Yürüyüşte, yaşamın farklı kademelerinde, farklı deneyimlerde, farklı yetkinliklerde, farklı yaşlarda olan kadınlar bir araya gelip eşleşiyor. Bu organizasyon ile kadınların birlikte yan yana yürüdükleri, birbirlerinin tecrübelerinden öğrendikleri, iki kadın arasında etkinlik süresince devam eden veya karşılıklı arzuya göre sonrasında da devam edecek olan mentor-menti ilişkisi kuruluyor.

Etkinliğin kadın dayanışmasına katkısını Kadın Mentorluk Yürüyüşü Koordinatörü Ayla Sevand ile konuştuk.

Kadın Mentorluk Yürüyüşü’yle kadınlara ne vaat ediyorsunuz? Neden katılsınlar yürüyüşe?

Bu çağrıyı kadınlar arasında dayanışmayı geliştirmek amacıyla yapıyoruz. Kadınları ilham alacakları, ilham verecekleri kadınlar ile tanışmaya davet ediyoruz. Başvuru formunu kadınları ortak konular üzerinden daha iyi eşleştirmek üzere tasarlıyoruz. Bu beraberlikte kadınlar kendi seslerini duyurabildikleri gibi bir diğer kadının da sesini duyabiliyorlar. Birbirlerinden güç alıyorlar. Farklılıklarımız içinde beraber oldukça farklı olanı ötekileştirme duygusundan uzaklaşıyoruz.

Geçen yıl etkinlik sonrasında online yapılan ankette, kadınlar bu buluşmanın beklentilerini karşıladığını (%97) belirtti.

Daha önce yaptığınız iki yürüyüşe katılan kadınlardan size gelen geri dönüşler nasıl?

Çok olumlu geri bildirimler aldık. İlk yıl etkinlik ertesinde yaptığımız ankete gelen cevaplarda yürüyüşün kendisine faydalı olduğunu (%89), konuşmayı istedikleri konuları aktarabildiklerini (%88), daha sonra yapılacak benzer bir etkinliğe katılmayı düşündüklerini (%93) belirttiler.

Geçen yıl etkinlik sonrasında online yapılan ankette bu buluşmanın beklentilerini karşıladığını (%97), bugün başlayan dayanışmayı sürdürmek istediklerini (%99), yeni bir perspektif kazandıklarını ya da yeni bir şey öğrendiklerini (%97) belirttiler.

‘Farklı Birikimleri Olan Kadınların Birbirlerinin Sesini Duyması Kadın Kimliğini Büyütüyor’

Bu sene etkinliğinizde farklı olan ne-neler var?

Bu yıl tekrar sokaktayız. Uzun pandemi döneminden sonra hepimiz açık havada birlikte olmayı özledik. İlk yıl Şişli ilçesinde buluşmuştuk, bu yıl ise hem Şişli, hem de Ataşehir olmak üzere 2 farklı ilçede buluşuyoruz.

Pandemi sürecini de dahil ederek, gerçekleştirdiğiniz iki yürüyüşten, kurumsal ve bireysel olarak, nasıl bir deneyim elde ettiniz? Gözlemleriniz neler? 

Kadın dayanışmasının ne kadar güçlü olduğunu bir kez daha yaşadık. Duyguların, düşüncelerin, beklentilerin paylaşımının, iki kişinin birbirine ses olmasının ve iki kişi arasında sağlanan dayanışmanın güç verdiğini gördük. Birlikte olduğun kişinin seni can kulağıyla dinlemesi senin de paylaşmak istediklerini filtresiz aktarabilmeni beraberinde getiriyor. Farklı ortamlardan gelen, farklı birikimleri olan kadınların birbirlerinin sesini duyması kadın kimliğini çoğaltıyor, büyütüyor.

Hem mesleki anlamda hem kadın olarak ortak bir paydada ortak mücadele için uğraşıyormuşuz. Bireysel mücadeleyi nasıl ortak hale getirebiliriz, bunu konuştuk.

Yürüyüşe katılan kadınlardan, elde ettikleri deneyim ve kazanımlara dair bizimle paylaşabileceğiniz örnekler var mı?

Geçen yıl etkinlik sonrasında aldığımız video kayıtlarından örnekler veriyorum:

• Farklı sektörden biriyle konuşmak ufkumu açtı.
• Benim mesleğe ilk başladığın zamanki duygularımı, heyecanlarımı şimdi onda görüyorum. Çok başarılı bir eşleşmeydi. Çok güzel şeyler paylaştık.
• Farklı güçlü yanlarımızı birbirimize ilettik. Ben çok şey öğrendim.
• Hem mesleki anlamda, hem kadın olarak ortak bir paydada ortak mücadele için uğraşıyormuşuz. Bireysel mücadeleyi nasıl ortak hale getirebiliriz. Biraz bunu konuştuk.
• Birbirimize evimizin içini açtık.
• Bir o kadar aynıydık, bir o kadar da farklıydık. Bir puzzle parçaları gibi tamamladık birbirimizi.
• Bir arada olmamız, ses çıkarmamız ve dayanışarak var olmamız çok kıymetli.
• Çok şey öğrendim, umutlandım ve gurur duydum.

Anadolu kentlerine ve diğer büyükşehirlere de Kadın mentörlük yürüyüşleri yayılabilir mi? Kadın örgütleri ve kadınlar, SES Derneği ile bu konuda temasa geçiyor mu? Ortak faaliyetler yürütme konusunda bir gündeminiz var mı? 

Geçen yıl Zoom ortamında buluştuğumuz için farklı kentlerden, farklı ülkelerden katılanlar oldu. Bu yıl 5 farklı şehirde yapmayı planlamıştık ancak koşullar elvermedi. Evet, kadın örgütleri ile görüşüyoruz. Gelecek yıl farklı kentlerde birlikte yürütmeyi hedefliyoruz.

‘Kadınlar Her Zaman Her Yerde Sürekli Yeni-Özgün Mücadele Pratikleri Geliştirdiler!’

Türkiye’nin İstanbul Sözleşmesi’nden çekildiği ve Medeni Kanun gibi çeşitli düzenlemelerde “kadınların mevcut haklarının korunması için mücadele ve destek” çağrısı yapan kadın örgütlerinin durumu da dikkate alındığında, daha fazla ve bundan öncekilerden farklı olarak ne yapılabilir sizce? 

Kadın dayanışmasını güçlendirmeliyiz. Sesimizi daha iyi duyurabilmeliyiz. Kısaca İstanbul Sözleşmesi dediğimiz ‘Kadına Karşı Şiddet ve Aile içi Şiddetin Önlenmesi’ Sözleşmesinden çekilmenin sonuçlarını ve Medeni Kanun’da yapılmak istenen değişikliklerin toplumsal sonuçlarını çok iyi anlatmalıyız. Bu değişikliklerin yalnız kadınların sorunu olmadığını, aile başta olmak üzere tüm toplumu ilgilendirdiğini, demokrasi ve insan haklarının ihlali olduğunu her yerde, farklı şekillerde duyurmalıyız. Kadınlar her zaman her yerde sürekli yeni-özgün mücadele pratikleri geliştirdiler. Bu konularda da farkındalık yaratacak pratikler geliştirilecektir.

The post Kadın Mentorluk Yürüyüşü Kadın Dayanışmasını Büyütüyor! appeared first on Sivil Sayfalar.

