Ulusal ve Yerel Basın Organları, işçilerin mesai arkadaşları, işçi aileleri, iş güvenliği uzmanları ve sendikalardan gelen bilgilerin derlenmesi ile oluşturulduğu belirtilen 2018 İş Cinayetleri Raporu; “Hangi Savaşta Bu Kadar Arkadaşımızı Kaybediyoruz” başlığı ile yayınlandı.

Tarım ve İnşaat Sektörü Ölüm Yaşanan İş Kolları.

İSİG’in hazırladığı rapordaki bilgilere göre; yıl boyunca toplam 1923 işçi yaşamının kaybederken,  yaz mevsiminde kayıpların daha çok olduğu görüldü, en çok ölüm vakası ise Temmuz ayında (201 ölüm vakası) yaşandı.

Ölümlerin en çok yaşandığı iş kolları Yüzde 24’lük oranla tarım ve orman işleri oldu.  Yüzde 23’lük oran ile inşaat ve yol işleri ikinci sırada yer aldı.  Yaşamını kaybedenlerin büyük çoğunluğunun sendikasız çalışan işçiler olduğu dikkat çekti ki bu oran yüzde 98 civarında.

2018 yılında iş cinayetlerinin nedenlerine göre dağılımı şöyle:

• Trafik, Servis Kazası nedeniyle 408 işçi;
• Ezilme, Göçük nedeniyle 379 işçi;
• Yüksekten Düşme nedeniyle 325 işçi;
• Kalp Krizi, Beyin Kanaması nedeniyle 200 işçi;
• Elektrik Çarpması nedeniyle 113 işçi;
• Şiddet nedeniyle 112 işçi;
• Zehirlenme, Boğulma nedeniyle 82 işçi;
• İntihar nedeniyle 73 işçi; Patlama,
• Yanma nedeniyle 50 işçi;
• Nesne Çarpması, Düşmesi nedeniyle 40 işçi;
• Kesilme, Kopma nedeniyle 24 işçi;
• Diğer nedenlerden dolayı 117 işçi yaşamını yitirdi.

67 Çocuk İşçi Yaşamını Yitirdi
Raporda yer alan verilere göre 14 yaş ve altı 23, 15- 17 yaş aralığında 44 çocuk işçi yaşamını yitirdi. 65 yaş üstünde çalışan 98 işçi iş cinayetine uğrarken 28-50 yaş aralığındaki işçilerde %49 çoğunlukla ölüm oranı gözlendi.

Cinsiyetlere göre dağılımda ise 199 kadın işçi yaşamını yitirirken, 1804 erkek işçi yaşamını kaybetti.

Mülteci İşçiler de Raporda Yer Aldı
Mülteci işçilerden 110 kişi yaşamını yitirirken, ölümlerin büyük çoğunluğu Suriyeli ve Afganistan’lı işçilerden oluşuyor.

İstanbul İş Cinayetlerinin En Çok Yaşandığı İl

Rapora göre:

