The post Data Talks: Türkiye’de Dış Politikaya Yönelik Yaklaşımlar ve Algılar appeared first on Sivil Sayfalar.

Raporda Türkiye’nin dış politikasının anlaşılması adına geçmişten günümüze geniş bir dönemi kapsayan dış politika analizi yapılıyor. Sonrasında 21.yy’da değişen küresel siyaset dinamikler ve dış politikamıza yansımaları ele alınıyor. Türk dış politikasının kronikleşen sorunları ve son dönemdeki siyasal gelişmelerden kaynaklanan bazı değişimler tespit edilerek Geleceğin Türkiyesinde Dış Politika için bazı kurumsal ve yapısal vizyon önerileri sunuluyor.

İLKE Vakfı tarafından 2018 yılında başlatılan ve 8 serilik bir rapor silsilesini oluşturan Geleceğin Türkiyesi Projesi, Türkiye’nin kritik meselelerinde vizyoner önerilere imza atıyor. Eğitim, Yükseköğretim, Ekonomi, Yönetim, Dış Politika, Sosyal Politikalar, Kültür Politikaları ve Sivil Toplum olmak üzere belirlenen alanlarda dünyanın nabzını ölçen aynı zamanda da yerel dinamiklerimizle beslenen ilke koyucu, çözüm vaad eden önerileri kamuoyu ile paylaşmaya devam ediyor.

İLKE Vakfı daha önce de Eğitim, Yükseköğretim, Ekonomi  ve Yönetim alanlarında raporlar hazırlayarak kamuoyu ile paylaşmıştı.

The post Geleceğin Türkiyesinde Dış Politika Raporu Açıklanıyor appeared first on Sivil Sayfalar.

Gerçekleştirilecek olan staj programı kapsamında katılımcılar, BİLGESAM Uzmanlarının deneyimlerinden faydalanma ve birlikte akademik çalışmalar yapma imkânı elde etmektedirler. Bunların yanında stajyer öğrenciler, BİLGESAM işbirliği ile yapılan ulusal ve uluslararası toplantılara, seminerlere, konferans ve çalıştaylara katılma fırsatına sahip olacaklardır. Stajyerlere iki ay sürecek olan program boyunca uluslararası ilişkiler ve politikaya dair bilgilerini artırma olanağı sağlanacaktır. Program sonunda staj programını başarı ile tamamlayan stajyerlere sertifika takdim edilecektir.

Staj programına üniversitelerin Uluslararası İlişkiler, Siyaset Bilimi ve Ekonomi bölümü öğrencileri kabul edilecektir.

Staj programına başvuruda bulunmak için gerekli belgeler:

-Başvurunun değerlendirilmeye tabi tutulması için fotoğraflı öz geçmiş,

-100 kelimelik niyet mektubu (Staj programından beklentileri ve ilgi alanlarını içerecek şekilde)

-Önceden yazılmış akademik çalışma (analiz, makale vs.)

-Staj ve Sertifika Programı ücreti 250 TL’dir.

Başvuruların 27 Mart –  13 Nisan 2017 tarihleri arasında e-posta yoluyla BİLGESAM Araştırma Koordinatörü alisemin@bilgesam.org adresine gönderilmesi gerekmektedir.

The post BİLGESAM Bahar Dönemi Staj Duyurusu appeared first on Sivil Sayfalar.

Basın bülteni şu şekilde;

Aile ve Sosyal Politikalar Bakanı Fatma Betül Sayan Kaya’nın;

–          aracının Hollanda girişinde durdurulması,

–          ülkeye girişine izin verilmemesi,

–          polisin uyguladığı şiddet dili,

–          antidemokratik ve insan haklarına aykırı bir biçimde “İstenmeyen Kişi” ilan edilmesi ve

–          güvenlik güçleri eşliğinde “özgür iradesi” dışında, tehdit edilerek sınır dışı edilmesini kınıyoruz.