Amazon Kadın ve Yaşam Derneği, 2018 Aralık ayında kuruldu. 7 kurucu üye ile başlayan derneğimizin şu anda 33 üyesi bulunmakta. Derneğimiz ilk olarak kadın-erkek eşitliğinin sağlanmasını amaçlar. Tüzüğümüzde de belirtildiği üzere derneğimiz; kadına yönelik şiddet-taciz-tecavüz, kadın cinayeti suçlarıyla mücadele eder, kadın haklarının bilince çıkarılması için faaliyet yürütür. Kadınlar üzerinde yüzyıllardır süregelen baskıların ve cinsiyet eşitsizliğine neden olan ekonomik ve toplumsal engellerin ortadan kaldırılması için çalışır. Kadın emeğinin görünür kılınması için mücadele eder. 

Çocuk istismarının ve ensest ilişkilerin önlenmesi amacıyla farkındalık çalışmaları yapıyoruz. Dernek, kadınların yaşamını kolaylaştırmak amacıyla çocuklara yönelik çalışmalar planlar. Homofobi ve transfobiye karşı mücadele eder. LGBTİ’ler ile birlikte çalışmalar yürütür. Samsun dışında başka şubemiz bulunmamakta ancak özellikle kadına yönelik cinsel suçlar ve benzeri konularda, nerede yaşanmış olursa olsun, elbette faaliyetlerimizin içerisine dahil edebiliriz. Kadın dayanışması ruhuyla birlikte öğrenmeyi, farkındalık çalışmaları yapmayı hedefleyen bir derneğiz.

Bugüne kadar sizlerden yardım isteyen kadınlar adına ne gibi faaliyetleriniz oldu? Çözüm önerilerinizi nasıl sunuyorsunuz? Kamu kurumları ile işbirliği yapıyor musunuz?

Öncelikle bize başvuran kadın arkadaşlarla karşılıklı güvene dayalı bir iletişim kurmaya, kadın dayanışması ruhunun psikolojik anlamda önemli olduğunun bilincinde olan kadınlar olarak bu ruhu yaşatmaya özen gösteriyoruz. Sorunu dinledikten sonra ilk ihtiyaç neyse ona yönlendiriyoruz. 

Şiddet-taciz vb durumlarda elbette başta kadın dayanışması ruhu, ardından muhakkak hukuki bilgilendirme için avukat arkadaşlarımızla görüştürerek, yapılması gereken başvurular, dava süreçleri konusunda bilgilendirilmelerini sağlamaya çalışıyoruz. Hukuki süreçler başlamışsa da kadın arkadaşların yanında olarak destek olmaya çalışıyoruz. Gerekli durumlarda Samsun Barosu Kadın Komisyonu ile bağlantıya geçiyoruz. Psikolojik destek gereken durumlarda da fikrimizi beyan ederek muhakkak bir psikoloğa yönlendirmeye çalışıyoruz. Tüm bunları yaparken de ‘kadın beyanı esastır’ ilkesi ile hareket ediyoruz.

Unutamadığınız değişim hikayeleri var mı ya da sizleri çokça şaşırtan, umudunuzu yitirmenize, tam tersi umudunuzu yeşertmenize neden olan bir olay yaşadınız mı?

Güvenlik olarak kadın arkadaşlarımızın sorun yaşamaması için detay veremesek de gerçekten her bir kadın arkadaşın yaşadığı çok büyük olaylar, hak gaspları, darp şiddet, psikolojik-ekonomik-cinsel şiddet vakası var. Beni şahsen en çok etkileyen, üyelerimizden birinin aslında ev içi şiddet yaşadığı ve bunu bizim çok sonra öğrenmemiz oldu. Güven ilişkisi bazen çok geç kurulabiliyor ya da kadın arkadaşlar yaşadığı sorunu en yakınındakine aktarmaktan imtina edebiliyor bunu görmüş olduk ve buna dair de kendi içimizde bazı çalışmalar planlıyoruz. Bunun dışında başka bir kadın arkadaşın boşanmak üzere olduğu erkek tarafından çok ağır yaralanması, ardından neredeyse imkânsızken yaşama tutunması, güçlenmesi süreçlerini izlemek de bizim bakımımızdan, konunun ciddiyeti-aciliyeti ve bir yaşama mücadelesi olması bakımından pozitif anlamda öğretici oldu.

Bugüne kadar ne tarz eğitimler verdiniz? Gelecek dönemlere ilişkin neler tasarlıyorsunuz?

Öncelikle üye ve aktivistlerimize yönelik birçok eğitim verdik. Aslında “eğitim verdik” ifadesi bizim ruhumuzu yansıtmıyor, birlikte öğrendik dersek çok daha anlaşılır olacaktır. Toplumsal cinsiyet eşitliği, kadına yönelik şiddet, çocuk istismarı, 8 Mart ve 25 Kasım gibi takvimsel günlerde tarih anlatımı, kurumsal yönetim ve iletişim, stratejik planlama, pandemide kadın emeği söyleşisi, hak temelli yaklaşım ve dijital savunuculuk, toplumsal cinsiyete duyarlı iletişim ve medya okuryazarlığı, cinsiyet eşitliği temeline dayalı medya okuryazarlığı, lobicilik-savunuculuk, demokratik katılım eğitimleri şu ana kadar yaptığımız çalışmalar arasında sayılabilir. 

Bu eğitimlerin bir kısmının yürüttüğümüz “Yerel Medya ve Toplumsal Cinsiyet Eşitliği” başlıklı CEİD İzler Hibe programı kapsamında vermiş olduk. Bunların dışında zaman zaman film gösterimleri ve üzerine tartışmalar yürütüyoruz. Gelecek dönem için de kadına yönelik cinsel şiddet, flört şiddeti, kavram atölyeleri ve daha pek çok başlıkta çalışma yürüteceğiz.

Bundan iki sene önce bir “takas pazarı” kurmuştunuz. Geri dönüşü nasıl oldu bu pazarın? Devam etmeme sebebi pandemi süreci mi? Eğer devam edecekse ne zaman, nerede yapmayı planlıyorsunuz?

Takas Pazarı bizim bildiğimiz kadarıyla Samsun’da bir ilkti ve mahallede çok ilgi gördü. “Benim olan senindir” ilkesiyle yola çıktık ve paranın geçmediği bir takas pazarı kurarak kadınlar arasındaki paylaşımı ve dayanışmayı güçlendirme anlamında bir adım atmış olduk. Yaşanan ekonomik krizler her anlamda kadınları daha çok etkiliyor, kadınlar ilk olarak kendi ihtiyaçlarından vazgeçiyor. Biz de bu anlamda bir paylaşım yapmak istedik ve gerçekten çok ilgi gördü. Devam edecektik ancak pandemi süreci etkili oldu. Yönetim kurulumuzla tam olarak karara bağlamasak da, yılda 4 kez takas pazarı kurmaya ve gelenekselleştirmeye çalışacağız. Bu konuda belediyelerle görüşerek uygun olan park alanlarını kullanmayı düşünüyoruz. Henüz netleşmediği için yer-zaman bilgileri sosyal medya hesaplarımızdan takip edilebilir.

Kadın alanında çalışan bir sivil toplum kurumu olarak, ne gibi zorluklar yaşıyorsunuz? Toplumun sivil toplum alanına bakış açısı sizce nasıl? Geri dönüş alabiliyor musunuz?

