değil, lise ve ortaokul öğrencilerine yönelik de faaliyetler yürütüyoruz. Konya aslında sivil toplum faaliyetleri açısından zengin, çok fazla STK var ancak görünürlükleri az. Bu nedenle etkinliklerle STK’ların medyada yer bularak ön plana çıkması gerekiyor. Biz TÜGVA olarak, toplumun tümüne hitap etmek istiyoruz. Sadece muhafazakarlara hitap etmiyoruz. STK’ların faaliyetleri insanlara ulaşabilse de kamuoyuna duyurma konusunda girişimde bulunmuyor ya da bulunamıyorlar. Bunun bir nedeni, yardım ve gönüllük esasında yapılan işlerin görünürlüğünün tercih edilmiyor olması olabilir.”

Bu eğitimle, yaptığımız faaliyetleri nasıl habere çevirebileceğimizi öğrenmeyi umuyoruz.

Ankara’dan eğitime katılan Nar Mektebi Derneği Burs Koordinatörü Destegül Yavuz:  Nar Mektep Derneği gıda bankacılığı yapıyoruz. 2017’de kurulduk ama 1,5 yıldır aktifiz. Bir yandan israfı önlerken diğer yandan da ihtiyaç sahiplerine yardım ediyoruz. Dernek olarak gıda bankacılığının yanında, akademi gruplarımız var, uygun öğrencilere 3 ay çeşitli başlıklarda eğitim veriyoruz. Ayrıca dil eğitimi ve burs da veriyoruz. Aşevimizle yoksullara destek vermeye gayret ediyoruz. Bu eğitimle, yaptığımız faaliyetleri nasıl habere çevirebileceğimi öğrenmeyi umuyoruz.”

Hak İnisiyatifi Derneği’nden Münker Odabaşı: “Gazetecilik eğitimi aldım. Sivil toplum haberciliği yapmak istiyorum.”

UCİM Konya Hukuk Koordinatörü olan Elif Zehra Türkmen: “Dernek olarak, davalar sonrası basın bülteni ve açıklamalarımız hazırlarken, nasıl bir dil kullanacağımızı öğrenmemiz çok önemli. Bu nedenle bu tür eğitimleri çok önemsiyoruz.”

The post Konya’da Sivil Toplum: ‘STK’ların Faaliyetleri Yerel Basında Az Yer Buluyor’ appeared first on Sivil Sayfalar.

• Departmanı’nın sevk ve idaresini gerçekleştirmek
• Tüm mali işlemlerin Vakıflar Kanunu’na uygunluğunu sağlamak ve bu konuda çıkarılmış tebliğ ve kararları takip ederek uygulanmasını sağlamak,
• Genel Muhasebe ve Finans konularında tecrübe sahibi,
• Vergi mevzuatı, borçlar hukuku, ticaret hukuku ve sözleşme konularına hakim,
• Vergi Dairesi, SGK, Çalışma Bakanlığı, Sanayi ve Ticaret müdürlükleri gibi resmi kurumlar ile bankalar ve finans kuruluşları ile ilişkileri yönetebilecek bilgi ve deneyime sahip,
• Bilanço, gelir tablosu ve diğer mali tabloları hazırlayabilecek, maliyet ve finansman konularında raporlama yapabilecek düzeyde bilgi ve beceri sahibi,
• Vergi hukuku, ticaret hukuku, iş hukuku ve diğer gerekli mevzuat ile genel muhasebe mevzuat ve uygulamalarına hâkim, güncel değişiklikleri düzenli takip eden,
• Vakıf adına düzenlenen mali işlerle ilgili tüm belgeleri kontrol etmek, tahsilat ve ödemelerin kontrollü gerçekleştirilmesini sağlamak, mali denetimlere her an hazır olmak konularında deneyimli,
• Günlük banka durumlarını kontrol etmek, Vakıf mevcutlarını günün şartlarına göre en iyi şekilde değerlendirilmesini sağlamak ve kontrol etmek konularında yetkin,
• Vakfın yıllık bağımsız denetimini ve resmi denetimini koordine edebilecek deneyimde.

Aranan Nitelikler

• Üniversitelerin Maliye, İktisat, İşletme ile ilgili bölümlerinden mezun,
• Sivil toplumda mali işler ve finans konusunda en az 5 yıllık yöneticilik deneyimine sahip,
• MS Office programlarına hakim,
• Dikkatli, titiz çalışabilen ve yoğun çalışma temposuna uyumlu
• Yönetsel ve organizasyonel becerisi gelişmiş, ekibini geliştirebilen
• Analitik düşünce yapısına sahip, çözüm odaklı ve detaylara önem veren
• Tercihen İngilizce dil bilgisine hakim,
• Yoğun iş temposuna ve esnek çalışma saatlerine uyum sağlayabilecek,
• Konya’da ikamet edebilecek

Başvuru

İgilenen adaylar özgeçmişlerini savas.san@sobe.org.tr  adresine iletebilirler.

The post Selçuklu Otizmli Bireyler Eğitim Vakfı Mali İşler Yöneticisi Arıyor appeared first on Sivil Sayfalar.

Gastronomi Turizm Derneği’nin en temel amacı; Türk mutfak kültürünü, tarihi ve zengin lezzet mirasını dünyaya tanıtmak. Dernek ünlü şeflerden, gazetecilere, akademisyenlerden, acentelere, restoran ve otel sahiplerinden, taksicilere kadar pek çok farklı alandan gelen bireysel ve kurumsal üyelere sahip.  “Lezzet mirası Türk mutfak kültürünün zengin içeriği, pişirme geleneği, sunuş tarzını korumak ve kollamak gerektiğinin bilincinde olan, yemeklerin ve içeceklerin var oluş hikâyelerine ilgi duyan, nesilden nesile aktarılması gerektiğine inanan, dünyaya tanıtılması için çaba göstermek isteyen herkes GTD’nin üyesi olabilir” diye ekliyor Boztepe.

Derneğin faaliyetleri iki ana başlıktan oluşuyor. İlki, gastronomi turizmi ile ilgili fuar, konferans ve benzeri etkinliklere çeşitli kurum ve kuruluşlarla birlikte içerik sağlamak. İkincisi ise duruşu ile birlikte sektörün etkili referans ve kanaat grubu olarak devlet kurumları, bakanlıklar ve sivil kuruluş ve inisiyatiflere görüş, proje ve öneriler sunmak. İkincisi ise mutfak kültürü, tarihi, lezzet mirası hakkında yurt içinde farkındalık ve bilinç oluşturmak. Bu amaçla, örgütsel yapısını yurt sathında yaygın temsilcilik ağı ile genişletmek.