Gerekçe olarak ‘kamu düzeni’ ve ‘güvenliği’ gösteren Hollanda Başbakanı, bu tutumla sadece Bakan Kaya’ya değil, Türkiye halkını da yok saymıştır. Bir ülkenin “seçilmiş” politikacısının ülkeye alınmayıp, bir yandan da sosyal medya ve güvenlik güçleri ile şiddet uygulanması, insan hakları, kadının insan hakları ve demokrasi adına büyük bir ayıptır, kabul edilemez.

Bakan Kaya, Hollanda’nın “istenmeyen kişi” kararı nedeniyle Schengen anlaşmasına dahil diğer Avrupa Birliği ülkelerine de giremeyecektir. Yeniden Hollanda’ya gelmesi halinde 6 ay hapis cezasına çarptırılacak ve yeniden sınır dışı edilecektir.

Yaşam, inanç, ifade, hareket ve eğilim özgürlüklerinin merkezi olan Hollanda’nın bu tutumu, kendi değerlerini ve demokrasisini inkar etmektir.

Hollanda’dan bu anti-demokratik kararı geri çekmesini ve ortaya çıkan diplomatik krizi uzlaşma ile çözmek için gereken adımları atmasını, hükümetin ve muhalefetin de barış dilini kullanarak tüm dünyaya örnek olmasını bekliyoruz.

Kitleleri kin, nefret ve düşmanlığa iten söylemlerden bir an önce vazgeçilmesini istiyoruz. Tüm dünyayı etkisi altına bu korku bulutunun dağılmasının, demokrasi, özgürlük ve barış için son derece önemli olduğuna inanıyoruz. Nefrete nefretle, düşmanlığa düşmanlıkla cevap vermek ne ülkemiz ne de dünya siyasetçilerine yakışan bir tutum değildir.

Referandum sürecinde, tüm siyasilerin Resmi Gazete’de 22 Mart 2008’de yayınlanan “Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun”un yurt dışında propaganda yapılmasını yasaklayan 10. maddesine dikkatini çekiyoruz. Yüksek Seçim Kurulu (YSK) da 15 Şubat 2017 tarihli 109 No’lu kararında bu yasaya dayanarak, yurt dışında (ve gümrük kapılarında), açık ve kapalı alanlarda, yazılı ve görüntülü her türlü propagandayı yasaklamıştır.

Bu hassas süreçte, tüm siyasi partilerin öncelikle kendi ülkelerindeki yasalara uyması gerektiğini hatırlatmak isteriz.

Demokrasi “herkes” içindir, “herkes” için talep edilmelidir

Kadın Adayları Destekleme Derneği 

The post KA.DER: Demokrasi herkes içindir! appeared first on Sivil Sayfalar.

“Türkiye siyasi ve ticari ilişkiler kurarak, Ortadoğu’daki önemini arttırmak ve yeni bir lider ülke olmak istedi”

-Bugün Yemen ve Kuzey Afrika ülkeleri ile başlayan, sonrasında ise Suriye’de yoğunlaşan Arap Baharı’nda güç dengeleri nelerdi? Bunlardan bahseder misiniz?

Çok ciddi bir güç savaşı var. Bu güç savaşını siyasi, mezhepsel ve ekonomik sebepli olmak üzere üç ana kategoriye ayırabiliriz. Siyasi güç savaşının dengelerini dünya konjonktürü açısından Batılı devletler, Rusya-İran ve İslam coğrafyası oluşturuyor. Batı’nın ve Rusya’nın, Suriye toprakları üzerinde önemli siyasi politikaları var. Bu politikaları Ortadoğu’daki petrol ticaretinin güvenliğinin sağlanması, silah ticareti ve askeri üstlerin güvenliği şeklinde sıralayabiliriz.

