Türkiye çok çeşitli sosyo kültürel ve etnik grupların bir arada yaşadığı bir ülke. Gençlerin farklı kültürleri tanıması, saygı duyması ve kültürlerarası duyarlılığa sahip bir iletişim becerisi kazanması, toplumsal güven ve uzlaşı kültürünün oluşması için büyük önem taşımaktadır. Kitleleri birleştirici etkisi tartışmasız olan spor olgusu, farklı kültürlerden gençlerin birbirleriyle etkileşime geçmesi ve bu gençler arasında sağlam köprüler kurulmasında büyük rol oynamaktadır.

Projenin Amacı

Bu proje ile farklı sosyokültürel çevrelerden gelen, sınırlı imkana sahip gençlerin, spor ve farkındalık eğitimleriyle desteklenerek, ülkemizin toplumsal güven ortamı ve uzlaşı kültürüne katkıda bulunulması amaçlanmaktadır.

Proje Ne Zaman ve Nasıl Uygulanacak?

Proje 23.12.2019 ve 25.08.2020 tarihleri arasında 6 ilde uygulanacak, projeye toplamda 600 öğrenci katılacaktır. Projeye katılacak olan her 100 öğrenciyi eğitmek üzere, spor ve farkındalık alanlarında toplam 10 gönüllü eğitici görevlendirilecektir.

Proje, haftada 1 gün (Cumartesi veya Pazar) 4 saat olarak gönüllü eğiticiler tarafından 12-15 yaş aralığındaki öğrencilere 16 hafta boyunca uygulanacaktır. Proje ortasında ve 16 Hafta sonunda tüm öğrencilerin katılımı ile ara ve ortak kamplar düzenlenecektir. Ayrıca proje süresince 1 aile etkinliği ve 2 değerlendirme toplantısı yapılacaktır.

Gönüllü eğiticilerin görev ve sorumlulukları nelerdir?

1. Proje süresince yapılacak olan tüm eğitim, program ve toplantılara katılmak
2. Proje kapsamında belirlenen eğitim modülünü içerik, yer ve zamanı dikkate alarak uygulamak
3. Projenin uygulanmasına yönelik haftalık değerlendirme formlarının doldurulması
4. Gönüllü eğiticiler için 23-29 Aralık 2019 tarihleri arasında Ankara İlinde Eğitici Eğitimine katılmak
5. Öğrencilerin proje etkinlik sahasına ulaşımlarına refakat etmek

Başvuru Şartları

* Farkındalık eğitimleri için başvuru şartları:

1. 18-30 yaş arasında üniversite öğrencisi veya mezun olmak
2. Sosyal uyum çalışmalarına ilgi duymak ve spor yapma engeli olmamak
3. Ankara, İstanbul, İzmir, Kocaeli, Diyarbakır, Mardin illerinde ikamet ediyor olmak
4. Tercihen eğitim bilimleri, psikoloji, sosyoloji, sosyal hizmet, rehberlik ve psikolojik danışmanlık alanlarında öğrenim görüyor ya da mezun durumunda olmak.

* Spor eğitimleri için başvuru şartları:

1. 18-40 yaş arasında üniversite öğrencisi veya mezun olmak
2. Sosyal uyum çalışmalarına ilgi duymak ve spor yapma engeli olmamak
3. Ankara, İstanbul, İzmir, Kocaeli, Diyarbakır, Mardin illerinde ikamet ediyor olmak
4. Üniversitelerin Beden Eğitimi ve Spor ile ilgili eğitim veren bölümlerinde öğrenim görüyor ya da mezun durumunda olmak
5. Tercihen basketbol uzmanlık dersi almış olmak
6. 4.Maddedeki şartları sağlayamayan adaylar için en az 1. Kademe basketbol antrenörlük belgesine sahip olmak

23-29 Aralık 2019 tarihleri arasında düzenlenecek olan 6 günlük Eğitici Eğitimine yapılan başvurular arasından belirlenecek 100 katılımcı davet edilecektir. Ardından gerçekleşecek eğitim süreci ve sonunda yapılacak değerlendirmeyle 60 asil ve 40 yedek eğitici belirlenecektir. Eğitici eğitimine devam şartı aranmaktadır. Eğitici eğitimi sonrasında katılımcılara katılım belgesi verilecektir.

Proje boyunca katılımcıların ulaşım (eğitici eğitimi, 16 haftalık hafta sonu eğitim programı, değerlendirme toplantısı, kamplar ve aile etkinlikleri) ve konaklama masrafları (eğitici eğitimi ve kamplar) Gençlik ve Spor Bakanlığı tarafından karşılanacaktır.

Başvuru için tıklayınız.

The post ‘Sen Ben Biz Bir Takımız’ Projesi Gönüllü Eğitmenler Arıyor appeared first on Sivil Sayfalar.

Tema İlan Edildi

Üçüncü yılında dünyanın önemli düşünce zirveleri arasında yer almayı başaran Kartepe Zirvesi 25-27 Ekim tarihlerinde Kocaeli’nin kış turizmi merkezi Kartepe’de düzenlenecek. Kocaeli Büyükşehir Belediyesi’nin öncülüğünde üniversiteler ve sivil toplum kuruluşlarının paydaşlıkları ile düzenlenen zirvenin teması Büyükşehir Belediye Başkanı Tahir Büyükakın tarafından ilan edildi. Zirvenin 2019 Ana Teması: “Şehircilik ve Mutlu Şehir”olarak belirlendi.

Mutlu Şehre Yeni Yollar

Başkan Büyükakın, Zirve temasını duyurduğu sosyal medya paylaşımında; “Bilim insanları politika yapıcılar, uzmanlar, medya mensuplarıyla insanlarımızın ve şehirlerimizin daha mutlu olması için konuşacak, tartışacak, mutlu şehre çıkan yeni yolları açmaya çalışacağız.” ifadelerini kullandı. Zirve daha önceki senelerde olduğu gibi bu yıl da BM ve AB başta olmak üzere çok sayıda kurum temsilcisini, bilim insanını, entelektüel ve medya mensubunu ağırlayacak.