Türkiye’nin Lezzet Rotaları

Boztepe, Türkiye’nin başta gelen lezzet rotaları için UNESCO tarafından tescillenmiş gastro kentler Gaziantep’i ve Hatay’ı işaret ediyor. Ona göre aslında  yedi bölgenin her bir kenti, her kentin pek çok yöresi için bile bir lezzet rotası oluşturmak mümkün. Bir sıralama yapmak pek mümkün olmasa da aklına ilk gelen gastrokentler Elazığ, Mardin, Urfa, Adana, Bursa, Artvin, Kayseri, Konya, Manisa, otları ve balığı ile İzmir, Alaçatı, Cunda olarak sıralanıyor.  Bu kentlerin gastronomi destinasyonu olarak tanımlanması için yöredeki resmi kurumların, sivil toplum kuruluşlarıyla daha sıcak temaslar geliştirmesi gerektiğini belirten Boztepe, destinasyonun özelliklerine uygun bir yönetim yapısının kurulması, yerel lezzetleri oluşturan tüm unsurların kollanması, geliştirilmesi, hijyen koşullarının sağlanarak sunulmasında standartların belirlenmesi, denetimi, sonra da tanıtım ve pazarlama süreçlerinin işletilmesi gerektiğini de özellikle vurguluyor. GTD olarak  İstanbul’da İstiklal Caddesi’ndeki “içli köfteci”den Kars’ta yöresel peynir üreticisi GTD üyesi İlhan Koçulu’ya kadar işbirliği içinde olduklarını belirten Boztepe, lezzet haritası oluşturmak için, sokak lezzetlerinden en rafine restoranlara bir ağ oluşturmak istediklerini ekliyor.

“İçinde yaşadığımız topraklar sayısız medeniyete ev sahipliği yaptığı için, bu medeniyetlerin ayrıştığı ve iç içe geçtiği noktalar mutfağa da yansımış” diye devam ediyor Boztepe. Ona göre  Türkiye’nin sahip olduğu kültür ve kimlik zenginliği sayesinde bu kadar çok yöresel lezzet var ve bu da onun dünyanın diğer mutfakları gibi parlayabileceğini gösteriyor. 

Gastro Rotalar’a Bir Kala

Boztepe, Gastronomi Turizmi Derneği’nin Karadeniz’den Ege’ye, Güneydoğu’dan Marmara’ya kadar pek çok bölgede yeni “gastro kentler” ve gastro rotalar, gastro acenteler ve gastro rehberler oluşturmak üzere ilgili taraflarla görüşmelerini sürdürdüğünü bildiriyor. Bunun dışında Türkiye’nin lezzet haritalarının oluşturulması sürecinde “gastronomi köyü” için arazi ve işletmecisi belirlendiğini de vurguluyor. Derneğin bir başka aktivitesi ise Gastronomi Tırı. Boztepe, yurt içindeki illerde Türk mutfak kültürünü tanıtmak, ülke içinde “gastronomi bilinci”  yaratmak için yerli ve yabancı turistlere yönelik “Gastronomi Tırı”konseptini geliştirmekte olduklarını belirtiyor. Boztepe, Türkiye’ye özgü ve sağlığın timsali yoğurdun başka ülkeler tarafından sahiplenilmeye başlaması üzerine harekete geçen GTD’nin, 2019 yılının Mayıs ayında Dünya Yoğurt Konferansı düzenlemek niyetinde olduğunu sözlerine ekledi.

The post GTD, Lezzet Mirasını Dünyaya Tanıtmayı Amaçlıyor appeared first on Sivil Sayfalar.

Hak temelli çalışan STÖ’lerin dijitalleşme süreçlerine uyum sağlayabilmesi için dijital iletişim ve sosyal medya araçlarıyla ilgili bilgi ve becerilerini arttırmak hedefiyle düzenlenen eğitimde, STÖ’lerin savunuculuk çalışmalarını güçlendirmek için dijital araçlardan nasıl yararlanabileceğine odaklanılacak. Üç günlük eğitimde katılımcılara dijital araçlar ve sosyal medya mecralarının kullanımı ile ilgili pratik bilgiler atölye çalışmaları aracılığıyla aktarılacaktır.Eğitime her örgütü temsilen bir kişi kabul edilecek.

Eğitime Adana, Adıyaman, Aksaray, Gaziantep, Hatay, Kahramanmaraş, Karaman, Kayseri, Kilis, Konya, Malatya, Mersin, Nevşehir, Niğde, Osmaniye ve Şanlıurfa illerinde kadın hakları, LGBTİ hakları, engelli hakları, çocuk hakları, kent hakkı, çevre/doğa koruma, sosyal haklar, hayvan hakları, dijital haklar, kültürel haklar, gençlik hakları, sığınmacı/mülteci/göçmen hakları, vb. alanlarda hak temelli* çalışma yürüten STÖ’ler katılım gösterebilirler.

Eğitime katılmak isteyen STÖ temsilcilerinin 19 Şubat 2019 Salı günü saat 17.00’ye kadar başvuru formunu doldurması gerekmektedir. Eğitim sonuçları 22 Şubat 2019 Cuma günü e-posta yoluyla açıklanacaktır.

Başvuru Koşulları

• Eğitim programı, hak temelli bir yaklaşıma sahip olarak yerel düzeyde o hak için çalışma yapan ve kampanya yürüten ya da bu faaliyetleri çalışma takvimine dahil etmiş hak temelli STÖ’lere yöneliktir.
• Eğitime her bir örgütü temsilen 1 kişi kabul edilecektir. Değerlendirme sonrasında katılımcı değişikliği kabul edilmeyecektir.
• Başvuran STÖ’lerin sosyal medya (Facebook, Twitter, Instagram, Linkedin vb) hesaplarının olması ve eğitime başvuran kişilerin bu hesaplara yönetici düzeyinde erişimi gerekmektedir.
• Eğitimlere tam katılım beklenirken, gün sonunda verilen çalışmaların yapılması ise zorunludur.
• Seçilen STÖ temsilcileri, eğitimde olmasının STÖ’nün bilgisi dahilinde gerçekleştiğini belirten, STÖ yönetiminden/inisiyatiften iki üyenin imzası ve açık iletişim bilgilerine sahip bir yazıyı eğitim sonuçları açıklandıktan sonra 5 gün içerisinde sunmalıdır.
• Katılımcıların bilgisayar getirmesi gereklidir. STGM bilgisayar temin etmeyecektir.

Başvuru Formu

Eğitime Adana dışından katılacak STÖ temsilcilerinin ulaşım ve konaklama masrafları STGM tarafından karşılanacaktır.

Sorularınız için dijital@stgm.org.tr adresine yazabilirsiniz.

* Hak temelli yaklaşım, bireyleri hak sahibi özneler olarak tanımlarken, devlet ya da devlet dışı kurumları ise yükümlülük sahipleri olarak belirler. Dayanağını insan hakları ilkeleri ve standartlarından alan hak temelli yaklaşım, bireyleri haklarını talep edebilmeleri ve savunmaları için, kurumları ise haklarla bağlantılı yükümlülüklerini yerine getirmeleri için güçlendirmeyi hedefler. STGM’nin hak temelli yaklaşım için kullandığı kaynak metinlere buradan ulaşabilirsiniz.