Sivil toplum kuruluşlarının çok ciddi sıkıntıları olduğunu biz de işin içine girdikten sonra gördük. Öncelikle yaşanan sorunların konuşulamaması, aşırı derecede bürokrasiye takılmamız en büyük sorunumuz. Toplumun sivil toplum kuruluşlarına bakışı da özellikle son yıllarda çok olumlu değil. İnsanlar üye olmaya, etkinliklere katılmaya dahi çekiniyor zaman zaman. Buna rağmen özellikle kadınların ilgisinin olduğu, her kadının anlatacak muhakkak bir sorunu olduğu ve bu dayanışmayı eğer görürse kendini ifade edeceği bir alan olması konusunda pozitif örneklerimiz de elbette var. İstenen seviyede asla değil çünkü toplum olarak hangi kesimden olursa olsun kendinden olmayanı, kendisiyle aynı düşünmeyi dışlamayı/ötekileştirmeyi ezber edinmiş gibiyiz. En azından bizim gözlemimiz bu yönde. Oysa adı üstünde Sivil Toplum Kuruluşları özgür ve özgün olmak zorunda ki savunuculuk yapabilsin.

Bir dernek için en zor koşullardan birisi de ekonomik dönüşümdür. Siz de gönüllü faaliyet gösteren bir derneksiniz. Maddi sorunları aşmak adına neler yapıyorsunuz? Destek alıyor musunuz?

Gerçekten çok zorlanıyoruz. Üyelerin aidatları asla yeterli olmuyor. Üye ve aktivistlerin bağışları ile idare etmek durumunda kalıyoruz. Yapmak istediğimiz çalışmaların birçoğunu dernek binamızda yapmakla sınırlı kalıyoruz. Son dönem yürüttüğümüz proje sayesinde proje içeriğine uygun olan faaliyetlerimizi ekonomik sorun yaşamadan gerçekleştirebildik. Sivil toplum kuruluşlarının yaşayabilmesi aslında bağışlara bağlı. Kanunen ticari işletme açma hakkımız var ancak bizim tercih ettiğimiz bir işleyiş olmadığı için uygulamıyoruz. Sivil toplumun yaşaması için, savunuculuk yapabilmesi faaliyetlerini devam ettirebilmesi için bağış yapılması şart.

Son olarak, İstanbul Sözleşmesi gündemi hakkında fikriniz nedir? 

Öncelikle İstanbul Sözleşmesi imzalandıktan sonra tam olarak uygulanmadığı kadınlar tarafından sürekli gündeme getiriliyordu. “Sözleşmeyi Uygula” diyerek birçok etkinlik yapılmıştı sözleşme yürürlükteyken. Bu sorunun cevabı bize göre hem sözleşmeden ayrılmış olmamız ve hem o sürçte hem de öncesi ve sonrasında ayrımcı ve eril dil, nefret söylemleridir. 

Son dönem yargının verdiği kararlar da dikkat çekici, işte tam da bu noktada, “İstanbul Sözleşmesi’nin olmaması  bazı kararların alınmasının önünü mü açıyor” sorusunu akla getiriyor. Kurum olarak özellikle erkek şiddetine uğrayan kadınları, korkularından arınıp hukuki sürece yönlendirmeye çalışırken, kadınların “mahkeme ne yapacak ki, salıverecek. Daha çok sorun yaşayacağım” cümlesi ile sıklıkla karşılaştık. Sorunun çözümü için sivil toplum kuruluşlarının çözüme dair fikirlerinin alınmaması bu ve benzeri durumları ne yazık ki daha da çok doğuracak gibi görünüyor.

Son olarak, eklemek istediğiniz bir şey var mı?

Biz Amazon Kadın ve Yaşam Derneği olarak “Kadın, kadının yurdudur” diyerek çıktık yola. “Kadın dayanışması yaşatır” anlayışıyla da devam etmeye çalışıyoruz. Bıkmadan usanmadan emeğimizin sömürülmesine, kadın cinayetlerine, fiziksel-psikolojik-cinsel-ekonomik şiddet karşı mücadele edeceğiz ve biliyoruz ki birlikte güçlüyüz.

The post Kadınların Gücüne Güç Katan Bir STK: Amazon Kadın ve Yaşam Derneği appeared first on Sivil Sayfalar.

Küresel düzeyde bir dayanışma örgütlemek için toplantıları sürdürme kararının alındığı ilk toplantının ardından, 21 Ağustos’ta ikinci toplantı gerçekleştirildi. Toplantıya Afganistan, ABD, Avustralya, Brezilya, Britanya, Endonezya, Estonya, Esvatini, Filipinler, Fransa, Güney Afrika, Hırvatistan, Hindistan, İran, İtalya, Kanada, Kıbrıs, Lübnan, Mozambik, Pakistan, Türkiye ve Yunanistan’dan katılan kadınlar, Afganistanlı kadınlarla dayanışma konusunda kararlı olduklarını dile getirdiler ve küresel eylemliliklere ilişkin önerileri tartıştılar.

Taliban’ın 1990’larda sürdürdüğü insanlık dışı ve kadın düşmanı baskı rejimini görmezden gelen ABD ve müttefikleri, emperyalist projelerinin faturasını Afganistan halklarına ödetmeye devam ediyor.

Toplantıda, yirmi yıl süren ABD öncülüğündeki NATO işgalinin, Afganistan halklarına barış ve demokrasi getirmediğinin altı çizildi. Taliban’ı yaratan ve 1980’ler boyunca destekleyen, Taliban’ın 1990’larda sürdürdüğü insanlık dışı ve kadın düşmanı baskı rejimini görmezden gelen ABD ve müttefiklerinin, emperyalist projelerinin faturasını Afganistan halklarına ödetmeye devam ettiği vurgulandı. Taliban yönetiminin geçmişte olduğu gibi bugün de başta kadın ve çocuklar olmak üzere Afganistan halkı için ağır tehdit oluşturduğunu vurgulayan kadınlar, tüm ülkelerdeki kadınları kendi hükümetlerine baskı yapmaya, sokaklar kan gölüne dönmeden harekete geçmeye çağırdılar.

Toplantıda kadınlar, Taliban gibi suç örgütlerine silah sağlayan ülkelerin sorumluluğuna dikkat çektiler ve “silahsızlanma ve barış” taleplerini dile getirdiler.  Emperyal güçlerin kendi çıkarları için dünyayı cehenneme çevirdiklerine işaret eden kadınlar “artık yeter” demek, değişimi daha örgütlü ve daha yüksek sesle talep etmek gerektiğini belirterek, kadınların ve toplumların özgür ve barış içinde yaşamaları için laikliğin vazgeçilmez önemini tekrar vurguladılar.

EŞİK tarafından yapılan çağrı, ulusal ve uluslararası pek çok ülkeden kadın aktivistin ve kadın örgütlerinin katılımıyla yapılan Afganistanlı kadınlarla küresel dayanışma toplantıları sürecek. EŞİK bu süreçle birlikte bir kadın ağı oluşturma çalışmalarına başlayacak.

Açıklamanın tümüne buradan ulaşabilirsiniz.

The post EŞİK Platformu Afganistanlı Kadınlar İçin Küresel Kadın Ağı Oluşturacak! appeared first on Sivil Sayfalar.