Önemli Paydaşlar

Kartepe Zirvesi her yıl ana tema üzerinde çalışan çok sayıda kuruluşun paydaşlığında gerçekleştiriliyor. Zirve 2019’un da çok sayıda paydaşı bulunuyor. Kocaeli Üniversitesi, Gebze Teknik Üniversitesi, Sakarya Üniversitesi, İstanbul Medeniyet Üniversitesi, Ankara Yıldırım Beyazıt Üniversitesi, İstanbul Üniversitesi, İbn Haldun Üniversitesi, Yıldız Teknik Üniversitesi, Uluslararası Saraybosna Üniversitesi, Kocaeli Sanayi Odası, Kocaeli Ticaret Odası, Marmara Belediyeler Birliği ve Kültür Kenti Vakfı zirvenin bu yılki paydaşları arasında yer alıyor. 2019 Kartepe Zirvesi medya sponsoru ise NTV.

Uygulanabilir Projeler

Kartepe Zirvesi ana teması olan “Şehircilik ve Mutlu Şehir” zirve boyunca disiplinler arası bir yaklaşımla ele alınacak. Daha mutlu şehir için mevcut durumlar tartışılacak ve tespit edilen sorunlar için çözüm önerileri geliştirilecek. Zirve’de oluşan ortak akıl Zirve Bildirgesi olarak ulusal ve uluslararası kamuoyunun dikkatine sunulacak. Zirveden bu yıl beklenen en önemli çıktılardan biri katılımcıların tecrübelerinin şehirlerimiz için uygulanabilir projelere dönüşmesi olacak.

Zengin Program

Zirve kapsamında ana konuşmacıların yapacağı sunumların yanı sıra 15 Panel-Konferans, 13 Akademik Oturum, 2 Forum ve Şehir Ekonomisi İş ve İstihdam konulu bir Çalıştay düzenlenecek. Zirve süresince; barınma, ulaşım, istihdam, çevre, temizlik, sosyal hizmetler, kültür-sanat, sağlık, spor, şehir suçları, iklim, afet, güvenlik gibi şehir hayatındaki mutluluğu doğrudan ilgilendiren konular ilgili bilim insanları ve uzmanlar tarafından ele alınacak; mutlu şehre ulaşmak için yapılması gerekenler değerlendirilecek.

Yüksek Konuşmacı Katılımı

Geçtiğimiz yıllarda, Yunanistan Eski Başbakanı George Papandreu, AB Genişlemeden Sorumlu Eski Komiseri Gunter Verhaugen, AB Göç İşleri ve Vatandaşlıktan Sorumlu Üyesi Dimitris Avramopulos, Avrupa Birliği Delegasyon Başkanı Christian Berger, BM Mülteciler Yüksek Komiseri Kattharina Lumpp, BM Mukim Temsilcisi Irena Vojackova Sollorano, Yunanistan Göç Politikaları Bakanı Dimitris Vitsas, Cumhurbaşkanlığı Sözcüsü İbrahim Kalın, AK Parti Genel Başkan Yardımcısı Numan Kurtulmuş, Dışişleri Bakanı Mevlüt Çavuşoğlu, İçişleri Bakanı Süleyman Soylu’nun da aralarında bulunduğu yüzlerce konuşmacıya ev sahipliği yapan zirveye bu yıl da katılımın yüksek olması bekleniyor.

Zirve programı, programın kesinleşmesini takiben web sitesi adresinden kamuoyuna duyurulacak. 15 Ekim tarihi itibarıyla site üzerinden izleyici başvuruları yapılabilecek.

The post Kartepe Zirvesi Mutlu Şehir İçin Toplanıyor appeared first on Sivil Sayfalar.

Özgürleşen Umutlar (Free Your Hope) projesi, Adalet Bakanlığı, TOÇEV (Tüvana Okuma İstekli Çocuk Eğitim Vakfı) ve Atina Merkezli ANTIGONE ortaklığıyla gerçekleştiriliyor. 

“0-6 yaş arası 800 çocuğa ve bin anneye ulaştık”

Tanıtım toplantısının ardından projeye ilişkin Sivil Sayfalar’a konuşan TOÇEV Yönetim Kurulu Başkanı Ebru Uygun, “800’e yakın çocuk ve 1000’e yakın anneye ulaştık. 0-6 yaş grubu çocuklar cezaevlerinde anneyle birlikte kalıyor. Anneler kendi yaşam koşulları nedeniyle maalesef çocuklarıyla çok doğru iletişim içerisinde olamayabiliyor. Hatta anneliğini unutan ama projeden sonra yeniden hatırlayan annelere bile rastladık. İlk başlarda doğru iletişim kurmakta zorlandığımız oldu” dedi. 

Uygun, projenin nasıl yürütüldüğü konusunda ise şu bilgileri verdi: “Anneler, çocuklar ve cezaevleri memurlarına yönelik 3 ayaklı bir proje. Çocukların gelişimlerinin doğru bir şekilde sürdürülmesi konusunda çalışıyoruz. Yürümeyi bile beceremeyen çocuklar var çünkü. Onların gelişimlerine katkıda bulunmaya çalışıyoruz. Anneleriyle de çocuklarının gelişimlerine dair nasıl yön alabilecekleri üzerinde çalışıyoruz. Memurlara da kriz, stres yönetimi üzerine çalışmalar yapıyoruz.”

“Annelerin hangi suçtan cezaevinde olduklarını sormuyoruz”

TOÇEV Genel Müdür Yardımcısı Aybike Yutsever Guşa ise cezaevlerinde kaç çocuğun doğduğuna dair ellerinde bir istatistiğin olmadığını belirterek şöyle konuştu: “Annesinin yanında kalan çocuklarla çalışıyoruz. Annelerin suç durumu yani siyasi tutuklular mı yoksa adli tutuklular mı olduklarını bilmiyoruz. Suçlarını asla sormuyoruz” diye konuştu. 

Proje 7 cezaevinde yürütülecek 

-Ceza infaz kurumlarında annelerin çocuklarını büyütürken yaşadıkları zorluklarla mücadele etmeleri ve çocuklarıyla doğru iletişim kurmaları sağlanıyor. Ayrıca anneler, kişisel farkındalık, özgüven, kriz yönetimi ve kişisel gelişim konularında da destekleniyor.

-Ceza infaz kurumlarında kalan çocuklar için önemli bir unsur da infaz koruma memurları. Bu sebeple ceza infaz kurumu çalışanları ile yapılacak çalışmalarla,  mahkûmlarla yaşadıkları zorluklar konusunda çözüm odaklı yaklaşımlar üretmeleri, yaşadıkları stresle baş etme yollarının anlatılması amaçlanıyor. 

