Ulusal ve Yerel Basın Organları, işçilerin mesai arkadaşları, işçi aileleri, iş güvenliği uzmanları ve sendikalardan gelen bilgilerin derlenmesi ile oluşturulduğu belirtilen 2018 İş Cinayetleri Raporu; “Hangi Savaşta Bu Kadar Arkadaşımızı Kaybediyoruz” başlığı ile yayınlandı.

Tarım ve İnşaat Sektörü Ölüm Yaşanan İş Kolları.

İSİG’in hazırladığı rapordaki bilgilere göre; yıl boyunca toplam 1923 işçi yaşamının kaybederken,  yaz mevsiminde kayıpların daha çok olduğu görüldü, en çok ölüm vakası ise Temmuz ayında (201 ölüm vakası) yaşandı.

Ölümlerin en çok yaşandığı iş kolları Yüzde 24’lük oranla tarım ve orman işleri oldu.  Yüzde 23’lük oran ile inşaat ve yol işleri ikinci sırada yer aldı.  Yaşamını kaybedenlerin büyük çoğunluğunun sendikasız çalışan işçiler olduğu dikkat çekti ki bu oran yüzde 98 civarında.

2018 yılında iş cinayetlerinin nedenlerine göre dağılımı şöyle:

• Trafik, Servis Kazası nedeniyle 408 işçi;
• Ezilme, Göçük nedeniyle 379 işçi;
• Yüksekten Düşme nedeniyle 325 işçi;
• Kalp Krizi, Beyin Kanaması nedeniyle 200 işçi;
• Elektrik Çarpması nedeniyle 113 işçi;
• Şiddet nedeniyle 112 işçi;
• Zehirlenme, Boğulma nedeniyle 82 işçi;
• İntihar nedeniyle 73 işçi; Patlama,
• Yanma nedeniyle 50 işçi;
• Nesne Çarpması, Düşmesi nedeniyle 40 işçi;
• Kesilme, Kopma nedeniyle 24 işçi;
• Diğer nedenlerden dolayı 117 işçi yaşamını yitirdi.

67 Çocuk İşçi Yaşamını Yitirdi
Raporda yer alan verilere göre 14 yaş ve altı 23, 15- 17 yaş aralığında 44 çocuk işçi yaşamını yitirdi. 65 yaş üstünde çalışan 98 işçi iş cinayetine uğrarken 28-50 yaş aralığındaki işçilerde %49 çoğunlukla ölüm oranı gözlendi.

Cinsiyetlere göre dağılımda ise 199 kadın işçi yaşamını yitirirken, 1804 erkek işçi yaşamını kaybetti.

Mülteci İşçiler de Raporda Yer Aldı
Mülteci işçilerden 110 kişi yaşamını yitirirken, ölümlerin büyük çoğunluğu Suriyeli ve Afganistan’lı işçilerden oluşuyor.

İstanbul İş Cinayetlerinin En Çok Yaşandığı İl

Rapora göre:

• 226 ölüm İstanbul’da;
• 81 ölüm Kocaeli’nde;
• 70 ölüm Manisa’da;
• 69 ölüm Bursa’da; 68 ölüm
• Antalya’da; 66 ölüm
• İzmir’de; 56’şar ölüm Ankara ve Aydın’da;
• 50 ölüm Gaziantep’te;
• 48 ölüm Adana’da;
• 45 ölüm Denizli’de;
• 43’er ölüm Konya ve Şanlıurfa’da;
• 39 ölüm Samsun’da;
• 35’er ölüm Mersin ve Sakarya’da;
• 33’er ölüm Balıkesir ve Tekirdağ’da;
• 31 ölüm Zonguldak’ta;
• 29’ar ölüm Hatay ve Muğla’da;
• 27 ölüm Çorum’da;
• 25’er ölüm Kütahya ve Trabzon’da;
• 23’er ölüm Adıyaman, Elazığ ve Sivas’ta;
• 22’şer ölüm Bolu ve Kastamonu’da;
• 21 ölüm Kahramanmaraş’ta;
• 20’şer ölüm Karabük ve Mardin’de;
• 19’ar ölüm Diyarbakır ve Kayseri’de;
• 18’er ölüm Eskişehir ve Osmaniye’de;
• 17 ölüm Ordu’da;
• 16’şar ölüm Çanakkale, Düzce ve Malatya’da;
• 15 ölüm Isparta’da; 14’er ölüm Burdur, Niğde ve Şırnak’ta;
• 13 ölüm Aksaray’da;
• 11’er ölüm Afyon, Artvin, Bartın, Giresun ve Rize’de; 10 ölüm Bitlis’te;
• 9’ar ölüm Erzincan, Erzurum, Hakkari, Kars, Siirt, Uşak, Tokat ve Van’da;
• 8’er ölüm Edirne ve Kırşehir’de;
• 7’şer ölüm Bilecik, Iğdır, Kırıkkale ve Kırklareli’de;
• 6’şar ölüm Amasya, Ardahan, Karaman ve Sinop’ta; 5’er ölüm Batman, Gümüşhane ve Nevşehir’de;
• 4’er ölüm Yalova ve Yozgat’ta;
• 3’er ölüm Ağrı, Bingöl, Çankırı, Muş ve Tunceli’de;
• 1’er ölüm Bayburt ve Kilis’te;
• 33 ölüm ise Yurtdışında gerçekleşti.”

İSİG’in Acil Talepleri

İşçilere örgütlenme çağrısında bulunan İSİG Meclisi acil olarak gerçekleşmesi gereken taleplerine rapor sonunda yer verdi.

