33 yıl önce bugün, Birleşmiş Milletler tarafından kabul edilen Çocuk Hakları Sözleşmesi, dünyanın her yerinden çocukların haklarını koruyan en temel belge. 196 ülkece taraf olunan sözleşmenin imzalandığı 1989’dan bugüne çocuk hakları açısından kazanımlar elde edildi ancak hala acil harekete geçilmesi gereken başlıklar var. Bunlardan yoksulluk, iklim krizi ve savaşlar çocukları çok etkiliyor.

*Türkiye’deki çocukların % 44,3’ü yoksulluk veya sosyal dışlanma riski altında yaşıyor. Bu oran, AB ülkelerinde ortalama % 23,6[3].

*Türkiye’deki çocukların % 33,7’si ‘maddi yoksun’; yani ısınma, temizlik ve beslenme gibi temel ihtiyaçlarını karşılamakta ciddi güçlük çekiyor[4].

20 Kasım Dünya Çocuk Hakları Günü’nde de Hayata Destek Derneği, yoksulluğun getirdiği eğitim eşitsizliğini duyurmak ve çocukların yoksulluk çemberini kırmak adına devam ettirdiği ‘Bu Çantalara Kulak Verin’ kampanyasına desteğe çağırıyor.

Kampanya kapsamında, bir ilkokul çocuğunun başlıca kırtasiye ihtiyaçlarını içeren okul çantası OKİ ve kişisel temizlik malzemesi ihtiyaçlarını içeren hijyen çantası HİJİ, derneğin çalışma sahası olan 10 il başta olmak üzere Türkiye genelinde ihtiyaç sahibi çocuklara ulaştırılıyor. Destekçiler, Hayata Destek Derneği’nin bağış sayfası üzerinden OKİ ve HİJİ çantalarını ihtiyaç sahibi çocuklara hediye etmek amacıyla bağışta bulunabiliyor.

The post Hayata Destek Derneği: Çocuklar Yoksulluk Döngüsünden Çıksın appeared first on Sivil Sayfalar.

‘Okul Ortamındaki Bütün Bileşenler Roman Çocukları Görmezden Gelmeyi Seçiyor’

Türkiye’ de yasayan roman çocukların eğitime erişiminin önündeki engellerden söz eden Göktan Yıldırım, öncelikle karşımıza ayrımcılık ve önyargı kavramlarının çıktığına değiniyor: ”Eğitimciler başta olmak üzere okul ortamında bulunan bütün bileşenler Roman çocukları görmezden gelmeyi seçiyor, Roman çocukların başarılı olmayacaklarına inanıyorlar ve kendi kalıp yargıları ile hareket ediyorlar.” Akran zorbalığının da okul terkinde önemli rol oynadığını belirten Yıldırım, bunun Roman çocuklar için okulları güvensiz kılmakta olduğunu söyledi.

Sadece Roman çocukların toplandığı sınıflar ve okullar ise adrese dayalı sistemle beraber yaygınlaşan bir ötekileştirme politikası olarak karşımızda.

Roman çocuklara kaliteleri eğitimin  hak olarak görülmediğini söyleyen Yıldırım’a göre, derin yoksulluk Covid süreci ile beraber derinleşen bir sorun olarak karşımıza çıkmakta. Roman gruplarda her dönem var olan yoksulluk kavramı gün geçtikte derin yoksulluk olarak bir çığa dönüşmekte: “Ne yazık ki Roman çocukların eğitime erişim engelleri nelerdir diye düşünmeye başladığımızda karşımıza onlarca devlet politikası, toplumda yerleşik kalıp yargılar nefret söylemleri, cezasızlık politikaları, çığ gibi büyüyen derin yoksulluk, çocuk yaşta zorla evlilikler, çocuk işçiliği gibi onlarca sorun karşımıza çıkıyor.”

‘Suçla İlişkilenen Çocukların Risk ve İhtiyaçları Doğrultusunda Koruyucu ve Önleyici Uygulamalar Geliştirmeliyiz’