Anadili Kadınları 2020 yılının Şubat ayında Kürt kadınlarının çağrısıyla, farklı dillerden kadınların bir araya gelmesiyle yola çıktı. Egemen dil politikalarını, dillerin yaşatılması ve aktarımını, asimilasyonu, toplumsal cinsiyet bağlamında dili tartışacağımız bir çalıştay fikri etrafında buluştuk. Geçen yıl Mart ayıyla beraber başlayan pandemi süreci çalışmaların ilerlemesine engel oldu ve çalıştayı erteleme kararı aldık. Birbiriyle yüz yüze tanışma fırsatı bulamayan kadınlar iletişim grubu üzerinden tanışmaya başladı. Güne farklı dillerden ‘günaydın’ mesajları ve yine farklı dillerden şarkılarla uyanmaya başladık.

Aramızdan bir arkadaşımızın ‘Günaydın Anadili Kadınları’ mesajı ile ismimize karar verdik.

Bir araya gelmemize engel olan pandemi koşullarında aylarca çevrimiçi buluşmalarla Abhazca, Adigece, Arapça, Kurmanci, Boşnakça, Ermenice, Gürcüce, Hemşince, Zazaki, Lazca, Pomakça, Rumca, Süryanice’yi yani kendi dillerimizi, kültürlerimizi, deneyimlerimizi paylaştık.

Kadınlar şüphesiz ki; doğayı hisseden, doğadaki sesleri duyan ilk varlıklardan. Bu aidiyet duygusu; üretimi, ürettiğini paylaşmayı ve kapsayıcılığı esas alıyor. Sahip olduğu değerlerin başında kullandığı dil ve bu dilin toplum-doğa arasındaki bağ var. Ataerkil düzenin kurumsallaşmaya başlaması ile doğa gibi diller de tahakküme maruz kaldı ve erilleştirilmeye çalışıldı. Dillere sınırlar çizildi ve özgür akışları engellendi. Anadili kadınları; dillerini hakikâtleriyle, yani kadın doğasıyla yeniden buluşturmak için çabalayan bir kadın dayanışması olarak ortaya çıktı. Farklı dillerin sonsuz özgürlüğe akmasının ortak mücadelesidir. Abhazca, Adigece, Arapça, Kurmanci, Boşnakça, Ermenice, Gürcüce, Hemşince, Zazaki, Lazca, Pomakça, Rumca, Süryanice dillerinden kadınların ortak kültür bahçesidir.

Anadili Kadınları’nın buluşma amacı nedir? Neler yapıyorsunuz?

Anadili Kadınları’nın temel amacı eşit ve özgür bir yaşam. Kadınlar, ataerkil sistemde yaşamlarını, bedenlerini, iradelerini savunurken hiç kuşkusuz dillerini de aynı gerekçelerle savunuyor. Evde, sokakta, okulda yaşamın her yerinde anadillerimiz bizimle. Dili doğasından ve üreteninden, yaşatıcısı ve aktarıcısı kadından koparan, görmezden gelen anlayışa karşı duruyoruz. Toplumda azınlık dillerini egemen dillerin gölgesine düşürmeye çalışan, tüm alanlar gibi dil alanlarında da kadınların emeğini görmezden gelen, erkeklikle mücadele ediyoruz.

Anadili kadınları olarak 25 Kasım Kadına Şiddetle Mücadele Günü’nde tercüman verilmediği için gördüğü şiddeti anlatamayarak yaşamını yitiren Fatma Altınmakas için çok dilli “Anadili yaşatır, İstanbul Sözleşmesi yaşatır” şiarıyla bir video hazırladık. 21 Şubat Dünya Anadili Günü ve ardından hafta boyunca çeşitli etkinlikler ile anadili farkındalığını arttırmak için söz söyledik. “Bir Dil, Bir Kadın, Bir Hikâye” başlığıyla podcast yayınları yaptık.

Kadınlar kendi dilleriyle ilgili hikâyelerini paylaştı. Aramızdan 7 ayrı dilden 7 kadın ile DHİBRA (Dil hakları izleme belgeleme ve raporlama ağı) ile ortak Online bir söyleşi gerçekleştirdik. 21 Şubat günü için bir bildiri yayınladık. Ayrıca hafta boyunda çeşitli basın yayın kuruluşlarıyla yaptığımız söyleşilerde kadın anadili mücadelesini anlattık. 8 Mart’ta çok dilli hazırladığımız kendi afiş ve dövizlerimizle kendi kortejimizi oluşturarak aynılaşmayı estetik diye dayatanlara bütünlüğün içinde farklılığın güzelliğini hatırlattık. “Ne bir kadın, ne bir dil eksilmesin” diye alanlardaydık. Ayrıca yine çok dilli Anadili kartpostalları yaptık ve sosyal medya hesaplarımızdan paylaştık. 21 Şubat – 21 Mart tarihleri arasında her gün sosyal medya aracılığıyla anadillerimizde kadın şarkıları paylaştık. 21 Mart’ta baharın gelişini, newrozu kutlamak için Nefel Kadın Kolektifi’nin el örmesi bebekleriyle hazırladığımız stop motion bir kısa film yayınladık. Bu filmde farklı dillerden çocukların seslendirdiği bir hikaye anlatılıyor. Paylaşma ve doğa odaklı bu hikaye bize farklılıklarımızla bir arada var olabileceğimizi hatırlatıyor. Hem paylaştığımız müziklere, hem de kısa filmimize YouTube kanalımızdan ulaşılabilir.

Bölgeye aidiyet-kapsam- kapsayıcılık ile ilgili ne düşünüyorsunuz? Nasıl bir boşluğu dolduracaksınız?

Anadil Kadınları’nı bir arada tutan farklılıklarımızla beraber, ortak değer ve ilkelerimiz. Bu temelde Anadili Kadınları’nı bir bölgeyle, bir coğrafyayla tanımlamamız mümkün görünmüyor. Çok renkli, çok kültürlü, çok halklı bir kadın topluluğuyuz. Bir bölge ile sınırlandırması yeterli bir tanım olmadığı gibi doğru da olmaz.

Yaşamın her alanında olduğu gibi dil alanında da kadınların sesini yükseltmek, yok olmaya yüz tutan dillere dair farkındalığı arttırmak için yola çıktık. Kısa zamanda sesimizi, sözümüzü duyurduk. Kuruluş hedefimizde olan ama pandemi koşullarında ertelediğimiz çalıştay için çalışmalara başladık. Farklı disiplinler, farklı alanlarda çalışan üreten kadınlarla dillerimizi konuşmaya, kültürlerimizi paylaşmaya devam ediyoruz. 

STK-İnisiyatiflerden haberdar mısınız? Olası iş birlikleri için ne düşünüyorsunuz? Anadili kadınları herkese açık mı?

Bizim gibi sadece kadınlardan oluşan bir dil çalışma grubu yok. DHIBRA ve TOR ile kesişen yönlerimiz var tabi. Ancak onlar dışında birçok örgütün düzenlediği 21 Mart’ta sadece erkek konuşmacılarla görünür oldu. Kadınların bakış açısı ve tecrübesini hiçe saymayan, eril öğreticilikle doğru bildiğini dayatmaya çalışmayan her kişi ve kurumla iş birliği yapılabilir.

Kadın bakış açısıyla anadili alanında çalışan, anadilini kendine yurt edinen, dert edinen tüm kadınlarla bir arada olmak temel saikimiz.