-Toplam 15 ay sürecek projede, Adalet Bakanlığı tarafından belirlenen ve çocuğu ile kalan anne sayısının fazla olduğu; Sivas,  Kayseri, Adana, Mersin, Kocaeli, Bursa ve Balıkesir illerindeki cezaevlerinde çalışmalar sürdürülecek.

The post “Özgürleşen Umutlar” Projesi: 7 Cezaevinde Annesiyle Kalan 800 Çocuğa Dokunacak  appeared first on Sivil Sayfalar.

Erişilebilir ve güvenilir gıdanın izini insan ağları üzerinden süren Yurttaşlık Derneği’nin “Yerel/Bölgesel Kamu Politikalarında Yurttaşın Sözü” Projesi  merkezine Meriç-Ergene, Susurluk, Marmara su havzaları ve İstanbul olmak üzere 4 bölgeyi alıyor. Proje temelde kamu politikalarına yurttaşların etki edebilme kabiliyetini artırmayı hedefliyor. 

Üretim ve tüketim alanında yaşanan sorunların ulaştığı boyut gıdayı temel yurttaşlık meselelerinden biri haline getiriyor. Bu durum yurttaşın kamu politikalarına muhalefet etme ya da katılım biçimini de değiştiriyor. Yurttaş kamu otoritesine etki etmeye çalışmak değil, yerel yönetimlerin dinamiklerine yaslanmaya başladığı ağlar kuruyor. Bunun kanıtlarından biri İstanbul’da günden güne sayısı artan gıda toplulukları ve alternatif gıda inisiyatifleri.

Bir veri olarak buraya koyalım; Bülent Şık’ın son makalesi “Kamuoyundan gizlenen halk sağlığı sorunları I” AB ülkelerinden 4 yıl sonra, ancak 1 Ocak 2018’de Türkiye’de yasaklanan tarım zehri Carbendazim’in bu ülkenin topraklarından hâlâ çıkabilmesinin serüvenini anlatıyor.

Ekibin Savunuculuk ve İletişim Koordinatörü Cansu Gürkan üreticilerle yaptıkları görüşmelerde, büyük üretim yapıları karşısında gücünü kaybeden küçük üreticilerin sürdürülebilir olma çabasıyla maliyeti düşürmek için kimyasal ilaç ve gübre kullanmak zorunda kaldıklarını aktarıyor. 

Hal böyleyken gıda konusunda ya bir devlet politikasına ihtiyaç var ya da bu işi sivil toplum ve yurttaş üstleniyor. “Yerel/Bölgesel Kamu Politikalarında Yurttaşın Sözü” Projesi onlardan biri. Gürkan ile detayları konuştuk. 

Kolay bir yerden başlayalım; “Kamu Politikalarında Yurttaşın Sözü Projesi” neyi hedefliyor,  kaç yıl sürmesi planlanıyor?

Tam adıyla “Yerel/ Bölgesel Kamu Politikalarında Yurttaşın Sözü Projesi”, Avrupa Birliği tarafından finanse edilen ve Yurttaşlık Derneği olarak yürüttüğümüz 2 yıllık bir çalışma. Temel olarak, yerel ve bölgesel düzeyde yurttaşın belirli stratejiler ve savunuculuk yöntemleri oluşturarak kamu politikaları ve demokratik yönetim süreçlerine katılımını desteklemeyi amaçlıyor. 

Bu noktada, kamu politikalarının oluşum sürecinde sivil toplumun sürece daha fazla dahil olması gerektiğini düşünüyoruz. Yurttaşların hayatını etkileyen kamusal meselelerde kendi sözünü geliştirmesi için kamu idaresi ve yurttaş arasındaki diyaloğun geliştirilmesi de büyük bir ihtiyaç olarak görünüyor. Bu nedenle, proje faaliyetleriyle yerel oluşumların farklı politika düzeylerinde güçlenmesini hedefliyoruz. Yani temel mesele; kamu politikalarının oluşturulma sürecindeki şeffaflık, hesap verebilirlik ve kapsayıcılık ilkelerini gözeten çalışmamız, yurttaşların yerel, bölgesel, ulusal ve uluslararası olmak üzere tüm politika üretimi süreçleri ve dinamikleriyle ilgili bilgi ve söz sahibi olması. Bunlara ulaşabilmek için havzalara saha ziyaretleri gerçekleştiriyor, sivil toplum temsilcileriyle atölyeler ve toplantılar yapıyor, yuvarlak masa toplantılarında kamu kurumları ve sivil toplum kuruluşlarını bir araya getiriyoruz. 

Üretim Ve Tüketim Aşamasında Yurttaşı Dahil Etmek Ana Eksen

Çalışmalarınızdaki katılımcılara baktığımız zaman, Türkiye’de gıda politikası üzerine çalışan kişi ve kurumun içinde olduğunu görüyoruz. Bu tema, kavramsal çerçeve nasıl belirlendi? Katılımcılarla birlikte mi? Yani, konu nasıl “gıda”ya geldi? 

Çeyrek asrı geride bırakan bir dernek olarak, yurttaşların yaşamlarını biçimlendiren karar ve eylemlerde doğrudan söz sahibi olabilmeleri için çalışmalar yürütüyoruz. Geride bıraktığımız yıllar içinde yaşanan ekonomik, siyasal ve ekolojik gelişmelerle birlikte yurttaşlık kavramının içeriği de değişti. Bu projemizin yapı taşını da yurttaş katılımı oluşturuyor.

Tüketiciler, pazarda ve markette ucuz ve sağlıklı gıdaya erişim kaygısı yaşarken; küçük ölçekli üreticiler ulusal ve ulusötesi üretim yapıları karşısında sürdürülebilir olmaktan uzaklaşıyor. Üretim ve tüketim alanında yaşanan sorunların ulaştığı boyut, yaşamsal girdilerin en önemli kaynağı olan gıda sorunsalını temel yurttaşlık meselelerinden biri haline getirdi. Kaldı ki, bu sorunsal kamu idaresinin de gündemini meşgul ediyor. Bu sebeplerden çalışmanın ana temasını “üretim ve ve tüketim boyutlarıyla güvenilir ve erişilebilir gıda” olarak belirledik. 

Marmara’da Diyaloğu Güçlendirmek Ön Planda

Proje için Meriç-Ergene, Susurluk, Marmara su havzaları ve İstanbul olmak üzere 4 bölge (İstanbul, Kocaeli, Kırklareli, Edirne, Tekirdağ, Çanakkale, Bursa, Balıkesir illeri) seçilmiş. Bu bölgelere yoğunlaşılmasının temel sebebi nedir? 

