LGBTİ+ Öğrencileri Aile ve Okul Kıskacına Karşı Nasıl Korumalı Kitabı

Efsun Sertoğlu’nun yayına hazırladığı kitap “Nasıl Bir Eğitimci?”, “Kapsayıcı Eğitim” başlıklarıyla birlikte eğitimcilerin kendilerini de değerlendirebileceği uygulamaları içeriyor. LGBTİ+ öğrencileri kapsamak ve desteklemek için neler yapılabileceğinin de anlatıldığı kitapta kavramlar sözlüğü, sık sorulan sorular ve okul çalışmaları da bulunuyor.

Kitabın dijital haline ulaşmak için şu bağlantıya tıklayabilirsiniz.

The post Kaos GL’den Eğitimcilere Kaynak Desteği appeared first on Sivil Sayfalar.

LGBTİ+’lara yönelik homofobik, transfobik söylemler ve ayrımcılık nefret suçları, translar söz konusu olduğunda daha vahim hal alabiliyor. Trans cinayetlerinin yanında, transların intihar haberlerinde de sıklıkla şahit oluyoruz. Birkaç gün önce İstanbul’da trans kadın Zirve Soylu evinde yaşamına son verdi. Çünkü “Evinden kovuldu; fuhuş çetesinin eline düştü. Sokakta defalarca dövüldü. Pitbulla parçalattılar. Dişleri kırıldı, ayağı sakatlandı. Mahkeme canilere iyi hal indirimi sağladı. Hayatta her yol tıkandı, o da hayatına son verdi.” Sadece bu örnek bile LGBTİ+’lara yönelik homofobik, transfobik söylemlerin ve ayrımcılığın intihara sürüklediğinin bir göstergesi. Translara yönelik nefret saldırıları ve cinayetlerinin toplumsal ve politik olduğu inkâr edilemez. Yakın zamanda “trans çocuk” olup olmadığı tartışmaları da konunun bir başka boyutunu gündeme getirdi.

Geçtiğimiz hafta LGBTİ+’ların maruz kaldıkları hak mağduriyetlerine karşı farkındalık yaratmak ve eşit yurttaşlık taleplerini kamuoyunun gündemine getirmek için SPoD “Türkiye Buna Hazır!” kampanyasını başlattı. Bu kampanyayla LGBTİ+’ları kapsayan bir anayasa hedefi ortaya kondu.

Biz de transları, hikayeleri ve maruz kaldıkları hak ihlalleriyle anlamak, mevcut durumu değerlendirmek üzere Kaos GL Derneği’nde insan hakları uzmanı olarak çalışan, aynı zamanda 17 Mayıs Derneği, Özgür Renkler Derneği, Ayrımcılığa Karşı Gökkuşağı Derneği’nin yönetim kurullarında yer alan Defne Güzel ile konuştuk.

‘Trans Kavramı ve Trans Kimlikler Geniş Bir Çeşitlilik İçeriyor’

Trans ne demek? Bu toplumda transları, var olan tüm çeşitlilikleri ile en geniş şekilde, nasıl tanımlarsınız? Transları tanımlarken, cinsiyet kimliği ve cinsel yönelim arasındaki farkı nasıl izah edersiniz?

Trans aslında bir şemsiye tabir. En genel anlamıyla sahip olduğu cinsiyet kimliği doğumda kendilerine atanan cinsiyetten farklı olan kişiler için kullanılıyor. Yani ailenin, tıbbın ya da devletin kişilerin genitaline bakarak kişilere cinsiyet ataması her zaman için kişinin kendi cinsiyetiyle uyumlu olmuyor. Bu atamayla birlikte kendisine atanan cinsiyetle kendi cinsiyeti farklı olan kişiler ayrımcılıklara, damgalamalara maruz kalabiliyorlar.

Trans kavramının şemsiye bir tabir olması tam da bahsettiğin çeşitlilikleri içeriyor. Trans kadın ve trans erkek, en bilindik kimlikler olmakla birlikte trans şemsiyesinin altında non-binary, trans maskülen, trans feminen ya da genderqueer gibi terimler de mevcut. Bu terimleri kendilerini ifade etmek için kullanan insanlar kendilerini her zaman için trans şemsiyesinin altında tanımlamayabilir de.

Bunları konuşurken önümüze çıkan kavramlardan biri de senin sorunda da bahsettiğin üzere cinsiyet kimliği kavramı. Cinsiyet kimliği, kişilerin kendilerini ait hissettikleri ve özdeşim kurdukları cinsiyetlerini ifade eden bir tanım. Cinsiyet kimliği dışardan bakılarak anlaşılamaz ve sadece bedenle ilgili de değildir. Kişilerin öz belirlenim hakkıyla, kendi bedenleri üzerindeki tasarruflarında özgür olabilmeleriyle, toplumsal yaşama eşit ve özgür katılabilmeleriyle de ilişkili ve sosyal ya da psikolojik yönleri de olan bir kavram.

Translar da eşcinsel ya da biseksüel olabilirler.

Cinsel yönelim ise belli bir cinsiyetteki kişiye ya da kişilere karşı süregelen duygusal, romantik ve/veya cinsel çekimi ifade ediyor. Cinsel yönelim ve cinsiyet kimliği arasında doğrudan bir bağlantı yok. Sıklıkla örneğin trans kadınların ve trans erkeklerin heteroseksüel olabileceği varsayılıyor. Halbuki translar da eşcinsel ya da biseksüel olabilirler. Ya da cinsel yönelimlerini başka bir şekilde ifade edebilirler. Bize transların heteroseksüel olması gerektiğini düşündürten şeylerden biri ise heteroseksizm oluyor. Heteroseksizm, heteroseksüelliği bir zorunluluk olarak ve tek var oluş biçimi olarak dayatan bir ayrımcılık ideolojisi. Bir benzeri de cisseksizm için geçerli. Cisseksizm, trans olmayan insanların üstünlüğüne, trans olmayan insanların cinsiyetlerinin translardan ve herkesten daha doğru ya da doğal olduğunu varsayan ayrımcılık ideolojisi. Bu ayrımcı ideolojiler birçok ayrımcılık örneğiyle kendisini gösteriyor.

Bu anlamda trans kavramı ve trans kimlikler geniş bir çeşitlilik içeriyor. Nitekim iki cinsiyet rejimi dediğimiz bir kavram var. Cinsiyetlerin yalnızca kadın ve erkek olabileceğini var sayan bir rejim bu. Fakat non-binaryler kendilerini geleneksel kadın ve erkek tanımının içinde tanımlamazlar örneğin. Bu ikiliğin dışında, arasında olduğunu belirten ya da kendisini cinsiyetsiz olarak, akışkan olarak tanımlayan kişiler var. Dolayısıyla translar, trans şemsiye tabiri ve bu şemsiye altındaki diğer tabirler ve kişiler bu bahsettiğimiz çeşitliliğin önemli bir parçası.

Transfobi: Transların Eşit Haklardan Faydalanmasının, Bilerek ve İstenerek Önüne Geçilmesi!

Türkiye’de trans olmayı, diğer kırılgan ve dezavantajlı grupları ve onların maruz kaldıkları ayrımcılığı da göz önüne alarak, nasıl tarif edersiniz? Hayatında hiç trans bir bireyle karşılaşmamış ve hak mağduriyetleri hakkında hiçbir fikri olmayan birine, “trans olmak” nasıl bir hissiyat içinde olma sonucunu doğuruyor?  Nasıl anlatırsınız ?

Türkiye’de ve dünyada trans olmak bence hiç durmadan bir mücadeleyi sürdürmek demek. Translar belki de en başta nefret cinayetlerine kurban gidiyor. Maalesef Türkiye’de transların yaşam hakkı gibi en temel hakları güvence altında değil. Önce bunu hafızalarımızda tutmamız gerekiyor. Örneğin İzmir’de geçtiğimiz üç ayda iki trans kadının öldürüldüğü, iki trans kadının ise ağır yaralandığı peş peşe nefret saldırıları gerçekleşti.

Transfobi dediğimiz bir kavram var. Translara dönük önyargı ve nefreti tabir etmek için kullanılıyor. Bu ayrımcı ve nefret tutumlarını, “ayıp, günah, hastalık” gibi kavramlar ve patriyarka besliyor. Translara hakaret etmek amacıyla lakaplar takılıyor, transların eğitim ve çalışma hakkı engelleniyor. Transların eşit haklardan faydalanmasının, bilerek ve istenerek önüne geçiliyor. Translar hizmet alımında ayrımcılıkla karşılaşıyor.

Medya da transların maruz bırakıldıkları bu ihlalleri, ayrımcılıkları göstermek yerine, transları öcüleştiriyor. Dolayısıyla translar tek başlarına bırakılarak bireysel baş etme metotlarına terk ediliyor. Mücadele dediğim yer böyle bir yer. Translar en başta yaşamlarını ve yaşam haklarını koruyabilmek için ister istemez bir mücadele alanının içindeler.