Türkiye hapishanelerinin, haklar, koşullar ve uygulamalar bağlamında uluslararası insan hakları standartlarına ve insan onuruna uygun hale gelmesi için çalışmalar yürüten CİSST avukatlarından Cansu Şekerci, 20 Kasım Dünya Çocuk Hakları Günü için hapisteki çocukların yaşadıkları hak kayıplarına dair şunları söyledi: “Türkiye’de çocuk hakları maalesef yeterli bir tartışma ortamına sahip değil. Genel olarak çocuk odaklı politikalar yetersiz. Hapishanedeki çocuklar özelinde birkaç şey söylemem gerekirse artık hapsetmeye yönelik cezalandırıcı adalet sistemini terk etmemiz gerekiyor. Suçla ilişkilenen çocukların risk ve ihtiyaçları doğrultusunda koruyucu ve önleyici uygulamalar geliştirmeli, hapsetmenin alternatiflerini benimsemeliyiz. Uluslararası insan hakları metinleri bunu vurguluyor. Türkiye’nin de taraf olduğu Birleşmiş Milletler Çocuk Haklarına Dair Sözleşme, hapsetmenin başvurulacak son yöntem olmasını ve en kısa süreyle uygulanmasını devletlerin bir yükümlülüğü olarak düzenliyor. Yerel mevzuat hapsetmeye alternatif tedbirlerin uygulanması için birtakım düzenlemeler öngörse de genel eğilimin çocukların tutuklanması ve hapis cezası alması yönünde olduğunu uygulamadan çok rahatlıkla görüyoruz. Bir çocuğu hapsetmenin onarıcı hiçbir yönü yok. Aksine hapsetmenin getirdiği hak mahrumiyetleri, çocukların ve gençlerin psiko-sosyal ve sosyoekonomik dezavantajlar yaşamasına neden oluyor.”

Travmanın öğrenme üzerindeki olumsuz etkisini ortadan kaldırmaya ve okul ortamında travmaya duyarlı bir yaklaşım geliştirmeye çalışıyoruz.

Maya Vakfı’ndan Aslı Ceren Noyan, doğal afet, pandemi, aile kaybı, göç ve zorbalık gibi sebeplerle psikolojik travmaya maruz kalmış öncelikle 5-24 yaş arasındaki çocuklara ve gençlere psikososyal destek hizmetleri sunduklarını ve çocukların travmayla başa çıkmalarına yardımcı olmak için Psikolojik İyileşme Becerileri (SPR) modelini sanat terapileri metodu ile birleştirip uygulayan ve bu konuda öncülük yapan kurumlar arasında olduklarını belirterek başlıyor sözlerine. Psikolojik travmaya maruz kalmış çocuk ve gençlerle, travmayla başa çıkabilme becerilerini destekleyen sanat terapisi temelli bireysel seanslar ve grup seansları gerçekleştirdiklerini söyleyen Noyan, aileler için ise travma hakkında bilgilendirici eğitim ve atölyeler düzenledikleri ve eğitim programlarımızla travmanın öğrenme üzerindeki olumsuz etkisini ortadan kaldırmaya ve okul ortamında travmaya duyarlı bir yaklaşım geliştirmeye çalıştıklarını ekledi. 

‘Ekonomik Seviyesi İyi Durumda Olan Bir Roman Çocuk Yine ‘Buçuk(!)’ Çocuk Olarak Görülüyor’

Roman çocukların hayatlarının her alanında yoğun hak ihlalleri ile karşılaştıklarına değinen Göktan Yıldırım, Roman çocukların çok büyük bir kısmının başta derin yoksul ve ayrımcılık-önyargı sorunları nedeni ile temel hakları, Türkiye’de ve Avrupa’da eğitim hakkı başta olmak üzere Çocuk Hakları Sözleşmesi’nde belirtilen hakların hiçbirine erişemediklerini söyledi. 

”Meseleyi sadece sınıfsal bir okuma ile yorumlamak sorunludur” diyen Yıldırım, yoksulluğun ciddi bir problem olduğunu ancak ekonomik seviyesi iyi durumda olan bir Roman çocuğun yine ayrımcılığa maruz kaldığını, yine akran zorbalığı gördüğünü ve yine ‘Buçuk(!)’ çocuk olarak görüldüğünü ekledi. Toplumun bütün kesimlerinin eşit haklara erişimini garanti altına alan toplum sözleşmesine ve çocuk haklarını öncelikleyen kanunlara ve yaklaşımlara ihtiyacımız olduğunun altını çizen Yıldırım, ”Çocukları görmezden gelen, çocuklar sanki toplumun üçte birinde fazlasını oluşturmuyormuş gibi kurgulanan, tek tipçi, ırkçı, cinsiyetçi  bir sistem içerisindeyiz; ya var olan bu nefret endeksli sistemden vazgeçeceğiz ve yeni bir yaşam inşa edeceğiz ya da her gün geçici önericiklerle kendimizi kandıracağız. Çocuklar için başka bir yaşam mümkün diyorsak hep beraber yeni bir yaşamı inşa etmeye başlamalıyız.” dedi.