Hedef bölgelerin coğrafi olarak Marmara Bölgesi’nde toplanmasının birkaç sebebi var. Öncelikle, Yerel/Bölgesel Kamu Politikalarında Yurttaşın Sözü Projesi, 2013-2016 yıllarında yürüttüğümüz Bölgesel İdare ve Yerel Demokrasi Projesi’nin ikinci fazı olarak gerçekleştiriliyor. Bölgesel İdare ve Yerel Demokrasi Projesi faaliyetleri Türkiye idari sisteminde kabul edilmiş olan İstatistiki Bölge Birimleri Sınıflandırılması (IBBS) yönteminde belirlenmiş birinci seviye bölgelerinden İstanbul, Akdeniz, Orta Anadolu, Batı Karadeniz, Doğu Karadeniz, Güneydoğu Anadolu bölgelerini kapsıyor, Marmara bölgesini kapsamıyordu. Projenin bu fazında Marmara Bölgesi’ne odaklanılmasının ilk sebebi bu. 

İkinci olarak, farklı bölgelerde faaliyet göstermek yerine tek bir bölgeye yoğunlaşmanın, ilgili aktörlerle ilişkileri ve diyalogu güçlendirmek, gerekli ağların kurulması için işbirliklerini oluşturmak ve çalışmaların etkisini daha iyi ölçebilmek gibi sebeplerle daha verimli olacağını düşündük. Marmara bölgesi, Türkiye’nin nüfus bakımından en yoğun bölgesi ve etki alanı oldukça geniş. 

Son olarak, lojistik olarak Marmara Bölgesi proje aktivitelerini gerçekleştirebilmemiz açısından çok daha erişilebilir. Sık sık gerçekleştirdiğimiz saha ziyaretleri, havzalarda yapacağımız toplantı ve atölyelerin yoğunluğu düşünüldüğünde, İstanbul merkezli bir dernek olarak, Marmara Bölgesi’nde çalışmalarımızı çok daha verimli gerçekleştirebiliyoruz. 

Marmara havzasında üreticilerin oluşturduğu kooperatif ve birliktelikleri, İstanbul’da tüketicilerin güvenli gıdaya ulaşmak için kurduğu ağları, Susurluk havzasında üretim ve tüketimde kadın emeğini, Meriç-Ergene havzasında ise gençlerin gıda ekseninde kamu politikalarına katılımlarını artırmak ve dijital platformları katılım mekanizmalarına ve üretim-tüketim ağlarına dahil etmelerini teşvik etmek konularında çalışıyoruz.  

Güvenilir gıda meselesi üretim süreçlerinden bağımsız düşünülmemeli. Üreticilerle yaptığımız görüşmeler bize, büyük üretim yapıları karşısında gücünü kaybeden küçük üreticilerin sürdürülebilir olma çabasıyla maliyeti düşürmek için kimyasal ilaç ve gübre kullanmak zorunda kaldığını gösteriyor. Üreticiler kullandıkları ilaçlardan kendi sağlıklarının da olumsuz yönde etkilendiğini dile getiriyor. Tüketicilerin güvenilir gıdaya erişimde yaşadığı sorunlar gibi, üreticiler için de ekolojik üretim, maliyetinden dolayı erişilebilir değil.

Üreticinin Sağlığı Da Kendi Kullandığı İlaçtan Etkileniyor

Gıda güvenliği konusu, biraz “büyük şehirli” derdi mi? Yoksa kasabalarda ya da köylerde de bu endişe yaşanıyor mu? Gözlemleriniz neler? 

Gıda güvenliği gıdaların hasatı, taşınması, işlenmesi, hazırlanması, depolanması ve son tüketiciye sunulması sürecinde gıda kaynaklı rahatsızlıklara ya da hastalıklara neden olan fiziksel, biyolojik ve kimyasal nitelikteki çeşitli risk unsurlarını önleyecek, zararsız kılacak ya da elimine edecek yaklaşımları ele alan bir kavram olarak tanımlanıyor. Büyük şehirlerde tüketiciler güvenli gıdayı temin etmekte güçlük çektiklerini belirtiyor. Aldıkları gıdada kimyasal kullanılması kaygısı yaşıyor, güvenli gıdayı bulabilse bile çok pahalı olduğu için erişemiyor. Fakat gıda güvenliği konusu sadece büyük şehirlerde sorun edilen bir konu değil. 

Öncelikle güvenilir gıda meselesi üretim süreçlerinden bağımsız düşünülmemeli. Üreticilerle yaptığımız görüşmeler bize, büyük üretim yapıları karşısında gücünü kaybeden küçük üreticilerin sürdürülebilir olma çabasıyla maliyeti düşürmek için kimyasal ilaç ve gübre kullanmak zorunda kaldığını gösteriyor. Üreticiler kullandıkları ilaçlardan kendi sağlıklarının da olumsuz yönde etkilendiğini dile getiriyor. Tüketicilerin güvenilir gıdaya erişimde yaşadığı sorunlar gibi, üreticiler için de ekolojik üretim, maliyetinden dolayı erişilebilir değil. Kırsal bölgelerde yaşayan ve üretim yapan kişiler için güvenli gıda konusunda yaşanan endişe ilk olarak burada kendisini gösteriyor. 

İkinci olarak, kasaba ve köylerde yaşayan tüketiciler de erişebildikleri gıda konusunda kaygılı. Örneğin Ergene kirliliği Trakya bölgesinde, kasaba ve köylerde yaşayan kişilerin de gıdaya güvenini düşürüyor. Ya da Çanakkale’de yaşayan tüketiciler burada üretilen domatesi tüketmek istemiyor.. Bunun yanında bir bölgedeki çevre kirliliği yalnızca o bölgeyi değil, o bölgede üretilen ürünün dağıtıldığı tüm bölgeleri etkiliyor. Büyük şehirlerden küçük şehirlere, kasabalardan köylere, görüştüğümüz kişilerin çoğunluğu yediği gıda ürünleri konusunda endişeli. 

Diğer taraftan, üretimden yabancılaşan tüketim alışkanlıkları, gıdaya dair bilgilerde güvensizlik, sağlık problemlerindeki artış, gelir yetersizliğinden dolayı tüketicilerin sağlıklı gıdaya erişememesi gibi sebeplerle, İstanbul’un güvenli gıdaya erişim sorununu en yoğun yaşayan şehir olduğu açık. Diğer yandan İstanbul’da gıda toplulukları ve alternatif gıda inisiyatiflerinin sayısı günden güne artmakta. Bunun bir sebebi İstanbul’daki zaman sıkıntısı iken, daha önemli bir diğer sebebi ise İstanbul’un doyurucu bir tarımsal üretim yapısına sahip olmaması. İstanbul, yüzde 85’den fazla tarımsal ürün, yüzde 99 hayvansal üretimde diğer illere bağımlı.