The post Dijital İletişim ve Sosyal Medya Eğitimi Adana Başvuruları Başladı appeared first on Sivil Sayfalar.

Ulusal ve Yerel Basın Organları, işçilerin mesai arkadaşları, işçi aileleri, iş güvenliği uzmanları ve sendikalardan gelen bilgilerin derlenmesi ile oluşturulduğu belirtilen 2018 İş Cinayetleri Raporu; “Hangi Savaşta Bu Kadar Arkadaşımızı Kaybediyoruz” başlığı ile yayınlandı.

Tarım ve İnşaat Sektörü Ölüm Yaşanan İş Kolları.

İSİG’in hazırladığı rapordaki bilgilere göre; yıl boyunca toplam 1923 işçi yaşamının kaybederken,  yaz mevsiminde kayıpların daha çok olduğu görüldü, en çok ölüm vakası ise Temmuz ayında (201 ölüm vakası) yaşandı.

Ölümlerin en çok yaşandığı iş kolları Yüzde 24’lük oranla tarım ve orman işleri oldu.  Yüzde 23’lük oran ile inşaat ve yol işleri ikinci sırada yer aldı.  Yaşamını kaybedenlerin büyük çoğunluğunun sendikasız çalışan işçiler olduğu dikkat çekti ki bu oran yüzde 98 civarında.

2018 yılında iş cinayetlerinin nedenlerine göre dağılımı şöyle:

• Trafik, Servis Kazası nedeniyle 408 işçi;
• Ezilme, Göçük nedeniyle 379 işçi;
• Yüksekten Düşme nedeniyle 325 işçi;
• Kalp Krizi, Beyin Kanaması nedeniyle 200 işçi;
• Elektrik Çarpması nedeniyle 113 işçi;
• Şiddet nedeniyle 112 işçi;
• Zehirlenme, Boğulma nedeniyle 82 işçi;
• İntihar nedeniyle 73 işçi; Patlama,
• Yanma nedeniyle 50 işçi;
• Nesne Çarpması, Düşmesi nedeniyle 40 işçi;
• Kesilme, Kopma nedeniyle 24 işçi;
• Diğer nedenlerden dolayı 117 işçi yaşamını yitirdi.

67 Çocuk İşçi Yaşamını Yitirdi
Raporda yer alan verilere göre 14 yaş ve altı 23, 15- 17 yaş aralığında 44 çocuk işçi yaşamını yitirdi. 65 yaş üstünde çalışan 98 işçi iş cinayetine uğrarken 28-50 yaş aralığındaki işçilerde %49 çoğunlukla ölüm oranı gözlendi.

Cinsiyetlere göre dağılımda ise 199 kadın işçi yaşamını yitirirken, 1804 erkek işçi yaşamını kaybetti.

Mülteci İşçiler de Raporda Yer Aldı
Mülteci işçilerden 110 kişi yaşamını yitirirken, ölümlerin büyük çoğunluğu Suriyeli ve Afganistan’lı işçilerden oluşuyor.

İstanbul İş Cinayetlerinin En Çok Yaşandığı İl

Rapora göre:

• 226 ölüm İstanbul’da;
• 81 ölüm Kocaeli’nde;
• 70 ölüm Manisa’da;
• 69 ölüm Bursa’da; 68 ölüm
• Antalya’da; 66 ölüm
• İzmir’de; 56’şar ölüm Ankara ve Aydın’da;
• 50 ölüm Gaziantep’te;
• 48 ölüm Adana’da;
• 45 ölüm Denizli’de;
• 43’er ölüm Konya ve Şanlıurfa’da;
• 39 ölüm Samsun’da;
• 35’er ölüm Mersin ve Sakarya’da;
• 33’er ölüm Balıkesir ve Tekirdağ’da;
• 31 ölüm Zonguldak’ta;
• 29’ar ölüm Hatay ve Muğla’da;
• 27 ölüm Çorum’da;
• 25’er ölüm Kütahya ve Trabzon’da;
• 23’er ölüm Adıyaman, Elazığ ve Sivas’ta;
• 22’şer ölüm Bolu ve Kastamonu’da;
• 21 ölüm Kahramanmaraş’ta;
• 20’şer ölüm Karabük ve Mardin’de;
• 19’ar ölüm Diyarbakır ve Kayseri’de;
• 18’er ölüm Eskişehir ve Osmaniye’de;
• 17 ölüm Ordu’da;
• 16’şar ölüm Çanakkale, Düzce ve Malatya’da;
• 15 ölüm Isparta’da; 14’er ölüm Burdur, Niğde ve Şırnak’ta;
• 13 ölüm Aksaray’da;
• 11’er ölüm Afyon, Artvin, Bartın, Giresun ve Rize’de; 10 ölüm Bitlis’te;
• 9’ar ölüm Erzincan, Erzurum, Hakkari, Kars, Siirt, Uşak, Tokat ve Van’da;
• 8’er ölüm Edirne ve Kırşehir’de;
• 7’şer ölüm Bilecik, Iğdır, Kırıkkale ve Kırklareli’de;
• 6’şar ölüm Amasya, Ardahan, Karaman ve Sinop’ta; 5’er ölüm Batman, Gümüşhane ve Nevşehir’de;
• 4’er ölüm Yalova ve Yozgat’ta;
• 3’er ölüm Ağrı, Bingöl, Çankırı, Muş ve Tunceli’de;
• 1’er ölüm Bayburt ve Kilis’te;
• 33 ölüm ise Yurtdışında gerçekleşti.”

İSİG’in Acil Talepleri

İşçilere örgütlenme çağrısında bulunan İSİG Meclisi acil olarak gerçekleşmesi gereken taleplerine rapor sonunda yer verdi.

1- Ölen işçilerin yüzde 98’i sendika üyesi değildir. Yani sendikasız çalışmak ölüm demektir. İş cinayetlerinin önlenmesi, sağlıklı ve güvenli çalışmanın ön koşulu işçi katılımıdır. İşçiler ancak sendikalaşarak bunu sağlayabilir. Ülkemizde sendikaya üye olan işçiler işten atılıyor, sermaye işyerlerinde sendika istemiyor ya da istediği sendikayı getiriyor. Devlet daha ileri giderek sendikaların yapacağı basın açıklamalarını, toplantıları ve grevleri yani toplu pazarlık hakkını yasaklıyor. Bu noktada işyeri İSİG kurulları, çalışan temsilciliği ve genel olarak sendikal örgütlenme üzerindeki baskılar sona erdirilmelidir. Grev yasaklarına son verilmelidir…

2- İşyerlerinde işçilere keyfi bir biçimde iş tanımı dışında işler yaptırılıyor. Çalışma saatleri günde 10-12 saate ulaşıyor. Mesai ücretleri, izin hakları vb. verilmiyor. Özellikle taşeron işçiler bu koşullarda çalışırken şimdi taşerona rahmet okutacak kiralık işçilik gibi kölelik uygulamaları getiriliyor. Özelde veya kamuda tüm taşeronlaştırma ve kiralık işçilik uygulamalarına son verilmelidir…