‘Türkiye Hapishanelerinde Çocuklar, Ulaşılması Güç Bir Grup’

Cansu Şekerci, Türkiye hapishanelerindeki çocukların ulaşılması güç bir grup olduğunu belirtip, bu sebeple yaptıkları çalışmalarda bu çocukların katılımını sağlamakta zorluk çektiklerine değindi. Şekerci’ye göre bu zorluğun temel nedenleri, mevzuattaki sınırlılıklar ve idarelerin hak temelli çalışan sivil toplum örgütlerini dışarıda tutma eğilimleri. Olabildiğince Türkiye’nin herhangi bir hapishanesinde tutulan çocuklara ve gençlere ulaşarak hapsedilmekten kaynaklanan hak ihlallerine ilişkin destek olmaya ve bu ihlallerin önüne geçilmesini sağlamaya çalıştıklarını söyleyen Şekerci, hapishanelerin çocukların bedensel, ruhsal, sosyal ve toplumsal gelişimlerini sağlamaları için uygun yerler olmadığını hatırlattı: ”Çocukların bu gelişimlerini sağlamak da yine devletlerin görevi. O yüzden temelinde hapishane ortamındaki bir çocuk çocukluğunu yaşama ve gelişme hakkından mahrum kalıyor. Pandemi dönemini hala atlatamamış durumdayız, hapishanelere salgının önlenmesi için ciddi tecrit uygulamaları getirildi. Gelinen noktaya bakıldığında 1,5 yılı aşkın süredir var olan bu uygulamalar, sistemin adeta normali haline geldi. Bu dönemde çocukların dış dünyayla iletişimleri son derece kısıtlandı, zamanlarını daha iyi değerlendirebilecekleri etkinlikler iptal edildi. Tüm günlerini koğuşta geçirmeleri kapalılığın getirdiği psikolojik sorunların artmasına yol açtı. Tabi hapishanelerdeki bağımsız izlemenin önündeki engeller pandemi döneminde de katlanarak artınca karanlıkta kalan pek çok ihlalden endişe duyduğumuzu hatırlatmak isterim çünkü tecridin artması, şiddeti tetikleyen bir faktör.”

‘Öğretmenler 39 Sınıftan Toplamda 612 Travmatik Deneyim Not Ediyorlar’

2019 yılında devlet okullarında Travmaya Duyarlı Okul programları kapsamında gerçekleştirdikleri araştırmada, çocuklar ve gençler arasında post-travmatik stres, endişe bozuklukları, yas ve kaygı gibi ruh sağlığı durumlarının oldukça yaygın olduğunu söyleyen Aslı Ceren Noyan, bu araştırma kapsamında öğretmenlere 9 adet, travmatik deneyimden oluşan bir liste verildiğini ve sınıflarındaki öğrencilerden bu deneyimlere maruz kalanları not etmeleri istendiğini belirtti: ”Araştırma sonucunda öğretmenler 39 sınıftan toplamda 612 travmatik deneyim not ettiler. Bu durum travmanın çocuklar arasında oldukça yaygın olduğunu ortaya koyuyor.”

Cansu Şekerci son olarak, alanda çalışan, dayanışma içinde oldukları tüm sivil toplum örgütleriyle birlikte ortak bir dertleri olduğunu söyledi; çocuk hapishanelerinin kapatılması: ”Çocukların güvenli alanlarda psiko-sosyal açıdan desteklenerek içlerinde bulundukları olumsuz durumdan uzaklaşmalarının sağlanması. Bu gerçekleşene kadar da yasa yapıcıların, uygulayıcıların ve alandaki tüm çalışmacıların çocukların tutulma şartlarının iyileştirilmesi için gerekli sorumluluğu üstlenmeleri gerektiğini bir kez daha sizin aracılığınızla hatırlatalım.”

Göktan Yıldırım ise, artık Türkiye’de anadili Romanes veya Domari olan çocuk sayısı çok az olduğuna değinerek, ”Toplumsal hafızada ciddi bir yeri olan ve çocuk hakları sözleşmesinde yer alan anadil meselesini es geçmemek gerekiyor. Roman çocuklara anadillerini öğrenebilecekleri ortamlar geç olmadan sağlanmalıdır.” dedi.

Kapak görseli: Marc Martin

The post ‘Ekonomik Seviyesi İyi Durumda Olan Bir Roman Çocuk Yine ‘Buçuk’ Çocuk Olarak Görülüyor’ appeared first on Sivil Sayfalar.

