Ölenlerin 12’si kadın işçi, 100’ü erkek işçi. Kadın işçi cinayetleri tarım, tekstil, ticaret, büro, sağlık, konaklama ve genel işler işkollarında gerçekleşti. Biri 14 yaş ve altında olmak üzere üç çocuk işçi can verdi. Çocuk işçi cinayetleri tarım ve gıda işkollarında gerçekleşti… 51 yaş ve üstünde ise çalışırken ölen 28 emekçi bulunuyor: Çiftçi ve esnaflar ile balıkçı, gıda, büro, inşaat, taşımacılık, konaklama, belediye ve genel işler işçileri. Ocak ayında 7 göçmen/mülteci işçi yaşamını yitirdi. Göçmen/mülteci işçilerin 3’ü Suriyeli, 2’si Afganistanlı, 1’i Gürcistanlı ve 1’i Türkmenistanlı…

Raporun tamamı için tıklayınız.

The post Ocakta 112 İşçi Hayatını Kaybetti appeared first on Sivil Sayfalar.

Rapora göre Ocak’ta 159 işçi, Şubat’ta 127 işçi, Mart’ta 114 işçi, Nisan’da 153 işçi, Mayıs’ta 164 işçi, Haziran’da 131 işçi, Temmuz’da 178 işçi, Ağustos’ta 149 işçi, Eylül’de 147 işçi, Ekim’de 158 işçi, Kasım’da 129 işçi, Aralık’ta ise 127 işçi meydana gelen iş cinayetlerinde yaşamını yitirdi. İş cinayetlerinde ölen işçilerin 1713’ü (yüzde 98,68) sendikasız bir şekilde çalıştığı belirtilen rapora göre;  sendikalı işçilerin sayısı 23 (yüzde 1,32).

Meslek hastalığı nedeniyle gerçekleşen 8 iş cinayeti (5 çiftçi Kırım Kongo Kanamalı Ateşi, 1 maden işçisi silikozis, 1 metal işçisi akciğer kanseri ve 1 tarım işçisi tetanoz) olduğu belirtilen raporda, bu durumun Türkiye’de meslek hastalıklarının görünmez kılındığının bir kanıtı olduğu kaydediliyor.

İş Kollarına Göre Dağılım
2019 yılında yaşanan iş cinayetlerinin işkollarına göre dağılımı şöyle:
Tarım, Orman işkolunda 442 emekçi (245 çiftçi ve 197 işçi); İnşaat, Yol işkolunda 336 işçi; Taşımacılık işkolunda 234 işçi; Belediye, Genel İşler işkolunda 105 işçi; Ticaret, Büro, Eğitim, Sinema işkolunda 104 emekçi; Metal işkolunda 70 işçi; Madencilik işkolunda 63 işçi; Enerji işkolunda 50 işçi; Konaklama, Eğlence işkolunda 47 işçi; Gemi, Tersane, Deniz, Liman işkolunda 44 işçi; Tekstil, Deri işkolunda 36 işçi; Savunma, Güvenlik işkolunda 32 işçi; Gıda, Şeker işkolunda 31 işçi; Petro-Kimya, Lastik işkolunda 29 işçi; Sağlık, Sosyal Hizmetler işkolunda 27 işçi; Ağaç, Kâğıt işkolunda 19 işçi; Çimento, Toprak, Cam işkolunda 7 işçi; Basın, Gazetecilik işkolunda 6 işçi; İletişim işkolunda 3 işçi; Banka, Finans, Sigorta işkolunda 3 işçi;  çalıştığı işkolu belirlenemeyen 48 işçi de yaşamını yitirdi…

Trafik Kazaları ve Göçük İlk Sırada

2019 yılında iş cinayetlerinin nedenlerine göre dağılımı şöyle:
Trafik, Servis Kazası nedeniyle 392 işçi; Ezilme, Göçük nedeniyle 285 işçi; Yüksekten Düşme nedeniyle 259 işçi; Kalp Krizi, Beyin Kanaması nedeniyle 202 işçi; Zehirlenme, Boğulma nedeniyle 108 işçi; Elektrik Çarpması nedeniyle 100 işçi; Şiddet nedeniyle 88 işçi; Patlama, Yanma nedeniyle 83 işçi; İntihar nedeniyle 82 işçi; Nesne Çarpması, Düşmesi nedeniyle 30 işçi; Kesilme, Kopma nedeniyle 19 işçi; Diğer nedenlerden dolayı 88 işçi yaşamını yitirdi…