Türkiye’de translar elbette örgütleniyorlar. Bir trans öz örgütü olarak Pembe Hayat, diğer LGBTİ+ dernekleri ve trans meselesini dert edinen örgütler ve aktivistler transların haklarını gündeme getiriyor. Fakat transların haklarına ve eşitlik talebine saldırılarda bulunan ideolojiler ve örgütler de var.

Bütün bunlar yaşanırken Türkiye’de transların durumu dediğimizde Hande Kader’i, Eylül Cansın’ı, Hande Buse Şeker’i ve daha nicelerini, trans cinayetlerini, trans intiharlarını akılda tutmak ve buna karşı ses çıkarmak gerekiyor. Kendi deneyimlerim ve bilgim doğrusunda, her ne kadar çoğunlukla trans kadınlardan bahsedecek olsam da trans erkeklerin yaşadıkları hak ihlallerini ve ayrımcılıkları da görünür kılmak, Ayaz Utku Karakulak’ın, Okyanus Efe’nin ve daha nice trans erkeğin intiharına ve maruz bırakıldıkları hak ihlallerine toplumun, ailenin, devletin sebep olduğunu belirtmek istiyorum.

Herkes gibi, birilerinin ailesi, çocuğu, kardeşi ve arkadaşıyız. Bir yandan da örgütleniyoruz ve toplumda bir bilinç yaratmak için çaba gösteriyoruz.

Geçmiş yıllara göre toplumda translara karşı farkındalığın arttığı söylenebilir mi? Transların talepleri neler?

Bence hak bilinci arttı. Geçmiş yıllarda transların yaşam hakları için söz üretilirken bugün transların yaşam haklarıyla birlikte temel insan hakları ve eşitliği için de söz üretiliyor. Translar anlatıldığı üzere sadece gettolarda, sokak aralarında değiller. Hayatın içindeyiz. Bir şekilde mücadele vererek çalışma hayatına katılıyoruz. Eğitimde yaşanan ayrımcılıklara rağmen öğrenim hayatımızı sürdürüyoruz.

Kendi piyasamızı yaratıyoruz, kendi markalarımızı oluşturuyoruz. Herkes gibi aslında. Birilerinin ailesi, çocuğu, kardeşi ve arkadaşıyız. Bir yandan da örgütleniyoruz ve toplumda bir bilinç yaratmak için çaba gösteriyoruz. Bu çabalar elbette etkisini gösteriyor. Yaşam koşullarıyla birlikte algımız da değişiyor. Güncel teknolojik ilerleme trans görünürlüğünü de arttırıyor. Elbette bizler hayatın içinde ve görünür oldukça farkındalık da artıyor. Sosyal koşullar bu farkındalığın değişmesinde çok önemli bir etkiye sahip. Bu gerçek sosyal koşullar karşısında trans karşıtı ideolojilerin de trendi düşüyor.

Transların hikâyeleri, yetenekleri, başarıları var. Bu özelliklerin ve hikâyelerin görünür olmasını istiyor.

Bu anlattıklarıma rağmen bir yandan da halen transların hakları sistematik olarak ihlal ediliyor. Translar en başta yaşam hakkı, çalışma hakkı, eğitim hakkı gibi temel insan haklarının ihlal edilmemesini istiyor. Barınma ve hizmet alma koşullarında eşitlik istiyor. Sosyal hayatın içinde ayrımcılığa uğramamayı, güvenli alanları istiyor.

Transların hikâyeleri, yetenekleri, başarıları var. Bu özelliklerin ve hikâyelerin görünür olmasını istiyor. Elbette haklar ve talepler genişletilebilir, geliştirilebilir. Bu temel hakları konuşurken, kurum politikalarımızı konuşurken, yasaları konuşurken bütün bunları translar açısından yeniden değerlendirmek gerekiyor.

‘Türkiye’de, Kendine Benzemeyenin Haklarını Savunma, Trans Mücadelesiyle Güçlendi’

Türkiye’de sivil toplum örgütlerinin translar özelinde hayata geçirdiği ve sosyal etki yaratan, kamuoyunda hak ihlallerinin giderilmesinde farkındalığın artmasına katkı sunan faaliyetlerine dair ne söylersiniz? Çalışmalar yeterli mi? STK’lar daha fazla ne yapabilir? 

Burada LGBTİ+ dernekleri üzerinden bir yanıt verebilirim. Örneğin yakın zamanda SPoD “Türkiye Buna Hazır!” kampanyasını başlattı ve bu kampanyayla LGBTİ+’ları kapsayan bir anayasa amacıyla hedeflerini anlattı. Kaos GL uzun süredir düzenli olarak yayınladığı insan hakları raporları, nefret suçları raporları ve kamu-özel sektör raporlarıyla birlikte kaosgl.org üzerinden gerçekleştirdiği yayıncılıkla hak ihlallerini görünür kılmaya devam ediyor.

Özgür Renkler Derneği ise yakın zamanda Bursa’da LGBTİ+’lara dönük psiko-sosyal ve hukuki danışmanlık hizmetlerini sistemli bir şekilde gerçekleştirmeye ve Bursa’da yaşanan hak ihlalleriyle birlikte Bursa yerel medyasını izlemeye başladı. Derneklerin yanı sıra inisiyatifler ve öğrenci toplulukları da bir mücadele çabasının içindeler. Boğaziçi protestoları sırasında Boğaziçi LGBTİ+ Çalışmaları Kulübü’nün kapatılması aslında baskının büyüklüğünü gösteriyor.

Bu verdiğim örnekler ilk aklıma gelenler. Türkiye’de LGBTİ+ sivil toplumunun kaynaklara erişiminin kısıtlı olduğunu akılda tutmak gerekiyor. Bir yandan da diğer sivil toplum örgütlerinin LGBTİ+’lara dönük kısıtlı hizmet verdiğini de akılda tutmak gerekiyor. Mevcut anti LGBTİ+ kampanyalarının iktidar gibi güçlü yerlerden yapıldığı göz önüne alındığında da elbette sivil toplumun bu alana dair yaptığı ve yapabildiği faaliyetler sınırlı ve çalışmalar bu sebeple maalesef yeterli değil.

Translar özelinde sosyal etki yaratan bir iki hadise aklıma geliyor. Eryaman’da başlayan ve Esat’a sıçrayan geçmişte bir takım nefret saldırıları yaşandı. Kolluk, çeteler ve müteahhitler el birliğiyle nefret saldırılarıyla transları Eryaman’dan sürdü. Translar, bu duruma karşı mumlu ve kefenli eylemler gerçekleştirdi. Bu eylemlerle sivil toplumun, insan hakları aktivistlerinin ve feministlerin süreci sahiplenmesi sağlandı. Aynı zamanda failler ifşa edilerek savcılığın ve emniyetin dikkati çekildi. Bu süreç, insan hakları hareketi içerisinde, translara dönük nefret cinayetlerini gündemleştirdi. Transların mücadelesi insan hakları hareketinin “mağdurlarla” kurduğu ilişkiyi de sorgulamasını sağladı. Türkiye’de, kendine benzemeyenin insan haklarını savunma hali, trans mücadelesiyle güçlendi.

Pembe Hayat aynı zamanda 3 Mart Seks İşçileri Günü’nde yaptığı etkinlikle sendikal hareket ve LGBTİ+ hareketi içerisinde seks işçilerinin sorunlarının gündemleşmesini sağladı. Kabahatler Kanunu’nun bir cezalandırma yöntemi olarak kullanılmasına karşı hukuki sürecin artmasını teşvik eden bir çalışma oldu bu.

Erkek adalet ve erkek şiddeti, transfobik suçlarını gizlemek için bu anlamda medyayı bir maşa olarak kullanıyor ve transları şiddete maruz bırakıp suçundan sıyrılmaya devam ediyor.

Transların hakları, uğradıkları ayrımcılık ve nefret suçları yargıya ne ölçüde yansıyor? Yargı kararları transların hak mağduriyetlerini gidermede ne ölçüde etkili?

Nefret cinayetlerinden bahsettiğim için burada başka örnekler vererek bu duruma açıklık getirmeye çalışacağım. 2021 yılında 17 yaşında olan Suriyeli mülteci trans kadın Asya’nın yüzüne kezzap atıldı ve saldırıda Asya iki gözünde de görme yetisini yitirdi. Her ne kadar haksız tahrik indirimi kararı bozulmuş olsa da ilk olarak fail Emre Bozkurt’un aldığı ceza 9 yıldan 6 yıla düşürülmüştü. Yine 2021 yılında Harun isimli erkek trans kadın Asel’i silahla tehdit etti ve cinsel saldırıda bulundu. Mahkeme faili adli kontrol şartıyla serbest bıraktı.