• 226 ölüm İstanbul’da;
• 81 ölüm Kocaeli’nde;
• 70 ölüm Manisa’da;
• 69 ölüm Bursa’da; 68 ölüm
• Antalya’da; 66 ölüm
• İzmir’de; 56’şar ölüm Ankara ve Aydın’da;
• 50 ölüm Gaziantep’te;
• 48 ölüm Adana’da;
• 45 ölüm Denizli’de;
• 43’er ölüm Konya ve Şanlıurfa’da;
• 39 ölüm Samsun’da;
• 35’er ölüm Mersin ve Sakarya’da;
• 33’er ölüm Balıkesir ve Tekirdağ’da;
• 31 ölüm Zonguldak’ta;
• 29’ar ölüm Hatay ve Muğla’da;
• 27 ölüm Çorum’da;
• 25’er ölüm Kütahya ve Trabzon’da;
• 23’er ölüm Adıyaman, Elazığ ve Sivas’ta;
• 22’şer ölüm Bolu ve Kastamonu’da;
• 21 ölüm Kahramanmaraş’ta;
• 20’şer ölüm Karabük ve Mardin’de;
• 19’ar ölüm Diyarbakır ve Kayseri’de;
• 18’er ölüm Eskişehir ve Osmaniye’de;
• 17 ölüm Ordu’da;
• 16’şar ölüm Çanakkale, Düzce ve Malatya’da;
• 15 ölüm Isparta’da; 14’er ölüm Burdur, Niğde ve Şırnak’ta;
• 13 ölüm Aksaray’da;
• 11’er ölüm Afyon, Artvin, Bartın, Giresun ve Rize’de; 10 ölüm Bitlis’te;
• 9’ar ölüm Erzincan, Erzurum, Hakkari, Kars, Siirt, Uşak, Tokat ve Van’da;
• 8’er ölüm Edirne ve Kırşehir’de;
• 7’şer ölüm Bilecik, Iğdır, Kırıkkale ve Kırklareli’de;
• 6’şar ölüm Amasya, Ardahan, Karaman ve Sinop’ta; 5’er ölüm Batman, Gümüşhane ve Nevşehir’de;
• 4’er ölüm Yalova ve Yozgat’ta;
• 3’er ölüm Ağrı, Bingöl, Çankırı, Muş ve Tunceli’de;
• 1’er ölüm Bayburt ve Kilis’te;
• 33 ölüm ise Yurtdışında gerçekleşti.”

İSİG’in Acil Talepleri

İşçilere örgütlenme çağrısında bulunan İSİG Meclisi acil olarak gerçekleşmesi gereken taleplerine rapor sonunda yer verdi.

1- Ölen işçilerin yüzde 98’i sendika üyesi değildir. Yani sendikasız çalışmak ölüm demektir. İş cinayetlerinin önlenmesi, sağlıklı ve güvenli çalışmanın ön koşulu işçi katılımıdır. İşçiler ancak sendikalaşarak bunu sağlayabilir. Ülkemizde sendikaya üye olan işçiler işten atılıyor, sermaye işyerlerinde sendika istemiyor ya da istediği sendikayı getiriyor. Devlet daha ileri giderek sendikaların yapacağı basın açıklamalarını, toplantıları ve grevleri yani toplu pazarlık hakkını yasaklıyor. Bu noktada işyeri İSİG kurulları, çalışan temsilciliği ve genel olarak sendikal örgütlenme üzerindeki baskılar sona erdirilmelidir. Grev yasaklarına son verilmelidir…

2- İşyerlerinde işçilere keyfi bir biçimde iş tanımı dışında işler yaptırılıyor. Çalışma saatleri günde 10-12 saate ulaşıyor. Mesai ücretleri, izin hakları vb. verilmiyor. Özellikle taşeron işçiler bu koşullarda çalışırken şimdi taşerona rahmet okutacak kiralık işçilik gibi kölelik uygulamaları getiriliyor. Özelde veya kamuda tüm taşeronlaştırma ve kiralık işçilik uygulamalarına son verilmelidir…

3- İş cinayetlerinin sorumlusu patronlar, bürokratlar ve siyasiler yargılanmıyor. Yargılananlar ise çoğunlukla günah keçisi haline getirilen iş güvenliği uzmanlarıdır. Yine mahkemeler iş cinayetlerini cezalandırmıyor, failleri ’24 taksitli para cezası vererek serbest bırakıyor’. İş cinayetlerinin sorumlusu patronlar, bürokratlar ve siyasiler yargılanmalıdır…

4- ILO ve WHO verilerine göre 1 ‘iş kazası sonucu ölüm’ karşılığında yaklaşık 6 ‘meslek hastalığı sonucu ölüm’ olmaktadır. Ancak SGK verilerine göre her yıl ortalama 500 civarı işçi meslek hastalığına yakalanmakta ve neredeyse hiç bir işçi de ölmemektedir. Meslek hastalıklarının gizlenmesinden vazgeçilmeli ve bu noktada sağlık örgütlerimizin yürütücülüğünde tespit eden/önleyen bir yaklaşım hayata geçirilmelidir…