Yaşama ve Gelişme Hakkı ile Çalıştırılmaktan Korunma Hakkı

Oyun alanlarında, okulda veya sosyal faaliyetlerde olması gereken çocuklar tarlada, inşaatta, sokakta veya başka yerlerde çalıştırılıyor. Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK) tarafından 2019 yılında yapılan işgücü araştırmasında, Türkiye’de bir ekonomik faaliyette çalıştırılan 5-17 yaş grubundaki çocuk sayısı 720 bin olarak belirlendi. Ancak mevsimlik tarım işçisi çocuklar bu verinin içinde bulunmuyor. Ayrıca mülteci çocuklar da ankete dahil edilmemiş. Türkiye’de mülteci çocuklarla birlikte tahmin edilen çocuk işçi sayısı ise yaklaşık 2 milyon.

Uluslararası Çalışma Örgütü ILO ve Birleşmiş Milletler Çocuklara Yardım Fonu UNICEF’in son raporlarına göre dünyada çocuk işçilerin sayısı 20 yıldır ilk kez artarak 160 milyona yükseldi. Dahası, COVID-19 salgını nedeniyle 9 milyon çocuk daha çocuk işçiliği riski altında.

Çocukların çalıştırılmasının en önemli nedeni yoksulluk. Ayrıca karantina uygulamaları, okulların kapanması, derinleşen yoksulluk, hatta gelirsizlik çocukların çalıştırılmasına, özellikle de istismara, şiddete açık alanlarda çalıştırılmasına, yani çocuk işçiliğinin en kötü biçimlerine yol açıyor.

Çocuk İşçiliğine Yönelik Ne Yapmalı?

Çocuk işçiliği konusunda somut adımların atılması, yeterli sosyal korumaların oluşturulması, eğitim sisteminin güçlendirilmesi, çocukları işgücünden ayırıp okula geri döndürebilecek programlara ve geçim kaynaklarına yönelik yatırımlar yapılması gerekiyor.

Bu önlemlerin alınması başta kamu kurumları, Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı, Milli Eğitim Bakanlığı, Çalışma Bakanlığı; fakat sadece bu kurumlar değil, ayrıca iş dünyası, sendikalar ve sivil toplum kuruluşları, aileler, tüm yetişkinlerin sorumluluğu. Çünkü unutmayalım, hiçbir iş çocuk oyuncağı değil!

Eğitim Hakkı

Eğitime erişim ve fiziki olarak okula erişim çocukların iyi olma hâlini ve gelişimsel süreçlerini destekleyebilmek için sağlanması gereken en temel hak. Eğitim Reformu Girişimi’nin hazırladığı raporda, 2020-21 eğitim-öğretim yılında okulöncesi eğitimdeki öğrenci sayısının yaklaşık yüzde 25 oranında azaldığına, 6-9 yaş arası 5 milyon 200 bin kadar çocuğun 145 bin kadarının okul dışında kaldığına işaret ediyor.

10-13 yaş grubunda ise yaklaşık 75 bin çocuk okula gitmiyor. Liseye geçişte eğitime devam konusunda da büyük bir düşüş olduğu görülüyor. Suriyeli çocukların eğitim durumuna bakacak olursak, okullaşma oranı %64,4 ve okula kayıtlı olmayan Suriyeli çocukların sayısının 425 binin üzerinde olduğunu görüyoruz. Üstelik bu veriler sadece geçici koruma kimliği olan kayıtlı çocukları içeriyor.

28. Madde’ye Yönelik Ne Yapmalı?

Çocuk haklarının sağlanabilmesinde okulların temel bir rolü bulunuyor. Eğitim hakkının tüm çocuklara sağlanabilmesi için erişilebilir ve kapsayıcı eğitim politikalarının oluşturulması gerekiyor.

Okulda etkin bildirim ve raporlama mekanizmaları kurularak çocukların okul devamlılığının takibinin yapılması, belirlenen sorunların başta Milli Eğitim Bakanlığı olmak üzere ilgili kamu kurumları, aileler, çocuklar ve sivil toplum işbirliğiyle ortadan kaldırılması hedeflenmelidir.

Her Türlü Şiddetten, İstismardan ve İhmalden Korunma Hakkı ile Cinsel İstismara Karşı Korunma Hakkı

Çocuklukta şiddet, istismar ve ihmale maruz kalmanın, çocuğun duygusal, gelişimsel ve davranışsal durumunu olumsuz yönde etkilediği; madde kullanımı, intihar ve suça eğilimini artırdığı bilinen bir gerçek.