3- İş cinayetlerinin sorumlusu patronlar, bürokratlar ve siyasiler yargılanmıyor. Yargılananlar ise çoğunlukla günah keçisi haline getirilen iş güvenliği uzmanlarıdır. Yine mahkemeler iş cinayetlerini cezalandırmıyor, failleri ’24 taksitli para cezası vererek serbest bırakıyor’. İş cinayetlerinin sorumlusu patronlar, bürokratlar ve siyasiler yargılanmalıdır…

4- ILO ve WHO verilerine göre 1 ‘iş kazası sonucu ölüm’ karşılığında yaklaşık 6 ‘meslek hastalığı sonucu ölüm’ olmaktadır. Ancak SGK verilerine göre her yıl ortalama 500 civarı işçi meslek hastalığına yakalanmakta ve neredeyse hiç bir işçi de ölmemektedir. Meslek hastalıklarının gizlenmesinden vazgeçilmeli ve bu noktada sağlık örgütlerimizin yürütücülüğünde tespit eden/önleyen bir yaklaşım hayata geçirilmelidir…

5- Çalışma yaşamının denetiminde görev yapan iş müfettişlerinin siyasi iktidara olan bağımlılığının önüne geçilerek, ‘İş Teftiş Kurulu’nun yönetiminde emek örgütlerinin ağırlığı olacak şekilde sosyal taraflardan oluşan bağımsız bir üst kurul haline gelmesi sağlanmalıdır…

6- Emeğin korunmasının temellerinden ikisini iş güvencesi ve insanca yaşayacak bir ücret oluşturur. Asgari ücret insanca yaşanabilir bir seviyeye yükseltilmeli, işten atmalara son verilmeli ve işsizlik önlenmelidir…

7- İşçilerin sağlıklı yaşamak ve can güvenliklerini sağlamak için ulaşım, barınma ve beslenme hakları vazgeçilmezdir. İşçi servisleri uygun araçlardan oluşmalı, işçilere kalacak lojman sağlanmalı ve gıda zehirlenmelerini önlenmelidir. Yine toplu taşıma, konut ve gıda fiyatları konusunda adımlar atılmalıdır…

8- Her yıl 60-70 çocuk çalışırken yaşamını yitirmektedir. 2018 yılı ‘çocuk işçilikle mücadele yılı’ ilan edilmesine rağmen 67 çocuk işçi can vermiştir. Bu noktada özellikle sanayinin ucuz emek gücü ihtiyacını karşılayan 4+4+4 eğitim sistemine son verilmeli ve çocuk işçilik yasaklanmalıdır…

9- Ülkemizde küçük yaşlarda çalışma hayatı başlamakta ve neredeyse ömür boyu sürmektedir. Emekçilerin belli bir çalışma yılından sonra emekli olma hakları vardır ve bu da çalıştıkları mesleğe ve cinsiyetlerine göre belirlenmelidir. Emekliliğin yaşa takılmasına ve kademeli olarak 65 yaş olarak belirlenmesine yani mezarda emekliliğe son verilmelidir…

10- Kadın emeği; tarımda, sanayide, hizmet sektöründe ve evde görünmez hale getirildi. Oysa her yıl 120-130 kadın çalışırken yaşamını yitiriyor. Kadını temel alan bir işçi sağlığı anlayışı tanımlanmalıdır…

11- Ülkemizde milyonlarca mülteci/göçmen işçi bulunmaktadır. Temel düzenlemelerden mahrum bırakılan mülteci/göçmen işçilerin çalışma, sağlık, barınma, ücret vb. güvenceleri sağlanmalıdır. Türkiyeli işçilerle mülteci/göçmen işçileri karşı karşıya getiren ücret ve çalışma politikalarından vazgeçilmelidir. Yine bu noktada bölge ülkelerini savaşın içine sürükleyen politikalardan uzak durulmalıdır…”

Raporun Tamamına Ulaşmak İçin : http://guvenlicalisma.org/19796-hangi-savasta-bu-kadar-arkadasimizi-kaybediyoruz-2018-yilinda-en-az-1923

The post 2018 İş Cinayetleri Raporuna Göre En Çok Ölüm Tarım ve İnşaatta appeared first on Sivil Sayfalar.

Yeni program yoluyla 2.000 Suriyeli ve ev sahibi topluluk üyesine istihdam sağlanması hedefleniyor. Bu kapsamda 1.000 Suriyeli ve ev sahibi topluluk üyesi inovasyon ve iş geliştirme alanında desteklenecek, 52.000 Suriyeli ise yetişkinler için dil becerileri eğitiminden yararlanacak. Yeni program, belediye hizmetleri için kentlerde atık yönetimi ve atık su yönetim tesisleri ve altyapısı geliştirecek ve itfaiye kapasitesini destekleyecek. Belediye hizmetleri sunumunda teknik kapasitenin artırılması alanında toplam üç belediye desteklenecek. Proje yoluyla Türkiye’de toplamda 307.000’i aşkın Suriyeli ve ev sahibi topluluk üyesi, iyileştirilmiş belediye hizmetlerinden yararlanacak.

Proje kapsamındaki faaliyetler Suriye sınırı boyunca uzanan Gaziantep, Hatay, Şanlıurfa ve Kilis illerinin yanı sıra Türkiye’nin diğer büyük illeri İzmir, Bursa, Adana, Konya, Mersin ve Manisa’da gerçekleştirilecek. Projenin uygulanmasına 1 Şubat 2018 tarihinde başlandı.

Suriye Krizine Yanıt Olarak Türkiye’de Dayanıklılık Projesi (TRP), AB Bölgesel Güven Fonu (EUTF Fonu veya MADAD Fonu) tarafından 50 milyon Avro ile destekleniyor. Güven Fonu’nun toplam hacmi 1 milyar Avrodan fazla. AB’nin Türkiye Delegasyonu Başkanı Büyükelçi Christian Berger, konuya ilişkin yaptığı açıklamada, “Amacımız, Suriye krizine bölgesel ölçekte uyumlu ve güçlendirilmiş bir yardım müdahalesi sağlamak; esas olarak Suriye’nin komşu ülkelerindeki Suriyeli mültecilerin ihtiyaçlarına ve aynı zamanda ev sahibi toplulukların ve yönetimlerin özellikle dayanıklılık ve bir an önce düze çıkma bakımından ihtiyaçlarına cevap vermektir” dedi.

MADAD Fonu’na ek olarak; toplam 3 milyar Avroluk taahhüdü taşıyan Türkiye’deki Mülteciler Fonu da, Türkiye’deki mülteciler ve ev sahibi toplulukların ihtiyaçlarının kapsamlı ve koordineli biçimde karşılanmasını sağlama amacını güden ortak bir eşgüdüm mekanizması.