Rusya’nın Baba Esad’dan beri Suriye’yle çok yakın ilişkileri olduğunu biliyoruz. Suriye ordusuna baktığımızda şu an ki envanterinde bulunan silahların %90’ına yakını Rusya’dan alınmıştır ve bu süreç devam etmektedir. Yani Suriye, Rusya açısından müthiş bir silah pazarıdır ve bu pazarı kaybetmek istemiyor. Rusya’nın bir diğer politikası ise Suriye’nin Lazkiye şehriyle ilgilidir. Lazkiye’de Rusların bir askeri üsttü bulunmaktadır. Lise yıllarından itibaren sürekli olarak bizlere anlatılan hikayeyi biliyoruz, Rusların sıcak denizlere inme arzusu. Lazkiye’deki askeri üs, Rusya’nın Akdeniz’deki tek askeri merkezi konumundadır. Dolayısıyla bu üssü ve buradaki önemini kaybetmek istemiyor.

Türkiye’nin bu denklemdeki rolü ise rol model olmaktı. Türkiye siyasi ve ticari ilişkiler kurarak, Ortadoğu’daki önemini arttırmak ve yeni bir lider ülke olmak istedi. Arap Baharı ile birlikte, Batılı güçlerin de teşvikiyle, diktatörlük rejimlerinin yıkıldığı bir coğrafyada rol model olmaya çalıştı. Çalıştı diyorum çünkü bu konuda çok ciddi bir hayal kırıklığı yaşadığımız muhakkaktır. Tayyip Erdoğan’ın ve Davutoğlu’nun gerçekleştirdiği ziyaretler ve vermek istedikleri mesajı “Bakın Türkiye çoğunluğun Müslüman olduğu ve laik bir sistemle yönetilen demokratik bir ülke. Siz de başınızdaki iktidarı devirdiğinizde Türkiye gibi bir modele dönüşebilirsiniz.” şeklinde özetleyebiliriz.

“Bugüne kadar Halep’te iki şey yaşandı. Birincisi ciddi insani dram, ikincisi ise birçok siyasi projenin çöküşü”

-Son zamanlarda Halep’te yaşananlar hakkındaki fikrinizi merak ediyorum. Halep’te neler oluyor?

Biraz önce anlatmış olduğum güç mücadelelerinin Suriye topraklarında çakıştığını ve sıkıştığını söyleyebilirim.  Aktörlerin bu amaçlar doğrultusunda aktif olarak mücadeleye giriştiği yer Halep. Şunu da unutmamak gerekiyor, her ne kadar Esad rejiminin Suriye’de çoğunluğu temsil etmediğini bilsek de, arkasında bir halk desteğinin olduğu gerçeğini de belirtmeliyim. Özellikle Sünniler dışında neredeyse tüm etnik gruplar, Esad rejiminin ya yanında duruyor, ya da sessiz kalmayı tercih ediyor. Bu durumu Halep’te de görebilirsiniz. Halep şehrinde Esad rejimi, kontrolü sağlamadan önce, Doğu ve Batı olarak ikiye bölünmüş durumdaydı. Halep, bir şekilde direnişin ve savaşın merkezi, sembolü haline geldi.

Bugüne kadar Halep’te iki şey yaşandı. Birincisi ciddi insani dram, ikincisi ise birçok siyasi projenin çöküşü. Bugün sadece Halep’te on binlerce insan hayatını kaybetti ve maalesef bunların çok büyük bir kesimi siviller. Gencecik hayatlar, ufacık bedenlerin ağır bombardımanlar neticesinde can verdiklerini sosyal medya aracılığıyla canlı olarak izlemek gerçekten korkunç bir durum. Bu nedenle, hangi dinden, mezhepten ve meşrepten olursak olalım, bu yaşanan insanlık dramına sessiz kalmamalı ve uluslararası kamuoyunu harekete geçirecek olan adımlara destek vermeliyiz. Diğer taraftan, Halep’te yaşananların siyasi bir ayağı da var. Bugün Halep, Esad rejimine bağlı ordu birlikleri tarafından tamamen kontrol altına alınmış durumda. Bu gerçeklik, Suriye üzerinde politikası olan her gücün, söz konusu planlarını yeniden yapılandırmasını gerekli kıldı. Bugün Suriye Devlet Başkanı Beşşar Esad’sız bir Suriye projesini dillendirenlerin sayısı “neredeyse yok” diyebilirim. Ayrıca şunun da altını çizmek istiyorum, Halep’te yaşanan acılar ile siyasi projeleri birbirine karıştırmamalıyız. Bu ayrımın çok ağır ve acı olduğunu biliyorum ama bunu yapmak zorundayız. Halep’te yaşanan insani drama ses çıkarırken belli projelere alet olmamak gerekiyor.