Pandemi çalışmalarınızı etkiledi mi? Gelecekte ne gibi planlarınız var?

Hiç şüphesiz etkiledi. Fakat engellediğini söylemek mümkün değil. Anadili kadınları pandeminin yarattığı etkiden kendini birbirinin sesine kulak vererek korumayı seçti. Her sabah farklı bir dilin merhabası ve ezgisiyle uyanmak, bu zorlu süreçlerin moral kaynağı oldu. Pandemi öncesi kurguladığımız takvime uymamız mümkün olmasa da mevcut koşullara göre kendini adapte ettik. Kısa sürede birçok etkinliği gerçekleştirerek kadınlara ses olmaya çalıştık.

Şimdilik aramızda çeşitli atölyeler yapmaya devam ediyoruz. Bu atölyelerin ilerleyen zamanlarda daha farklı geniş çalışmaların zemini olacağını düşünüyoruz. Ortaya çıkabilecek ürünlerin çeşitliliği bizi çok heyecanlandırıyor. Sonbaharda ertelediğimiz çalıştayı yapmak planlarımızın başında geliyor.

The post “Ne Bir Kadın Ne de Bir Dil Eksilsin” appeared first on Sivil Sayfalar.

Hindistan’da asit saldırısına uğrayan kadınların çalıştıkları, dayanışma içinde oldukları ve güçlendikleri bir kafe burası.

Genellikle bir erkek ilişkide terk edildiğinde veya evlilik teklifi geri çevrildiğinde, söz konusu kadını ‘hasarlı’ hale getirmek için asit kullanması hiç de az yaşanan bir şey değil Hindistan’da. Bu saldırı verdiği psikolojik ve fiziksel hasar sonucu, hayatta kalan kişinin utanç duyması nedeniyle kişinin sosyal hayattan soyutlanmasıyla sonuçlanıyor. Normal hayatlarına devam etmeye çalışanlar bile iş bulmada zorlanıyorlar. Neyse ki, Taç Mahal yakınlarında Agra’da bulunan Sheroes kafe bir yandan asit saldırısına uğramış kadınlara dikkat çekerken, diğer yandan da bu kadınların tatmin edici bir hayat yaşamasına yardımcı oluyor.

Kaynak: Ekmek ve Gül

The post GÜNÜN BİLGİSİ: Cafe Sheroes Hangout appeared first on Sivil Sayfalar.

KİHEP’e dahil olduğunuz ilk zamanlar beklentiniz ne yöndeydi ve karşılandığını söyleyebilir misiniz?

Gülşen Kılıçarslan (Psikolog): Bu eğitime başladığımda şunun için gelmiştim; yıllardır kadın mücadelesinin içindeyim, bu bazlı bir şeydir şeklinde düşünerek geldim. Teori ağırlıklı kalır diye düşünmüştüm. Ama buraya geldiğimde kadın arkadaşlarla birbirimize yaralarımızı açtığımızda, birbirimize dokunduğumuzda, paylaşımlarımız oldukça birbirimize ne kadar güç verdiğimizi gördük. En büyük katkısı bu oldu. Birçok meslek grubundan arkadaşımız var. Bu açıdan birçok arkadaşın bir arada olması, birbirimize destek halinde bulunmamız dahi çok keyifli. Burada en çok öğrendiğim ve bana iyi gelen bir şey; gerçekten burası güç veriyor bize. Her açıdan; duygusal, olarak, psikolojik olarak, fizyolojik olarak… Birbirimize iyi olma halini o kadar iyi yansıtıyoruz ki bence önemli olan da bu. Çok kötü süreçlerden geçiyoruz. Buraya gelindiğinde herkes birbirine o kadar rahat ve güvenle yarasını açıyor ki bunu bile kazanmamız gerçekten önemli. Bir psikolog olarak burada olmaktan çok mutluyum. İyi olma hali psikolojide önemli bir yerde; KİHEP iyi ki var. Daha öncede bir şekilde tanışmış olduklarım vardı ama bu kadar derin birbirimize dokunmamıştık.

Fatoş  Sarıkaya (Gazeteci): Benim beklentilerimin üzerindeydi. Evet, eğitim almaya geldik.  Eksik olduğum konular vardı. Özellikle yasalarla ilgili, kadınların sahip olduğu haklarla ilgili bunları madde madde öğrendik, detaylı bir şekilde. Her hafta yeni bir konu işliyoruz, hepsi yeni bir bilgi bizim için. Onun dışında beklentimi neden nasıl karşıladığı, Gülşen’in de dediği gibi kadınlarla birlikte olmak gerçekten çok başka bir güç veriyor insana. Ben erkeklerin egemen olduğu bir iş alanında çalışıyorum ve boş günüm hiç yok neredeyse. Ona rağmen buraya heyecanla geliyorum. Kadınlarla birlikte olmak bana çok iyi geliyor. Aslında  eğitim demek istemiyorum KİHEP’e terapi demek istiyorum. Çünkü kadınlarla bir hafta neler yaptık onları konuşuyoruz. Birbirimize giderek daha çok bağlanıyoruz. Sadece bir şeyleri öğrenmek, eğitim almak değil üstesinden gelemediğimiz sorunları birbirimize anlatıp fikir alıyoruz. Haftalar ilerledikçe bağımız daha kuvvetlendi. Örneğin bir kaç senedir bir arkadaşın birine anlatamayacağı şeyi burada birbirimize hiç tanımadan paylaşıyor olmak bence büyülü bir şey. KİHEP de buna aracı olduğu için kendi adıma çok mutluyum.

Rojda Tanrıverdi (Mimar):  Gerçekten eğitim olmaktan çıktı artık. Pazar günlerini iple çektiğimiz, kadınlarla bir araya geldiğimiz, çok güzel bir dayanışma ortamı. Eminim herkes hafta içerisinde morali bozuk olduğunda; ‘ Pazar günü KİHEP var, toparlan’ diyordur kendine. Bu anlamda bir kere hepimize müthiş bir özgüven verdiğini düşünüyorum. Biz buradan öğrendiklerimizi diğer kadınlarla paylaşınca KİHEP’e müthiş bir şekilde katılmak isteyen kadınlar var. Bunu daha çok yaygınlaştırılması gerektiğini bu şekilde de görmüş oluyoruz. İlk başlarken şunu söylüyorsunuz aramıza tanıştığımız kadınlar var ama tanımadığınız yirmi kadınla haftalar sonra hiç kimseye açamadığınız bir sırrınızı açabiliyorsunuz ve bir anda ulaşabileceğiniz yirmi kadın olmuş oluyor. Mesela ben Mersin’e yeni geldim. Buraya yeni yerleştim. Bu benim için çok çok büyük bir avantaj ve herhangi bir sıkıntı ile karşılaştığımda biliyorum ki burada yirmi kadın var. Ben onlarla her şeyi paylaşabilirim, her anlamda yardım alabilirim. Bu anlamda çok güzel o yüzden eğitimden çıkıp artık tamamen bir dayanışma sürecine, tamamen bir bilinçlenme sürecine girdik diye düşünüyorum. Ve biz sadece KİHEP’le yetinmiyoruz, KİHEP dışında da buradaki arkadaşlarla görüşüyoruz. İyi ki KİHEP var bizi bir araya getirdi.

