Cem Demirayak, KidsRight raporuna odaklanıldığında 5 başlık üzerinden Türkiye’nin üst sıralardaki başka ülkelerin altında kaldığına dikkat çekiyor. Demirayak’a göre bu durumun başlıca sebeplerinden başında Türkiye’de çocukların haklara erişimini ortaya koyabilecek bir durum analizi mekanizmasının periyodik bir şekilde işlemiyor olması geliyor. Böylece çocuklara yönelik ihtiyaçlar hakkında doğrudan bilgi sahibi olunması ve bu ihtiyaçları karşılamaya yönelik stratejiler oluşturulması zorlayıcı bir hale gelebiliyor.

Devletlerin ihtiyacı anlamaya yönelik geliştirdiği durum analizi mekanizmalarının her çocuğu içermesi ve kapsayıcı olmasının önemli bir nokta olduğuna değinen Demirayak, TÜİK tarafından 2019 yılında yapılan Çocuk İşgücü Araştırması’nı  örnek gösteriyor. Araştırmada Türkiye’de geçici koruma altında bulunan Suriyeli çocuklar araştırma dışı bırakıldı. Cem Demirayak, bu durumun haklarına erişmekte zorluk yaşayan çocuklar hakkında yapılan araştırmaların kapsamında yetersizlik göstergesi olduğunu belirtti.

Demirayak, pandeminin sağlık hakkı, korunma hakkı, eğitim hakkı, yaşama hakkı ve tüm haklara çocukların ulaşabilmesinin hayata geçmesinde zaten ülkede mevcut olan eşitsizlikleri derinleştirdiği görüşünü paylaştı. 

Demirayak’a göre bu kötüye gidişte COVID-19 salgını gibi derin kriz durumlarında üzerinde değişiklikler yapılabilecek, yeni stratejiler geliştirmek adına esneklik sağlayacak, Türkiye’nin de taraf olduğu BM Çocuk Haklarına dair Sözleşmeyi referans alan, her alanı kapsayan, yalnızca sorun odaklı olmayan, geleceğe ilişkin de bakış içeren ve çocukların potansiyellerini gerçekleştirmelerini sağlayacak bütüncül ve hak temelli bir çocuk politikasının olmamasının etkisi çok büyük.

Türkiye’de 2013 – 2017 yılları arasında bir Ulusal Çocuk Hakları Strateji Belgesi oluşturulduğunu hatırlatan Demirayak, bu şekilde belirlenen hedefler üzerine odaklanılabildiğini ekledi.

Kriz durumlarını da hesaba katabilecek bir strateji belgesi oluşturarak bile çocuk haklarının hayata geçip geçmediğini izlemek ve ona göre önleyici tedbirler almak; dolayısıyla söz konusu araştırmada daha üst sıralara çıkabilmek mümkün olabilirdi.

Türkiye’nin durumuna bütüncül bir çocuk hakları temelli yaklaşımla göz atıldığında sağlık, eğitim, korunma ve yaşama hakları dışındaki diğer haklar konusunda söylem üretilmediğini ifade eden Demirayak, yetişkinler dünyasında özellikle COVID-19 salgını gibi sonuçları kestirilemeyen ve belirsizliklerle dolu durumlar ortaya çıktığında çocuklara yönelik yaklaşımın oldukça korumacı bir yere dönüştüğünü söyledi.

Cem Demirayak, pandemi sürecinde bu yaklaşımın ciddi anlamda yüzeye çıktığını; çocukların oyun, dinlenme ve boş zaman haklarından tutun doğru bilgi alma hakkına kadar yaşamında önemli yere sahip olan sözleşmedeki pek çok hakkın ne yazık ki dikkate alınmadığı bir süreç olarak devam ettiğini belirtti.

Türkiye’de çocuk haklarının iyileştirilmesi açısından sivil toplum kuruluşlarının atması gereken adımlara da değinen Demirayak, “Sivil toplum kuruluşları her zaman çocuk hakları mücadelesinin önemli bir aktörü olarak yer aldı. Hangi alanda çalışırsa çalışsın her STK’nın çocuk haklarını gündemine alması, yaptığı faaliyetlerin çocuklara zarar verme riskini en aza indirmeye yönelik politikalar, kurum içi belgeler ve davranış kuralları geliştirmesi önemli bir ihtiyaç.” dedi.