Nisan 2018 itibarıyla Türkiye 3,5 milyonu aşkın Geçici Koruma Statüsünde Suriyeliye ev sahipliği yapıyor. Suriyeliler esas olarak Suriye sınırı boyunca uzanan Güneydoğu Anadolu Bölgesi’nde bulunuyor; ancak kriz sürdükçe diğer bölgelere de göçtüler. Dünyada en büyük mülteci nüfusunu barındıran ülke olan Türkiye, müdahale bakımından da güçlü bir ulusal sahiplik sergiliyor. Türk Hükümeti’ne göre, ülke Suriye krizinin etkilerine yanıt olarak son 6 yıl içinde 30 milyar USD harcadı.

Türkiye’deki Suriyelilerin %91’i, Güneydoğu illerinde yoğunlaşan kentsel alanlarda ve İstanbul, Ankara, İzmir ve Bursa büyükşehir alanlarında yaşıyor. Bu nüfusun yerel işgücü piyasalarına etkisi de büyük. Suriyeli nüfusun Türkiye’ye akını; atık yönetimi, atık su yönetimi ve itfaiye hizmetleri dâhil olmak üzere belediye hizmetlerine eşi görülmedik bir talep doğurdu. Öte yandan, Suriyelilerin Türkiye’de istihdam imkânlarına erişiminin önündeki en büyük engellerden biri dil.

UNDP, atık ve atık su yönetimi dâhil belediye hizmetleri alanında, hem fiziksel altyapı geliştirme hem teknik destek bakımından belediyelere doğrudan destek sağlayan tek BM kuruluşu. Önceki projelerde sağlanan UNDP desteği esas olarak ekipman sağlama ve altyapı geliştirmeye odaklanmıştı. Yeni proje ise, yeni belediyeleri dâhil etmek, belediye hizmetleri ve teknik desteği daha geniş kapsamda sağlamak suretiyle bu çabaları genişletiyor.

UNDP, daha önceki projelerinde Suriyelilere dil becerileri eğitimi sağlamıştı. Yeni proje ise derslik ve çevrimiçi öğrenme programından oluşan karma öğrenme yaklaşımı ile bu çabaların önemli ölçüde yaygınlaştırılmasını sağlayacak. Yeni proje aynı zamanda kadınlar ve gençler için işgücü piyasasına erişimi destekleyecek, onların sosyoekonomik bakımdan güçlenmesine katkıda bulunacak.

Konuyla ilgili bir açıklama yapan UNDP Türkiye Ülke Direktörü Claudio Tomasi, “Yeni imzalanan proje, hâlihazırda, diğerlerinin yanında, Japonya ve Kuveyt Hükümetleri, USBPRM, KfW ve AB İstikrar Aracı tarafından finanse edilen, UNDP’nin devam eden Suriye Krizine Yanıt ve Dayanıklılık Programı’nın bir parçası olacak. Program bugüne kadar, atık yönetimi dâhil hizmet sunumunda belediyelere destek, mesleki eğitim gibi geçim imkânları desteği, mesleki eğitim merkezi kurulması, değer zinciri geliştirme ve bunların yanında sosyal uyum ve koruma desteği sağladı. Bu program bizim Güneydoğu Anadolu Bölgesi’nde uzun zamandır süren sosyal ve ekonomik güçlendirme çalışmalarımızın üzerine inşa edilecek.” dedi.

UNDP, Türkiye’yi de içeren Bölgesel Mülteci ve Dayanıklılık Planı (3RP) koordinasyonunu UNHCR ile birlikte yönetiyor. Planın ortakları arasında BM kuruluşları, hükümet ve yerel ortakların yanı sıra STK’lar da bulunuyor. Bu planı tamamlayıcı olarak tasarlanan ve AB tarafından finanse edilen bu yeni proje, geçim imkânları ve temel gereksinimler sektörüne müdahalelere özel olarak odaklanacak. Program bir bütün olarak, kırılganlıkları azaltmayı ve bireyler, topluluklar, yerel kurumların Suriyeli akınıyla başa çıkma ve durumlarını düzeltmelerine katkıda bulunmayı hedefleyen UNDP’nin dayanıklılık temelli kalkınma yaklaşımına dayanıyor.

TRP Projesi UNDP tarafından, Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı, İller Bankası ve Milli Eğitim Bakanlığı ile işbirliği içinde uygulanacak. Projenin başlıca paydaşları yerel topluluklar ve Suriyeli nüfus, ayrıca hedef kentlerdeki yerel ve ulusal makamlar, yerel ve ulusal STK’lar.

The post AB ve UNDP, Türkiye’de Suriyeliler ve Ev Sahibi Toplulukları Güçlendirecek Yeni Bir Proje Başlatıyor appeared first on Sivil Sayfalar.

Bu hesaplamalar TÜİK tarafından geliştirilen ve detaylı açıklamaları web sitelerinde yer alan bir çerçeveye göre hesaplanmaktadır. Bunun için geliştirilen Tarımsal İşletmelerde (Hanehalkı) Ücret Yapısı Anketi kullanılmaktadır. Web sitesinden anladığımız kadarıyla bu anket için, 2006 Tarımsal İşletme (Çiftlik) Yapı Araştırması kapsamında yer alan tüm işletmelerden, 2006 üretim yılında en az 5 mevsimlik veya en az bir sürekli tarım işçisi çalıştırdığını beyan eden tüm işletmeler, her köyde en az 8 işletme olacak şekilde gruplanmış ve bu kriteri sağlayan köy statüsündeki yerleşim yerlerindeki işletme sayıları tespit edilmiştir. Önceki yıllarda kapsama alınan iller için de tahmin verebilmek amacıyla en küçük örnek hacmine sahip ilin örnek sayısı dikkate alınarak kapsama alınacak iller belirlenmiştir. İşin en yoğun olduğu dönemde en az beş mevsimlik ya da bir sürekli tarım işçisi çalıştıran tarım işletmeleri anket birimi olarak kapsanmıştır. Veriler doğrudan tarım işletmelerinden alınmaktadır. Yüz yüze görüşme yöntemiyle veriler derlenmektedir.

Nasıl hesaplanmasına dair net bir fikrimiz yok. Bu konuda uzman bir kuruluş da değiliz. Çünkü bunun ne Türkiye’de ne de dünyada bir standardı olmadığını sanıyoruz. Bu konuda model geliştirmeye dair çalışmalar yapılmamış durumda. Tarımda ürüne, coğrafyaya, zamana, talebe göre çok farklı işçilik biçimleri söz konusu. Özellikle günlük yevmiye, alan ve miktara bağlı ücretlendirme, yarıcılık, ortakçılık gibi çok çeşitli ücretlendirme tipleri söz konusudur. Bir de yasal olarak 50 ve daha az işçi istihdam eden tarımsal işletmeler iş kanunu kapsamında değildir. 51 ve üstü işçi çalıştıranların da iş kanununu uyguladıkları pek görülmemiştir. Kurumsal olan birkaç işletme dışında.