Bu gibi örnekleri daima hatırlamak gerek. Verdiğim örnekler transların öcüleştirilirken aslında nasıl bir şiddete maruz bırakıldığını özetliyor. Erkek adalet ve erkek şiddeti, transfobik suçlarını gizlemek için bu anlamda medyayı bir maşa olarak kullanıyor ve transları şiddete maruz bırakıp suçundan sıyrılmaya devam ediyor.

İstanbul Sözleşmesi’nden çıkma kararı sonrası ve arttığı söylenen kadın cinayetleri ve kadına yönelik şiddet translara nasıl yansıyor?

İstanbul Sözleşmesi’nden Türkiye’nin çekilmesine neden olarak “eşcinselliği normalleştirmeye çalışan bir kesimi” gösterildi. Kadınları, çocukları, LGBTİ+’ları güvence altına alan bir politikadan geri çekilme yaşandı. Bu soruyu biraz önce bahsettiğim İzmir’de yaşanan nefret saldırıları üzerinden değerlendirebilirim.

COVID-19 salgınının başından bu yana LGBTİ+’lara dönük hedef göstermeler artarak devam etti. Bu hedef göstermeler “LGBT yok öyle bir şey”, “LGBT sapkını” gibi ifadelerle kimi zaman devlet nezdinde yapıldı. Elbette İstanbul Sözleşmesi’nden çekilme kararı ve bu hedef göstermelerin toplumda bir yansıması oluyor.

Genç LGBTİ+ Derneği İzmir’de artan nefret saldırılarına ilişkin bir açıklama yayınladı ve bu açıklamada 20 Kasım 2021’den bu yana dört ayrı nefret saldırısı olduğunu belirtti ve bu nefret saldırılarının artışının altında açıkça hedef göstermeler ve kamplaşma siyasetinin yattığını vurguladı. Transların destek mekanizmalarından yoksun bırakıldığının ve kadına yönelik suçların cezasız kaldığının da altını çizdi.

İstanbul Sözleşmesi’nden çekilmenin öncesinde de elbette LGBTİ+’lara dönük uygulanan nefret saldırılarında cezasızlık ve failin sırtını sıvazlamak gündemdeydi. Örneğin Hande Buse Şeker cinayeti: 2019 yılında İzmir’de polis memuru olan müşterisi tarafından evinde öldürüldü. Görülen davada yargılanan fail Volkan Hicret, müebbet hapis cezasının yanı sıra toplamda 42 yıl hapis cezası ile cezalandırıldı.

Mahkeme, sanığa nitelikli kasten öldürme suçundan ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası verilmesi talebini kabul etmedi. Fail Volkan Hicretin avukatı mahkemede “zaten öldürülen kişi kadın değil erkek” yalanına sığındı. Ya da Eryaman-Esat olaylarının akabinde pompalı tüfekle öldürülen Dilek İnce’nin, şiddet uygulandıktan sonra yakılarak katledilen Hande Kader’in katillerinin kimliği halen tespit edilmedi.

‘Trans İntiharları ve Trans Cinayetleri Sebebiyle Bugün Yaşlanabilen Trans Sayısı Oldukça Az’

Translar, LGBTİ+’lar içinde kendine umduğu ölçüde yer bulabiliyor mu?

Kaos GL’nin çalışanı, 17 Mayıs Derneği’nin, Özgür Renkler Derneği’nin, Ayrımcılığa Karşı Gökkuşağı Derneği’nin yönetim kurullarında yer alan biri olarak şunu ifade edebilirim: Elbette LGBTİ+’lar, LGBTİ+ hareketi ya da LGBTİ+ sivil toplum örgütleri trans politikaları üzerine daha fazla söz üretmeli. Zorunlu seks işçiliği, transların hormona erişimi, uyum süreci, medikal süreçler gibi LGBTİ+ toplumu olarak üzerine daha çok söz üretmemiz gereken konular mevcut.

Trans intiharları ve trans cinayetleri sebebiyle bugün yaşlanabilen trans sayısı oldukça az. LGBTİ+ toplumunun yaşlı transların taleplerine ve ihtiyaçlarına daha fazla odaklanması gerekiyor. Transların yaşamları hasbelkader devam ederken bununla birlikte barınma hakkı, sağlığa erişim hakkı, çalışma hakkı ve eğitim hakkı özelinde translar açısından ayrıca çözümler düşünmek ve üretmek gerekiyor.

LGBTİ+ toplumu sistematik olarak nefret söylemine, nefret suçuna ve nefret saldırısına maruz bırakılıyor. LGBTİ+’ların görünürlüğünün ve LGBTİ+’ların söz üretmesinin önüne geçecek ideolojiler ortaya konuluyor. LGBTİ+’ların örgütlenmesinin önüne geçecek politikalar yürürlüğe sokuluyor. Bu durumda sadece translar değil bütün LGBTİ+’lar güçsüzleştiriliyor. Dolayısıyla dayanışmak, örgütlenmek ve birlikte çözüm üretmek fazlasıyla önem taşıyor.

LGBTİ+’ların haklarıyla birlikte odaklanabileceğimiz çok çeşitli alanlar bulunuyor. Örneğin biraz önce bahsettiğim yaşlı LGBTİ+’lar üzerine 17 Mayıs Derneği çalışmalar gerçekleştiriyor ve yaşlı LGBTİ+’ların sorunlarına odaklanıyor. Dernek çatısı altında örgütlenen 40+ Lubunya çalışma grubu hem raporlama çalışmaları hem de sosyalleşme etkinlikleri gerçekleştiriyor.

‘Patriyarkanın Hedef Tahtasında Olan ve İlk Gözden Çıkarılan Kesimlerden Biri Translar’

Kadın hakları alanında çalışan STK’lar, genel olarak translar ile ne seviyede iletişim kuruyor? Translar kadın hareketi içinde kendine ne ölçüde destek buluyor?

Elbette LGBTİ+ alanına dair söz üreten, queer politikaları benimseyen ya da trans feminist olduğunu deklare eden örgütler mevcut. Bununla birlikte her sivil toplum örgütü elbette transları içerici politikalara sahip değil. Hatta trans karşıtı politikalar öne süren örgütler de mevcut.

Olumlu anlamda, örneğin Kadının İnsan Hakları ve Yeni Çözümler Derneği, Kaos GL ile iki yıldır ortak panel düzenliyor. Bu paneller Feminizmden Queer Teoriye Toplumsal Cinsiyet ve Dayanışma Sınır Tanımaz başlıklarıyla oluşturuldu. Panellerde her yıl LGBTİ+’ların hakları, transfeminizm, queer teori gibi konular ele alınıyor. Ya da Aramızda Toplumsal Cinsiyet Araştırmaları Derneği gerçekleştirdiği podcast yayınlarında transfeminizm, ikili cinsiyet, kesişimsellik gibi konuları ele alıyor. Yani destek bulmanın ötesinde kimi sivil toplum örgütleri doğrudan translara dönük faaliyetler ve politikalar gerçekleştiriyor.

Trans hakları, trans politikaları, transların deneyimleri feminizmden azade değil.

Bahsettiğim örnekleri elbette çoğaltabiliriz. Fakat burada belki de trans haklarının, trans politikalarının, transların deneyimlerinin feminizmden azade olmadığını ve en basit tabiriyle trans kadınların kadın olduğunu belirtmem gerekiyor. Patriyarkanın hedef tahtasında olan ve ilk gözden çıkarılan kesimlerden biri translar. Patriyarkaya karşı mücadele veriyorlar. Bu anlamda LGBTİ+’larla dayanışma alanlarının çoğaltılması, mücadele alanlarının ortaklaştırılması gerekiyor.

Nefret suçu, ayrımcılık, ötekileştirme ile nasıl mücadele edilebilir? Translar özelinde, siyasilerin ve kamu görevlilerin yapması gerekenler neler?

Bence bunlar için önce kendimizden başlamamız gerekiyor. Hiçbirimiz ayrımcı tutum ve düşüncelerden muaf değiliz. Kendi düşüncelerimizi ve davranışlarımızı gözden geçirmemiz gerekiyor. Transların hak mücadelesinin önemini, translara dönük gerçekleştirilen hak ihlallerinin trans olsun olmasın herkesi olumsuz etkileyeceğini idrak etmek gerekiyor. Transların maruz bırakıldığı ayrımcılık trans olmayanları etkilese de etkilemese de trans haklarının önemine dair bir bilinç oluşturmamız gerekiyor.

Trans mücadelesini, transların maruz bırakıldığı hak ihlallerini ve trans kapsayıcı politikaları görünür kılmamız gerekiyor. Transların haklarına dair söz üretmemiz ve ürettiğimiz sözleri yaygınlaştırmamız gerekiyor. Aslında özüyle, transları ve transların haklarını desteklememiz gerekiyor.

Hiçbirimiz ayrımcı tutum ve düşüncelerden muaf değiliz. Kendi düşüncelerimizi ve davranışlarımızı gözden geçirmemiz gerekiyor.