Sevcan Sat (Psikoloji Bölümü Öğrencisi): Ben de ilk geldiğimde Özge’nin anlattıklarından neleri görebileceğimizden hemen aklıma acaba ben ne zaman yürütücülük yapabilecek seviyeye gelirim, ben de nasıl yirmi otuz kişiyi toplayıp da ulaşırım, onlar da başkalarına ulaşır soruları geldi. Çok faydalı buluyorum burayı,  iple çekiyorum pazar gününü. Hafta içi hep pazar günleri ne anlatsam diye düşünüyorum. Haftanın değerlendirmesini yapıyoruz. Yaşadığım şeyleri aklımda tutayım diye hatta notta alıyorum. Onun dışında burada paylaştıklarımızdan şunu hissediyorum. Hepimizin ortak yanları var. Hepimizin yaşadıkları birbirine benziyor; acıları, yaraları. Bunlarda paylaştıkça biraz olsun geçiyor. Aynı zaman da özgüvenim yükseldi. Herhangi bir haksızlık yaşadığımda hesap sorabiliyorum. Hakkımı arayabiliyorum, haklarımı biliyorum. Bayağı hakkımız varmış aslında uygulamasını göremesek de. Bu haklarımızın hiç birimiz farkında değiliz. Bende çok mutluyum burada olmaktan. Umarım tüm Türkiye’ye ulaşır.

Eğitimin gündelik yaşamınıza dair  yansımaları nasıl oldu?

Öznur Tek (Sınıf Öncesi Öğretmenliği Öğrencisi): Burada öğrendiklerimi evde paylaşınca annemle, annem komşularla paylaşınca dalga dalga yayıldığını fark ediyorum aslında. Okulda, evde, yürürken kendimi daha güçlü hissediyorum. Eskiden bir şeylerin farkındaydım ama çok boş hissediyordum. Daha destekli, daha bir şeyleri tam biliyormuş gibi hissediyorum. Şey çok güzel; elimizdeki dokümanları dönüp okuyoruz, onları biriktiriyorum, paylaşıyorum ve çevremin bana her pazar ne konuştunuz diye sorması beni mutlu hissettiriyor. Şu an bile bu röportaj beni özel hissettirdi. Buradaki kimseyi daha önce tanımıyordum. Burada tanıdım ve arkadaşlıklar kurdum. Çok az kaldı, acaba diyorum tekrar mı başa alsak böyle bir şey tekrar olabilir mi, üzülüyorum açıkçası bitmesine. Umutluyum, iyi ki gelmişim.

Fatoş Sarıkaya: Evdekilerle, arkadaşlarımla paylaşıyorum  öğrendiklerimi. Özellikle yasalar konusunda. Bir cinsel istismar davasında basın açıklamasına giderken avukatla konuşmuştum ve o sırada onun bir çok ek bilgi vermesine gerek kalmadan birşeyler bildiğimi fark ettim.  Ensest olduğunda neler oluyor, ceza nasıl katlanıyor bunların hepsini bildiğimi fark ettim. Bu da KİHEP sayesinde oldu.

Dilan Karakoyun (Sosyal Bilgiler Öğretmeni) : Az çok haklarımızı biliyoruz ama bu haklarımızı daha çok yasal çerçevede ve engellenen haklarımızın pratikte nasıl olduğunu bilmek çok daha farklı oluyor. Daha çok katkılı oluyor. Benim için en özel şey; benim bunu okulda öğrencilerime uygulayabilmem oldu. Burada uyguladığımız, çalıştığımız bir konuyu okulda öğrencilerimle tartıştım. Toplumsal cinsiyet eşitsizliği konusunu… Oradan çok güzel geri dönüşler aldım. Eğer buradaki o çalışma olmasaydı belki de ben onlara bunu veremeyecektim. Bu benim için çok önemliydi.

Eğitimin sonunda kendinizi nerde görüyorsunuz, bu anlamda çalışma yürütmeye yönelik hedefiniz nedir?

Fatoş Sarıkaya: Ben muhabirim yasaları öğrendim, özellikle kadınlarla ilgili haberler yapıyorum ve dilime daha çok dikkat etmem gerektiğini öğrendim. Özellikle istismar ve taciz davalarında nelere dikkat etmem gerektiğini biliyorum. Farkındalığım arttı, hem kişisel olarak hem iş anlamında.  Kadın haberi yazmak diğer haberleri yazmak gibi değil. Öğrendiklerimi sadece kadınlar değil erkeklere de aktarmanın çok önemli olduğunu düşünüyorum. Her birimiz aslında burada aldığı eğitimi bir başkasına iletiyor.

Rojda Tanrıverdi: Bu çalışmadan sonra daha çok kadın alanında nasıl geliştirebilirim. Mesela normalde oda ile pek bir ilişkim yoktur. Ama kadın komisyonuna artık üyeyim.  Ya da bundan sonra yüksek lisans yapacaksam, bunun üzerine daha çok araştırma yapıyorum. Kadın ve mimarlık üzerine neler yapılabilir, nasıl bir tez oluşturulabilir diye düşünüyorum. Yani artık hayatımızın her yerine bir şekilde işlemeye çalışıyoruz. Kız kardeşlerim üniversite okuyor. Onlara da bunlardan bahsettiğimde hemen bulundukları ilde KİHEP var mı diye bakarak direk bağlantı kurmaya çalışıp, onların da bu eğitimi almasını istiyorum.

Öznur Tek: Şu an öğrenciyim. Çocuklar için onlara bir kitap önereceksem, çocuk kitapları okuyorum. Orada bir cinsiyetçilik var mı diye bakıyorum, onlara kötü bir şey olsun istemiyorum, bunları şu an analiz edebiliyorum. Sınıf arkadaşlarımla çok paylaşma fırsatım olmuyor, zorlanıyorum o konuda. Ama paylaştığım yerler oluyor. İleride atanırsam öğrencilere faydalı olabileceğimi düşünüyorum.

Dilan Karakoyun: Sınıfta uyguladığım eğitimden bahsedeyim. Burada uygulayabileceğimiz çocukların seviyesinde birçok konu var. Tesadüfen de toplumsal cinsiyet eşitliğini seçtim, o hafta çocuklara bununla ilgili bir şeyler araştırmalarını istedim önce. Hiçbir bilgi ile gelirlerse eğer, sorunla karşılaşabiliriz. Mesela erkek çocuklarına özellikle sordum ‘ağlayabiliyor musunuz’ diye. ’Hayır biz ağlayamıyoruz’ dediler. Bunun nedenini sorduğum zaman ‘Kızlar ağlar, erkekler ağlamaz’ gibi şeyler söylediler. Peki ne hissediyorsunuz, ağlayamadığınız zamanlarda kendinizi kötü hissetmiyor musunuz diye sorduğumda, bunun konusunu dahi açtığımda kendisini kötü hisseden çocuklar vardı. Onun dışında kız çocukları da toplumsal cinsiyet konusunda çok şey kazanmışlar. Mesela bir asker ve araba almak isteyen bir öğrencim vardı. Annesinin cevabı ‘bu kızlara göre değil ki, niye bunu alıyorsun’ olmuş. ‘Ama ben onu almak istedim, alamadım’ dedi.  Benim amacım da bunun farkındalığını sağlayabilmekti. Okulda bunu yaptığımı düşünüyorum. Ondan sonraki zamanlarda da bu konu hakkında geri bildirimde bulunup araştırmaya başladılar. Kadının ya da kız çocuklarının ülkemizde neler gördüğünün, hükümetin yasalarının bu konuda neler dediğinin haberlerini araştırıp bakıyorlar ve gerçekten şaşırıyorlar.  Mesela bir hükümet görevlisinin söylediği bir sözü görmüşler çok şaşırmışlar. Nasıl söyler, ülkeyi yönetenler nasıl bunları söyler denilmişti. Bu konuda şanslıyım, bunu uygulayabiliyorum.