Talepler

Raporda iş cinayetlerinin önlenmesi için dile getirilen talepler ise şunlar:

İSİG kurulları, çalışan temsilciliği ve genel olarak sendikal örgütlenme üzerindeki baskılar sona erdirilmelidir. Grev yasaklarına son verilmelidir…

Özelde veya kamuda tüm güvencesiz çalıştırma uygulamalarına son verilmelidir…

İş cinayetlerinin sorumlusu patronlar, bürokratlar ve siyasiler yargılanmalıdır…

Meslek hastalıklarının gizlenmesinden vazgeçilmeli ve bu noktada sağlık örgütlerimizin yürütücülüğünde tespit eden/önleyen bir yaklaşım hayata geçirilmelidir…

‘İş Teftiş Kurulu’nun yönetiminde emek örgütlerinin ağırlığı olacak şekilde sosyal taraflardan oluşan bağımsız bir üst kurul haline gelmesi sağlanmalıdır…

İş güvenliği uzmanının görev kapsamını rehberlik dışında değerlendiren hükümler değiştirilmelidir. İş güvenliği uzmanları; işverenin yapmadığı veya yapamadığı çalışmaların takipçisi ve sorumlusu olmamalıdır.

Başta OSGB’lerde çalışan işyeri hekimleri olmak üzere tüm işyeri hekimlerinin iş güvencesi sağlanmalıdır. Meslek örgütünün, işyeri hekimlerinin çalışma koşulları, özlük hakları ve eğitimleri konularındaki yetki ve güvenceleri sağlanmalıdır.

Emeğin korunmasının temellerinden ikisini iş güvencesi ve insanca yaşayacak bir ücret oluşturur. Asgari ücret insanca yaşanabilir bir seviyeye yükseltilmeli, işten atmalara son verilmeli ve işsizlik önlenmelidir…

İşçilerin sağlıklı yaşamak ve can güvenliklerini sağlamak için ulaşım, barınma ve beslenme hakları vazgeçilmezdir. İşçi servisleri uygun araçlardan oluşmalı, işçilere kalacak lojman sağlanmalı ve gıda zehirlenmelerini önlenmelidir. Yine toplu taşıma, konut ve gıda fiyatları konusunda adımlar atılmalıdır…

Her yıl 60-70 çocuk çalışırken yaşamını yitirmektedir. 2018 yılı ‘çocuk işçilikle mücadele yılı’ ilan edilmesine rağmen 67 çocuk işçi can vermiştir. Bu noktada özellikle sanayinin ucuz emek gücü ihtiyacını karşılayan 4+4+4 eğitim sistemine son verilmeli ve çocuk işçilik yasaklanmalıdır…

Temel düzenlemelerden mahrum bırakılan mülteci/göçmen işçilerin çalışma, sağlık, barınma, ücret vb. güvenceleri sağlanmalıdır. Türkiyeli işçilerle mülteci/göçmen işçileri karşı karşıya getiren ücret ve çalışma politikalarından vazgeçilmelidir.

Raporun tamamına ulaşmak için tıklayınız.

The post 2019’da 1736 İşçi Hayatını Kaybetti appeared first on Sivil Sayfalar.

İzmir Barosu Çocuk Hakları Merkezi’nden Sorumlu Yönetim Kurulu Üyesi Cansu Seçgin, Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı tarafından 2017-2023 yılları için ‘Çocuk İşçiliği ile Mücadele Ulusal Programı’ ve 2018 yılı ‘Çocuk İşçiliğiyle Mücadele Yılı’ edilmesinin beyan açıklamaktan öteye gitmediğini dile getirdi.

‘Mevzuat Çocuk İşçiliğinin Önünü Açıyor’

4857 sayılı İş Kanunu’nun 71. Maddesi ve Çocuk ve Genç İşçilerin Çalıştırılma Usul ve Esasları Hakkında Yönetmeliği’ndeki 14 yaş sınırının çocuk işçi statüsünü yarattığını ifade eden Seçgin, “Oysa öncelikle uluslararası mevzuat çerçevesinde ’18 yaşını doldurmamış her birey çocuk sayılır’ tanımı yasal düzenlemeler yeniden gözden geçirilmelidir. Zira esnek yasal düzenlemeler özelikle ‘ekonomisi ve eğitim olanakları yeterince gelişmemiş ülkeler söz konusu olduğunda güçlü olan sermaye örgütlerinin talepleriyle ucuz ve korunmasız emek olarak çocuk işçiliğinin önünü açmaktadır” dedi.