Elbette transların ve bütün LGBTİ+’ların haklarına dair siyasilerin ve kamu görevlilerinin yapması gereken de birçok şey var. Öncelikle yerel yönetimlerin translar için güvenli kentler ve güvenli alanlar oluşturması gerekiyor. LGBTİ+’ların kent yönetimine ve kent politikalarına katılımını teşvik etmesi gerekiyor. LGBTİ+’lara dönük başta psiko-sosyal ve hukuki danışmanlık olmak üzere istihdam faaliyetlerini hayata geçirmesi gerekiyor.

Siyasilerin meclise transların gündemini ve taleplerini taşıması gerekiyor. Yasa yapıcıların ve devlet yetkililerinin transları içerici yasa ve politikaları gündemine alması gerekiyor. Kamu görevlilerinin ise iş tanımları içerisinde ortaya koyduğu çalışmaları translar ve trans hakları özelinde yeniden şekillendirmesi gerekiyor.

Transların maruz bırakıldığı hak ihlallerini ve eşitlik taleplerini göz önünde bulundurarak gözden geçirmeliyiz ve transların hikâyelerine alan açmalıyız.

Eklemek istediğiniz başka bir husus var mı?

Gerçekleştirdiğimiz söyleşinin translar özelinde olduğunu düşündüğümde faydalı olabileceğini düşündüğüm birkaç okuma önerisinde bulunmak istiyorum. Pembe Hayat’ın bu anlamda çok bilgilendirici yayınları mevcut. 18 Haziran Eşitlik Manifestosu, Dünya Ne Diyor Sen Ne Dersen De, Ne Kadar da Trans Bir Erkek, Dönmelere Doyamadık yayınlarını tavsiye edebilirim.

Kaos GL’nin ise Patikalar, Sıkça Sorulan Sorular ve Çeviri Sözlüğü yayınlarını tavsiye edebilirim. 17 Mayıs Derneği’nin bahsettiğim yaşlı LGBTİ+’larla ilgili raporları da dernek sitesinde mevcut.

Son olarak biz transların, herkesin hayatında bir biçimde var olduğumuzu söylemek isterim. Öyle uzaklarda, ulaşılamaz yerlerde ya da bir bilinmezlik içerisinde değiliz. Birbirimiz için ve kendimiz için kurmak istediğimiz özgür ve eşit yaşamı düşünüp benimserken ya da buna dair adımlar atarken bu aşamaların her birini transların maruz bırakıldığı hak ihlallerini ve eşitlik taleplerini göz önünde bulundurarak gözden geçirmeliyiz ve transların hikâyelerine alan açmalıyız. Benim için çok keyifli bir söyleşi gerçekleşti. Teşekkür ederim.

Defne Güzel’in önerdiği kaynakların linkleri şunlar:

https://www.pembehayat.org/yayinlar/detay/1641/18-haziran-esitlik-manifestosu

https://www.pembehayat.org/yayinlar/detay/1595/dunya-donuyor-sen-ne-dersen-de

https://www.pembehayat.org/yayinlar/detay/1510/ne-kadar-da-trans-bir-erkek

https://www.pembehayat.org/yayinlar/detay/1153/donmelere-doyamadik-trans-kadinlar-anlatiyor-hayat-iste-bacim

https://kaosgldernegi.org/images/library/2019patikalarweb.pdf

https://kaosgldernegi.org/images/library/2020sss10x14-web.pdf

https://kaosgldernegi.org/images/library/cevirisozlugu2020.pdf

https://www.17mayis.org/images/publish/pdf/yasli-lgbti-lar-covid-19-27-09-2021.pdf

https://www.17mayis.org/images/publish/pdf/yasli-lgbti-larin-haklari-ve-sorunlari-ile-dunyadan-ornekler-15-02-2021.pdf

https://www.17mayis.org/images/publish/pdf/yasli-lgbti-lar-dunyada-ve-turkiye-de-durum-15-02-2021.pdf

The post Transları Tanımak; Hak İhlallerini Fark Etmek ve Eşitlik Taleplerine Destek Olmak! appeared first on Sivil Sayfalar.

Hafta içi 10.00-18.00 saatleri arasında Ankara’daki dernek ofisinde (pandemi süresince uzaktan) tam zamanlı çalışılacak. Uzaktan çalışırken (pandemi süresince) hafta içi saat 10.00 ve 18.00 saatleri arasında erişilebilir olması bekleniyor.

Aranan Özellikler

• Üniversitelerin 4 yıllık lisans programından mezun olmak; tercihen lisansüstü öğreniminde LGBTİ+ alanında çalışma yürütmüş ve/veya tez yazmış olmak ve yüksek lisans derecesine sahip olmak.
• Toplumsal cinsiyet, cinsiyet kimliği ve cinsel yönelim gibi kavramlar hakkında ve LGBTİ+ hakları alanında bilgi sahibi olmak.
• Tercihen LGBTİ+ alanında çalışma deneyimine sahip olmak.
• İnsan hakları, tercihen LGBTİ+ hakları alanında izleme/raporlama deneyimine sahip olmak.
• Yapılan işin raporlanması konusunda tecrübe sahibi olmak.
• İleri seviye İngilizce okuma ve yazma yetkinliğine sahip olmak (Dil yeterliliğine dair belgesi olan adaylar CV ekinde belgeyi sunabilir).
• İş birliğine açık olmak ve sorumluluk paylaşma duygusuna sahip olmak.
• Şeffaf, hesap verebilir şekilde ve belli bir düzen içinde çalışmak.
• MS Office Programlarını etkin biçimde kullanabilmek. Tercihen NVivo, MAXQDA gibi niteliksel veri raporlama programlarından birini kullanabilme becerisine sahip olmak.
• Gerektiğinde esnek çalışma saatlerine uyum sağlayabilmek
• Gerektiğinde şehir dışına ve yurtdışına seyahat edebilecek olmak.
• Ankara’da ikamet etme konusunda bir engeli olmamak.

Yapılacak İş

• Kaos GL Mülteci Hakları Programı kapsamında verilen hukuki ve psikososyal danışmanlığa ilişkin kayıtların tutulması, verilen danışmanlıkların veri sistemine işlenmesi, istatistiklerin oluşturulması ve raporlanması
• Aylık olarak verilerin raporlanması
• Mülteci Hakları Programı kapsamında yapılacak etkinliklerin organizasyonun yapılması
• Mülteci Hakları Programı tarafından Kaos GL adına yapılan bütün faaliyetlerin Kaos GL izleme sistemine girilmesi
• Aylık olarak Mülteci Hakları Programı’nın faaliyetlerine ilişkin ekip için bilgilendirme raporlarının hazırlanması
• Gerektiğinde hafta sonu eğitim/organizasyon vb. faaliyetlere katılım sağlanması (Haftalık 40 saati aşmayacak şekilde)
• Belirli aralıklarla yapılan ofis içi koordinasyon toplantılarına katılım sağlanması.

Not

• Belirtilen formata uygun şekilde gönderilmeyen özgeçmişler değerlendirilmeye alınmayacak.
• Sadece kısa listeye kalan başvuranlarla iletişime geçilecek.

Başvuru

Başvuran kişilerin bir adet niyet mektubu ve fotoğrafsız Türkçe ya da İngilizce özgeçmişlerini (içinde 2 adet referans içeren) en geç 4 Şubat 2021 Cuma gününe kadar e-mail konu satırına ‘Mülteci Hakları Programı-İş Başvurusu’ yazarak dernek@kaosgl.org adresine göndermeleri gerekiyor.

The post Kaos GL İdari İşler Koordinatör Yardımcısı ve Etkinlik Sorumlusu Arıyor appeared first on Sivil Sayfalar.

“Sosyal hizmet uzmanları, avukatlar, öğretmenler, ruh/akıl sağlığı uzmanları, sivil toplum örgütleri, kadın örgütleri, feministlere, alternatif medya kuruluşları, sağlıkçılar, insan hakları savunucuları, mülteci/göç alanında çalışanlar, iklim aktivistleri, HIV ve cinsel haklar alanında çalışan aktivistler, ayrımcılığa karşı ses çıkartmak isteyen ve LGBTİ+ alanında farkındalık geliştirmek, mücadelemize rengini ve sesini katmak isteyen herkese açık çağrımız. Kaos GL Derneği, Homofobi Karşıtı Yerel Buluşmalarla online ve yüz yüze etkinliklerle sizlerle buluşmak istiyor.”

Cinsiyet kimliği ve cinsel yönelime dayalı tüm ayrımcılık ideolojilerine karşı mücadele ve toplumsal dönüşüm için LGBTİ+ politikalarının toplumun her kesimiyle paylaşıldığı ve tartışma zeminlerinin oluşturulduğu Homofobi Karşıtı Yerel Buluşmalar, Kaos GL tarafından 2006 yılından bu yana organize ediliyor.