Sevcan Sat: Kadınların yaşadığı sadece kadınların değil, çocukların, erkeklerin de yaşadığı sıkıntılar ilk başta psikolojilerini etkiliyor. İlk başta psikolog çağırıyorlar. Psikolojisi düzelsin de sonra yasal haklarını öğrensinler, onlara başvursunlar şeklinde. Ben onların ikisini birlikte vermek istiyorum.  Hiçbir şey yapamayacağını düşünüyor çünkü insanlar. Yasal olarak haklarını bilmiyorlar. Bilse de hani hiç kullanmazlar gibi geliyor. O yüzden onlara destek olabileceğimi düşüyorum. Psikolojik desteğin yanı sıra hakları hakkında bilgi verebilirim. Onları buraya yönlendirebilirim. Kadın dayanışmasının öneminden bahsedebilirim. O yüzden iyi olacağını düşünüyorum meslek hayatımda.

Fatoş Sarıkaya: İletişim dersi aldık iki hafta. Nasıl iletişim kurulması gerektiğine dair. Ben de iletişimciyim, fakültede okudum ama gerçekten okulda okuduğum ve gördüğüm iletişimle burada aldığım iletişim eğitimi arasında çok fark vardı. Zaten benim için çok önemli. Çünkü hemen hemen her gün bir insanla diyalog halindeyim, iletişim kuruyorum. Bunu nasıl yapabileceğimi daha iyi kavradım burada. Hatta burada vücut dilinden aslında ne mesaj vermek istiyoruz onu anlayabildim. İşim açısından birde böyle bir artısı var.

KİHEP başlarken bir söyleşi gerçekleştirmiştik. Grup yönlendiricisi olarak eğitimin sonuna doğru yaklaşırken sen ne düşünüyorsun?

Özge Göncü (Grup Yönlendiricisi): Birincisi bu kadar umutsuz bir ortamda, her hafta kadınların hayatlarındaki değişimlerle buluşuyor olmak, anlatıyor olmaları  grubun havasını çok yükseltiyor. O dayanışma modu beni de motive eden bir şey. İkincisi gerçekten karma örgütlerde çalışan bizim gibiler için güçlendirici. İlk eğitici eğitimini aldığımda zaten ciddi bir değişim görmüştüm kendimde. Hem birey olarak güçlenme hissetmiştim hem de geçmiş travmalarımla baş edebilme gücüm artmıştı. Bunu tespit etmiştim. Şimdi de bu eğitim sırasında ilerleyen her haftanın sonunda mücadele ettiğim kadın alanının dışındaki alanlarda da güçlendiğimi hissediyorum. Bazı şeylere verdiğim tepkilerin çok daha yapıcı, değiştirici, dönüştürücü olduğunu hissediyorum.

The post KİHEP’e Katılan Kadınlar Anlatıyor appeared first on Sivil Sayfalar.

“Mor Çatı, şiddete uğrayan kadınların şiddetsiz bir yaşam kurabilmeleri ve özgüvenlerini yeniden kazanabilmeleri için 1995 yılında Türkiye’nin ilk bağımsız sığınağını olarak açıldı”

-26 yıl öncesine gidelim, Mor Çatı’nın kuruluş öyküsünden bahseder misiniz?

Çorum’da kocası tarafından fiziksel şiddete maruz kalan hamile bir kadının boşanma isteği, mahkeme yargıcı tarafından “Kadının karnından sıpayı, sırtından sopayı eksik etme” atasözü gerekçe gösterilerek reddedildi. Bu karar üzerine kadınlar “Dayağa Karşı Dayanışma Kampanyası” başlattılar. Mayıs 1987’de gerçekleştirilen kadın yürüyüşüyle toplum nezdinde geniş destek bulan kampanyaya, Kariye Şenliği yapılarak devam edildi. Bu şenliğin geliriyle bastırılan “Bağır Herkes Duysun” kitabıyla dayanışma ağları yeni katılımlarla genişletildi. Şiddete uğrayan kadınlar için sığınak açma fikri bu kampanya sürecinde doğdu ve geliştirildi. Mor Çatı Kadın Sığınağı Vakfı 1990 yılında bir grup feminist tarafından aile içinde ve dışında şiddete maruz kalan kadınlarla dayanışma gösterebilmek ve sığınak açmak amacıyla kuruldu.

Mor Çatı, şiddete uğrayan kadınların şiddetsiz bir yaşam kurabilmeleri, şiddetin meşru görülmesinden dolayı duydukları suçluluk duygusundan, korkularından kurtulabilmeleri ve özgüvenlerini yeniden kazanabilmeleri için 1995 yılında Türkiye’nin ilk bağımsız sığınağını olarak açıldı.

“İktidarın en çok saldırdığı ve hegemonyasını kurmaya çalıştığı kesimlerden biri feminist hareket”

-26 yıl boyunca Türkiye’deki kadın dayanışmasının öznesi ve tanığı oldunuz. O günden bu güne kadın dayanışması ve mücadelesi hakkında neler söylemek istersiniz?

Türkiye’deki kadın hareketi ve mücadelesi bildiğiniz gibi Osmanlı döneminden başlayan bir serüvendir. Mor Çatı da 26 yıl önce bu serüvene feministlerin kazanımları ve birikimleriyle kurulmuş ve tanıklık etmiştir. Bu geçen süreçte kadın hakları mücadelesinde sosyal, hukuksal, toplumsal alanlarda önemli kazanımların elde edilmesi ve uygulamaya geçilmesi kadın hareketinin mücadelesiyle olmuştur. Bununla birlikte 20 küsur yıldır ülkemizde ve dünyada değişen şartlar, toplumsal hareketler ve  dönüşümler, krizler, çatışma ve savaş gündemleri ekseninde kadın hareketi kendi sözünü söylemiş, politikasını yapmış ve hem aktif siyaset hem de kamusal yaşamda belirleyici olmuştur. Ne var ki bugün baktığımızda oldukça zorlu  ve elde edilen kazanımların anti-demokratik yöntemlerle geri alındığı / alınmaya devam edildiği bir sureci de yaşamaktayız. Feminist hareketin ve kadın özgürleşmesinin iktidarın en çok saldırdığı ve hegemonyasını kurmaya çalıştığı bir kesim olduğunu da görüyoruz. Kadın hareketinin en büyük kazanımı bu en kötüleşen  şartlarda barıştan, demokrasiden, laiklikten,  eşitlikten, feminist mücadelen ödün vermeden yoluna devam edebilme pratiğidir. Bugünlerde de her şeye rağmen, var olan gücümüzü kullanmak ve sesimizi yükseltemediğimizde yaratıcı kullanmak, unutmamak, unutturmamak için belleğimizi taze tutmak ve dayanışmamızı güçlendirmek için mücadele etmeye devam ediyoruz.