Çocukların çalıştırılabileceğine ilişkin tüm yasal mevzuatın yeniden gözden geçirilmesi gerektiğini de ekleyen Seçgin şunları söyledi “Çocuk işçiliğinin en önemli sebeplerinden biri ülkemizdeki yoksulluktur. Bu nedenle en kısa vadede, çocukların çalışmalarına neden olan bütün toplumsal – ekonomik ve ortam yeniden sosyal devlet anlayışı temelinde kamusal olarak yapılandırılmalı, yeni yasal düzenlemelerle çocuk işçiliğine son verilmeli, eğitim olmak üzere ailelere ekonomik ve sosyal destek sağlanmalı, gerçek anlamda denetimler yapılmalı ve bu denetimler sıkılaştırılmalıdır”

‘Çocuk İşçiliği Derinleşen Bir Sorun Haline Geldi’

OHAL KHK’sı ile kapatılan Gündem Çocuk Derneği’nin Çocuk Hakları Merkezi Koordinatörü Ezgi Koman, Türkiye’de çocuk işçiliği son 10 yıldır azalmadığı gibi gittikçe daha da derinleşen bir sorun haline geldiğini belirtti. Çocukların çalışma koşullarının da ağırlaştığını dile getiren Seçgin, çalışma saatlerinin arttığının, yaptıkların işin zorlaştığının ve nefret söylemlerine maruz kaldıklarını ekledi. Koman, son olarak 2012 yılında açıklanan TUİK Çocuk İş Gücü Anketi’nin çocuk işçiliğinin sayısının artmasından endişe duyularak yenisinin açıklanmadığını ifade etti.

Sivil toplum örgütlerinin çocuk işçiliği ile ilgili yapabileceklerine de değinen Koman, “Bu sorun elbette sivil toplum kuruluşlarının çözebileceği bir şey değil ama yine de bu meseleyi görünür kılmak, çocuk işçilerin seslerini duyurmak önemli. Çocukların bu konuya nasıl baktığı sorulmalı, onların görüşleri mutlaka alınmalı. Tüketicileri, toplumu çocuk işçiliği konusunda bilinçlendirmek gerekiyor. Çocuk işçilerin çalıştırılarak üretildiği ürünlerin satın alınmaması gibi kampanyalar başlatılabilir. Çocuk işçilerle ilgili açılan davalar yakından takip edilmeli.  Toplumun bu konuda direnç göstermesi önemli” diye konuştu.

‘Kamu Sivil Toplumla İşbirliğine Girmeli’

Kamunun, çocuk işçiliğini ortaya çıkan sebepleri üniversiteler ve sivil toplum örgütleri ile birlikte araştırması gerektiğini belirten Koman, “Çocuk alanında çalışma yapan derneklerin önerilerini dikkate almalı. İşyerlerinin denetimi için birlikte bağımsız denetleme mekanizmaları kurulabilir.  Türkiye’nin taraf olduğu uluslararası sözleşmelere uymalı, sözleşmelerin uygulanması için gerekli düzenlemeleri yapmalıdır. Özellikle çocuk işçiliğini önlemeye ilişkin ILO’nun 138 No’lu “Asgari Yaş Sözleşmesi” ve 182 No’lu “En Kötü Biçimlerdeki Çocuk İşçiliğinin Yasaklanması ve Ortadan Kaldırılmasına İlişkin Acil Eylem Sözleşmesi” hükümlerine uyulmalıdır. Çocukların ebeveynlerinin ekonomik durumuna yükseltecek, işsizliğe karşı istihdam olanağı yaratacak politikalar yaşama geçirilmelidir” dedi.

‘Çocuk İşçi Sayısı Arttıkça Çocuk İşçi Cinayetleri de Artıyor’

İşçi Sağlığı ve İşçi Güvenliği Meclisi’nden Pınar Abdal da 2019’un ilk beş ayında 26 çocuğun son 6 yılda ise 385 çocuğun iş cinayetlerinde yaşamını yitirdiğini hatırlattı ve rakamların çocuk işçiliğinin en kötü çalışma biçimlerine kaydığını ortaya koyduğunu söyledi. Yaşamını yitiren 26 çocuğun yarısının tarım işçisi olduğunu bilgisini veren Abdal, “Tarım tüm işçiler için en güvencesiz ve tehlikeli işkollarından biriyken zaten,  çoğu zaman yetişkinlerle aynı saatlerde, aynı koşullarda aynı işi yapıp aynı şekilde taşınan, aynı yerlerde barınıp, aynı şekilde beslenen çocuklar için çok daha tehlikeli. Yılın ilk 5 ayında ölen çocuk işçilerin kimisi bir yandan okula devam ederken diğer yandan çalışan çocuklardı. Oysa Türkiye’de çocuk işçilik, okulların kapalı olduğu yaz dönemlerinde artış gösteriyor” dedi.