Yeni Toplumsallık Arayışları Yeşeriyor

Yurttaşların merkezi kamu politikalarına katılım kanallarının güçlendirilmesi ihtiyacı ortada. Özellikle üretimden tüketime kadar bütün süreçlerde denetim ve destekleme politikalarının kamu yararı anlayışıyla daha da şeffaflaşması ve etkin hale getirilmesi gerekiyor. Bu durum bir yandan vatandaşların kendi taleplerini seslendirmeye ve “örgütlenme” ağlarını kurmaya başlamasının da temel neden oluşturuyor. Siz bu durumu projenizde nasıl ele alıyorsunuz? 

Gözlemimiz büyük katılımcı platformlar, kitlesel protestolar ve davalar gibi yöntemlerin giderek şekil değiştirdiğine ve alternatif çözümler oluşturmaya yönelik. Gıda özelinde konuşursak, yurttaş inisiyatifleri alternatif üretim ve tüketim ağlarına katılmak ve denetim mekanizmaları kurmak gibi yeni toplumsallık formları arayışlarına yöneliyor. Özellikle kamu otoritesine etki etmekten çok yerel yönetimlerin olanak ve dinamiklerine yaslanmak daha sonuç alıcı olarak algılanıyor. Bizim çalışmamızın ana ekseni de bu yönelimleri desteklemek, bu yöndeki talepleri bir savunuculuk konusu olarak hayata geçirmeye dayanıyor.

Gıda meselesi etrafındaki güncel tartışmalarda kamu idaresine yönelik taleplerin yoğun olduğu görünüyor. Ortak toplantılarınızda Ticaret, Tarım, Sağlık Bakanlığı gibi kurumlardan gelen temsilcilerin de yer aldığını görüyoruz. Bu durum bana “Devlet kurumları, gıda konusunda diyaloga daha açık” gibi bir tını düşündürdü. Bu, kamu idaresi için de yeni bir alan ve tartışma. Belki de bu yüzden. Katılır mısınız? Siz ne söylersiniz?

11-12 Temmuz 2019 tarihlerinde Ankara’da gerçekleştirdiğimiz Açılış Toplantısı’na Ticaret Bakanlığı, Çevre ve Şehircilik Bakanlığı, Tarım ve Orman Bakanlığı, Sağlık Bakanlığı, Türkiye Belediyeler Birliği, Dışişleri Bakanlığı ve KOSGEB’den toplam 25 temsilci katıldı. Bu, Kamu-STK işbirliğine yönelik STK’lar tarafından organize edilen bir toplantı için oldukça iyi bir sayı. Açılış Toplantısının amacı Kamu-STK İşbirliği olanaklarını tartışabilmek için diyalog zemini oluşturmaktı. Bu aynı zamanda projenin hedeflerinden de bir tanesi. Hem kamu idaresi, hem de sivil toplum temsilcilerinin işbirliğine son derece açık  yaklaştığı bir toplantı gerçekleştirdik. 

Gıda konusu katılım gösteren bakanlıkların da gündeminde. Bakanlıkların ilgili birimlerini davet ederken özellikle buna dikkat ettik. Örneğin, gıda güvenilirliği Tarım ve Orman Bakanlığı’nın da gündeminde geniş bir yer kaplıyor. Bakanlığa bağlı Gıda ve Kontrol Genel Müdürlüğü’nden katılan temsilciler, çalışmalarında ilaç kullanmadan üretim yapabilmek konusuna odaklandıklarını, ilaç kullanımını azaltmaya yönelik 18 adet araştırma merkezlerinin olduğunu ifade etti. 

Ayrıca, Kamu idaresini temsil eden hemen her katılımcı temsil ettikleri bakanlıkların STK’lar ile ortak çalışmalar yaptıklarını ve bu işbirliğini geliştirmek istediklerini belirtti. 

Türkiye’de Yurttaşlar Bir Araya Gelmeye Alışık

Çeşitli katılım mekanizmalarının/süreçlerinin içinde olan ya da olmak isteyen ve yine güvenli ve erişilebilir gıda talebini sahiplenen yurttaş kesimlerine baktığımızda sınıfsal ve mekansal bir ayrım var gibi. Yani, katılan ve güvenli gıda isteyen yurttaş daha çok kentli ve orta sınıf. Sizin çalışmanızda bu durum nasıl görünüyor? Katılım ve söz konusu talebi daha yaygın yurttaş kesimleri için var etmek adına neler yapıyorsunuz, yapacaksınız?

Evet haklısınız, böyle bir görüntü ilk bakışta kendini gösteriyor. Ancak, bizim saha çalışmalarımızda gördüğümüz şimdiye kadar adım atmamış olsa da ya da gündeminde katılım ve güvenli-erişilebilir gıda olmasa da geniş bir yurttaş kesimi harekete geçmeye hazır. Her şeye rağmen Türkiye’de canlı bir sivil toplum alanı var. Yurttaşlar çeşitli motivasyonlarla bir araya gelmeye alışıklar. Kastettiğim şu: hemşehri derneği için bile olsa bir örgütlülük var. Şimdi ise bu dinamizm farklı biçimlerde bir araya gelmeye müsait. Kooperatifler, mahalle toplulukları vs. aracılığıyla belli meselelerde buluşmaya başta yerel yönetimler olmak üzere kamu idaresi ile konuşabilir, müzakere edebilir, yeri geldiğinde iş birliği yapabilir bir potansiyel bu. Kaldı ki, örneğin çevre hareketlerine baktığımızda kentli olmayan kırda-köyde yaşayan yurttaşların kendi hayatlarına ilişkin kararlarda söz sahibi olmak istediklerini de görmek mümkün. Ayrıca, bunlar tekil örnekler olmaktan çıkıyor. Sonuçta, şimdilik bir tür sınıfsal kümelenme görülüyor olsa da bu kümelenme yaygınlaşacağa benziyor. Biz de projemizde kamu politikalarına yurttaş katılımı, iletişim-diyalog kanalları, işbirliği zeminleri açısından olanakları ve aktörleri arttırmanın, çeşitlendirmenin yolları için hem kamu hem de kamu idaresi ile birlikte kafa yormaya, birlikte hareket etmeye çalışıyoruz.