“İnsanlık dramından bahsederken, şunu da sormak gerekiyor. Ya Halep yerine Şam düşseydi?”

-Suriye’de yaşanan insanlık dramlarına Türkiye kamuoyunda yeterince tepki gösterildiğini düşünüyor musunuz?

Evet, ama bu tepkinin sorunlu olduğu kanısındayım. İnsanlık dramından bahsederken, şunu da sormak gerekiyor. Ya Halep yerine Şam düşseydi? Sizce Türkiye kamuoyunda Halep’e gösterilen tepki kadar büyük bir tepki gösterilecek miydi? Bana sorarsanız “hayır” derim. Bunun benzer örneklerini çok gördük ve maalesef kendi ülkemizde de görmeye devam ediyoruz.

Bir yılı aşkın bir süredir, özellikle Sünni Müslüman iktidarlardan oluşan ve başını Suudi Arabistan’ın çektiği Müslüman ağırlıklı bir koalisyon Yemen’in şehirlerini, başkent San’a ve çevresini bombalıyor.  Ancak her nedense ulusal medyamızda buna karşı bir duruş veya basında güçlü bir kampanya yok. Nedenini merak ediyorum. Aklıma bazı sorular geliyor ama cevaplarından korkuyorum, insan bazen duymak istemez ya o misal.

-Nedir onlar? Biraz açar mısınız?

Bizim memleketimizde, zulme karşı çıkarılacak olan ses, o zulmüm kim(ler)den geldiğine ve nasıl geldiğine göre değişiklik gösteriyor maalesef! Niyetim veya derdim acıları yarıştırmak ya da acılar üzerinden meşruiyet zemini oluşturmak falan değil. Ancak toplumumuzda genel olarak bir sorun var, bizden olanın uğradığı zulme ses çıkarırken, bizden olanın uyguladığı zulme sessiz kalıyoruz. Rakka veya Musul düştüğünde benzer insanlık dramları yaşanmadı mı? “Rakka’da Ezidi kadınlara tecavüz ediliyor”, “Ezidi çocuklar ve erkekler kurşuna diziliyor”, “Toplu infazlar yaşanıyor”, “Palmyra’da insanların kafası kesiliyor” gibi manşetler ana akımda pek yer bulmadı. Yalnızca bir elin parmaklarını geçmeyecek sayıda platformda sesler yükseldi o kadar. Acaba diyorum, öldüren Sünni olduğu için mi dut yemiş bülbüle dönüveriyoruz?

“Meseleye tamamen insani boyuttan yaklaşmalıyız ama biz konuyu mezhepsel ve siyasi boyuta indirgiyoruz”

-Peki ortalama bir sivil veya sivil toplum buradaki dengeyi nasıl kuracak?

İlk olarak her türlü kin ve nefret uyandıracak açıklamalardan kendisini arındırması ve meseleye sadece insan olarak bakması gerekiyor. Hangi dinden, mezhepten, siyasi gruptan olursa olsun, insanlığa karşı işlenen her türlü suçta, hiçbir gerekçe ve “ama” kullanmadan karşı durmalı ve tepki göstermelidir. İster Alevi olsun, ister Kürt, ister Sünni olsun, ister Ezidi, ister Esad yandaşı olsun, ister muhalif. Haksız yere zulme uğrayan herkesin amasız bir şekilde yanında, uğratanın ise karşısında durmamız gerekmektedir.