Aslında tarım işçisinin gelir vergisi, sağlık giderleri gibi konular hiç gündeme gelmemektedir. Bu nedenle tarım işçileri eğer kendileri primlerini ödemediği taktirde emekli hakları hiç olmamaktadır.

Peki, nasıl hesaplanmalı? Bu hesaplamalarda neler göz ardı ediliyor?

Aylık ücretlerin nasıl hesapladıklarını çok net bilmiyoruz. TÜİK tarafından hesaplanan bu işçilik ücretlerin işçiye veya tarımsal çalışmalara da pek olumlu veya olumsuz bir katkısı bulunmamakta. Yalnızca istatistiki olarak derlenmektedir. Çünkü açıklanan rakamlar çok genel ve hemen hemen her türlü tarım işçiliğini kapsıyor ve ücret ortalamasını veriyor. Budama, sulama, çapalama, ilaçlama, ot alma, hasat gibi farklı zamanlarda farklı ücretlendirme tiplerine ve ücret düzeyleri içeriğine sahip tarımsal üretime odaklanmıyor. Yani kimlere, kaç kişiye, nasıl bir ücretlendirme olduğu bilinmiyor. İşçilikler de sürekli, mahalli, gezici, yabancı göçmen işçiler olarak da ayrılmaktadır. Gezici ve göçmenler genellikle hasat süreçlerinde daha aktif bulunuyorlar. Bazı ürünlerde birim alan üzerinden ücretlendirme yapılır. Örneğin bir dekar şekerpancarı arazisinde ot çapası veya haşhaşın hasadının birim alan ücreti. Pamukta, soğanda olduğu gibi bir kg pamuğun toplanması veya bir çuval soğanın hasadının birim ücreti olduğu gibi. Burada kimin, kaç saat çalıştığı veya kaç kişi çalıştığı önemli değildir. Esas olan toplam iştir ve toplam ücrettir.

Göz ardı edilen konu hangi işçilikte hangi ücret tiplerinde, kaç saat çalışma karşılığı bu ücretlerin verildiği bilinmemektedir. Bir de aylık ücret hesaplanırken 30 gün mü, yoksa 26 gün mü dikkate alınmakta, bu da bilinmemektedir. Bir de işçiye verilen net ücretler üzerinden hesap yapılmaktadır. Aslında işçinin gelir vergisi, sağlık giderleri gibi konular hiç gündeme gelmemektedir. Bu nedenle tarım işçileri eğer kendileri primlerini ödemediği taktirde emekli hakları hiç olmamaktadır.

TÜİK’in raporunda iş türlerine göre de bir ayrım yok.

Bu artış mevsimlik tarım işçilerinin hayat standardına etki ediyor mu?

Şimdi esas orada şöyle bir sorun var. Mevsimlik tarım işçisi tanımıyla ilgili bir sorunumuz var. Türkiye’de mevsimlik tarım işçileri temel olarak ikiye ayrılıyor. Bunlardan biri tam zamanlı, yani sürekli çalışan, aylık maaşlı. Bunlar genellikle bir çiftlikte yani her ay maaş alanlar şeklinde. Biz onlara daimi işçi diyoruz. Diğerleri ise mevsimlik işçi. Bu tarım işçileri de ikiye ayrılıyor. Bunlardan bir grubu sabah işe gidiyor, akşam evine dönüyor. Diğerleri ise gezici… Evinden çıkıyor iş bulduğu yerleri dolaşıyor. Bu ayrım TÜİK’İn bu araştırmasında yok. Bu ayrım olmadığı için bizim orada gördüğümüz şey şu: TÜİK’in raporunda iş türlerine, ürünlere ve il değil coğrafyaya göre de bir ayrım yok. Örneğin zeytin hasadında çalışanlar, elma budamasında çalışanlar, kimyasal ilaç atanlar, gübre atanlar, sulama yapanlar, hasat edenler… yani işlere göre de bir ayrım yok. O yüzden bu ücretler genelin ortalaması niteliğinde. Bu bir. Yani herkesten aldığı ücreti daha önce bahsettiğim bir örneklem hacmiyle Türkiye’nin değişik illerinden belirledikleri işletmelerden ve işletme sahibinden aldıkları bilgilerle bu ücretleri belirliyorlar. Bu yüzden bu ücretler, esas bizi çok ilgilendiren mevsimlik gezici tarım işçileri ile çok ilişkili değil.

İkincisi, birçok ücret tipi var. Bu ücret tiplerinden bir kısmı günlük yevmiye olduğu kadar, bir kısmı topladığınız miktar kadar ücret alıyorsunuz. Örneğin pamuk… Örneğin haşhaşta topladığınız alan kadar ücret alıyorsunuz. Örneğin soğanda topladığınız çuval kadar ücret alıyorsunuz. O yüzden bunlar hesaplanırken ne saat, ne ücret tipi, ne çalışan sayısı, hiçbiri hesaplanmıyor. Şimdi böyle bir muğlaklık var. Tarımdaki ücret hesaplanması için benim söylediğim bu çerçeveye uyan bir ücret hesaplama sistemi de yok.

Tarlada 6 yaşındaki çocuk çuval taşıyor, kova taşıyor, kardeşlerine bakıyor. Kadın çalışıyor, yaşlı çalışıyor, herkes çalışıyor. Bunlar genellikle alan veya miktar üzerinden yapılan ücretlendirme tipinde çalışıyor.

Genelde yevmiye dışındaki bütün çalışmalarda ailenin çalışabilecek bütün fertleri çalışma sürecine katılır. Sabahın çok erken saatinde çalışmaya başlıyorlar akşam çok geç saatte işten dönüyorlar. Örneğin zaman zaman günde 12 saat veya 14 saat çalışıyorlar. Bu tür ücret tiplerinde çocuklar 6 yaşından itibaren çalışmaya başlıyorlar… Orada esas olan şey kişinin bir günde kazandığı değil ailenin bir günde kazandığıdır. Şöyle diyelim, kuru soğan hasadında aile günde 100 çuval hasat ettiği zaman 450 lira kazanır. Ama orda kaç kişi çalışıyor bilmiyoruz. Örneğin 6 yaşındaki çocuk çuval taşıyor, kova taşıyor, kardeşlerine bakıyor. Kadın çalışıyor, yaşlı çalışıyor, ailede hemen hemen herkes çalışıyor. Bir de en son yarıcılık ve ortakçılık var. Üretim girdilerini nasıl paylaşacaklarına dair aralarında sözlü bir anlaşma yaparlar ve genellikle ürünün yarısını, üçtebirini alırlar. Bu yüzden TÜİK’in ücret hesaplamasında bu tür ücret tiplerinin hangi düzeyde neyi dikkate alındığına dair biz derinlemesine bilgi sahibi değiliz.