Kurumsal kapasiteyi arttırmaya yönelik geliştirilen çocuk koruma ve çocuk güvenliği politikalarının, bu yolda gerçekleşecek eğitimler ile evrensel eğilimi görmeyi ve tanımayı sağlayacak içerikte uluslararası etkinliklerin ilham verici ve birlikte yol tutmayı sağlayacak bir etki yaratabileceğini söyleyen Demirayak, haklara daha bütüncül bir yerden bakıldığını, böylece çocuk hakları alanına katkı sağlayan belli bir konuda uzmanlaşmanın ötesinde; daha fazla ve çeşitlilikte söylemler üretebilmenin imkanlarının yaratılabildiğini belirtti.

Hepimiz için ders alabileceğimiz, duyulabilecek deneyimler, hatalar ve başarılar artıyor.

Demirayak, Türkiye’de çocuk haklarının iyileştirilebilmesi ve korunması açısından medyanın nasıl bir yol haritası izlemesi gerektiğine dair ise medya alanında yöneticiler dahil tüm çalışanların katkı koyduğu medya içeriklerinde haber alma hakkı ile çocuğun özel yaşam hakkının çatıştığı durumlarda çocuğun yararını gözetecek şekilde kararlar alması gerektiğini söyledi. Demirayak’a göre, çocuğun mağdur, zayıf, ihtiyaç duyan gibi kendini gerçekleştirmesini engelleyecek şekilde algılanmaması için çocuk hakları odaklı bir yaklaşımla hareket edilmesi ve bu amaçla medya mensuplarının güçlendirilmesi; daha çocuk hakları temelli bir yaklaşımla var olabilecek medya mecrasını oluşturmayı sağlayabilir.

The post Türkiye’de Çocuk Hakları: ‘Her STK Çocuk Haklarını Gündemine Almalı’ appeared first on Sivil Sayfalar.

MSP Mezun Öğretmenler Buluşmalarında On Yılın Hikayesi belgesel gösterimi ve Mor Sertifika Programı’na daha önce katılmış öğretmenler tarafından deneyim aktarımı sunumları da yapıldı.

Oyunlarla Toplumsal Cinsiyet Atölyeleri

Adana’da ise Sabancı İlkokulu’nda 60 ilkokul 4. sınıf öğrencisi ile 15 Ocak 2019 tarihinde İstanbul Bilgi Üniversitesi Çocuk Çalışmaları Birimi (ÇOÇA) ile işbirliği halinde Oyunlarla Toplumsal Cinsiyet Atölyeleri “kutu oyunları” aktivitesi düzenlendi. Aynı tarihte, Adana’daki sivil toplum kuruluşları temsilcileri davet edilerek, 15 kişinin katılımıyla kutu oyunları ve toplumsal cinsiyet temel kavramlar atölyesi düzenlendi.

11. yılında Mor Sertifika

Sabancı Üniversitesi Toplumsal Cinsiyet ve Kadın Çalışmaları Mükemmeliyet Merkezi’nin 2007 yılında hayata geçirdiği Mor Sertifika Programı, eğitim sisteminin farklı kademelerinde toplumsal cinsiyet eşitliğine yönelik çalışmalarına devam ediyor. 2007-2018 yılları arasında düzenlenen eğitim seminerleriyle 3500 öğretmene ve 120 eğitim fakültesi öğrencisine ulaşan program bu yıl 11. yılını tamamlıyor.

The post Mor Sertifika Programı Mezun Öğretmenler Buluşmaları Sürüyor appeared first on Sivil Sayfalar.

Sivil toplum kuruluşlarının yapabileceği çalışmaların sınırlı ama aracı olabilecek çalışmalardan oluştuğunu ifade eden Çite, “Gerçek anlamda çocuk işçiliğini konuşmaya başladığımızda çok fazla yapısal sorunlarla karşı karşıya kalıyoruz. En başta bir politika meselesi ile karşılaşıyoruz. Burada belki devletlerin, hükümetlerin özellikle sosyal politikaların işlevsel olmasında etkili olacak bütün kurumların acil olarak hem bir sahiplik hissediyor olması hem de bu yönde bir çabayı gösteriyor olması gerekiyor.” dedi.