UNICEF’in 2017 tarihli raporunda, dünyada 2-4 yaş aralığındaki 300 milyon çocuğun, bakım veren kişiler tarafından psikolojik saldırıya ve/veya fiziksel cezaya maruz bırakıldığı ve 1-19 yaş aralığındaki yaklaşık 15 milyon kız çocuğunun yaşamlarının bir kısmında cinsel ilişkiye ya da herhangi bir cinsel eyleme zorlandığı belirtiliyor.

Türkiye özelinde verilere bakacak olursak; 2019 yılında emniyet birimlerine suç mağduru olarak gelen 206 bin 498 çocuktan %15,2’sinin cinsel suçlar, %57,6’sının yaralama nedeniyle geldiği görülüyor (Türkiye İstatistik Kurumu [TÜİK], 2020)

19.ve 34. Maddelere Yönelik Ne Yapmalı?

Koruyucu ve destekleyici tedbirlerin güçlendirilmesi, çocukların kendi haklarını savunacak şekilde katılım hakkıyla desteklenmesi; çocuk şiddet, istismar ve ihmalini izleyecek ve önleyecek kurumların güçlendirilmesi ve geliştirilmesi; toplum temelli ve çocuklar dahil herkesin kolaylıkla erişebildiği şikayet mekanizmalarının kurulması ve süreçlerin etkili şekilde işlenmesinin sağlanması gerekiyor.

Burada yine başta kamu kurumları olmak üzere ilgili kurumlar, sivil toplum kuruluşları ve esasında toplumun geneline çok iş düşüyor.

 Ne Yapabilirsiniz?

• Hayata Destek Derneği, 20 Kasım’da, her yetişkinin koruyup kollamakla yükümlü olduğu çocukların haklarını yüksek sesle dile getirin.
• Çocuklarla oyunlar oynayarak, yetişkinlerle sohbetlerinize konu ederek bu hakları ve yapılması gerekenleri gündeme taşıyabilirsiniz.
• Ayrıca bütün çocukların haklarına erişebilmeleri için yaptığımız çalışmalara bağışlarınızla katkı sunarak hayata destek olabilirsiniz.

The post Hayata Destek Derneği Çocuk Aklı/Çocuk Haklı Oyunu Tasarladı appeared first on Sivil Sayfalar.

BM tarafından ilan edildiği 1989 yılından bu yana çocuk hakları alanında uluslararası ve ulusal düzeyde birçok düzenleme hayata geçti ancak çocukların hakları konusunda bazı gelişmeler olsa da dünyada hala 400 milyon çocuk mutlak yoksulluk çizgisinin altında yaşıyor; 150 milyondan fazla çocuk ağır ve tehlikeli işlerde çalıştırılıyor.

Dahası, COVID-19 salgını nedeniyle, BM Çocuklara Yardım Fonu (UNICEF) Genel Direktörü Henrietta Fore, “çocuk hakları açısından oldukça riskli bir dönemden” geçiyoruz. Çocuklar seslerini duyuramıyor, haklarını talep edemiyor, kapasitelerini kullanamıyorlar.  Mevcut koşullar pandemiyle daha da ağırlaşıyor.

Türkiye, birçok Avrupa ülkesinin toplam nüfusundan daha fazla çocuk sayısına sahip. TÜİK 2019 yılı verilerine göre, 83 milyonluk nüfusun içinde çocuk sayısı 22.8 milyon. Türkiye’de yaşayan 5 milyona yakın mülteciden 1.7 milyonu çocuk; ülkemizde toplam 25 milyon çocuk var.  Türkiye’de çocuk işçi olarak çalıştırılan, cinsel istismara maruz kalan ve hak mağduriyeti yaşayan çok fazla çocuk var.

Çocukların Gözünden Çocuk Hakları

Peki çocuklar hem haklarından hem de böyle bir gün olduğundan haberdar mı? Dünya Çocuk Hakları Günü’nde 3 çocuğa bugün ve hakları konusunda ne bildiklerini ve ne düşündüklerini sorduk;

Nisa Nur Erçetin (8, İzmit): “ Çocuk Hakları Günü’nü hiç duymadım. Ben çocuğum, insanlar 12 yaşına kadar çocuk olurlar. Bence çocukların hakları vardır; okuma hakkı, oyun oynamak hakkı, başka bir şey aklıma gelmedi. Büyüklerin de gezme hakkı var mesela.  Bence çocukların büyüklerden daha çok hakkı var. Paraları olmadığı için okula gidemeyenler çocuklar var bir de. Çocuklar çöp toplamasa iyi olur.”