1- Ölen işçilerin yüzde 98’i sendika üyesi değildir. Yani sendikasız çalışmak ölüm demektir. İş cinayetlerinin önlenmesi, sağlıklı ve güvenli çalışmanın ön koşulu işçi katılımıdır. İşçiler ancak sendikalaşarak bunu sağlayabilir. Ülkemizde sendikaya üye olan işçiler işten atılıyor, sermaye işyerlerinde sendika istemiyor ya da istediği sendikayı getiriyor. Devlet daha ileri giderek sendikaların yapacağı basın açıklamalarını, toplantıları ve grevleri yani toplu pazarlık hakkını yasaklıyor. Bu noktada işyeri İSİG kurulları, çalışan temsilciliği ve genel olarak sendikal örgütlenme üzerindeki baskılar sona erdirilmelidir. Grev yasaklarına son verilmelidir…

2- İşyerlerinde işçilere keyfi bir biçimde iş tanımı dışında işler yaptırılıyor. Çalışma saatleri günde 10-12 saate ulaşıyor. Mesai ücretleri, izin hakları vb. verilmiyor. Özellikle taşeron işçiler bu koşullarda çalışırken şimdi taşerona rahmet okutacak kiralık işçilik gibi kölelik uygulamaları getiriliyor. Özelde veya kamuda tüm taşeronlaştırma ve kiralık işçilik uygulamalarına son verilmelidir…

3- İş cinayetlerinin sorumlusu patronlar, bürokratlar ve siyasiler yargılanmıyor. Yargılananlar ise çoğunlukla günah keçisi haline getirilen iş güvenliği uzmanlarıdır. Yine mahkemeler iş cinayetlerini cezalandırmıyor, failleri ’24 taksitli para cezası vererek serbest bırakıyor’. İş cinayetlerinin sorumlusu patronlar, bürokratlar ve siyasiler yargılanmalıdır…

4- ILO ve WHO verilerine göre 1 ‘iş kazası sonucu ölüm’ karşılığında yaklaşık 6 ‘meslek hastalığı sonucu ölüm’ olmaktadır. Ancak SGK verilerine göre her yıl ortalama 500 civarı işçi meslek hastalığına yakalanmakta ve neredeyse hiç bir işçi de ölmemektedir. Meslek hastalıklarının gizlenmesinden vazgeçilmeli ve bu noktada sağlık örgütlerimizin yürütücülüğünde tespit eden/önleyen bir yaklaşım hayata geçirilmelidir…

5- Çalışma yaşamının denetiminde görev yapan iş müfettişlerinin siyasi iktidara olan bağımlılığının önüne geçilerek, ‘İş Teftiş Kurulu’nun yönetiminde emek örgütlerinin ağırlığı olacak şekilde sosyal taraflardan oluşan bağımsız bir üst kurul haline gelmesi sağlanmalıdır…

6- Emeğin korunmasının temellerinden ikisini iş güvencesi ve insanca yaşayacak bir ücret oluşturur. Asgari ücret insanca yaşanabilir bir seviyeye yükseltilmeli, işten atmalara son verilmeli ve işsizlik önlenmelidir…

7- İşçilerin sağlıklı yaşamak ve can güvenliklerini sağlamak için ulaşım, barınma ve beslenme hakları vazgeçilmezdir. İşçi servisleri uygun araçlardan oluşmalı, işçilere kalacak lojman sağlanmalı ve gıda zehirlenmelerini önlenmelidir. Yine toplu taşıma, konut ve gıda fiyatları konusunda adımlar atılmalıdır…

8- Her yıl 60-70 çocuk çalışırken yaşamını yitirmektedir. 2018 yılı ‘çocuk işçilikle mücadele yılı’ ilan edilmesine rağmen 67 çocuk işçi can vermiştir. Bu noktada özellikle sanayinin ucuz emek gücü ihtiyacını karşılayan 4+4+4 eğitim sistemine son verilmeli ve çocuk işçilik yasaklanmalıdır…

9- Ülkemizde küçük yaşlarda çalışma hayatı başlamakta ve neredeyse ömür boyu sürmektedir. Emekçilerin belli bir çalışma yılından sonra emekli olma hakları vardır ve bu da çalıştıkları mesleğe ve cinsiyetlerine göre belirlenmelidir. Emekliliğin yaşa takılmasına ve kademeli olarak 65 yaş olarak belirlenmesine yani mezarda emekliliğe son verilmelidir…

10- Kadın emeği; tarımda, sanayide, hizmet sektöründe ve evde görünmez hale getirildi. Oysa her yıl 120-130 kadın çalışırken yaşamını yitiriyor. Kadını temel alan bir işçi sağlığı anlayışı tanımlanmalıdır…

11- Ülkemizde milyonlarca mülteci/göçmen işçi bulunmaktadır. Temel düzenlemelerden mahrum bırakılan mülteci/göçmen işçilerin çalışma, sağlık, barınma, ücret vb. güvenceleri sağlanmalıdır. Türkiyeli işçilerle mülteci/göçmen işçileri karşı karşıya getiren ücret ve çalışma politikalarından vazgeçilmelidir. Yine bu noktada bölge ülkelerini savaşın içine sürükleyen politikalardan uzak durulmalıdır…”

Raporun Tamamına Ulaşmak İçin : http://guvenlicalisma.org/19796-hangi-savasta-bu-kadar-arkadasimizi-kaybediyoruz-2018-yilinda-en-az-1923

The post 2018 İş Cinayetleri Raporuna Göre En Çok Ölüm Tarım ve İnşaatta appeared first on Sivil Sayfalar.

TCK 103 Kadın Platformu’nun açıklamasında “TCK 103 Kadın Platformu olarak 2016 yılında belirttiğimiz gibi tecavüzü, erken ve zorla evlilikleri meşrulaştıracak hiçbir yasal değişikliği kabul etmiyoruz. Yerel seçimler öncesi oy kaygısıyla 3 yıl sonra yeniden gündeme getirilen tasarıya itiraz ediyoruz.” denildi.