“Programda Kadın ve Çocuklara Odaklandık”

Sığınmacılar ve Göçmenlerle Dayanışma Derneği adına Zübeyde Ekmekçi ise “Adana’da Çocuk İşçiliğini Önleme Projesi” deneyimlerini aktardı. Derneğin 1995 yılından beri sahada faaliyet gösterdiğini belirten Ekmekçi, “Sığınmacılar ve Göçmenlerle Dayanışma Derneği olarak Türkiye’de yer alan bütün sığınmacı ve mülteci grupların hakları ve hizmetlere erişimlerinde kolaylaştırıcılık gibi bir rolümüz var. Al Farah Çocuk ve Aile Destek Programı’mızdan bahsedeceğim. Bu program 2016’dan beri devam etmekte ve UNICEF partnerliğiyle yürüttüğümüz bir program. Hassas gruplar arasında daha dezavantajlı konumda olan kadın ve çocuklara odaklandık. Program kapsamında sığınmacıların yoğun yaşadığı 9 ilde kadın ve çocuklara yönelik psiko-sosyal faaliyetler gerçekleştiriyoruz.” diye konuştu.

“Göç Dinamikleri İlden İle Değişiyor”

Ekmekçi, Adana sahasında sığınmacı ve mülteci gruplar arasında yürüttükleri çalışmalarda belirledikleri en yüksek hassasiyetin erken evlilik ve çocuk işçiliği olduğunu vurguladı. 2017 Ağustos ayında  Adana Valiliği tarafından “Sokakta çalıştırıldığı ya da dilendirildiği tespit edilen her çocuk ailesi ile Osmaniye’deki geçici barınma merkezine gönderilir” talimatı sonrasında dernek olarak neler yaptıklarına değinen Ekmekçi, ”Biz bu süreçte valilikle iletişime geçerek farklı bir yolun olması gerektiğini söyledik. Aileleri programımıza dahil edelim dedik ve Adana Valiliği, Göç İdaresi, Büyükşehir Belediyesi, Milli Eğitimi Kızılay ile aramızdaki koordinasyonu projeleştirdik. Proje kapsamında emniyet ve zabıta bize toplam 55 çocuk gönderdi. Bu 55 çocuk 15 aile ve takibini yürüteceğimiz 102 kişi demek. Çok hassas durumda olan 102 kişi için özel takip programı gerçekleştirdik. Saha ekiplerimiz ailelerin yaşam koşullarını görmek üzere ev ziyareti gerçekleştirdi. Herhangi bir geri gönderme sürecinde nasıl bir yol yöntem izlenmesi gerektiği anlatıldı. Çocuklara yönelik düzenlediğimiz atölyeler sonucunda 55 çocuğun 40 tanesi okullaştırıldı ve bu çocuklar en az bir sene boyunca sokaktaki çalıştırılma sürecinden uzaklaştırıldı.” dedi.

Göç dinamiklerinin her şehre göre farklı şekillendiğini belirten Ekmekçi, “Adana’da halihazırda Göç İdaresi verilerine baktığımızda 232 bin Suriyeli mülteci var. Bu rakamı Adana nüfusuna oranladığımızda %8i hatta son verilere göre %10u demektir. Adana’ya göç eden sığınmacıların çoğu Halep’ten geliyor. Halep bir tekstil ve tarım memleketi olması ile zaten göç eden ailelerin yaşamlarını Adana’da da bu şekilde idame edeceklerini düşünerek gelmeye karar verdikleri bir yer. Her ilin göç dinamikleri farklı şekilleniyor. Biz Adana’daki çocuk işçiliğinin göç dinamiklerine baktığımızda böyle bir gözlem elde ettik.” diye devam etti. 

The post “Çocuk İşçiliği ile Mücadele Yılı” Değerlendirildi appeared first on Sivil Sayfalar.