Eğer Suriye üzerinden bahsediyorsak, ilk olarak Alevi ve Sünni kavramlarını kullanmamamız, bunları bir etiket gibi insanlara yapıştırarak hedef tahtasına oturtmamamız gerekiyor. Meseleye tamamen insani boyuttan yaklaşmalıyız ama biz konuyu mezhepsel ve siyasi boyuta indirgiyoruz. Eğer mezhepsel ve siyasi etiketleri kullanmadan tepki gösterirsek, o zaman verdiğimiz tepkiyle ilgili olarak da bir karalama kampanyası oluşmayacaktır. Sivil toplum örgütlerinin, “Acaba bu öldürülenler Sünni olduğu için mi tepki gösterdiler?” ya da “Eğer Sünniler Alevilere yönelik benzer saldırıları gerçekleştirmiş olsaydı yine aynı şekilde tepki gösterecek miydiniz?” ya da “Öldürülenler Alevi olduğu için mi tepki gösteriyorsunuz?” tarzında sorularla muhatap olmamaları, bunlar üzerinden tartışma yaşamamaları ve bu hassasiyeti ön plana koymak gerekiyor.

“Türkiye’deki siyasi mücadele tam anlamıyla bir futbol müsabakasına dönüşmüş durumda”

-Bu süreçte Türkiye’de özellikle sosyal medya üzerinden Halep’teki görüntülerin dezenformasyonuna yönelik tartışmalar oldu,. Halep’teki sivil mevcudiyeti sorgulandı. Bu konu üzerinden bir kutuplaşma yaşandı ve ilk kutuplaşma yaşadığımız konu değil. Merak ettiğim şey şu, Türkiye neden acıda ortaklaşamıyor?

Oğuz Atay’ın güzel bir sözü vardır. Der ki, “Acı, insanları yakınlaştırırmış. Hangimiz mutluyuz da bu kadar uzak kaldık birbirimize?” Türkiye’de maalesef siyasi çekişme ya da siyasi mücadele, adına ne derseniz deyin, o kadar ciddi boyutlara ulaştı ki, toplum olarak kutuplaşmayı siyasi bir çerçeveden çıkartıp dini ve vicdani noktalara kadar getirdik. İnsanlarımız siyasi çıkarları uğruna vicdanlarını bile dinleyemez ya da dinlese dahi konuşamaz hale geldi. Bu durum, sadece iktidar kanadına has değildir. Muhafazakarı, Kemalist’i, milliyetçisi, liberali, adına ne derseniz deyin, sürekli olarak kendisinin mağduriyetini bir şekilde ön plana çıkartmaya çalışıyor. Bunu yaparken de, ortak değerler diyebileceğimiz birçok konuyu görmezden geliyor.

Türkiye’deki siyasi mücadele tam anlamıyla bir futbol müsabakasına dönüşmüş durumda. Artık insanlar siyasi mücadelede taraftar gibi davranıyor ve “galibiyet gelsin de nasıl gelirse gelsin” bakış açısıyla yaklaşıyorlar. Ahlaki olsun ya da olmasın, adil olsun ya da olmasın hiç önemli değil. Önemli olan ise galibiyet, yani zafer, yani diğer tarafa karşı üstünlüğünü kabul ettirmek ve ilan etmek oldu. Oysa futbol müsabakalarında bile kurallar vardır ve bu kurallara göre oynarsınız. Türkiye’deki siyasi mücadele bu açıdan futboldan ayrışıyor ama partizanlık dediğimiz şey artık futbol taraftarlığı ile aynı paralellikte hareket ediyor. İnsanlar, desteklemiş oldukları partilerin sadece iktidara gelmesini ya da iktidarda kalmasını istiyor. Bu durum da, bizim ortak noktalarda buluşmamıza engel oluyor.