“Erken yaşta ve zorla evlendirme Ceza Kanunu’nda suç olarak düzenlenmelidir” denilen açıklamada ” Türkiye’nin taraf olduğu İstanbul Sözleşmesi’nin 37. Maddesi gereği erken yaşta ve zorla evlendirmelerin suç olarak düzenlenmesi zorunludur. Sözleşme, yetişkin bir kişinin veya çocuğun evlenmeye zorlanmasının suç olarak düzenlenmesi yükümlülüğünü getirmektedir. Getirilmek istenen affın “cebir ve şiddetin olmadığı haller için geçerli” olacağı belirtilmektedir. 15 yaşın altındaki çocuğun rızası hukuken geçersiz olup; cebir, şiddet, hile olsun ya da olmasın bu yaş çocuklara yönelik işlenen cinsel istismar şikâyete bağlı olmaksızın soruşturulur ve koşulları varsa ceza davası açılır ve mahkûmiyet kararı verilir. Suçun işlenmesinden sonra mağdur ve şüpheli/sanığın evlenmesi bir cezasızlık sebebi değildir. Bu nedenle, yapılmak istenen değişiklik çocuklara yönelik cebir ve şiddeti, evlilik görüntüsü verilmiş cinsel istismarı teşvik etmektedir. Bu yaklaşım ulusal ve uluslararası yasal mevzuat bakımından yasa eliyle kız ve oğlan çocukların haklarına doğrudan bir saldırıyı ve ihlali ifade etmektedir. Erken yaşta ve zorla evlendirme suçu, aileleri ve bu törenlere katılan kamu görevlileri de dahil herkesi kapsayacak şekilde düzenlenmelidir” ifadelerine yer verildi.

“Çocuk istismarının affının ve tecavüz faili ile evliliğin tekrar gündeme getirilmesi, başta kadınlar olmak üzere toplumda da büyük bir infial yaratmıştır. Bu nedenle, başta siyasi iktidar olmak üzere, TBMM’deki tüm partilerin yetkili organlarından, böyle bir girişimi tekrar Türkiye’nin gündemine getirmeyeceklerine dair acilen bağlayıcı bir açıklama yapmalarını bekliyoruz” cümleri ile biten açıklamada şu imzalar yer alıyor:

1.Adalar Vakfı Kadın Çalışma Grubu

2.Adana Büyükşehir Belediyesi Kent Konseyi Kadın Meclisi

3.Adıyaman Anadolu İş Kadınları Derneği

4.Aka-Der Kadın Faaliyeti

5.Akdam – Adana Kadın Dayanışma Merkezi ve Sığınmaevi Derneği

6.Almanya Göçmen Kadınlar Birliği

7.Altınoluk Demokrasi Platformu Kadınları

8.Ankara Feminist Kolektif

9.Ankara Kadın Platformu

10.Antalya Feminist Kolektif

11.Antalya Kadın Danışma Merkezi ve Dayanışma Derneği

12.Antalya Kadın Platformu

13.Avrupa Kadın Lobisi Türkiye

14.Aydın Kadın Efeler Derneği

15.Ayvalık Bağımsız Kadın İnisiyatifi

16.Bağımsız Kadın Derneği Mersin

17.Bilgi Kadın

18.Bodrum Kadın Dayanışma Derneği

19.BPW Türkiye – İş ve Meslek Sahibi Kadınlar Federasyonu

20.Buca Evka-1 Kadın Kültür Ve Dayanışma (Bekev)

21.CEİD – Cinsiyet Eşitliği İzleme Derneği

22.Cinsel Şiddetle Mücadele Derneği

23.Çağdaş Hukukçular Derneği Kadın ve Toplumsal Cinsiyet Çalışma Grubu

24.Çanakkale El Emeğini Değerlendirme Ve Kadın Danışma Merkezi -Elder

25.Çiğli Evka-2 Kadın Kültür Derneği (Çekev)

26.Datça Kadın Girişimi

27.Demir Leblebi Fanzin

28.Demir Leblebi Kadın Derneği

29.Demokratik Kadın Hareketi

30.Deniz Yıldızı Kadın Dayanışma Derneği

31.Disk Kadın Komisyonu

32.Diyarbakır İş Kadınları Derneği

33.Edirne Çocuk Hakları Derneği

34.Edirne Kadın Merkezi Danışma Derneği (Ekamader)

35.Edremit Demokrasi Platformu Kadınları

36.Ege Kadın Buluşması Platformu

37.Ekmek ve Gül

38.Elektrik Mühendisleri Odası Kadın Komisyonu

39.Engelli Kadın Derneği – Enkad

40.Erktolia

41.Erzincan Katre Kadın Danışma ve Dayanışma Derneği

42.Esenyalı Kadın Dayanışma Derneği

43.Eşit Yaşam Derneği

44.EŞİTİZ – Eşitlik İzleme Kadın Grubu

45.Eşitlik Koalisyonu Kadın Grubu

46.Eşitlik ve Adalet İçin Kadın Grubu

47.Ev Eksenli Çalışan Kadınlar Çalışma Grubu

48.EVKAD Adana

49.FeminAmfi

50.Femin Art Uluslararası Kadın Sanatçılar Derneği

51.Fethiye Kadın Platformu

52.Filmmor Kadın Kooperatifi

53.FKF’li Kadınlar

54.Foça Barış Kadınları

55.GEN-DER Toplumsal Cinsiyet Çalışmaları Kolektifi

56.Giresun Cumhuriyet Kadınları Derneği

57.Giresun Kadın ve LGBTI Platformu

58.Göz Altında Cinsel Taciz ve Tecavüze Karşı Hukuki Yardım Bürosu

59.Göztepe Dayanışması L’animo Kadın Grubu

60.Gülsuyu Gülensu Kadın Dayanışma Evi Derneği

61.Günebakan Kadın Derneği

62.Halkevci Kadınlar

63.Hevi LGBTİ Derneği

64.IAW – International Alliance of Women

65.İHD Ankara Şube Kadın Komisyonu

66.İlerici Kadın Derneği, Antalya

67.İlerici Kadınlar Meclisi

68.İmece Ev İşçileri Sendikası

69.İstanbul Kadın Kuruluşları Birliği

70.İzmir Amargi

71.İzmir Bağımsız Kadın İnisiyatifi

72.İzmir İnsan Hakları Derneği Kadın Komisyonu

73.İzmir Kadın Dayanışma Derneği

74.İzmir Kadın Kuruluşları Birliği

75.İzmir Kadın Platformu

76.Kadav – Kadınlarla Dayanışma Vakfı

77.Ka-Der – Kadın Adayları Destekleme Derneği

78.Ka-Der – Kadın Adayları Destekleme Derneği Ankara Şubesi

79.Kadın Cinayetlerine Karşı Acil Önlem Grubu

80.Kadın Cinayetlerini Durduracağız Platformu

81.Kadın Meclisleri

82.Kadın Çalışmaları Derneği

83.Kadın Dayanışma Vakfı

84.Kadın Emeği ve İstihdamı Girişimi (KEİG)