Bugüne değin 35 farklı ilde gerçekleşen etkinlikler zinciri, kimi zaman öğrenci toplulukları vasıtasıyla üniversitelerde akademik tartışmaların gündeme gelmesini sağlayarak, kimi zaman ise meslek grupları, yerel aktivistler, kadın örgütleri ve diğer toplumsal hareketler ile iş birlikleri oluşturarak heteroseksizmi tartışacak ortamı yaratmaktadır.

Bunlar sonucunda, Türkiye’deki LGBTİ+’lara yönelik ayrımcılığın tartışılması ve görünürlüğünün sağlanmasını hedefleyen etkinlikler, ilk günden bu yana yerellerdeki örgütlerin güçlenmesinde önemli rol oynadığı söylenebilir.

Başvuru

Bugüne kadar 35 farklı şehre ulaşan buluşmalara şehrinizde ev sahipliği yapmak isterseniz bilgi@kaosgldernegi.org adresine e-posta atmanız yeterli.

Hangi Etkinlikler Destekleniyor?

Homofobi Karşıtı Yerel Buluşmalar kapsamında aşağıda yer alan günler kapsamında yapılacak etkinlikler destekleniyor:

27 Ocak – Holokost Anma Günü

1 Mart – Sıfır Ayrımcılık Günü

3 Mart – Dünya Seks İşçileri Günü

4 Mart – HPV Farkındalık Günü

8 Mart – Dünya Kadınlar Günü

31 Mart – Uluslararası Trans Görünürlük Günü

26 Nisan – Lezbiyen Görünürlük Günü

1 Mayıs – Emek ve Dayanışma Günü

16 Mayıs- Yaşlı LGBTİ+ Onur Günü

17 Mayıs – Uluslararası Homofobi, Transfobi, Bifobi Karşıtı Gün

24 Mayıs – Panseksüel ve Panromantik Görünürlük Günü

Haziran – Onur Ayı

12 Haziran – Orlando Katliamı Anması

18 Haziran – Translarla Eşitlik Günü

20 Haziran – Dünya Mülteciler Günü

28 Haziran – Stonewall Direnişi Yıldönümü

14 Temmuz – Uluslararası Non-binary Günü

16 Temmuz – Uluslararası Drag Günü

1 Eylül – Dünya Barış Günü

20 Eylül 1994 – Kaos GL Dergisinin ilk sayısı yayınlandı

23 Eylül – Biseksüel Görünürlük Günü

8 Ekim – Uluslararası Lezbiyen Günü

11 Ekim – Açılma Günü

20 Ekim – Uluslararası Zamir Günü

24-30 Ekim – As+ Farkındalık Haftası

26 Ekim – İnterseks Farkındalık Günü

8 Kasım – İnterseks Dayanışma Günü

20 Kasım – Nefret Suçu Mağduru Transları Anma Günü

25 Kasım – Kadına Yönelik Şiddetle Uluslararası Mücadele Günü

1 Aralık – Dünya AIDS Günü

10 Aralık – Dünya İnsan Hakları Günü

17 Aralık – Dünya Seks İşçilerine Yönelik Şiddetle Mücadele Günü

The post Homofobi Karşıtı Yerel Buluşmalar Başlıyor appeared first on Sivil Sayfalar.

2021 raporu; Prof. Dr. Mary Lou O’Neil, Dr. Reyda Ergün, Dr. Selma Değirmenci, Dr. Kıvılcım Turanlı ve Doğancan Erkengel tarafından hazırlandı. Editörlüğünü ise Kaos GL İnsan Hakları Programı’ndan Murat Köylü ve Defne Güzel yürüttü. 

Raporun editörlüğünü yapan Kaos GL İnsan Hakları Programı Koordinatörü Murat Köylü’yle raporun çıktıları üzerine konuştuk. 

LGBTİ+ bireylerle ilgili bu araştırmayı, insan hakları sorunlarını dile getirmek için hayata geçirdiklerini söyleyen Köylü, “İstihdam alanında bir insan nelerden etkileniyorsa LGBTİ+ bireyler bunlara ilaveten üretilen nefret söyleminin yansıması olarak daha fazla baskıya maruz kalıyorlar. Bu raporla, yaşadıkları sıkıntıları dile getirmeleri için bir alan açmaya çalıştık. Raporda LGBTİ+ bireylerin kendi cümlelerine fazlaca yer verdik,” dedi. 

‘İşten Atılma Korkum Olmadan Yaşamak İstiyorum’

Rapora göre LGBTİ+ bireylerin istihdamda karşılaştıkları ayrımcılık, çalışma hakkının yanı sıra tüm temel hak ve özgürlükleri engelleyen durumları yansıtıyor. Mesela gıda sektöründe aşçı olarak çalışan eşcinsel bir erkeğin cümleleri şöyle: “İş yerlerinde bizim gibi kişilere bir ucube gibi davranılmaması, bizlerin de herkesle aynı hak ve eşitliğe sahip olmamızı sağlamaları gerekiyor. Rahatça, tacize uğramadan, dövülme, öldürülme, işten atılma korkum olmadan yaşamak istiyorum.”

‘LGBTİ+’lar İş Hayatında Sistematik Olarak Ayrımcılığa Uğruyor’

LGBTİ+ bireylerin pandemi sürecinden nasıl etkilendiğine dair önceki yıllara ait ortaya koydukları raporları da göz önünde bulunduran Köylü, şu değerlendirmelerde bulundu: 

“Pandemiden, diğer kırılgan ve dezavantajlı gruplar gibi LGBTİ+ bireyler de çok etkilendi. Pandemi yardımlarının verilmesi gibi konularda yine aynı eşitsizlik söz konusu oldu. Araştırmaya göre pandemide iş bulmakta güçlük çeken LGBTİ+ bireylerin önemli bir bölümünün gelecek kaygısı iyice derinleşti. Zaten işsizlik sorunuyla sürekli mücadele etmek zorunda olan kişiler, bu durumun LGBTİ+ bireyleri daha olumsuz etkilediğini ortaya koyuyor.”

“Çalışan LGBTİ+ bireyler, iş hayatında sistematik olarak ayrımcılığa uğrayan bir grup. Doğrudan ya da dolaylı, bilinçli ya da bilinçsiz karşılaşılan sorunlar var. Her sene yaptığımız bu araştırmada veriler kendini tekrar ediyor. İş yerlerinde ayrımcılığa maruz kalıyorlar, terfileri engelleniyor, nefret söylemine maruz kalıyorlar, hakarete uğruyorlar, işe alım sürecinde de zaten çeşitli toplumsal normlar yüzünden örselenebiliyorlar.”

‘İş Yerini Kapatmak Zorunda Kalan İnsanlar Var’

LGBTİ+ bireyler söz konusu olunca iş yerindeki psikolojik şiddetin bile yönü değişiyor. Bu psikolojik şiddet, genelde patronlar ya da müdürler tarafından yukardan aşağıya doğru uygulanıyor. Ancak bu durumda, “gey” olduğundan şüphelenilen bir iş veren veya müdür olunca tehdit ediliyor, aşağılanıyor, damgalanıyorlar. İş yerini kapatmak zorunda kalan insanlar var.

‘İŞKUR Aracılığıyla İş Aramaktan Kaçınıyorlar’

Zaten iş ararken türlü sorunlarla karşılaşan LGBTİ+ bireyler, hükûmet tarafından da ayrımcılığın her türlüsüne maruz kaldıkları için devlet kurumu olan İŞKUR veya özel istihdam büroları aracılığıyla iş aramaktan kaçınıyorlar. Çünkü güvenleri yok. Her yıl olduğu gibi 2021’de de çok düşük olan bu durum, LGBTİ+ çalışanların bu kanallara güvenmediklerine ve “fişlenme” riskine yönelik şüphelerine işaret ediyor. Ayrıca araştırma işsizlik sorunu yaşayan LGBTİ+ bireyler genellikle lisans ve lisansüstü eğitimli olmalarına rağmen onların işsizlik oranlarının yüksek olduğunu da ortaya koyuyor.

‘Diyanet’in Akıllara Ziyan LGBTİ+ Açıklaması’

2021 raporunda diğer yıllara göre iki olgunun dikkatlerini çektiğini vurgulayan Kaos GL İnsan Hakları Programı Koordinatörü Murat Köylü şöyle devam etti: 

“Birincisi hükûmet, LGBTİ+ bireyler için uluslararası insan hakları taahhütlerine uygun bir tutum içinde değil. Nefreti körükleyen ve insanları neredeyse terörist olmakla suçlayan bir yaklaşımı var. Bu yaklaşımın, iş yerlerindeki mevcut olumsuz ortamı körüklediğine dair birçok katılımcı paylaşımı oldu. İkinci olgu ise Diyanet’in akıllara ziyan LGBTİ+ açıklaması. Diyanet, pandemilerin LGBTİ+ bireylerden ve nikahsız yaşayanlardan kaynaklandığı açıklamasını yapmıştı, ardından birçok hükûmet yetkilisi de Diyanet’i destekleyen ifadelerde bulunmuştu. Bir yandan pandemi korkusuyla yaşamak zorunda olan LGBTİ+ bireyler, diğer yandan da pandeminin nedeni gibi gösterildiler.”