5- Çalışma yaşamının denetiminde görev yapan iş müfettişlerinin siyasi iktidara olan bağımlılığının önüne geçilerek, ‘İş Teftiş Kurulu’nun yönetiminde emek örgütlerinin ağırlığı olacak şekilde sosyal taraflardan oluşan bağımsız bir üst kurul haline gelmesi sağlanmalıdır…

6- Emeğin korunmasının temellerinden ikisini iş güvencesi ve insanca yaşayacak bir ücret oluşturur. Asgari ücret insanca yaşanabilir bir seviyeye yükseltilmeli, işten atmalara son verilmeli ve işsizlik önlenmelidir…

7- İşçilerin sağlıklı yaşamak ve can güvenliklerini sağlamak için ulaşım, barınma ve beslenme hakları vazgeçilmezdir. İşçi servisleri uygun araçlardan oluşmalı, işçilere kalacak lojman sağlanmalı ve gıda zehirlenmelerini önlenmelidir. Yine toplu taşıma, konut ve gıda fiyatları konusunda adımlar atılmalıdır…

8- Her yıl 60-70 çocuk çalışırken yaşamını yitirmektedir. 2018 yılı ‘çocuk işçilikle mücadele yılı’ ilan edilmesine rağmen 67 çocuk işçi can vermiştir. Bu noktada özellikle sanayinin ucuz emek gücü ihtiyacını karşılayan 4+4+4 eğitim sistemine son verilmeli ve çocuk işçilik yasaklanmalıdır…

9- Ülkemizde küçük yaşlarda çalışma hayatı başlamakta ve neredeyse ömür boyu sürmektedir. Emekçilerin belli bir çalışma yılından sonra emekli olma hakları vardır ve bu da çalıştıkları mesleğe ve cinsiyetlerine göre belirlenmelidir. Emekliliğin yaşa takılmasına ve kademeli olarak 65 yaş olarak belirlenmesine yani mezarda emekliliğe son verilmelidir…

10- Kadın emeği; tarımda, sanayide, hizmet sektöründe ve evde görünmez hale getirildi. Oysa her yıl 120-130 kadın çalışırken yaşamını yitiriyor. Kadını temel alan bir işçi sağlığı anlayışı tanımlanmalıdır…

11- Ülkemizde milyonlarca mülteci/göçmen işçi bulunmaktadır. Temel düzenlemelerden mahrum bırakılan mülteci/göçmen işçilerin çalışma, sağlık, barınma, ücret vb. güvenceleri sağlanmalıdır. Türkiyeli işçilerle mülteci/göçmen işçileri karşı karşıya getiren ücret ve çalışma politikalarından vazgeçilmelidir. Yine bu noktada bölge ülkelerini savaşın içine sürükleyen politikalardan uzak durulmalıdır…”

Raporun Tamamına Ulaşmak İçin : http://guvenlicalisma.org/19796-hangi-savasta-bu-kadar-arkadasimizi-kaybediyoruz-2018-yilinda-en-az-1923

The post 2018 İş Cinayetleri Raporuna Göre En Çok Ölüm Tarım ve İnşaatta appeared first on Sivil Sayfalar.

İlgilenen gönüllü adaylarının fotoğraflı özgeçmişlerini 31 Aralık 2018 tarihine kadar gonullu@tema.org.tr adresine göndermesini rica ederiz.

*Bu ilan, personel alımı ilanı olmayıp, gönüllülük esasına bağlı olarak destek verebilecek ‘gönüllü’ adaylarına yönelik bir ilandır.

The post TEMA Vakfı Giresun Gönüllülerini Arıyor appeared first on Sivil Sayfalar.