85.Kadın Emeği Derneği

86.Kadın Emeği Kolektifi

87.Kadın Haklarını Koruma Derneği Genel Başkanlığı

88.Kadın Koalisyonu

89.Kadın Meclisleri

90.Kadın Özgürlük Meclisi

91.Kadın Savunma Ağı

92.Kadın Yazarlar Derneği

93.Kadının İnsan Hakları – Yeni Çözümler Derneği

94.Kagider – Türkiye Kadın Girişimciler Derneği

95.Kahdem – Kadınlara Hukuki Destek Merkezi

96.Kampüs Cadıları

97.KAOS GL Derneği

98.Kapadokya Kadın Dayanışma Derneği

99.Kapatılan VAKAD’ın Emekçileri

100.Karadeniz İlleri Kadın Platformu Trabzon Derneği

101.Karadeniz Kadın Dayanışma Derneği

102.Karya Kadın Derneği

103.Kayseri Kadın Dayanışma Derneği

104.Kazdağlı Kadınlar

105.Kazete Bağımsız Kadın Gazetesi

106.Kazeteder – Kadın Erkek Eşitliği Derneği

107.KEFA – Kadın Emeği Çalışan Feminist Araştırmacılar Grubu

108.KESK Kadın Meclisi

109.Keskesor LGBT

110.Kırkyama Kadın Dayanışması

111.Kırmızı Biber Derneği

112.Kırmızı Şemsiye Cinsel Sağlık ve İnsan Hakları Derneği

113.Kocaeli Kadın Platformu

114.Koza Kadın Derneği

115.Körfez Bağımsız Kadın Dayanışması

116.Lambda İstanbul

117.Lezbiyen Biseksüel Feministler

118.Mardin Ortak Kadın ve İşbirliği Derneği

119.Menteşe Kent Konseyi Kadın Meclisi

120.Mersin 7 Renk LGBT Derneği

121.Mor Çatı Kadın Sığınağı Vakfı

122.Mor Çetele

123.Mor Dayanışma

124.Mor Pusula

125.Mor Salkım Kadın Dayanışma Derneği

126.Muamma LGBTI+ Derneği

127.Muğla Emek Benim Kadın Derneği

128.Muğla Kadın Dayanışma Grubu

129.Nar Kadın Dayanışması

130.Ordu Kadını Güçlendirme Derneği

131.Özgür Genç Kadın

132.Özgür Renkler Derneği

133.Pembe Hayat LGBTT Derneği

134.Sacayak Sosyal Eşitlik Derneği

135.Samandağ Kadın Dayanışma Derneği

136.SODA – Sosyal Dayanışma Ağı

137.Sosyalist Kadın Meclisleri

138.SPOD – Sosyal Politikalar Cinsiyet Kimliği ve Cinsel Yönelim Çalışmaları Derneği

139.Şiddetsizlik Merkezi’nden Kadınlar

140.TJA – Tevgera Jinen Azad- Kadın Özgürlük Hareketi

141.TMMOB İstanbul Kadın Komisyonu

142.TMMOB İzmir İKK Kadın Çalışma Grubu

143.TODAP – Toplumsal Dayanışma İçin Psikologlar Derneği Kadın Komisyonu

144.Toplumcu Kadın Psikologlar

145.Trabzon Demokratik Kadın Platformu

146.TTB Kadın Hekimlik Kadın ve Sağlığı Kolu

147.Türk Kadınlar Birliği

148.Türk Kadınlar Konseyi

149.Türk Üniversiteli Kadınlar Derneği

150.Türkiye Aile Sağlığı ve Planlaması Vakfı

151.Türkiye Kadın Dernekleri Federasyonu

152.Türkiye Soroptimist Kulüpleri Federasyonu

153.Uçan Süpürge Kadın İletişim ve Araştırma Derneği

154.Uçan Süpürge

155.Uluslararası Göçmen Kadınlar Dayanışma Derneği

156.Ulusötesi Kadın Konuları Merkezi Derneği

157.Umutlu Kadınlar

158.Üniversiteli Kadın Kolektifi

159.Yaşam Evi Kadın Dayanışma Derneği

160.Yeni Demokrat Kadın

161.Yeniyol’dan Kadınlar

162.Yeryüzü Kadınları

163.Yeşil Feministler

164.Yoğurtçu Kadın Forumu

165.17+ Alevi Kadınlar

The post TCK 103 Kadın Platformu ‘Çocuk İstismarcısına Evlilik Affı’na Karşı appeared first on Sivil Sayfalar.

Erzincan Cemevi’nde düzenlenen aşure günü etkinliğine Erzincan Valisi Ali Arslantaş, Erzincan Belediye Başkanı Cemalettin Başsoy, siyasi parti başkanları, kamu kurum temsilcileri ile vatandaşlar katıldı.

Aşure etkinliği Alevi deyişlerinin çalınmasıyla başladı. Etkinliğin açılış konuşmasını yapan Hacı Bektaş Veli Anadolu Kültür Vakfı Erzincan Şube Başkanı Sadık Düzgün, Düzgün, aşure gününün huzura ve barışa vesile olmasını dileyerek, “Her zaman ülkemizin bu huzura, barışa ihtiyacı var. Tüm halk bugün burada birlik olacağız, beraber olacağız. Et tırnaktan ayrılmaz. Biz böyle bir bütünlüğü sergilemek için varız.” dedi.

Bu birlikteliği sağlamak için ülkenin her zamankinden daha çok barışa, huzura ihtiyacı olduğunu anlatan Düzgün, “Bizler Allah Rızası için oruçlarımızı tutarız. Adem peygamberden itibaren Hz. Muhammed’e kadar tüm peygamberler Muharrem orucu tutmuşlardır. Bizler ayrıca Kerbela matemi için oruç tutuyoruz. İmam Zeynel Abidin Kerbela katliamından sağ kurtulduğu için  12 günlük oruçtan sonra şükran kurbanı ve aşure lokması yapıyoruz.” dedi.