Ülkedeki bu tarafgirlik dış problemlere olan yaklaşımda da kendini gösteriyor. En yakın örneği Halep. Örneğin Halep’te yaşananlara, sırf Ak Parti veya Ak Parti’den bir yönetici tepki gösterdi diye muhalefetin tepki göstermemesi kabul edilemez. Yaşanan zulme tepki gösterdiğin zaman AK Parti ile aynı safta görünmeyecek ya da kendi siyasi görüşüne hakaret etmiş olmayacaksın. Bu söylediklerim tam tersi için de geçerli elbette. Ancak biz bu sorunu aşamıyoruz.

Maalesef sosyal medya, bilgiye ulaşılmasını kolaylaştırdığı gibi aynı zamanda teyidini de zorlaştıran bir mecra haline dönüşmüş durumda. Bu durum da, ister istemez, Halep’te yaşananlar ile ilgili yayınlanan video ve görüntülerin gerçekliğini sorgulatır hale getirmiştir. Dezenformasyon öyle noktalara ulaştı ki, neredeyse Halep’te hiçbir acının yaşanmadığı ve bölgede sivillerin olmadığı tartışılmaya başlandı. Her şeyden önce şunun altını kalın bir şekilde çizelim, Halep’te çok sayıda sivil vardı ve bir insanlık dramı yaşandı. Bu tartışmasız bir gerçek. Nitekim sivillerin varlığı nedeniyle, Rusya ve Esad rejimine bağlı ordu birliklerinin denetiminde yüzlerce otobüs gönderilerek tahliye işlemleri başlatıldı. Bu olayın insanlık noktasıdır ve bunun varlığının tartışılması son derece yanlış. Bu sivillerin bulundukları bölgedeki varlıkları, orada muhalifler tarafından zorla tutulup tutulmadıkları, canlı kalkan olarak kullanılıp kullanılmadıkları gibi konular ise, yaşanan acılardan ayrı olarak değerlendirilmesi gereken konular.

“Mezhebiniz, dininiz, kimliğiniz ve toplum tarafından sizin elinizde olmadan yapıştırılmış olan etiketler vicdanınızı köreltmemeli”

-Acılarda ortaklaşamadığımızdan bahsettik. Türkiye sivil toplumunun bu açmazı aşabilmek adına üstlenmesi gereken rol ne olmalıdır?

Türkiye sivil toplumunun başta bir mottosu olması gerekiyor. “Acı nereden gelirse gelsin, zulüm kime uygulanırsa uygulansın tepki göstermemiz gerekiyor” diyebilmeliyiz. Mezhebiniz, dininiz, kimliğiniz ve toplum tarafından sizin elinizde olmadan yapıştırılmış olan etiketler vicdanınızı köreltmemeli. Sivil toplum örgütlerinin de üzerinde uğraşması gereken konu budur.

The post Hasan Pehlivan: Ya Halep yerine Şam düşseydi? appeared first on Sivil Sayfalar.

ABD Başkanı Obama’nın, Rusya Devlet Başkanı Putin’e Suriye krizini çözmek için “Esed’li geçiş” planını sunmuştu. Türk yetkililerin verdiği bilgiye göre, plan, Suriye Devlet Başkanı Beşşar Esed’in “sembolik cumhurbaşkanı” olarak 6 ay daha göreve devam etmesini öngörüyor. Esed o süre içerisinde icra yetkisi kullanamayacak, tüm yetkiler geçici yönetim organında olacak. 6 ayın sonunda ise Esed gidecek ve Suriye’de yeni bir dönem başlayacak.
Türkiye de plana şartlı destek veriyor. Türkiye’nin şartları ise; sürecin sonunda Esed’in kesin olarak ayrılması, askeri ve istihbari birimler başta olmak üzere hiçbir kurumun Esed’e bağlanmaması ve Esed’in gerçekten “sembolik cumhurbaşkanı” olarak kalması.