Bıçakçılık mesleği ile nasıl tanıştınız?

Uzun süre İstanbul’da çalıştıktan sonra 40’lı yaşlarda Giresun’a döndüm. Giresun’un tek bıçak ustası ile karşılaştık ve artık yaşlandığını Çin malı bıçaklarla baş edemediğini söyledi. “Bu meslek benimle beraber bitiyor” dedi.  120 yıllık bir geleneğin son temsilcisi olan Ömer Usta’nın mesleği bırakması ve bu mesleğin biteceğini söylemesi beni çok duygulandırdı. Birine öğretmesini önerdim. Ancak, etrafında öğretebileceği biri yoktu. Ben de “Bana öğret o zaman” dedim. Güldü, gözlerinin içi parladı, ‘meslek ölmüyor’ der gibi derin derin baktı bana. “Yarın gel başla” dedi. Ertesi gün gittim. Bana iki yıl boyunca bıçakçılık mesleğinin tüm inceliklerini öğretti sonra vefat etti.

Sizi diğer bıçak ustalarından ayıran en önemli özellik nedir?

Ben, Türkiye’de çok nadir olan, makas bilemesini bilen ustalardan biriyim. Terzi makası, berber makası, ustura… 3000 yıllık bir geçmişi olan bıçakçılık mesleğinin 120 yıllık bölümünü bana Çavuş Ömer lakaplı Ömer Saraçoğlu aktardı. Ben de mümkün olduğunca bu mesleği geliştirmeye çalıştım. Benim bir inancım var bu tarz meslekleri, zanaatleri geliştirecek insanlar sanki seçiliyorlar. Tüm dünyada bu geçerli ülkelerin gelişimini ve ekonomilerini meslek erbapları ayakta tutacak. Bu mesleklerle üretilen malzemelerle ürünlerle ayakta kalacağız ve gelişeceğiz.

Sizin açınızdan bu mesleğin bir sırrı var mı?

Mesleğin devam edebilmesi için de yapacağın işlere mutlaka kendinden bir şey katman gerekiyor. Mesleğin geleceğe uygulanması için bu çok önemlidir. Küçük bir örnek vereyim eskiden bıçak köstere ile bilenirdi ben zımparayla biliyorum. Ben bıçaklara konik ağız açıyorum hiç körelmeden 15 sene kullanılabiliyor. Bunu ben buldum ve dünyanın hiçbir yerinde yapılamıyor. Çünkü yöntem, sistem, teknik farklı. Herkes kendi tarafına dönen çarkla bıçak biler. Ben terse dönen çarkla bıçak biliyorum.  Terse dönen çarkla bilenen bıçaklar ikonik olduğu  için ve kalından inceye gittiği için kolay körelmiyor.

Sizin bıçaklarınızı özel kılan şey nedir?

Birçok yörenin kendine has özel bıçakları vardır. Bizimde kendi yöremize ait farklı özellikte bıçaklarımız var. Örneğin pancar bıçağımız var şekil amaç olarak diğer bıçaklardan faklı. Bu bıçağı benim ustamın babası icat etti. Çeliğin ayrı bir özelliği var. Çeliğe verdiğimiz suyun yöntemi bile farklı. Bizim çeliklerimizin farkı şudur; çeliklerimizi Giresun Saydaş mevkiinin yukarısındaki Kaman Tepesi’ne gömeriz. Bu aynı zamanda bizim efsanemizdir. Bu tepede bulduğumuz düz bir alana nisan, mayıs aylarında, yağmur zamanlarında bıçaklık çeliklerimizi dikeriz. Şimşek çakıp, yağmur yağana kadar bekleriz. Şimşek çakınca çelik bunu emer ve kıpkırmızı olur. Yağmur yağınca da çelik suyunu alır. Bu çeliklere ustamın babası ‘yıldırım çeliği’ der. Sonra çeliklerimizi bıçak olarak işleriz. Bu bıçaklar hiç körelmeden 15 yıl rahatlıkla kullanılır. Bu yöntem bıçaklarımızın keskinliği ve kalitesiyle doğru orantılıdır. Çünkü çeliklerimizin doğal yoldan aldığı şimşek ve saf su bıçaklarımızı öyle bir sertleştiriyor ki, bu işin sihri bu. Bu bıçaklar kolay kolay körelmez. Doğa öyle güçlü ki bu güçten yararlanıyoruz. Bizi ayakta tutan da doğa. Yıldırım çeliğinin özelliği budur ve dünyanın hiçbir yerinde böyle bir şey yok tamamen Giresun’a özgüdür.