Projeden Notlar…

Çalışmanın ilk 6 ayını oluşturan Temmuz 2019’a kadar toplam 12 saha ziyareti, İstanbul’da bir günlük calışma toplantısı ve Ankara’da iki günlük açılış toplantısı ve çeşitli savunuculuk faaliyetleri gerçekleştirildi.

Proje kapsamında önümüzdeki günlerde havzalara yönelik ziyaretlerine devam edecek. Bu ziyaretlerle sivil inisiyatifler arasındaki ağları güçlendirmeyi hedefliyorlar. 

Bir sonraki etkinlikleri Ekim ve Kasım aylarında Çanakkale, Bursa ve Edirne şehirlerinde yapılacak sivil toplum atölyeleri. Bu atölyelerde yurttaşların kamu idaresine iletecekleri talepleri, bu talepleri karşılayacak ilgili kurumu ve bu talepleri ilgili kuruma iletmek için kullanılacak yöntemi belirleyip, savunuculuk faaliyetleri için yol haritası çıkaracaklar. Sonra İstanbul, Balıkesir ve Tekirdağ’da gerçekleşecek yuvarlak masa toplantıları ile yurttaşlar ve kamu kurumlarından temsilcileri bir araya gelecek, belirlenmiş talepleri doğrudan konuşabilecekleri bir platform oluşacak. Ekip, “Yurttaşın Sözü” isimli Instagram hesaplarında yurttaşlardan gelen talepleri ve seçtikleri temalar ile havzalara dair önemli bilgileri paylaştıklarını da ekliyor. 

The post Gıda Güvenliği Şehirlinin De Köylünün De En Büyük Derdi appeared first on Sivil Sayfalar.

Yerel yönetimlerin eğitim alanındaki mevcut çalışmalarını nasıl değerlendiriyorsunuz?

Yerel yönetimlerin en önemli eğitim hizmeti yaygın eğitim çalışmaları olarak görünüyor. 90’lardan itibaren hizmet belediyeciliği, sosyal belediyecilik, kültürel belediyecilik anlayışları çerçevesinde, önceki dönemlerle kıyas edilmeyecek kadar, yerel yönetimler (belediyeler) eğitimde, özellikle yetişkinlere yönelik yaygın eğitimde ciddi roller üstlendiler. Yetişkinlere yönelik eğitim hizmetlerinin başında meslek eğitimleri, kültürel eğitimler ve sanat eğitimleri geliyor. Yetişkinlere yönelik eğitimlerin aynı zamanda istihdam, kentleşme, kuşaklararası farkı azaltma ve rehabilitasyona yönelik boyutları da var. Belediyelerin yetişkinlere yönelik eğitimde, Melih Gökçek döneminde 1994’de Ankara’da başlatılan BELMEK ile İstanbul’da Recep Tayyip Erdoğan’ın belediye başkanlığı döneminde 1996’da başlatılan İSMEK önemli bir milat oluşturuyor. O dönem, merkezi hükümet bürokrasisi (MEB Halk Eğitim üzerinden) yerel yönetimlerin bu açılımına uzun süre fren yaptı ancak zamanla engeller aşıldı. BELMEK ve İSMEK, sonraki yıllarda önce Kocaeli, Bursa, Konya gibi illerde sonra neredeyse tüm il ve ilçelerde modellenerek uygulandı. Yaygın eğitimde belediyelerin geldiği noktayı görmek için İSMEK’in gelişimine bakmak yeterli olur. İSMEK, 2018-2019 eğitim döneminde, İstanbul’un 39 ilçesinde, 242 merkezde, 752 program, 307 branşta, 2 milyon 600 bini aşkın öğrenciye hizmet veriyor. İSMEK, 1996’da 3 kurs merkezi, 3 branş ve 141 öğrenci ile başlamıştı. İBB’nin İSMEK dışındaki eğitimle ilgili diğer faaliyetlerini de eklersek, aslında şu cümleyi kurabiliriz: Belediyeler, ülkemizde Milli Eğitim Bakanlığı kadar eğitimde varlar.

İkinci olarak, yerel yönetimlerin eğitim çalışmaları alanında ilkokul, ortaokul ve lise öğrencilerine yönelik takviye kursları, yaz okulları, spor eğitimleri, tatil kampları, izci faaliyetleri de önemli bir yer tutuyor. Gençlere yönelik çalışmalar belediyelerde önceki dönemlerde Kültür Müdürlüğü, Sosyal İşler, Halkla İlişkiler Müdürlüğü gibi farklı birimlerce yürütülürken son dönemde bu listeye belli nüfus yoğunlukların üzerindeki ilçelerde olmak üzere Gençlik ve Spor Müdürlükleri de eklendi.

Üçüncü olarak da, yerel yönetimlerin eğitimi destekleyici hizmetleri son dönemde ciddi boyutlara ulaştı. Okul ve bahçelerinin temizliği, okul bahçelerin ağaçlandırılması ve peyzajı, personeli yetersiz okullara personel görevlendirilmesi, binaların tamiri ve bakımı, okullarla ortak eğitim ve kültür faaliyetleri, öğrencilere yönelik seminerler ve yarışmalar gibi çalışmaları bu bahiste sayabiliriz.

Yerel yönetimlerin eğitim çalışmaların daha etkin olması ve kapsayıcılığının geliştirilmesi için neler yapılmalı?

Eğitimin MEB ve YÖK’ün görevi-sorumluluğu olduğu bir modelde aslında ülkemizdeki yerel yönetimler, bence kanunların yüklediğinden çok daha fazla hizmet üretiyorlar ve bu eğitimleri yine örgün eğitime nazaran çeşitlilik bakımından zengin. Çünkü yerel yönetimler, eğitim faaliyetlerini merkezi ve ulusal anlayışla üstten planlamanın yanı sıra halktan gelen taleplerin etkisiyle oluşturuyorlar. Onun için çok farklı alanlarda eğitim çalışmalarına imza atabiliyorlar. Mesela, Zeytinburnu Belediyesi tıbbı bitkiler alanında kurduğu bir bahçe üzerinden hem şehirli çocuğa hem tıp meraklıları ve öğrencilerine sıra dışı bir imkân sunuyor. Mesela Çekmeköy Belediyesi, Açık Fikir Platformu çalışmasıyla ülkemizin önemli akademisyen ve fikir adamlarıyla bir araya gelerek kendilerini geliştiriyorlar. Mesela Eyüp Belediyesi her ramazan ayında ‘çocuk iftarları’ ile çocuklara dini ve kültürel bir iklim sunuyor. Yüzlerce belediyeden farklı örnekler sunabiliriz.