-Bir sivil toplum kuruluşu olarak deneyimlerinizi kitaplaştırdınız. Kitaplaştırma motivasyonunuz nedir?

Mor Çatı feminist bir kadın örgütü olarak, Türkiye’deki feminizm ve kadın tarihinden ayrı düşünülemeyecek bir vakıf. Dolayısıyla bu kitap sadece Mor Çatı’nın 25 yıllık tarihine ışık tutmakla kalmıyor, Türkiye’deki feminist tarihi de aydınlatan bir kitap olma özelliğini taşıyor. Bu nedenle kitabın oluşturulmasındaki en büyük motivasyon kadın dayanışması oldu. Bu dayanışmanın ürünü olarak oluşturulan kitap, kadın örgütlenmesinin güçlenmesini ve mücadele ağlarının geliştirmesini hedefleyen feminist hareketin yakın tarihini de kapsıyor.

“Söz konusu önergenin çocukları ve özellikle kız çocuklarını aile, toplum ve hukuk önünde ihmal, istismara daha da açık hale getireceği açık”

-Kitapta “Yeni Yasal Düzenlemeler” adlı bir bölüm bulunuyor. Son zamanlarda 18 yaş altı cinsel istismara dair TCK 103. maddede bazı düzenlemeler gerçekleştirildi. 25 yıllık deneyimi arka plana alarak bu düzenlemeler hakkındaki fikirlerinizi bizimle paylaşır mısınız?

Şimdiye kadar önergenin eksikleri ve sorunlarıyla ilgili gayet net açıklamalar, eleştiriler yapıldı biliyorsunuz. 12 yaşın rıza yaşı olarak belirlenmesi, cezanın kademeli olarak değişmesi, tecavüzcüyle evlendirilme en dikkat çeken ve tepki gören maddeler. Şu an askıya alınmış gibi olsa da hükümetin böyle bir önergeyi sunması, telaffuz etmesi hatta ilk günlerde yetkili kişilerin istismarı ve tecavüzü yasallaştıran önergeyi savunması toplumun adalet anlayışında,  güveninde, vicdanında kapanmayan yara açtı. Diğer yandan da hak ve özgürlüklere saldırıyı meşrulaştırmaktır. Bu konuyu ele almak bilgi, birikim, araştırma, uzmanlık isteyen, en üst çatıda ise çocuk hakları, cinsiyet eşitliği,  insan hakları ve demokrasiyi kabul eden, hazmeden, içselleştiren bir yapı gerekliliğini önceliyor. Kadın örgütleri olarak yıllardır deneyimlediğimiz ve izlediğimiz, müdahil olduğumuz sayısız örneklerden edindiğimiz deneyimler,  bu yasa değişikliğinin ve hükümetin komisyonunun “çalışma tarzının” çarpıklığını, sorunlarını, olası korkunç sonuçlarını hızlıca görmemizi ve ses çıkarmamızı sağladı. Söz konusu önergenin çocukları ve özellikle kız çocuklarını aile, toplum ve hukuk önünde ihmal, istismara daha da açık hale getireceği açık.  Bu kadar hassas bir düzenlemeyle ilgili ciddiyetli bir çalışma yapılmamış olması ve danışma/ tartışma zemininin sağlanmamış olması, bu şekilde kamuoyuna açıklanması kabul edilemez. Şu anda bu konuda tartışma gündemde olmasa da sıkıntı devam etmekte.

Maalesef bu konuda savunuculuk ve izleme yapacak kurumların, STK’ların sayısı ve gücü azalmakta. Tam da bu nedenle, bu önergeye verilen tepki kadar hak, eşitlik, özgürlük mücadelesi veren örgütlerin, STK’ların kapatılmasına da tepki vermek gerekir.

“Kadın kurumları kapatılarak, şiddetle mücadele eden kadınların güçlenmesi ve kadınların yaşadıkları sorunların görünür hale gelmesi engellenmiş oldu”

-Sizce OHAL, çatışma ortamı ve bazı derneklerin kapatılması Türkiye’deki kadın sivil toplumunu nasıl etkiledi?

OHAL koşullarıyla birlikte bazı kadın derneklerinin kapatılması kuşkusuz kadınların şiddetle mücadele etme mekanizmalarının sekteye uğratılmasına neden oldu. Kadınların şiddete uğradıklarında başvurabilecekleri, destek alabilecekleri kadın kurumları kapatılarak, şiddetle mücadele eden kadınların güçlenmesi, dayanışması ve kadınların yaşadıkları sorunların görünür hale gelmesi engellenmiş oldu.

OHAL sebebiyle kadına yönelik şiddetle mücadelede sorumluluğu bulunan kurumlarda çeşitli aksaklıklara da rastlıyoruz. Şiddete uğrayan kadınlar yasa gereği kolluk kuvvetlerine sığınak talebiyle başvurabilirler. Fakat OHAL nedeniyle hem görevden alımların olması hem de ekiplerin dışarıda görev alması nedeniyle sığınak talebinde bulunan kadınlar karakolda uzun süre bekletiliyor. Bu gibi durumlar çok büyük zorluklarla evini terk ederek polise başvurmuş çocuklu kadınları çok zor durumda bırakıyor.

Kitap hakkında daha fazla bilgiye ulaşmak için: morcati.org.tr

The post 26 yıllık kadın dayanışması: Mor Çatı appeared first on Sivil Sayfalar.

Toplu taşımada tecavüze karşı toplu dilekçe!

Kadınlar için her saatte her koşulda güvenli ulaşım talebiyle sen de bir dilekçe doldur!

4 Ocak 2017’de Ankara’da bir kadın bindiği otobüsün şoförü tarafından tecavüze uğradı ve ölümle tehdit edildi. Özgecan’dan bu yana toplu taşıma araçlarında  gerçekleşen taciz ve tecavüz haberlerine sistematik olarak maruz kalıyoruz. Gündelik hayatımızı kuşatmış olan erkek şiddetine karşı, sistemde bulduğumuz her delikten girmek ve bu delikleri zorlayarak genişletmek zorundayız. 

Bir dilekçe ne işe yarayacak deme. 

Kadın dayanışması var, umutsuzluk yok!

#KadınlarGüvenliUlaşımİstiyor

Dilekçe için yapmanız gereken: https://www.bimer.gov.tr adresine girdiğinizde sayfanın sağında BAŞVURU YAP bölümünü göreceksiniz. Karşınıza çıkan formda gerekli olan bilgileri girdiğinizde girdiğinizde cep telefonunuza bir onay kodu gelecek. Onay kodu ile giriş yaptığınız sayfada size hangi işlemi yapmak istediğinizi soracak. Bu seçeneklerden ŞİKAYET’i tıklamanız gerekiyor.  Bundan sonra tek yapmanız gereken şey e-posta adresinizi girip İLERİ butonunu tıklamak ve çıkan alana şikayetinizi yazmak.

NOT: Yollamış olduğumuz bir şikayetin metni kopyala-yapıştır yapmak isteyenler aşağıdaki metinden yararlanabilir.

Kadına Şiddete Karşı Müslümanlar İnisiyatifi hakkında detaylı bilgi için facebook.com/KadinaSiddeteKarsiMuslumanlar

The post “Kadınlar için her saatte, her koşulda güvenli ulaşım” appeared first on Sivil Sayfalar.