Bıçaklarınızın özel bir ismi ve kullanım amacı var mı?

Pancar bıçağı, Kanun bıçağı, Yılan Dili Çubuk bıçağı var, fındık sepeti yapımında kullanılır aynı zamanda eskiden eşkıyalardan korunmak için silah olarak da kullanırdı. ‘Giresun Saldırması’ var ‘koltuk altı bıçağı’ olarak da tabir edilir. Savaşlarda düşmana saldırmak ve kendini korumak amacıyla kullanılan bir bıçaktır. Kobra Başlı Çuvaldız bıçağı var. Benden başka kimse bu bıçağı bilmiyor. Bende ustamdan öğrendim. Gerçekten kobranın kafasını andıran aynı zamanda arkaya doğru sivrilen, çuvala girdiği yeri asla zedelemeyen, çıkarken de ipin geçtiği yerden geçebilen bir bıçak. Bunun parmak kalınlığında boru şeklinde bir kını var ve bele takılır. Fındık çuvallandıktan sonra hamal başının çuval dikmesi mühür sayılırmış, ustam bana öyle anlattı. Bu bıçakla dikilip ağzı kapatılan çuvalda ilerde bir sorun olursa bundan hamal başı sorumlu tutulurmuş. Kobra Başlı Çuvaldız bıçağı silah olarak güvenlik amaçlı da kullanılmış. Kanun Bıçağı ise sivri uçlu bıçakların taşınmasının yasaklanması sonucunda bıçağın ucunu oval olarak yaptığımız bıçaktır. Düşünün biz bıçaksız yapamıyoruz. Bir çeşit ihtiyaç. Bunlar bizim yöremizin geçmişini kültürünü yansıtan değerlerimiz. Gönül isterki ben bu bıçaklardan daha çok üreteyim fakat benim daha çok üretmem için biraz destek sağlanması gerekir.

Son olarak vermek istediğiniz mesaj nedir?

İnsanlar geleneklerine, göreneklerine sahip çıksınlar. Zanaatleri bitmiş bir ülke zaten kültürel ve ekonomik olarak yok olmak üzeredir. Gençler de aç kalmak istemiyorsa mutlaka kendilerini bir mesleğe yönlendirmeli ve üretmeliler.

The post Giresun’un son bıçak ustalarından Haluk Yücesan: Daha fazla desteğe ihtiyacımız var appeared first on Sivil Sayfalar.

Fındık üreticilerinin sorunlarına dikkat çekmek için Ordu’dan Giresun’a kadar devam eden üç günlük “Fındık İçin Adalet Yürüyüşü”, Giresun’da düzenlenen mitingle sona erdi. Türkiye’nin ihraç ettiği sayılı ürünlerden biri fındık sayesinde yaklaşık 400 bin aile geçimini sağlıyor. Ancak, fındık üreticileri özellikle son yıllarda oldukça zor bir dönem geçiriyorlar. Ürettikleri fındıkların satışında sorun yaşayan üretici, fındığa verilen ücrete de tepkili.