Yerel yönetimler, eğitim çalışmalarını, ulusal eğitim anlayışı ve halktan gelen taleplerin etkisiyle oluşturdukları için yeterince stratejik bir planlama içermiyor. Yerel yönetimler, eğitim çalışmalarını, kısa, orta ve uzun vadeli bir stratejik planlama içinde yapmalılar. Ancak bu durum, halktan gelen talepleri karşılamanın getirdiği dinamizmi, sivilliği, çeşitliliği öldürmemelidir.

Yerel yönetimlerin eğitim faaliyetlerinin daha etkin olması için şunlar yapılmalı:

• Bir belediyenin eğitim faaliyetinden, o belediye sınırları içinde ikamet eden herkes bilmiyor, haberdar olamıyor. Duyurular daha fonksiyonel hale getirilmeli.
• Yerel yönetimlerin eğitim faaliyetleri örgün eğitimlere nazaran serbest olduğu için eğitim sürecinin başı ve sonundaki katılımcı sayısı farkı bazen çok oluyor, devamlılığı sağlayıcı yöntemler üzerinde çalışılmalı.
• Yerel yönetimler, bir yönüyle siyasi oldukları için, bazen belirli gruplar belediyelerin eğitim, kültür, sanat faaliyetlerinden uzak kalabiliyorlar. Eğitime yaygın erişim için yeni stratejiler düşünülmelidir. Belediyeler eğitim çalışmalarını olabildiğince politik duruşlarından da bağımsız hale getirmelidirler.
• Belediyelerin halkla ilişkiler ve medyatiklik yaklaşımıyla bazen eğitim faaliyetlerin ‘pr’ yönü eğitimin ruhunu bozabiliyor. “Her şey medya için değil!” anlayışını daha çok benimsemeliyiz.
• Yerel yönetimler, eğitim çalışmalarını, ulusal eğitim anlayışı ve halktan gelen taleplerin etkisiyle oluşturdukları için yeterince stratejik bir planlama içermiyor. Yerel yönetimler, eğitim çalışmalarını, kısa, orta ve uzun vadeli bir stratejik planlama içinde yapmalılar. Ancak bu durum, halktan gelen talepleri karşılamanın getirdiği dinamizmi, sivilliği, çeşitliliği öldürmemelidir.

Sokak, mahalle, park ve şehrin her unsuruyla doğal eğitim alanı olduğunun bilinciyle hareket edilmesi önemli. Şehir esaslı bir öğretmendir. O zaman, şu soruyu hepimiz ve belediye başkanlarımız sormalı: Öğretmen Şehir, çocuklarınıza ve kulağımıza anlatıyor, aklımıza ne öğretiyor, gözümüze ne gösteriyor, kalbimize neyi koyuyor?

Yerel yönetim, çocuk, eğitim başlığı size hangi çalışmaları çağrıştırıyor?

• Yerel yönetimlerin çalışanlarının çocuklarına anaokulu ve kreş hizmetleri.
• Evleneceklere ve yeni evlilere anne ve baba olmaya yönelik yönlendirici eğitimler.
• Okullar ve eğitim kurumlarıyla ortak çalışmalar, kurslar, kamplar, yarışmalar ve eğitimi destekleyici hizmetler.
• Örgün eğitimin eksik kaldığı yetişkin eğitiminde yaygın eğitim çalışmaları.
• Yerel talepler doğrultusunda coğrafyaya, yerele, kültüre uygun özgün eğitim çalışmaları.

Bunların yanı sıra, sokak, mahalle, park ve şehrin her unsuruyla doğal eğitim alanı olduğunun bilinciyle hareket edilmesi önemli. Şehir esaslı bir öğretmendir. O zaman, şu soruyu hepimiz ve belediye başkanlarımız sormalı: Öğretmen Şehir, çocuklarınıza ve kulağımıza anlatıyor, aklımıza ne öğretiyor, gözümüze ne gösteriyor, kalbimize neyi koyuyor?

Sivil toplum ve yerel yönetimlerin eğitim konusunda işbirliği konusundaki mevcut durumu nasıl değerlendiriyorsunuz, neler yapılması gerekiyor?

İyi örneklikler var ama yeterli değil, geliştirilmeli. Belediyeler özellikle FETÖ öncülüğünde girişilen darbeden dolayı 15 Temmuz’dan sonra dernek ve vakıflardan gelen işbirliği tekliflerine mesafeliler. Bu konuda, standartlar geliştirerek güvensizlik hali azaltılmalıdır. Sivil toplum ve yerel yönetimlerin eğitim konusundaki işbirliklerinde verimi azaltan bir husus, kimi dernek ve vakıfların PR ve öğrencilerle salt iletişim amaçlı araçsal yaklaşımlarıdır. Sivil toplum, eğitim ve insan merkezli yaklaşımını artırmalıdır.

The post “Belediyeler Eğitim Çalışmalarını Politik Duruşlardan Bağımsız Hale Getirmeli” appeared first on Sivil Sayfalar.

The post Kocaeli Taş Bina’da Hukuk Teorisi Sempozyumu appeared first on Sivil Sayfalar.

07-08 Ocak 2019 tarihleri arasında Zonguldak’ta düzenlenecek olan Sivil Toplum Günleri’ne Zonguldak, Karabük, Bartın, Düzce ve Bolu illerinde kurulu dernek kurma özgürlüğü alanında ve haklara dayalı perspektifte aktif olarak faaliyet gösteren STK’lar katılım gösterebilecek. İki gün sürecek olan Sivil Toplum Günleri’ne katılmak isteyen STÖ’lerin ekteki başvuru formunu doldurarak en geç 25 Aralık 2018 tarihine kadar siviltoplum@zonguldak.gov.tr  adresine göndermeleri gerekmektedir.

Ayrıntılı bilgi için lütfen bakınız.

10-11 Ocak 2019 tarihleri arasında Kocaeli’de düzenlenecek Sivil Toplum Günlerine Kocaeli ve Sakarya illerinde kurulu dernek kurma özgürlüğü alanında ve haklara dayalı perspektifte aktif olarak faaliyet gösteren STK’lar katılım gösterebilir. İki gün sürecek olan Sivil Toplum Günleri’ne katılmak isteyen STÖ’lerin ekteki başvuru formunu doldurarak en geç 25 Aralık 2018 tarihine kadar kocaeli.dernekler@icisleri.gov.tr adresine göndermeleri gerekmektedir.