Yunus Kavak (9, İstanbul): “Çocuk Hakları Günü’nü hiç duymadım. Çocukların hakları var bence; oyun hakkı, mesela ders çalışma hakkı, uyuma hakkı. Her çocuğun hakkı var ama bazıları fakir olduğu için mesela okula gidemiyor.”

Yusuf Kavak (16, İstanbul):  “Çocuk Hakları Günü’nü okulda duydum. Çocukların okuma hakkı, yaşama hakkı, genç yaşta çalıştırılmama hakkı var. Ben çocuk değilim. 18’den önce çocuk olunuyorsa, evet çocuğum. Bütün çocuklar bu haklara sahip değil, bunun olması mümkün değil. Her çocuk aynı şartlarda doğmuyor, bu pek mümkün değil yani. Türkiye’de %10 bu haklara sahip değildir. Mesela Afgan, Suriyeli çocuklar okuyamıyor, barınamıyor. Bence her çocuk bu hakları alamaz; bu durumun pek düzelme ihtimali yok. Ancak zengin kesimden fakir çocuklara verilirse belki olabilir. Ben haklarımın hepsine sahibim: yaşama, barınma, okula gitme hakkına sahibim. Ben iyi durumdayım.”

Sivil Toplumda Çocuk Hakları

Türkiye’de çocuk hakları alanında faaliyet yürüten pek çok sivil örgüt var. Dünya Çocuk Hakları günü vesilesiyle pek çok STK çeşitli etkinlikler düzenliyor; araştırma raporları paylaşıyor.

Yeşil Düşünce Derneği, “Sağlıklı gıda her çocuğun hakkı; ama ne yazık ki tarım zehirleri yüzünden çocuklarımız bu haklarını kullanamıyor. Geleceğimiz için pestisitler yasaklanmalı!” diyor.

Hayata Destek Derneği, Çocuk Hakları İçin Hemen Harekete Geçme Zamanı! çağrısı ile “Salgın gibi afet ve kriz zamanlarında, ırk, ulusal ya da etnik köken, dil, renk, din, cinsiyet, yaş, engellilik durumu, cinsel yönelimine bakmaksızın tüm çocukların haklarının korunması ve temel ihtiyaçlarının karşılanması, başta devletler olmak üzere her yetişkinin sorumluluğu. Bugün ve her gün; çocukların seslerini duyalım ve seslerini duyurabilecekleri alanlar yaratalım. Kız, oğlan, mülteci, engelli tüm çocukların eşit olarak kaliteli eğitime erişebilmesi için çalışalım.” diyor.

Çocuk Hakları Sözleşmesi’nin 6. maddesine göre “çocuklar hayatı dolu dolu yaşama hakkına sahip”. Tüm çocukların “dolu dolu” değilse de asgari koşulların sağlandığı bir dünyada yaşaması için çalışan STK’lardan bir diğer Çocuk Vakfı, farklı bir gelenek ile her yıl Çocuk Hakları Günü’nü kutluyor. Bu yıl da Dünya Çocuk Hakları Bildirisi’ni Çocuk Vakfı adına şair- yazar Çiğdem Sezer “Dünya Hepimizin Evi” adlı şiiri kalem aldı:

“Balıkların evi, deniz.

Yıldızların, gökyüzü.

Kuşlar ağaçlara yuva yapar.

Leylek bacaya

Ağacın evi, orman.

Çiçeğinki, dal.

Dünyada herkese yer var.

Ama öğretmenim,

Öyleyse neden,

Sokak çocukları var?

…Herkese yetecek kadar ekmek varken, bazılarının diğer çocukların hakkını da yiyip onları aç bırakmasını istemiyoruz.

…Dünya Hepimizin evi”

The post Salgın Günlerinde Dünya Çocuk Hakları Günü appeared first on Sivil Sayfalar.

Tarih: 20 Kasım 2019, Çarşamba

Saat: 17:00 – 18:00

Yer: Çankaya Belediyesi Nazım Hikmet Kültür ve Sanat Merkezi

Piraye Konferans Salonu

Oran Mahallesi, Zülfü Tiğrel Caddesi No:3, Çankaya-ANKARA

The post Çocuk Hakları Gününde Sihirli Lamba Kısa Film Gösterimi appeared first on Sivil Sayfalar.