‘Mülteci Çocuk İşçiler de İş Cinayetlerinde Ölüyor’

26 işçinin 4’ünün mülteci/göçmen çocuk olduğunu de ifade eden Abdal şunları söyledi, “Artan mülteci nüfusuyla birlikte, mülteci çocuk işçiler de iş cinayetlerinde yaşamını yitirmeye başladı. Özellikle Suriyeli sığınmacı çocuklar, emek piyasasında daha kötü koşullarda ve düşük ücretlerle çalışmakta ve ayrımcılığa uğramaktadırlar. Özellikle küçük ve orta kademeli işverenler, ucuza ve uzun sürelerle çalışabilecek ve ücret pazarlığına girmeyecek, temel işçi haklarını aramayacak, her türlü çalışma koşulunu kabul edecek mülteci çocukları karın tokluğuna çalıştırmaktadır. Mülteci çocuklar hem daha kötü koşullarda ve daha tehlikeli işlerde çalışmakta, hem de ayrımcılığa, saldırıya maruz kalmaktadır”.

‘Çocuğu İşçiliğe Zorlayan Koşullar Değişmeli’

Çocuk işçiliği nasıl mücadele edilmesi gerektiğini de anlatan Abdal, “Çocuk işçilik, kapitalizmin ucuz, “uysal” ve güvencesiz işgücü olarak vazgeçilmezlerinden birisi aslında. Bu yüzden çocuk işçilik her şeyden önce yapısal bir sorun. Çocuk işçilikle mücadele etmek için öncelikle çocuğu işçi olmaya zorlayan tüm koşullara; yoksulluğa, gelir adaletsizliğine, işsizliğe, güvencesizliğe karşı, krizin faturasının emekçi halka kesilmesine karşı mücadele etmek gerekiyor. Yoksul çocukları daha da çok işgücüne iten eğitim sistemine, işverenlerin istekleri doğrultusunda hazırlanan yasal düzenlemelere, denetimsizlik ve cezasızlık politikasına karşı mücadele etmek gerekiyor” diye konuştu.

Haberin ilk bölümüne buradan ulaşabilirsiniz.

The post ‘Çocuk İşçiliği Ancak Yoksulluğun Son Bulması İle Biter’ appeared first on Sivil Sayfalar.

Avrupa’da, geçirdiği iş kazasını takiben bir yıl içinde yaşamını yitiren kişinin ölümü bu kategoride değerlendiriliyor. Buna göre 28 üyeli Avrupa Birliği’nde 2015 verilerine göre en fazla iş kazası Avrupa’nın en güçlü ekonomisi Almanya’da meydana geldi. 2015’te 844 bin 541 iş kazasının yaşandığı ülkede kaza nedeniyle yaşamını yitirenlerin sayısı 450 oldu.

AB’nin en fakir ülkelerinden Romanya’da ise 2015 yılında meydana gelen toplam 3 bin 913 kazada ölen işçi sayısı 281. Ancak oran olarak düşünüldüğünde Almanya’da her 1877 kazada 1 kişi ölürken, Romanya’da her 14 iş kazasında 1 işçi yaşamını yitirdi. AB’nin 28 ülkesinde meydana gelen iş kazalarında ölen toplam işçi sayısı 3710 kişi oldu.

Türkiye 193 kazada 1 ölüm

Türkiye’de sosyal güvenlik kurumu verilerine göre 2015 yılında toplam 241 bin 547 iş kazası meydana geldi. Bunlar içinde ölümcül kaza sayısı 1252 olarak belirtiliyor. Bir diğer deyişle Türkiye’de 193 kaza başına 1 ölümcül kaza meydana geliyor. Rakamlar Türkiye’de her gün 3,4 işçinin yaşamını yitirdiğini gösteriyor.

İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Meclisi’nin raporuna göre ise Türkiye’de 2017 yılında en az 2006 işçi yaşamını yitirdi.

AB’de toplam istihdam edilen kişi sayısına göre bakıldığında en az işçi ölümü oran açısında Hollanda’da yaşanıyor. Bu ülkede her 100 bin çalışan başına yaşanan ölüm oranı yüzde 0.50. Bu oran Romanya’da 5.56, Bulgaristan’da 3.57, Fransa’da 2,57, Almanya’da 0,97.