‘Ayrımcılıkla Karşılaşmamak İçin Evden Çalışmayı Tercih Ediyorlar’

Katılımcılar, pandemi sürecinin hem olumlu hem olumsuz yanları olduğunu söyledi. Evlilere daha fazla alan ayrıldığı, tayinlerinin daha kolay yapıldığı, eğer mesai yapılacaksa bekârların mesaiye daha uygun olduğu gibi iş hayatı normları var. LGBTİ+ bireylerin hakları hukuken gasbedildiği için evlenemiyorlar. Evlilikle gelen resmî ve resmî olmayan haklardan bu nedenle faydalanamadılar. 

Öte yandan raporda olumsuzluktan kaynaklanan olumlu bir durum ortaya çıktı. Bazı insanların iş yerlerindeki durum o kadar kötü ki pandemi döneminde evden çalışmak ve işe gitmemek olumlu bir durum olarak belirtildi. Denize düşen yılana sarılır misali erkek egemen iş ortamından fiziksel olarak uzaklaştıklarında kendilerini daha güvende hissettiklerini aktardılar. Kötü şakalar ve imalarla karşılaşacaklarına evden çalışmayı tercih ediyorlar. 

‘İnsan Hakları Günün’nde Yeni Bir Metin Duyuracağız’

Bu raporu, sadece sorunları ortaya koymak adına değil, aynı zamanda bu sorunlara çözüm önerileri de getirebilmek için çalıştıklarını ifade eden Köylü, “Bu araştırmayla hem özel sektöre hem de kamu yönetimine önerilerde bulunuyoruz. Bu önerileri bilgi temelinde kurduk. 10 Aralık İnsan Hakları Günü’nde, hem hukuka hem de araştırma sonuçlarımıza dayandırdığımız, şirketlere yönelik bir metin oluşturduk ve onu duyuracağız. Amacımız çözüm ortağı olmak, insan hayatını kolaylaştırmak ve toplumsal barışa hizmet etmek,” şeklinde konuştu. 

Ayrımcılıkla Mücadele İçin Çözüm Önerileri 

Köylü, LGBTİ+ bireylerin kamu ve özel sektörde ayrımcılığa ve nefret söylemine maruz kalmamaları/bırakılmamaları için işverenler ve işletmeler için ne tür öneriler getirilebileceği konusunda raporun çıktılarını şöyle aktardı:

“Otuz kırk sene önce Türkiye’den çok daha kötü durumda olan ülkelerin hem kamu hem de özel sektör çalışanları için yapılan iyi çalışma örnekleri var. İngiltere, İzlanda ve İsveç gibi ülkeler başarabildiyse biz neden başaramayalım?”

“Buradan hareketle sistematik bir ayrımcılık olduğu için yapısal önlemler alınmalı. İş Kanunu, nefret suçlarını önleyen, eşitliği sağlayan mevzuatlar hataya geçirilmeli. Ulusal mevzuatta ayrımcılık temellerini yasaklayabiliriz. Özellikle AİHM’nin (Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi) kararları ve Anayasa’mızın eşitlik ilkesi doğrultusunda kararlar verilmeli.”

‘’Gölge Etme Başka İhsan İstemem’ Noktasına Kadar Geldik’

Hükûmetin verdiği mesajın, kamu çalışanlarını etkileyeceğine değinen Köylü, ”Özel sektör tarafında da işverenler ve kurumlar, yaşanan sorunları araştırmalı ve hem makro hem mikro düzeyde çözümler üretmeli. Irkçılık ve cinsiyetçilik nasıl kötü bir şey ise “homofobik” ve “transfobik” olmak da benzer kötüdür. Bunları yapabilmek için de bir diyalog ortamını tesis etmek, harekete geçmek için bir adım olabilir.”

“Devletin görevleri arasında bu adımları atması zaten varken devlet adına konuşanlar çıkıp pandemi gibi bir durumu LGBTİ+ bireylere yüklemeye kalkıyorlar. Hâl böyle olunca biz neredeyse ‘Gölge etme başka ihsan istemem’ noktasına kadar geldik.”

“LGBTİ+ bireyler, güçsüzleştirilmiş ve hakları ellerinden alınmış kişiler ama onlara ‘mağdur’ veya zor durumdaki insan gözüyle bakmak yerine tam tersine ‘Bu, benim de derdim’ hassasiyetinde olarak en büyük desteği vermiş olursunuz. Ayrıca politika ve yasa yapıcıları bir yurttaş olarak iyileştirici kararlar almaları noktasında desteklemek çok değerli olacaktır,” dedi.

Türkiye’de Özel Sektör Çalışanı LGBTİ+’ların Durumu Raporundan Önemli Çıktılar 

– 633 kişinin katıldığı “Türkiye’de Özel Sektör Çalışanı Lezbiyen, Gey, Biseksüel, Trans, İnterseks ve Artıların Durumu” araştırmasının sonuçlarına göre LGBTİ+ çalışanların sadece yüzde 17’si iş yerinde açık olabiliyor. 

– 3 katılımcıdan 309 kişi (%48,8) lisans mezunu olduğunu beyan etmiştir. Eğitim durumunu lisansüstü olarak belirten katılımcı sayısı 139 (%22,0), lise olarak belirten katılımcı sayısı 100 (%15,8) ve ön lisans olarak belirten katılımcı sayısı 77’dir.

– LGBTİ+ çalışanların sadece yüzde 10’u, işe alım sürecinde açık davranıyor. Ayrımcılığa uğrama ve başvurunun kabul edilmemesi korkusu; cinsiyet kimliği, cinsel yönelim ve cinsiyet özelliğini saklamaya zorluyor.

– İş yerlerinin çoğunda ayrımcılığa yol açan kural ve uygulamalar yer alıyor. LGBTİ+ çalışanlar; ayrımcılık karşısında işlerini kaybetme korkusu, daha ağır bedeller ödeme olasılığı, cinsel kimliklerinin kendi kontrolleri dışında açığa çıkmasından çekinme, iş dışındaki hayatlarında karşılaşabilecekleri zorluklar ve benzeri nedenlerle haklarını arayamıyor.

– Özel sektör çalışanı LGBTİ+ bireyler; ulusal mevzuatta ayrımcılık yasağı, hükûmetin sorumluluk ile liderlik üstlenmesi ve toplumsal farkındalık kampanyaları talep ediyor.

Türkiye’de Kamu Çalışanı LGBTİ+’ların Durumu Raporu’ndan Önemli Çıktılar 

– 221 kişinin katıldığı kamu araştırması sonuçları ise iş yerinde gizlenmek zorunda kalmanın, kamuda daha ağır sonuçlara yol açtığını gösteriyor. Kamu çalışanı LGBTİ+ bireylerin sadece yüzde 6’sı iş yerinde açık davranabilirken raporda, iş yerinde açık olamamanın da bir ayrımcılık olduğu vurgulanıyor. 

– Rapora göre kamu çalışanı LGBTİ+ bireylerin yüzde 82’si ya doğrudan ayrımcılıkla karşılaşıyor ya da kimliğini gizlemek zorunda kalarak ayrımcılığa maruz bırakılıyor. 

– Anket kapsamında “Çalıştığınız kurumda LGBTİ+ bireylere yönelik herhangi bir nefret söylemiyle karşılaştınız mı?” sorusu karşısında katılımcıların yüzde 40’ı herhangi bir nefret söylemiyle karşılaşmadığını bildirirken yüzde 60’ı nefret söylemine maruz kaldığını beyan etmiştir.

– Katılımcılara sorulan, “Sizce kamu kurumlarında LGBTİ+ çalışanlara dönük ayrımcılığa karşı alınması gereken en öncelikli üç önlem neler olabilir?” sorusu karşısında LGBTİ+ hakları konusunda alınması gereken “yasal önlemler” kategorisi öne çıkmıştır. Mevzuatın evrensel insan hakları kriterlerine göre güncellenmesi taleplerini, sırasıyla “hükûmetin sorumluluk ve liderlik üstlenmesi” ve “kurum içi mevzuatta ayrımcılık yasağına” ilişkin talepler izlemiştir.

ÇİZİMLER: Gülçe-Gülnaz | KaosGL.org

The post Pandemide Derin İşsizlik: <br> Kamu ve Özel Sektörde, LGBTİ+’ların Gelecek Kaygısı  appeared first on Sivil Sayfalar.

Rapora göre, 2020 yılında da LGBTİ+’lara yönelik hak ihlallerinin yoğunluğunu sürdü. Kamu otoriteleri ve yasa uygulayıcılarının fail olduğu ihlal sayısında artış yaşandı. İhlale uğrayan LGBTİ+ların adalete erişim ve ihlallerin telafisine yönelik mekanizmalardan yararlanmaları konusunda ise kayda değer gelişme olmadı.