Çünkü, üretici, gübreleme ve bakım masraflarını hesabı katarak fındık için kilogram başında 15 lira ücret beklerken, 10 liralık fiyatla karşılaştı. Üstelik, bu rakam fındık satışa çıktığında serbest piyasa ekonomisine göre, beş-yedi liraya kadar düşebiliyor. Bir kilogram fındığı 7 liraya satan üreticinin, marketten bir kilogram fındık aldığında 20 lira ödediği düşünüldüğünde, üreticinin seslerini duyurmaya çalışma çabası daha da anlam kazanıyor. Yürüyüşe katılanlara sebepleri sorduk.

Üç günlük yürüyüşün tamamına katılan kadın üreticilerden Nermin Tekin, “Bir umut, bir çare” olarak tanımladığı yürüyüşe başka üreticilerinin katılmamasına tepkili. “Hakkımızı savunmak için buradayız başka amacımız yok. Keşke evlerinde tepki göstermek yerine onlar da bu yürüyüşe katılsaydı” diyen Tekin, “Ben de korkuyorum ama şimdi korkup gelmezsem yarın çocuklarıma bir fındık tarlası bırakamam. Çocuklarımın geleceği için buradayım” vurgusu yapıyor. “Film değil, senaryo değil bizim sorunlarımız gerçek” diyen Tekin, medyayı da sorunlarını göstermedikleri için eleştiriyor.

Başka bir fındık üreticisi  Ömer Güner de, sorunlara karşı duyarsız kalan iktidara seslerini duyurmak istediklerini belirterek, “Bize, siz AKP’ye oy verdiniz ‘oh olsun’ diyenlere sesleniyorum. Biz, AKP’ye oy verdik ama bu bize sizin ‘oh deme’ hakkınız olduğu anlamına gelmez. Sizler de bu zulümden payınıza düşeni alacaksınız ya da alıyorsunuz. Bir bölgeyi tümden AKP’li ilan ettiğinizde siz de kaybedersiniz” diye tepki gösteriyor. Fındık üreticilerinin sorunlarının tüm çiftçileri ile benzerlik gösterdiğini söyleyen Güner, Türkiye’de tarımın bitirilmek istendiğini söyledi.

Fındık üreticisi Ethem Yılmaz da, üç tona yakın fındığı olduğunu ifade ederek, “Geçmiş dönemde daha iyi koşullarda yaşıyorduk, fındığımızın değeri düşünce bizim de yaşantımız kötüleşti” diyor. “Fındık olmazsa biz biteriz” diyen Yılmaz, tüm siyasi partilerin kendilerine destek vermesi gerektiğini belirterek, fındık üreticisinin mücadelesinin partiler üstü olduğunu söylüyor. Yaklaşık 46 kilometre yol yürüyen fındık üreticilerin yürüyüşü Giresun’da düzenlenen mitingle sona ermişti. Fındık yürüyüşünün düzenleneceğini duyan Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanı Ahmet Eşref Fakıbaba, “Fındık üreticisinin elindeki tüm fındığı TMO olarak alacağız” açıklaması yapmıştı. Ancak, bu açıklama da fındık üreticisinin tepkisini azaltmadı.

The post Fındık Üreticileri: Film Değil, Senaryo Değil Bizim Sorunlarımız Gerçek appeared first on Sivil Sayfalar.

TANAP Projesi’nin inşaat ve işletme aşamalarında yerel halkın yaşam kalitesini iyileştirerek bölgede sürdürülebilir kalkınmanın sağlanmasına katkıda bulunmak için geliştirdiği Sosyal ve Çevresel Yatırım Programları kapsamındaki Doğrudan Hibe Fonlama Mekanizması ile desteklenecek proje teklifleri için birinci çağrı yapıldı.

Ardahan, Kars, Erzurum, Erzincan, Bayburt, Gümüşhane, Giresun, Sivas, Yozgat, Kırşehir, Kırıkkale illerinde 9-12 ay süreli proje teklifleri için 200.000 TL – 1.500.000 TL hibe başvurusunda bulunabilecek.