Pratik olarak açıklanan ortalama ücretler bir işe yaramıyor. Ücretler arttı veya artmadının ötesine geçmiyor… Çukurova’da narenciye hasadı geçen sene kaç liraydı, bu sene kaç lira. Biz bu durma bakıyoruz. Kayısı hasadına bakıyoruz… Antep fıstığına, pamuk toplama ücretine bakıyoruz.. O yüzden TÜİK’in düzenli olarak yayınladığı bu veriler pratik olarak pek işe yaramıyor. Çünkü ücret belirleme sistemleri bile Türkiye’de yöreden yöreye farklılık gösteriyor. Orada detaylarını bilmiyoruz özellikle mevsimlik gezici işçilerin aylık ücretlerini hesaplanırken. Günlük ücreti 30’la mı çarpıyorlar, yoksa iş kanununda yer alan günde 8 saat, haftada 45 saat çalışma saati hesabı üzerinden mi yapıyorlar, bilmiyoruz.

Medyanın bütün işi TÜİK’İn yayınladığı bültenleri adeta hiç sorgulamadan bir basın bültenini gibi yayınlamak.

Aslında maaş artışı olduğu haberi mevsimlik gezici işçilerin hayat standardını artırıyor gibi bir sonuca varamıyoruz.

Varamıyoruz. Bu bizim söylediğimiz şeyi kimse sorgulamıyor. Medyanın bütün işi TÜİK’İn bültenlerini hiç sorgulamadan adeta bir resmi basın bültenini gibi yayınlamak. Geçen senenin verileriyle de karşılaştırdığı için artışa odaklanıyorlar… Ama bu ücret nedir, nasıl hesaplanıyor, kimleri kapsıyor, ücret alan farklı kesimler kimlerdir gibi farklılıkları hiç düşünmüyorlar. Akademisyenler de öyle. Türkiye’de tarımda ücret kapsamında çalışan bir akademisyen bile yok, biliyor musunuz? Biz ilk kez tarımda ücret tipleri ve çocuk işçiliği arasındaki ilişkiyi ortaya koyan 6 ilde yaptığımız bir araştırma var. Çok detaylı bir araştırma değil, daha ileri analizlerin de yapılması lazım. Yakında bulguları yayınlayacağız. Tarımda ücret tipleri ve bu işlerin insan haklarına uygun olup olmadığı hakkında insani boyutuyla ilgili hiç kimse ilgilenmiyor ve çalışmıyor.

Eşit işe eşit ücret mekanizması tarımda işlemiyor.

Tarımsal işletmelerde çalışan mevsimlik tarım işçilerinin günlük ücretleri arasında cinsiyete dayalı ayırım devam ediyor. Kadın emeğinin yoğun olduğu bu sektörde kadınların günlük ücretleri erkeklerden düşük. Bu ne tür sorunlara yol açıyor? Bu fark adil bir gerekçeye dayanıyor mu? Kadın ve erkekler tarımda birbirinden çok farklı işler yapıyorlar mı?

Böyle bir rapordan bunu çıkarmak mümkün değil, o ürüne bakmanız lazım. Örneğin fındık hasadında kadın erkek işçi ücretinde ayrım yok. Bunu Çukurova’da narenciyede de görmüyoruz. Özellikle hasatta göremiyoruz. Ama zeytinde görüyoruz. Kadınların zeytin toplama yevmiyesiyle erkeklerin zeytin hasadı yevmiyesi farklı, toplama yevmiyesinden bahsetmiyorum, bu farklı. Bu bir parça kabul edilebilir bir şey. Biri makine kullanıyor. Örneğin Ege’de çapa da kadın erkek yevmiyesi farklı görünüyor. Onu da işveren verimlilikle ilişkilendiriyor. Bir dekar araziyi bir erkek kaç saatte çapalar bir erkek kaç saatte çapalar üzerinden kurguluyor. Ve orada öyle bir denge tutturuyor. Eşit işe eşit ücret mekanizması tarımda işlemiyor. Çünkü iş eşit değil o yüzden ücret de eşit değil. Ama biraz önce söylediğim gibi bunların hepsine ürün ürün bakmak ve bunların adil olup olmadığına öyle değerlendirme gerek. Kimse bu konuda araştırma yapmadığı, çalışmadığı için benim söyleyeceğim herhangi bir yargı çok doğru olmayabilir.

Coğrafya, ürün ve nitelik ücretleri belirliyor.

Rapora göre diğer illerle karşılaştırıldığında kadın mevsimlik tarım işçileri en çok Ordu’da (79 TL) erkek işçiler ise Ardahan’da (104 TL) kazanıyor gibi görünüyor. Bu fark ne anlama geliyor? Bu illerde yapılan tarımsal faaliyetler neler ve bu faaliyetler ücretleri nasıl belirliyor?

Ardahan’da erkekler genellikle ot biçiyorlar. Ot biçme genellikle Azeri işçiler tarafından yapılıyor. Onların günlük yevmiyesi Türkiye ortalamasına göre yüksek. En yüksek ücret çay hasadındadır. 2017 yılında çay hasadında günlük yevmiye net 125 liraydı. Onun üzerine işçinin ulaşımı, öğle yemeği ve diğer talepleri eklerseniz bu günlük ücret 150 TL’nin züerine de çıkıyor. Ardahan’da da ot biçme diğer ücretlere göre, kayısıya, narenciye hasadına göre daha pahalıdır. Oraya da Azeriler ve Gürcüler gider çoğunlukla, yerli insanlar da vardır. Ot biçmeye günlük yaklaşık 120 lira yevmiye gelir. Bunu Adana’daki biber toplama işiyle karşılaştırırsanız 2-2,5 kat fazla demektir. Adana’da 2017 yılında ortalama ücret ortalama günlük 50 liradır. Fındıkta günlük bahçe sahibi işçi yemeğini vermiyorsa günlük ücret 66 lira, veriyorsa 60 liradır. Bir de tabi budama daha çok uzmanlık gerektirdiği için ücreti hasada göre daha yüksektir. Günlük 200 lira budama yevmiyesi olan yerler var. Haliyle öyle ortalamasını alırsanız Ardahan’da tabi ot biçme çok belirleyici ve ot biçen insan sayısı diğer tarımsal işlerden fazla olduğu için ortalamayı onlar yükseltiyor. Halbuki coğrafya, ürün ve nitelik ücretleri belirliyor.

Suriyeliler düşük ücretle çalışır

Hem erkek hem kadın mevsimlik tarım işçileri en az Hatay’da kazanıyor. Bunun nedenleri nelerdir? Suriyeli mülteciler bu meselenin neresinde?