Kamu otoritelerinin sistematik ayrımcı söylemlerinin LGBTİ+’lara yönelik hak ihlallerinin seyrini doğrudan etkilediğini ortaya koyan raporda, “LGBTİ+’ların insan hakları alanındaki politika eksikliği, hayati sonuçlar ve ağır insan hakkı ihlalleri doğurmaya devam etmekte. LGBTİ+’ları koruyucu yasal değişiklik gereksinimi de bu düzeyde bir ihtiyaca karşılık gelmektedir” deniliyor.

‘Ayrımcılık, Devlet Politikası Haline Geldi’

Salgının dahi sebebi olarak LGBTİ+ var oluşunu göstermenin dünyada da, ülkemizde de gecikmeden tedavüle konulduğu kaydedilen raporda, LGBTİ+’ların Diyanet İşleri Başkanı gibi devlet tarafından en üst düzeyde görevlendirilmiş yetkililer de dahil pandeminin sebebi olarak gösterilmeye çalışıldığı 2020 yılında, “LGBTİ+’lara yönelik kamu otoritelerince ve siyasetçilerce geliştirilen ayrımcı söylemler sistematik bir devlet politikası haline getirilmiştir” deniyor.

Diyanet İşleri Başkanlığı’nın 2019 ve 2020 yıllarında doğrudan LGBTİ+ları dini referanslarla hedef göstermesi ise raporda “LGBTİ+’ları daha da risk altında bırakan kaygı verici bir politika değişikliği olarak” yorumlanıyor.

Hak İhlallerinde Rakamlar

Raporda hak ihlalleri açısından incelenen vaka sayısı 103. Bu vakalar yargıya veya basına yansıyan veya doğrudan Kaos GL Derneği’ne ulaşan başvuru ve bilgiler doğrultusunda 2020 yılında LGBTİ+’ların insan hakları alanında maruz kaldığı durumu gösteriyor. Bu vakalarda çoğu zaman birden fazla hak ihlali yaşanıyor.

Vaka ve ihlallerin hak kategorilerine göre dağılımı:

• Nefret cinayeti başlığında iki
• Nefret suçu başlığında dokuz
• Nefret söylemi başlığında on iki
• İşkence ve kötü muamele yasağı ihlali ile ilgili üç
• Kişi özgürlüğü ve güvenliğinin ihlali konusunda kırk
• Özel hayatın gizliliğinin ihlali anlamında iki
• İfade özgürlüğünün ihlali anlamında on beş
• Toplantı ve gösteri yürüyüşü düzenleme haklarının ihlali anlamında bir
• Çalışma yaşamında ayrımcılıkla ilgili iki
• Eğitim alanında ayrımcılıkla ilgili bir
• Seyahat ve yerleşme özgürlüğü ve miras hakları alanında dokuz
• Sağlık alanında ayrımcılıkla ilgili iki
• Mal ve hizmetlere erişim konusunda ayrımcılıkla ilgili iki vaka

Nefret Söylemi ve Nefret Suçları

Nefret söylemi ve nefret suçları gibi ihlal sayısının çok yüksek olduğu kategorilerde, genel durumu yansıtabilecek sınırlı sayıda ihlal de raporda yer alıyor. Bu kategorilerdeki toplam ihlal sayıları İnsan Hakları Raporu’nda yer almıyor. Nefret suçlarına ilişkin toplam sayı ve güncel durum önümüzdeki günlerde yayınlanacak Nefret Suçları Raporu’nda açıklanacak. Nefret söylemine ilişkin ise derneğin Medya İzleme Raporu’ndaki veriler de özet olarak raporda yer alıyor.

Rapora buradan ulaşabilirsiniz.

The post ‘LGBTİ+’lara Yapılan Ayrımcılık Sistematik Devlet Politikasına Dönüştü’ appeared first on Sivil Sayfalar.

Dijital iletişim uzmanı Özgür Mehmet Kütküt’ün yürüteceği beş haftalık program kapsamında görsel tasarım ve hikaye anlatıcılığının temelleri anlatılacak. Canva ile tasarım, video ve animasyon araçları, tasarımda renk uyumu, görsel düzenleme, bilgiyi tasarlamak için araçların tanıtılacağı programın tamamına katılanlara sertifika da verilecek.

29 Eylül Çarşamba 19.30’da başlayacak Medya Okulu, beş hafta boyunca her Çarşamba teorik ve uygulamalı çevrimiçi oturumlarla devam edecek.

Eğitimin Detayları 

Eğitimin detaylarına buradan ulaşabilirsiniz.

Başvuru

• Katılımcı sayısının sınırlı olduğu okula başvurular için son tarih ise 24 Eylül Cuma. Başvuranların tüm programa katılması ve verilen ödevleri yaparak gelmesi gerekiyor.
• Başvurmak için tıklayın.

The post Kaos GL Medya Okulu Başlıyor appeared first on Sivil Sayfalar.

AĞDA’nın 10-11 Temmuz 2021 tarihlerinde düzenlediği “İstanbul Sözleşmesi ve Medyada Nefret Söylemi” adlı atölye programının ilk gününde sözü, Ankara Üniversitesi İletişim Fakültesi’nden Doç.Dr. Eser Köker aldı. Köker, İstanbul Sözleşmesi’nden çıkılmasının ardından yaptıkları medya taramasının bulgularından hareketle, 1980 öncesi radikal sağ akım dilinin medyanın göbeğine yerleştiğini kaydetti. 

‘Alternatif Medya Yan Yana Durmalı, İş Birliği Politik Harekete Dönüşmeli’

Ulusal ve yerel basının analizi ile yapılan araştırmada, LGBTİ+ların “zehirli akım, Siyonist lobi, lubunya diktatörlüğü” gibi sıfatlarla tanımlandığını belirten Köker, medyanın eski ve karşıtlığa hapsolan diline vurgu yaptı.  1980’lerden bu yana analizini yaptıkları anaakım medyanın bugün Türkiye’de artık karşılığının olmadığını belirten Köker, “bugün medya sadece basın özgürlüğü tehdidi altında değil, dilini de kaybetti” dedi. 

Köker’e göre, 2010 tarihli bir medya analizinde liberal konvansiyonu bulmak mümkünken, bugün medyada bu dilin yerine, “Türkiye’ye komplo kuran Haçlılar” diyecek kadar eski bir dil ve  “aşırı yorum, aşırı kişiselleşme, aşırı vulgarlığa zaptolan bir anlayış hakim. 

Köker, eski ve yeni medya tartışmalarının ötesinde, “yeni ve geleneksel medyada farklı söz ve görüşlerin birbirini görmesini sağlamak nasıl mümkün?  Yanyanalık nasıl tesis edilecek?” ve “bu yanyanalık politik harekete nasıl dönüşecek?” sorularına odaklanmak gerektiğini kaydetti. 

Bu çerçevede Köker, “yeni bir anlamlandırma stratejisi geliştirmek; ekonomik ve kültürel sermayenin dağınıklığı sorununu aşmak ve yeni iş birlikleri bulmak” gerektiğinin altını çizdi.  

Özellikle kadın ve LGBTİ+ kesimlerin alternatif medya ihtiyacının çok daha güçlü olduğunu vurgulayan Köker, “baş döndürücü alanlar yaratması nedeniyle hem desteklenen hem de parçalanmış olan alternatif medyada, iş birliğinin yollarını bulmak,  yeni medya türlerine ilişkin düzenlemelerin yapılmasını sağlamak, her birimizin medya çalışanı olduğunu hatırlayarak ötekilere dair hak savunusu yapacak haberler yapmak  gerekir” dedi. 

‘Marjinal İktidar Tarafından Ele Geçirilen Marjinal Medya’

Eser Köker’in ardından yapılan ilk oturumda AĞDA’dan Ülkü Doğanay, ağ olarak geçen yıl Eylül ayında nasıl bir araya geldiklerini ve hedeflerini anlattı. Cumhurbaşkanı’nın İstanbul Sözleşmesi’ni tartışmaya açmasının AĞDA oluşumunun kurulması sürecini hızlandırdığını ve  84 akademisyen ile kadın ve LGBTİ+ örgütlerinden oluşan 43 STK üyesinin katılımıyla ağın faaliyetlerini sürdürdüğünü paylaştı. 

İstanbul Sözleşmesi’ne yönelik tartışmaların önemli bir kısmının medya üzerinden yürütüldüğünü hatırlatan Doğanay, medyada nefret söyleminin artık olağanlaştığını vurguladı. 

İstanbul Sözleşmesi’nden çekilme sürecini, “hem kadın ve LGTBTİ+ hareketinin marjinalleşmesi hem de rejimin otoriterleşmesi ve muhalefetin marjinalleşmesi” şeklinde nitelendiren Doğanay, çıkılma kararını “marjinal bir karar”;  siyasi iktidarı “marjinal bir iktidar” olarak tanımladı. Bu tanımdan hareketle Doğanay, medyayı da anaakım değil, “marjinal bir iktidar tarafından şekillenen marjinal medya” olarak değerlendirdi. 