Yerel yönetimler, sivil toplum kuruluşları, kooperatifler, birlikler, vakıflar, dernekler, meslek odaları, federasyonlar, üniversiteler, küçük işletmeler, köy muhtarları, çiftçi ve hayvan kayıt sistemine kayıtlı olanların da dahil olduğu geniş bir kitleyi hedefleyen programın ayrıntılarına yayımlanan Başvuru Rehberi’nden ulaşılabilir.

Son başvuru tarihi 20 Nisan 2017’dir.

Teklif çağrısı için ayrıntılı bilgi için tıklayınız.

The post Doğrudan Hibe Fonlama Mekanizması için Birinci Çağrı Yapıldı appeared first on Sivil Sayfalar.

15. Uluslararası Gezici Filmmor Kadın Filmleri Festivali, ‘Aç avuçlarını sesini yükselt, gel dirilt değiştir’ sloganıyla 11 Mart-30 Nisan arasında yedi şehirde perde açıyor. Festival’in programıysa bugün açıklandı.

Festivalde, “Kadınların Sineması”, “Kadınların Sineması – Türkiye”, “Yeryüzünden Edilenler”, “Deepa Mehta – Yeryüzü Sineması”, “Feminist Değilim Ama…” bölümlerinde dünyanın dört bir yanından 42 film, forumlar ve atölyelerle kadınların filmleri, deneyimleri, ürettikleri, sözleri ve düşleri buluşacak.

Festivalin açılışı, Kanun Hükmünde Kararname (KHK) ile ihraç edildikten sonra günlerdir Kadıköy’de direnen Betül Celep’le 9 Mart’ta Kalkedon Meydanı’nda yapılacak ve İstanbul bölümü 19 Mart’taki kadın temaşası ile kapanacak.

11-19 Mart tarihleri arasında İstanbul’da Fransız Kültür Merkezi’nde yapılacak festival, sırasıyla 25-26 Mart’ta Bodrum, 1-2 Nisan’da İzmir, 8-9 Nisan’da Bursa, 22-23 Nisan’da Giresun, 27-28 Nisan’da Adana ve 29-30 Nisan’da Mersin’de izleyicilerle buluşacak. Filmler, ücretsiz olarak izlenecek.

“Mor Kamera Umut Veren Kadın Sinemacı Ödülü” ise bu yıl iki yönetmene verilecek. Festivalde her sene verilen “Altın Bamya Ödülü” bu yıl verilmeyecek ancak “Altın Bamya” için sürpriz bir açıklama yapılacak.

Festival hakkında detaylı bilgi almak için filmmor.org adresini ziyaret edebilirsiniz.

Kadınların Sineması bölümünde şu filmler gösterilecek:

Anyu / Lina Walde

Ay – Moon / Marco Fettolini, Carola Roberti

Baş Ağrısı – Cafélea / Maria Sanchez Teston

Başkasının Evi / House of Others / Rusudan Glurjidze

Ben Halkım /I’m The People / Anna Roussillon

Bu Yaşta Hala Saklanarak Sigara İçiyorum / I Still Hide To Smoke / Rayhana

Deniz Kızlarının Şarkısı / The Lure / Agnieszka Smoczynska

Evli ya da Bekar / Wedded Or Bachelor / Cristina Piernas, Victoria Ruiz

Hari’nin Günlüğü / Chronicles of Hari / Ananya Kasaravalli

Kuku / Pussy / Renata Gasiorowska

Masumlar / The Innocents / Anne Fontaine

Paris Kadını / Parisienne / Danielle Arbid

Tablo / The Painting / Baran M.Reihani

Uka / Uka / Valle Comba Canales

Utanç / P.E. / Rosa Fisher

Zeytin Ağacı / The Olive Tree / Iciar Bollain

The post Filmmor Kadın Filmleri Festivali etkinlik programı açıklandı appeared first on Sivil Sayfalar.