Uzmanlar Türkiye’de iş kazalarının bu kadar sık yaşanmasını özellikle küçük ve orta ölçekli işletmelerin denetlenmesinde yaşanan sorunlar, taşeronlaşma ve caydırıcılık bakımından görülen yetersizliklere bağlıyor.

Kaynak: Güvenliçalışma.org

The post Avrupa’da İşçi Ölümünün En Fazla Yaşandığı Ülke Türkiye appeared first on Sivil Sayfalar.

Evrensel Gazetesi’nin yaptığı habere göre İSİG 2016 yılında yaşanan göçmen işçi ölümlerini raporlaştırdı. Raporda göçmenlerin sadece Ege Denizi’nde değil küçük ücretlerle, ağır koşullarda çalıştırıldıkları iş yerlerinde de hayatlarını kaybettikleri görülüyor. Rapora göre Türkiye’de yaşanan iş kazalarında göçmen işçi ölümlerinin oranının tüm işçi ölümlerine oranı yıldan yıla artış gösteriyor. 2016 yılında en az 96 işçi iş kazalarında yaşamını yitirdi. Bunların 7’si çocuk işçi. Yaşamını yitiren işçilerin yüzde 61’i Suriyeli işçiler ve en fazla göçmen işçi ölümünün yaşandığı il ise İstanbul. İSİG’in raporunda aktardığı veriler şöyle:

Göçmen işçi ölümlerinin tüm işçi ölümlerine oranı 2013 yılında yüzde 2 iken 2014 yılında yüzde 3’e, 2015 yılında 4’e ve 2016 yılında ise yüzde 5’e çıktı. 2013 yılında en az 22 göçmen işçi, 2014 yılında en az 53 göçmen işçi, 2015 yılında en az 67 göçmen işçi, 2016 yılında ise en az 96 göçmen işçi iş kazalarında yaşamını yitirdi.

Geçen yıl çocuk işçi ölüm oranı yüzde 3 iken bu durum göçmen çocuk işçilerde yüzde 7’yi geçmiş durumda. Yine 18-27 yaş iş kazası sebepli ölüm oranı genelde yüzde 15 iken göçmen işçilerde yüzde 34. 2016’da iş kazalarında yaşamını yitiren 56 çocuk işçiden 7’si göçmen.

Rapora göre fabrikalarda ve tarlalarda Türkiyeli işçilerin yanı sıra çoğunlukta Suriyeli olmak üzere Afgan, Gürcü, Ukraynalı, İranlı, Iraklı, Özbek, Rus işçiler iş kazalarında yaşamlarını yitirdiler. Milliyetlerine göre göçmen işçi ölümlerine bakılınca yaşamını yitiren göçmen işçilerin yüzde 61’i Suriyeli, yüzde 12’si Afgan, yüzde 5’i Gürcü, yüzde 4’ü Ukraynalı, yüzde 3’ü İranlı, yüzde 2’şer Iraklı, Özbek ve Rus. Diğer milliyetler ise Azeri, Çinli, G.Koreli, Kırgız, Litvanyalı, Pakistanlı, Sırp, Türkmen ve Venezuelalı göçmenler.

Rapora göre geçmiş yıllarda en çok ölümün yaşandığı iş kolu tarımken, yerini bu yıl inşaat aldı.

Raporda İstanbul’dan Konya’ya, Adana’dan Bursa’ya, Elazığ’dan Gaziantep’e kadar Türkiye’nin 34 şehrinde göçmen işçi ölümleri kayıt altına alınmış durumda. 16 ölüm İstanbul’da, 10 ölüm Konya’da, 6 ölüm Adana’da, 5’er ölüm Bursa ve Elazığ’da, 4 ölüm Gaziantep’te, 3’er ölüm Aydın, Edirne, Kilis, Samsun ve Şanlıurfa’da, 2’şer ölüm Antalya, Denizli, Hatay, İzmir, Kahramanmaraş, Kayseri, Kocaeli, Mardin, Mersin, Sakarya, Sivas ve Yalova’da, 1’er ölüm ise Adıyaman, Afyon, Aksaray, Ankara, Batman, Burdur, Erzurum, Karaman, Rize, Siirt ve Zonguldak’ta yaşandı.

Hazırlanan rapora İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Meclisi’nin Facebook hesabından ulaşabilirsiniz

The post İSİG 2016 yılı göçmen işçi ölümlerini raporlaştırdı appeared first on Sivil Sayfalar.