Düzgün konuşmasının devamında; “Bugün halkla bir olacağız, aşure ve kurban lokmamızı dağıtacağız. İnşallah aşuremiz kurbanlarımız ülkemize huzur getirir. Aşurede ki çeşitlilik birbirine karışmak için yarışıyorlar İnşallah bizlerde bu çorbaların içindeki meyveler gibi birbirimize karışmayalım bu yüzden bugün buraya hiçbir ayrım yapmadan tüm insanlarımızı davet ettik” dedi.

Erzincan Valisi Ali Arslantaş da konuşmasında 12 gün boyunca tutulan oruçların kabul olmasını diledi.

Vali Arslantaş, “12 gün boyunca tutulan oruçların yanı sıra cem evlerinde ibadetler yapıldı. Bizler de zaman zaman bu ibadetlere katılma imkanı bulduk. Sizlerle hem coşkuyu hem hüznü paylaştık. Yunus der ki; “ Bir kez gönül yıktın ise bu kıldığın namaz değil, yetmiş iki millet dahi elin yüzün yumaz değil” ülkemizde 72 millet birlik beraberlik içerisinde Türkiye Cumhuriyetini oluşturuyor. Birliğimiz beraberliğimiz daim olsun, nice muharrem aylarında, aşure günlerinde buluşmak dileğiyle” diye konuştu.

Konuşmaların ardından Alevi dedesi tarafından kurban ve aşure lokmasına gülbeng verildi.

Okunan gülbeng ve dualardan sonra törene katılan vatandaşlara kurban lokması ve aşure ikram edildi.

Erzincan Cemevi bahçesinde 12 kazanda pişirilen aşure lokması 10 bin kişiye dağıtıldı.

Şükür Kurbanı ve Aşure

Aleviler, 12 günlük oruç ve matemden sonra şükür kurbanı keserler, aşure pişirip dağıtırlar. Muharrem ayının 13. günü 12 çeşitten oluşan aşure pişirilir ve dağıtılır. Şükür kurbanı kesilmesinin nedeni ise İmam Hüseyin’in oğlu Zeynel Abidin’in Kerbela’da sağ olarak kurtulmasıdır.  Hz. Hüseyin’in oğlu Zeynel Abidin’in kurtulmasıyla Ehlibeyt soyu devam etmiştir. İmam Hüseyin’in şahadetinden sonra imamiyet Zeynel Abidin’e geçmiştir. 

The post Erzincan Cemevinde Aşure Lokması Dağıtıldı appeared first on Sivil Sayfalar.

Could you briefly tell about yourself?

I’ve been living in Switzerland for 25 years. My family migrated to Ankara from Pelitli in 1970s. Then, I migrated to Switzerland for a better life. I have been actively working in Alevi associations for years.

What is the purpose of the association?

It is going to be a bridge to help people from Pelitli to connect and be in solidarity. We want to become organized as an association and implement some projects to return to Pelitli.

What do you plan to do in the village?

There are young and retired people that want to turn back. Young people have trouble in finding a job. Our village is ideal for growing fruits, vegetables or ranching and viticulture. We will sell our products by establishing cooperatives. Via those cooperative we will apply to grant schemes. We will hold events in every summer. There will also be a cemevi and a mansion in our village.

The post Turning Back to the Village in Erzincan appeared first on Sivil Sayfalar.

Erzincan, Ankara, İstanbul, Antalya ve Avrupa’nın çeşitli ülkelerine göç eden Pelitliler yeniden köylerine dönmek istiyorlar. Bunun için ilk önce köy derneği kurulacak. Dernek üzerinden köye geri dönüş projesi hayata geçirilmesi hedefleniyor.

25 yıldır İsviçre’de yaşayan Ali Bulut’un girişimiyle Pelitliler dernek kurmak için harekete geçti. Pelitli  Köyü ve Mezraları Derneği’nin kuruluş toplantısı 24 ağustosta Erzincan Mesut Otel’de gerçekleşti. Toplantıda derneğin kurucu üyeleri ile yönetimi belirlendi. Belirlenen dernek yönetimi resmi kuruluş için önümüzdeki günlerde başvuru yapacak.

Proje koordinatörü Ali Bulut ile derneğin kuruluş sürecini ve projelerini konuştuk.

Kendinizden bahseder misiniz?
25 yıldır İsviçre’de yaşıyorum. Ailem 1970’lerde Pelitli’den Ankara’ya göç etti. Bende daya iyi bir hayat kurmak için İsviçre’ye göç ettim. Yıllardır Alevi derneklerinde faal olarak çalışıyorum.

Dernek kurma fikri nasıl gelişti?
Köyümüz 1990’larda yoğun bir göç verdi. Güvenlik sorunu, işsizlik gibi bir çok nedenden dolayı insanlar başka şehirlere, ülkelere göç etmek zorunda kaldı. Benim gibi Pelitlilerin de aklında hep bir gün köye geri dönme fikri vardı. 1 yıldır dernek kurma fikrimiz vardı. Avrupa, İstanbul, Ankara ve Erzincan’da yaşayan Pelitlilerle dernek kurma fikrimi paylaştım. Çok olumlu tepkiler aldım. Bu yıl derneği kurmak için harekete geçtik.

Dernek kuruluş toplantısı nasıl geçti?
Beklediğimden daha yoğun bir katılım oldu. Toplantıya katılanlardan bazılarının tereddütleri vardı. Onlarla konuşup projemi anlattım ikna oldular. Neler yapacağımızla ilgili sunum yaptık. Geçici yönetim kurulunu belirledik. Yönetim kurulundaki arkadaşlarımız derneğin resmi başvurunu yapacaklar. Dernek başvurumuz kabul edildikten sonra çalışmalarımıza başlayacağız.

Derneğin kuruluş amacı nedir?
Pelitli Köyü ve Mezraları Derneği öncelikle farklı şehir ve ülkelerde yaşayan Pelitliler arasında sosyal dayanışmayı sağlayan bir köprü olacak. Dernek çatısı altında örgütlenip köyümüze geri dönüş için projeler üretip hayata geçirmek istiyoruz. Dernek fikri köye geri dönüş fikri üzerinden gelişti.  