‘İstanbul Sözleşmesi’ni Savunmak Yaşam Hakkını Savunmaktır!’

Doğanay’ın ardından söz alan Medysasope’dan Gülçin Karabağ, Eser Köker’in “anaakım medya yok” ifadelerine karşılık, “Medyascope’un anakıma aday” olduğunu söyleyerek konuşmasına başladı. İstanbul Sözleşmesi’ni siyaset bilimci kimliği ile değerlendiren Karabağ, Sözleşme’nin tarafında yer almanın, nasıl bir toplumda yaşamak istediğimizi gösterdiğini vurguladı. Bu noktada, “Sözleşme’nin karşısında olanlar ile savunanlar arasında neo-liberal muhafazakâr toplum ile otoriter toplum tahayyülü olanlar” şeklinde net bir ayrım olduğunu vurguladı. 

“Kadınlar ve LGBTİ+lar olarak cinskırım içindeyiz. Bizim için Sözleşme’yi savunmak yaşam hakkını savunmak” diyen Karabağ, asıl tartışma konumuzun zihniyet, sistem ve düzen meselesi olduğunu kaydetti. Karabağ’a göre, eskinin yerine yenisinin kurulamadığı bir yapı içinde bulunuyoruz ve bu yapıda kadın hareketi, pandemi koşullarına ve polis şiddetine rağmen, muhalefetin önderliğini üstleniyor. 

Karabağ’a göre,  “hala muhalefetin sesini çıkarabilmesi ve hala tam otoriter bir rejim olmayışımız” nedeniyle Türkiye’de ümidi korumak mümkün. 

‘Nefret Söylemi LGBTİ+ların Yaşam Hakkına Saldırıya Dönüştü!’ 

Atölyenin bir diğer konuşmacısı KAOS-GL’den Aslı Alpar ise İstanbul Sözleşmesi tartışmalarının LGBTİ+lara nasıl yansıdığını, Derneğin hazırladığı 2020 Medya İzleme Raporu üzerinden anlattı. Raporda nefret söylemi ve ayrımcı dili oranını yüzde 61 olarak tespiti ve nefret kampanyalarının organize olduğu bulgusu yer alıyordu. 

Alpar, söz konusu raporun büyük kısmının ulusal ve yerelde nefret söylemini sistematik olarak yayan 5 yayın üzerinden şekillendirdiklerini anlattı. Raporda, ağırlıklı olarak LGBTİ+ların temel haklarına saldırı ve derneklerinin kapatılması başlıklarının öne çıktığını kaydeden Alpar, özellikle Diyanet İşleri Başkanı Ali Erbaş’ın Cuma hutbesinde kendilerini pandeminin sorumlusu olarak gösteren nefret söylemlerinin hafta 60 civarındaki nefret haberini bir anda 400’lere çıkardığını paylaştı. 

Alpar’ın konuşmasında vurguladığı en dikkat çeken nokta, Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın “LGBTİ+lar, lezbiyen mezbiyen yoktur” söylemlerinin de etkisiyle, medyada giderek artan nefret söyleminin LGBTİ+ların örgütlenme hakkına değil doğrudan yaşam hakkına saldırıya dönüştüğü idi. 

2015 yılından bu yana Onur Yürüşleri’nin yasaklandığını ve OHAL bahanesiyle LGBTİ+ların toplantı ve gösteri yürüyüşlerine izin verilmediğini de hatırlatan Alpar, İstanbul Sözleşmesi tartışmalarında da tüm LGBTİ+ların aile düşmanı gibi yansıtıldığını ve kendilerine destek veren siyasetçi ve STK’ların da hedef gösterildiğini altını çizdi.

Sonuç olarak, İstanbul Sözleşmesi’nin çekilme kararının sorumlusu olarak gösterilen  LGBTİ+ların medyaya yansıyan söylemlerden haklarının yok sayıldığı; toplum dışı gösterilmeye çalışıldığı; Batı tarafından desteklenen gruplar olduğu ve hastalık yayan kişiler olarak marjinalleştirilmeye çalışıldığını söyledi. 

‘Haber İnsan Hakları Temelinde Hazırlanmalı’

İlk atölyenin oturumunda son söz alan gazeteci Onur Burçak Belli, konuşmasında medyada özellikle kadınlara ve LGBTİ+lara yönelik nefret söyleminin, Hannah Arendt’e referansla, sıradan bir kötülük haline geldiğini kaydetti. Belli, konuşmasında ayrıca “akım medya- yeni medya” gibi kavramları kullanmayı uygun görmediğini, belli kural ve etik kaygılar çerçevesinde gazeteciliğin yapılması gerektiğini düşündüğünün altını çizdi. 

Bu çerçevede, “haber insan hakları temelinde hazırlanmalı” vurgusu yapan Belli, medyada insan haklarının gazetecilikle nasıl ilişkilendirileceğini bugünün koşullarında yeniden değerlendirmek ve nefret söylemi içermeyen bir habercilikte ısrar etmek gerektiğinin altını çizdi. 

Özellikle Türkiye gibi hibrid (melez) siyasi sistemlerde, insan hakları bakışının çok önemli olduğunu belirten Belli, Sivil Sayfalar’a içerik geliştirme konusunda verdiği destek üzerinden, insan hakları ve demokratikleşme temelinde yayın politikasının yeniden nasıl şekillendirileceği üzerinden çalıştıklarını da paylaştı. 

Bu yaklaşımla İstanbul Sözleşmesi’nin medya ilkelerine nasıl uyarlanacağı konusunun medyada önemli bir başlık olarak ele alınması gerektiğini kaydeden Belli, büyük uluslararası medya kuruluşlarında dahi, toplumsal cinsiyet eşitliğine dair meslek içi eğitimlerin sınırlı olduğuna da dikkat çekti.

İstanbul Sözleşmesi’nin yayın ilkelerinin şekillenmesinde kadın gazeteciler için referans olduğunu kaydeden Belli, Sözleşme’nin yayın ilkelerine nasıl yerleştirileceğini düşünmenin önemli olduğunu paylaştı. 

Medyada artan nefret söylemine karşın, bununla mücadelede büyük kazanımların da elde edildiğini hatırlatan Belli, medyada editörlere cinsiyetçi ve ırkçı ifadeler içeren içerikler konusunda uyarıda bulunabilme ve içeriğin insan hakları anlayışı ile yeniden şekillendirilmenin mümkün olduğunu sözlerine ekledi. 

The post Medyada Artan Nefret Söylemine Karşı İşbirliği ve Politik Mücadele İhtiyacı appeared first on Sivil Sayfalar.

Aslı Alpar of Kaos GL Association stated that the 69 criteria used in the ILGA-Europe report are divided under the six categories of “equality and non-discrimination”, “family”, “hate crime and hate speech”, “legal recognition of gender and bodily rights”, “civil society” and “asylum”. She remarked, “In total, Turkey meets only 3 criteria in 2 of these categories, namely legal recognition of gender, and civil society. What are the criteria in question? The presence of legislation recognizing gender, possibility to change one’s name on the ID card, and absence of legislation banning international donations. These criteria are not sufficient to talk about “protective measures”.

Touching upon the steps that NGOs other than LGBTI+ organizations should take, Alpar said, “Keeping in mind that all rights constitute a whole, the other NGOs can help raise awareness about LGBTI+ rights. As prejudice and hate speech against LGBTI+ individuals are on the rise, such NGOs can give support to appeals for solidarity and develop methods to combat hate speech. If they are reporting on human rights violations for example, they might also include violations related to sexual orientation, gender identity and expression.”

‘There is Need for New Perspectives and Fresh Policies’

Board Member of the Association for Social Policy, Gender Identity and Sexual Orientation Studies (SPoD), Marsel Tuğkan Gündoğdu stated that in the last few years, the civil society has seen its area contract more and more: “This repressive political climate has had a significant impact on the rights of LGBTI+ individuals, LGBTI+ rights organizations and human rights advocates, with all advocates finding themselves in an environment marked by increasing discrimination and hatred. This situation has worsened with the introduction of an indefinite ban on all LGBTI+ events in Ankara, and the gradual extension of this ban by other governors and district governors. With the extension across the country of this ban first issued in Ankara, there are significant concerns at the moment as to whether it is possible to organize a public event on LGBTI+ rights anywhere in Turkey.”

Stating that the LGBTI+ movement in Turkey is now facing an almost unprecedented situation, Tuğkan remarked “There is need for developing new perspectives, tactics and fresh policies. The censorship targeting the LGBTI+ movement should not concern LGBTI+ individuals only.” 

The post ‘LGBTI+ Individuals Cannot Exercise Their Most Basic Rights’ appeared first on Sivil Sayfalar.