Ayrıntılı bilgi için lütfen bakınız.

15-16 Ocak 2019 tarihleri arasında Eskişehir’de düzenlenecek Sivil Toplum Günleri’ne  Eskişehir, Afyonkarahisar, Kütahya ve Bilecik illerinde kurulu dernek kurma özgürlüğü alanında ve haklara dayalı perspektifte aktif olarak faaliyet gösteren STK’lar katılım gösterebilecek. İki gün sürecek olan Sivil Toplum Günleri’ne katılmak isteyen STÖ’lerin ekteki başvuru formunu doldurarak en geç 02 Ocak 2019 tarihine kadar dernekler@eskisehir.gov.tr adresine göndermeleri gerekmektedir.

Ayrıntılı bilgi için lütfen tıklayınız.

Kaynak: STGM

The post Üç Kentte Sivil Toplum Günleri Düzenlenecek appeared first on Sivil Sayfalar.

Bursa’da bulunan Cargill fabrikasında çalışan işçileri, Tekgıda-İş Sendikası’na üye olduktan sonra işten çıkarıldı. Fabrikanın önünde 150 gün eylem yapan işçiler, Cargill’in İstanbul’daki genel müdürlüğüne yürüyüşe başladı.

Evrensel gazetesinin haberine göre, yürüşün dördüncü günündeki Cargill işçileri, Kocaeli’nin Gebze ilçesine ulaştı. İşçilere, Gebze Organize Sanayi Bölgesi’nde bulunan Flormar’da yine aynı gerekçeyle işten çıkarılan Flormar işçileri ve Tuzla’da bulunan Bilgin Tekstil işçileri de destek verdi.

Eskihisar Feribot İskelesi’nden Gebze Meydanı’na yürüyen işçiler sık sık, “Flormar işçisi yalnız değildir” ve “Cargill işçisi yalnız değildir” sloganlarını attı. “İnşaat işçisi yalnız değildir” sloganı da atan işçiler, üçünü havalimanı işçilerine destek verdi.

Gebze Meydanı’nda Cargill işçileri adına konuşan Suat Karlıkaya, 153 gündür mücadele ettiklerini söyledi. Karlıkaya, “Biz bir aileyiz dediler yıllarca bu insanlara, ama sendikalaşmak istediğimizde aile olmayı unutup arkadaşlarımızı sokağa attılar” dedi.

‘ÇOCUKLARIMIZ İYİ YAŞASIN DİYE DİRENİYORUZ’

Her mücadelenin bir şeyler öğrettiğini belirten Karlıkaya, “Flormar işçisinin, Cargill işçisinin mücadelesi yoktur, Türkiye işçi sınıfının mücadelesi vardır. İşçi sınıfı ayağa kalkarsa oturması zordur, işçi sınıfını ayağa kaldırmak boynumuzun borcudur, çocuklarımızın geleceğidir. Çocuklar iyi yaşasın diye babalar direniyor, anneler direniyor, hepimiz direneceğiz” diye konuştu.

Geceyi meydanda geçireceklerini belirten Suat Karlıkaya, “Bize üzülmeyin, biz yaptığımız işten onur duyuyoruz” dedi.

‘TÜM EYLEMLER BİRER ADACIK OLACAK MÜCADELE ALANI AÇIYOR’

Petrol-İş Sendikası Genel Örgütlenne Sekreteri Mustafa Mesut Tekik de “Cargill, Flormar, üçüncü havalimanında kölelik dayatılan inşaat işçilerinin, Tayaş işçilerinin ve başarıyla biten DHL Express işçilerinin tüm eylemleri birer adacık olarak Türkiye işçi sınıfının önünü ve cesaretini, mücadele alanını açmaya devam ediyor” şeklinde konuştu.

İşçi mücadelelerinin birleştirilmesi gerektiğini belirten Tekik, “Biz sendikacılara, emek dostlarına, işçi sınıfının öncüsüyüz iddiasında bulunan herkese de bu mücadeleleri birleştirmek ve birleşik bir emek mücadelesi ile sermayeye ve onun siyasal sözcüsü olan iktidarlara kafa tutmak düşüyor” ifadelerini kullandı.

İşçilerin haklarını alana kadar eyleme devam edeceklerini dile getiren Tek Gıda-İş Gebze Şube Başkanı Yunus Durdu, “154 gündür Cargil işçileri 125 gündür de Flormar işçileri mücadele ediyor. Bu iki mücadele de ikisi de kazanana kadar devam edecek. Bu mücadeleye destek veren sendikalara, üyelerimize, destek olan herkese teşekkür ediyoruz. Biz bu meydanda bu gece sabahlayacağız. Sabah yürüyerek Flormar işçilerinin yanına gideceğiz” dedi.

Geceyi Gebze’de geçirecek işçilerin yürüyüş programları şu şekilde:

17 Eylül Pazartesi: Sabah erken saatlerde yola çıkılacak, direnişteki Flormar işçilerine dayanışma ve destek ziyareti gerçekleştirilecek. Buradan yürüyüş devam ederek Kartal Meydanı’na ulaşılıp gece burada geçirilecek.

18 Eylül Salı: İşçiler saat 14.00’te Cargill Genel Müdürlüğü önünde olacak. Basın açıklamasının ardından işçiler, 21 Eylül Cuma gününe kadar burada konaklayacak.

Kaynak: Duvar

The post İstanbul’a yürüyen Cargill işçileri, Gebze’ye ulaştı appeared first on Sivil Sayfalar.

Lotus, aynı zamanda Kocaeli’de Türkiye Aile Planlama Vakfı’nın Kadın Sağlığı Seminer programını yürütüyor. Suriyeli kız çocuklarına flört şiddetinin yanı sıra “Bedenimizi Tanıyalım” ve “Temizlik ve Beslenme” konuları anlatıldı.

Eğitim çalışmalarını yürüten dernek yönetim Kurulu üyesi Gülfer Kırbaş, lise öğretmenlerinin başta olmak üzere hem flört şiddeti hem de kadın sağlığı konusunda eğitim almak isteyen herkesin kendileriyle iletişime geçebileceğini belirtiyor.

The post Lotus, Kocaeli’de Kız Çocuklarına Eğitim Veriyor appeared first on Sivil Sayfalar.