Neden geri dönmek istiyorsunuz?
Ben Sülemere’de doğdum, çocukluğum orda geçti. Burada bir çok anımız var. Köy atalarımızın bize bıraktığı bir emanet. Köy tüm Sülemereliler için manevi bir değere sahip. Burada kutsal ziyaretlerimiz var. Köylülerimiz zorunlu nedenlerden dolayı göç etmek zorunda kaldı. Dünyanın neresine gidersek gidelim insan doğduğu topraklara hep özlem duyuyor. Benim çocuklarım Avrupa’da doğdular, köyü bilmiyorlar. Çocuklarım yaz tatillerini köyünde geçirsin istiyorum. Köyümüzün doğası, havası suyu çok güzel.

Neler Yapacaksınız?
Köyümüzün tanıtımını yaptığımız sulemere.org adında bir web sitesi kurduk. İnternet sitesinde köyümüze dair her şey yer alacak. Site aynı zamanda bir arşiv niteliğinde olacak. Daha sonra bunu bir kitap çalışması haline getireceğiz.

Derneğin kuruluşu tamamlandıktan sonra projelerimiz için çalışacağız. İki önemli projemiz var. Birisi köy kent projesi diğeri köyde yaşlılar için huzurevi projesi.  Köylülerimiz arasında sosyal dayanışmayı sağlayacağız. Okuyan gençlerimize burs imkânı sağlayacağız. Çocuklarımız için Zaza dil kursları vereceğiz.

Projelerden bahseder misiniz?
Köy kent projesiyle amacımız köyüne geri dönmek isteyen köylülerimizin konut sorununa çözüm üretmek. Köyüne geri dönmek isteyen çok kişi var fakat bazılarının ekonomik gücü yok. Köy ve mezralarındaki evlerin çoğunluğu yıkılmış harap olmuş durumda. Şuan 3-5 ev var köyde. Köye dönmek isteyen yüzlerce insan var. Dernek çatısı altında bir araya gelip köy kent projesini hayata geçirmek istiyoruz. Köyüne geri dönmek isteyen köylülerimiz derneğimize başvuracak. Dernek olarak köylülerimizin taleplerini yerine getirmek için köy kent projesini hayata geçireceğiz. Köylüler adına dernek Erzincan Valiliği’ne başvuru yapacak. Köyde toplu konut için belirleyeceğimiz bir alanda modern bir köy inşa edeceğiz.

Huzurevi projesiyle yaşlılarımız için köyde huzurevi inşa edeceğiz. Yaşlılarımızın çoğu bakıma muhtaç bakacak kimseleri yok, şehirlerdeki bakım merkezlerinde kalmak istemiyorlar. Huzurevi sayesinde yaşlılarımız hem köyünde yaşayacak hem de rahat ve huzurlu olacaklar.

Köyde neler yapacaksınız?
Köye dönmek isteyenlerin içinde emekliler ve gençler var. Gençlerimiz iş bulmakta sorun yaşıyor. Köyümüz meyve, sebze yetiştirmek için çok ideal bir yer. Hayvancılık, arıcılık, bağcılık yapılması için uygun. Ürettiğimiz ürünleri kooperatifler kurarak satacağız, böylece köyde yaşayanlar için gelir kaynağı sağlayacağız. Kooperatifler aracılığıyla hibe programlarına başvuracağız.

Her yıl yaz aylarında köyümüzde etkinlikler düzenleyeceğiz, gurbette olan köylülerimiz yaz tatillerinde köyünde geçirsin istiyoruz. Köyde cemevi, köy konağı da olacak.

The post Erzincan’da Köye Geri Dönüş Umudu appeared first on Sivil Sayfalar.

Bu hafta, Erzincan Orduevi’nde yaşanan kediye işkence vakası tüm Türkiye’yi ayağa kaldırdı. Konu ne sosyal medyanın ne de basının gündeminden düştü. Orduevi kapısında yakaladığı yavru kediyi hunharca darp eden ve ölümüne sebep olan asker gözaltına alındı ve adlî kontrol kararı ile serbest bırakıldı çünkü yasalar böyle diyor… Basın aracılığıyla haberdar olduğumuz her işkence vakasından sonra, toplumsal tepki hemen kendiliğinden örgütleniyor ve toplum, kendi talebini yineliyor: Hayvana yönelik her türlü işkenceye caydırıcı hapis cezaları verilsin! Hayvan hakları savunucuları olarak, şiddetsiz bir toplum talebi bulunan tüm insanlarla, 10 Aralık Pazar günü, saat 13.30’da Taksim’deki Galatasaray Lisesi önünde buluşuyoruz. Kendinizden başkalarının hakları, yaşamı sizin için değerliyse lütfen siz de gelin.

Sadece bu hafta yaşanan, hayvanlara yönelen şiddet haberlerini sıralayıp içinizi karartmak istemiyorum ama aldığımız korkunç haberlerin ardı arkası kesilmek bilmiyor. Hem Türkiye gündeminin sürekli değişken olması hem de bu toplumsal tepkinin oldukça uçucu olması nedeniyle, hükümet hayvana olan işkencenin, tecavüzün ve hayvan cinayetlerinin önlenmesi için toplumsal talepleri görüp bunu karşılamak için adım atmamakta direniyor. Hayvanlara karşı işlenen suçların Türk Ceza Kanunu kapsamına alınmasını talep eden iki ayrı grup var ve sayıları milyonları buluyor. Birinci grup, yani biz hayvan hakları savunucuları, hissedebilen, duyarlı olan, kısacası bizlerden hiçbir farkı olmayan hayvanlara hiçbir şekilde kötü muamele edilmesini istemiyoruz. Artış gösteren toplumsal şiddet, en savunmasız durumda olan ve yaşam hakları yasa ile güvence altına ısrarla alınmak istenmeyen hayvanları birincil derecede hedef alıyor. İkinci grup ise, “bugün hayvana bunu yapan, yarın insana yapacaktır” argümanı ile yola çıkıp tecavüzcüler, işkenceciler, en ufak bir olayda dahi tepkisini şiddet olarak dışavuran kişilerle yaşamak istemediklerini söylüyor ve haklılar da.