Muhtemelen Hatay’da Suriyeli mülteciler tarımsal üretimde işçi olarak çok hâkimler. Hatay’daki çalışan Suriyeli işçilerin toplam içindeki payını çok iyi bilmiyorum ama Adana Ovası’nda yaptığımız araştırmada Adana Ovası’nda çadırda yaşayanların yüzde 82’si Suriyeliydi. Hangi ürünlerde çalıştıklarını çok iyi bilmiyorum ama Hatay’da genellikle sebze üretimi, Antep fıstığı, zeytin işlerinde Suriyeliler düşük ücretle çalışır. Bu nedenle işçi ücretleri ortalamasını bu nedenle düşürüyorlar.

Kalkınma Atölyesi’nin Tarımsal üretimde ücret tipleri ile çocuk işçiliği arasındaki ilişkiye baktıkları raporun 1-2 ay içerisinde yayınlanması öngörülüyor.

Fotoğraf: https://pixabay.com/tr/i%C5%9F%C3%A7iler-t%C3%BCrk-i%C5%9F-tar%C4%B1m-grup-627783/

Derlenen haberler:

1. https://www.ozgidais.org.tr/haber/877/tarim-iscisinin-gunluk-ucreti-artti#.Wqtq_rMNpbM.facebook
2. http://www.hatayhaber.com/hatay-gundemi/turkiyede-en-dusuk-mevsimlik-tarim-isciligi-ucreti-hatayda/1722
3. http://marasposta.com/tr-TR/haberler/11617/kadin-mevsimlik-iscinin-ucreti-54-tl
4. http://www.maraspusula.com/kahramanmaras/kahramanmarasta-kadin-mevsimlik-iscilerin-ortalama-gunluk-ucreti-h37827.html
5. https://ekmekvegul.net/gundem/uzun-guvencesiz-insafsizca-tarim-iscisi-kadinlarin-hali-budur
6. http://www.konyayenigun.com/guncel/tarim-iscilerine-odenenucretler-yuzde-122-artti-h174835.html

The post Mevsimlik Tarım İşçilerinin Günlük Ücretleri Arttı Demek Yeterli Mi? appeared first on Sivil Sayfalar.

Umut Vakfı, Şiddet ve Cinayet Haritası’nı ilk olarak 2015 yılında hazırlamıştı. 2015 yılında Türkiye genelinde bireysel silahlı 2 bin 175 olay medyaya yansırken 2016 yılında yaklaşık yüzde 25 artışla 2 bin 721 olay yaşandı. 2017 yılında ise bir önceki yıla göre yüzde 28, 2015’e kıyasla yaklaşık yüzde 61 artışla 3 bin 494 bireysel silahlı olay meydana geldi. Bireysel silahlanmayla yaşanan bu olaylarda, 2 bin 187 kişi öldürülürken birçoğu ağır 3 bin 529 kişi de yaralandı… Haritaya göre, silahlı şiddet olaylarının yüzde 80’sinde ateşli silahlar (bin 352 tabanca, bin 422 tüfek), yüzde 20’sinde ise çoğunluğu bıçak olmak üzere kesici aletlerin kullanılmış. Ateşli silahlarla ilgili yapılan ayrıntılı incelemede, 116 olayda beylik silahı, bir kaçında suikast silahları glock, uzi marka olmak üzere toplam bin 352 olayda tabanca (Yüzde 39), bin 422 olayda da avdan havalıya, Keleşten MP-5 makinalıya her çeşit tüfeğin (Yüzde 41) kullanıldığı kayıtlara geçmiş bulunuyor.

Ülkemizdeki bireysel silahlanmanın korkutucu yüzünü gözler önüne seren haritaya göre,  nüfus yoğunluğu ve sanayinin olduğu kentlerin yer aldığı Marmara Bölgesi en çok suçun işlendiği bölge olarak öne çıkıyor. Toplamda 837 olayın basına yansıdığı Marmara Bölgesi’nde İstanbul 351 olayla en çok suçun işlendiği birinci kent olarak olurken, yüzde 43’lük artış dikkat çekiyor. Sakarya’nın bu yıl yüzde 67’lik artışla bölgede olayların en çok arttığı il konumunda olduğu belirtilen haritaya göre; Karadeniz Bölgesi’nde en çok olay Samsun’da yaşanırken, Akdeniz Bölgesinde liderliği Adana, Ege Bölgesi’nde İzmir aldı. İç Anadolu Bölgesi’nde en çok olay Konya’da olurken Güneydoğu Anadolu’da Gaziantep, Doğu Anadolu Bölgesi’nde ise Malatya lider oldu. Bireysel silahlanma ile medyaya hiç yansıma olmayan il ise Bayburt.

Umut Vakfı, silahlanmanın önlenebilmesi için, toplumsal değerler, kültürel ögeler ve silahlanma nedenlerini içeren kapsamlı araştırmaları temel alan, toplumun tüm kesimlerinde tutum, davranış ve dil değişikliği yaratacak, şiddet içermeyen sorun çözme yöntemlerini, insan haklarını ve barış kültürünü hedefleyen eğitim modelleri geliştirilmesi gerektiğini belirtiyor. Vakfın önceki yıllarda hazırladığı çalıştay sonuçlarında bireysel silahlanmanın güvenlikle ilgili boyutlarında ise şu konulara dikkat çekiliyor: silah ruhsatı talebini azaltıcı, etkin önlemlerin ivedilikle yasal mevzuatta yer alması, ruhsatsız silahların kayıt altına alınması ve cezai müeyyidelerin arttırılması, Türkiye’yi kapsayan tek bir veri tabanının oluşturulması, taşıma ruhsatlarının kapsamının daraltılması, mümkünse bulundurmaya çevrilmesi, taşıma ruhsatının işyerinde ve işbaşında sınırlandırma koşulunun yasayla düzenlenmesi, kurusıkı silahlar ve alkollü iken silah taşımanın yasaklanmasıyla ilgili düzenlemelerin yapılması, can güvenliği ile ilgili silah talebinde ruhsat verme usulünün tartışmaya açılması, ruhsatlandırmada kişilerden istenen sağlık raporlarının sağlık kurulu raporu olarak düzenlenmesi; mutlaka kişinin öfke, kişilik, tepkisel ve ruhsal hastalığını kapsayan ayrıntılı psikolojik testlerin zorunlu hale getirilmesi ve raporun ilgili kuruma gizli olarak gönderilmesi, pratik ve teorik eğitimi kapsayan sertifika programının zorunlu hale getirilmesi, alt yaş sınırının yukarı çekilmesi, üst yaş sınırı getirilmesi, ruhsat süresi bitimini takiben 6 ay içerisinde yeniletmeyenlerin tebligata gerek kalmaksızın ruhsatlarının iptal edilmesi, yıllık mermi sayısının kısıtlanarak tüketim takibinin yapılması, ayrıca silah muhafaza ve denetimlerine ilişkin kontrol sistemlerinin oluşturulması…

2017 Şiddet ve Cinayet Haritası’nı incelemek için tıklayınız…

The post 2017’nin Korkutucu Şiddet ve Cinayet Haritası appeared first on Sivil Sayfalar.