Peki, milyonlarca vatandaşın böyle bir talebi varken ve her gün akla hayale sığmayacak korkunç hayvan hakları ihlâlleri yaşanırken hükûmet neden bunu görmezden geliyor? En son Erzincan’da, işkenceci failin “nişanlımdan ayrıldım, alkol almıştım, yaptıklarımı hatırlamıyorum, ben de hayvanseverim” şeklinde ifadesi ile daha da öfkelendiğimiz kedi cinayeti vakası, Türkiye’nin nasıl bir cinnet toplumuna dönüştüğünün bir kanıtı bence. Asker olan fail, kediye büyük bir nefret ve öfkeyle saldırırken, orduevi nizamiyesindeki nöbetçi askerlerin faili engellememesi, işkenceyi seyretmesi de toplum olarak şiddeti ne kadar kanıksadığımızı gösteriyor. Şiddeti o kadar kanıksadık ki sokak ortasında şiddete maruz bırakılan ve çeşitli silahlarla öldürülen kadınları öldüren erkeklere bile müdahale etmez hale geldik.

“Ülke şiddetten, öfkeden, nefretten kırılırken, insanlar birbirini sudan sebepler ile öldürürken, minicik bir yavru kediye “stres topu” muamelesi yapılıp türlü işkenceler yapılırken parlamentonun, “torba yasa” kapsamında Yunus Emre Vakfı’nın mütevelli heyetinde ya da bir üniversitenin isminin değişikliğini tartışması gibi bir lüksü olamaz, olmamalı.”

Ülke şiddetten, öfkeden, nefretten kırılırken TBMM’nin gündemi: Yunus Emre Vakfı’nın mütevelli heyetinde değişiklik yapılması…

Milyonlarca insan, sosyal medya aracılığı ile, parlamenterlere, bakanlara, başbakana, cumhurbaşkanına yazdıkları mektuplar, gönderdikleri e-postalar ile, “şiddetsiz toplum” talebini dile getirirken yasa koyucular, parlamento ne yapıyor peki? Parlamento, birkaç gün önce yeni bir kanun teklifini müzakere etti ve kabul ederek yasalaşmasını sağladı. Parlamento tabii ki yasa tekliflerini görüşecek ve kabul edecek. Ancak TBMM, öylesine toplumdan kopuk bir duruma gelmiş durumda ki toplumsal talepleri kolayca yok sayıyor; bu toplumsal talepleri dillendirmeye çalışan muhalefet ise sanki yok hükmünde… Ülke şiddetten, öfkeden, nefretten kırılırken, insanlar birbirini sudan sebepler ile öldürürken, minicik bir yavru kediye “stres topu” muamelesi yapılıp türlü işkenceler yapılırken parlamentonun, “torba yasa” kapsamında Yunus Emre Vakfı’nın mütevelli heyetinde ya da bir üniversitenin isminin değişikliğini tartışması gibi bir lüksü olamaz, olmamalı…

Ama uyarayım; toplum olarak içinde bulunduğumuz durumu analiz etmek için uzman olmanıza gerek yok: Bu şiddet sarmalı, toplumsal şiddet, önlem alınmazsa tüm Türkiye’yi yutacak. Bu tespitimizi açık bir çağrı ile siyasî parti fark etmeksizin tüm parlamenterlere de yaptık. Hayvan Hakları İzleme Komitesi (HAKİM) olarak yaptığımız açık çağrıda parlamenterlere şunu dedik: Artık “yarın çok geç olmadan önlem alın” diyemiyoruz çünkü artık çok geç oldu! Biz bu cinnet hâlinden endişeleniyoruz, siz de endişelenin! Bu gidişattan endişelenmeyen parlamenter, ya bu ülkede yaşamıyordur ya da cinnet toplumunda her gün yaşadığımız toplumsal şiddeti zerre kadar önemsemiyordur. Bir takım parlamenterlerler, imkânlarıyla, toplumdan kopuk yaşantıları, alakasız gündemleri ile kendilerini “gerçek hayat”tan soyutlayabilir ancak bu toplumda yaşayan her birey, bu şiddet sarmalından fazlasıyla nasibini alıyor. Ülkemizde “yan baktın” cinayetleri işlenirken parlamenterler neyi bekliyor? Şiddetin doğrudan mağduru olmayı mı?..

 “Sokak ortasında oynayan bir çocuğun kaçırılması ile yıllardır bizimle aynı sokakta yaşayan sokak köpeğinin kuytu bir köşede uyurken belediye ekiplerince üstüne çullanılarak kaçırılması, yerlerde sürüklenmesinin arasında hiçbir fark yok. “

Binlerce hayvan işkence gördü ama 2016’da sadece 229 kişiye ceza kesildi

Herkese çok basit bir soru sormak istiyorum: Canı yanan bir canlıya işkence ya da tecavüz etmenin bedeli 546 TL olabilir mi? Öyle bir noktadayız ki hayvanlara hunharca işkence eden, tecavüz eden kişilerle her gün aynı ortamlarda bulunuyoruz. Hayvana kötü muamele ettikleri gerekçesiyle 2016’da kimlikleri tespit edilerek idarî para cezası kesilen şahıs sayısı sadece 229. Bu sistemde failler tespit dahi edilemiyor. Böyle bir toplumda yaşamak istiyor musunuz? Ben istemiyorum!

Öte yandan, toplumsal şiddet ve istismar örneklerinde, özneler değişiyor ancak yaşanan acı, çaresizlik, hak gasbı değişmiyor. Sokak ortasında oynayan bir çocuğun kaçırılması ile yıllardır bizimle aynı sokakta yaşayan sokak köpeğinin kuytu bir köşede uyurken belediye ekiplerince üstüne çullanılarak kaçırılması, yerlerde sürüklenmesinin arasında hiçbir fark yok. Antalya’da bir huzurevindeki yaşlıların, hastaların bakımlarının ihmal edilmesi, bedenlerinin canlı canlı karıncalar tarafından yenilmesine izin verilmesi ile belediyenin hayvan toplama kamplarında, “hasta hayvan” ihbarı ile sokaktan alınıp kuytu bir köşede, kutunun içinde hayvanların ölüme terk edilmesinin arasında hiçbir fark yok. Bunları çok normalleştirdiysek ya da kapalı kapılar ardındaki hak ihlâlleri bizi ilgilendirmiyorsa toplumda da ciddi bir problem var demektir. Ayrıca bu olup bitenlere vatandaş olarak müdahil olamıyorsak, “adlî ve idarî soruşturma başlatıldı” denilip vakaların üstü hemen kapatılıyorsa ve biz bunların akıbetini öğrenemiyorsak devletin işleyişinde de bir sıkıntı var demektir ve bu anlayışın ne insanı ne hayvanı ne de ağacı yaşatamayacağı çok açık!

Bir kez daha söylüyorum: Rahatsız olun, endişelenin. Hiçbir şeyden habersiz, savunmasız, sokakta binbir zorlukla yemek bulabilmek için yaşam savaşı veren minicik yavru kedinin işkence ile öldürülmesi sizi rahatsız etsin. Toplumsal taleplerimize kulak tıkayan, taleplerimizden uzak ve hayvanların aleyhinde bir yasa tasarısı hazırlayıp hayvana şiddetin etkin bir şekilde önlenmesi konusunda biz STK’leri altı senedir oyalayan parlamenterlerin vurdumduymazlığı sizin de sorununuz olsun. Çünkü sadece bizlerin, hayvan hakları savunucularının değil, farklı toplumsal mücadelelerin de talepleri dikkate alınmıyor. Yaşadığımız toplumsal travmalar, her gün tanık olduğumuz toplumsal şiddet dikkate alınmak zorunda, önlem alınmaması hâlinde toplumdaki kutuplaşma, nefret ve linç kültürünün önü de alınamayacak. Devlet ve hükûmet görmemekte ısrarcı olsa da toplumsal bir çöküş yaşadığımız ortada.

“Şimdi bir kez daha, bunun, son eylemimiz olması umudu ile tekrar bir araya geliyoruz. 10 Aralık Dünya Hayvan Hakları Günü’nde, Pazar günü, saat 13.30’da Taksim’deki Galatasaray Lisesi önünde buluşup toplumun en savunmasızı olan, doğuştan gelen hakları ısrarla kabul edilmeyen hayvanlar için tepkimizi bir kez dile getiriyor, failler arasında vatandaş-belediye başkanı, görevlisi ayrımı yapılmadan ertelemesiz hapis cezası talebimizi yineliyoruz.”

Ertelemesiz hapis cezası talebimizi yineleyeceğiz

Hayvan hakları savunucuları olarak, milletvekilleri, bakanlar, başbakan ile defalarca görüştük; sayısız eylem yaptık, denemediğimiz yöntem kalmadı, parlamentoda ve bürokrasi düzeyinde defalarca toplantı yaptık. Her defasında vaatler verilip içinde olduğumuz yasama döneminde, hayvanları gerçekten koruyacak bir yasa tasarısının kabul edileceği bizlere söylendi ama Türkiye’de standart olan o politikacı tavrı hiç değişmedi. Bu kadar çabaya, tepkiye karşı, karşınızda taş olsa taş çatlar. Karşımızda sanki bir duvar var. Şimdi bir kez daha, bunun, son eylemimiz olması umudu ile tekrar bir araya geliyoruz. 10 Aralık Dünya Hayvan Hakları Günü’nde, Pazar günü, saat 13.30’da Taksim’deki Galatasaray Lisesi önünde buluşup toplumun en savunmasızı olan, doğuştan gelen hakları ısrarla kabul edilmeyen hayvanlar için tepkimizi bir kez dile getiriyor, failler arasında vatandaş-belediye başkanı, görevlisi ayrımı yapılmadan ertelemesiz hapis cezası talebimizi yineliyoruz.

“Eyleme müdahale olabileceği endişesiyle gelmemezlik etmeyin çünkü KİHAYKO Derneği eyleme dair gerekli izni aldı.”

Şiddetsiz bir toplumda yaşamak istiyorsanız eyleme siz de gelin

Hayvan hakları ile ilgilenmeyebilirsiniz, ancak şiddetsiz bir toplum hayaliniz, arzunuz var ise düzenleyeceğimiz eyleme siz de gelin. Eyleme müdahale olabileceği endişesiyle gelmemezlik etmeyin çünkü KİHAYKO Derneği eyleme dair gerekli izni aldı.

Erzincan’da gözaltına alındıktan sonra yasalar gereği salıverilmek zorunda kalınan işkencecinin katlettiği yavru kediyi unutmamak, unutturmamak ve bu yavru kedi gibi her gün yüzlercesi, gözden ırak yerlerde, öfke patlaması yaşayan insanlar tarafından öldürülen, belediyelerce zehirlenen ve ölüme mahkûm edilen, çaresiz hayvanları gerçekten koruyacak bir yasa ve şiddetsiz bir toplumda yaşama talebimizi hep birlikte haykıralım. Bu şiddet sarmalında, cinnet toplumunda yaşamak zorunda değiliz.

The post Hayvana şiddet, toplumsal bir mesele mi değil mi? appeared first on Sivil Sayfalar.

TANAP Projesi’nin inşaat ve işletme aşamalarında yerel halkın yaşam kalitesini iyileştirerek bölgede sürdürülebilir kalkınmanın sağlanmasına katkıda bulunmak için geliştirdiği Sosyal ve Çevresel Yatırım Programları kapsamındaki Doğrudan Hibe Fonlama Mekanizması ile desteklenecek proje teklifleri için birinci çağrı yapıldı.

Ardahan, Kars, Erzurum, Erzincan, Bayburt, Gümüşhane, Giresun, Sivas, Yozgat, Kırşehir, Kırıkkale illerinde 9-12 ay süreli proje teklifleri için 200.000 TL – 1.500.000 TL hibe başvurusunda bulunabilecek.

Yerel yönetimler, sivil toplum kuruluşları, kooperatifler, birlikler, vakıflar, dernekler, meslek odaları, federasyonlar, üniversiteler, küçük işletmeler, köy muhtarları, çiftçi ve hayvan kayıt sistemine kayıtlı olanların da dahil olduğu geniş bir kitleyi hedefleyen programın ayrıntılarına yayımlanan Başvuru Rehberi’nden ulaşılabilir.

Son başvuru tarihi 20 Nisan 2017’dir.

Teklif çağrısı için ayrıntılı bilgi için tıklayınız.

The post Doğrudan Hibe Fonlama Mekanizması için Birinci Çağrı Yapıldı appeared first on Sivil Sayfalar.