“ABD’NİN ESED İLE ÇOK PROBLEMİ YOK”

Yrd. Doç. Dr. Selman Öğüt şöyle diyor: “O bölgenin olabildiğince parçalanması isteniyor. Ben Amerika’nın Esed’le ilgili çok problemi olduğunu düşünmüyorum, eğer hakikatken problemleri olsaydı kimyasal silahlar kullanıldığı zaman Esed rejiminin oradan gitmesi için elinden geleni yapardı. 2000’li yıllarda Irak’a yapılan müdahalede doğru düzgün bir BM kararı bile yoktu.

90’larda yapılan 1. Körfez Savaşı ile ilgili çıkarılan kararlara dayandılar ki uluslararası hukuk açısından problemliydi ve sonucunda İngiltere, Fransa, Amerika müdahale ettiler. Sebebi de orada kimyasal silahların olmasıydı. Şimdi aynısı kırmızı çizgi olarak, daha sert bir şekilde Suriye’de ortaya çıktı. Hem, kimyasal silah kullanılırsa müdahale ederiz dediler, hem etmediler.

“ESED, UCM’DE YARGILANMALI”  

Burada ciddi bir tutarsızlık var. Kosova’ya yapılan NATO müdahalesi de uluslararası hukuk açısından problemli. Hatta Tony Blair onunla ilgili, “İllegal ama meşru bir karar” demişti.  Yani her ne kadar Rusya ve Çin Esed’in arkasında gibi görünse de ben Amerika’nın da durumdan çok mustarip olduğunu düşünmüyorum çünkü İsrail Amerika’nın önemli bir partneri ve Ortadoğu’da, özellikle Suriye’deki bu karışıklık bence her şeyden önce İsrail’in işine yarıyor.
Amerika’da o noktada Esed’li geçiş planını benimser diye düşünüyorum. Esed her şeyden önce insanlık suçu işleyen bir adamdır, uluslararası ceza divanında yargılanması gerekir.”

– Türkiye’de plana şartlı destek veriyor. Türkiye’nin şartları ise; sürecin sonunda Esed’in kesin olarak ayrılması, askeri ve istihbari birimler başta olmak üzere hiçbir kurumun Esed’e bağlanmaması ve Esed’in gerçekten “sembolik cumhurbaşkanı” olarak kalması. Siz Türkiye’nin şartlarını ve plana destek vermesini nasıl değerlendiriyorsunuz?

Türkiye’nin sütten ağzı yandı, yoğurdu üfleyerek yiyor. İlk etapta Suriye dede mirasımız, oradaki insanlar bizim insanımız gibi aşırı kapsayıcı bir politika güdülmeye çalışıldı, arkasından rejimdeki problemler ortaya çıkınca Türkiye insanlık namına sert bir tavır aldı. Daha sonra da gördü ki önümüzdeki bir Kaddafi örneği değil, yani Libya’daki gibi halledilebilecek bir problemden bahsetmiyoruz ve bu işin arkasında Rusya ve Çin’in olduğunu gördü.  Şimdi bakıyor ki orada Esed’siz bir yapının oluşturulması zor çünkü belirli gruplar var; Nusayriler, Kürtler, ÖSO ve IŞİD yani en aşağı dörtlü bir yapı kurabiliriz orada ve bunların her birine de belirli bir toprak parçası verilmek isteniyor. Türkiye de her şeyden önce kendi ulusal menfaatlerini korumak, ülke bütünlüğünü ve sınır güveliğini sağlamak için özellikle kendi sınırına yakın olan bölgede, IŞİD ve PYD’den arındırılmış bir tampon bölge oluşturacak.

“TÜRKİYE’NİN POLİTİKASI GERİ ADIM DEĞİL”

Türkiye’nin ‘şartlı destek veririz’ demesi uluslararası ilişkiler açısından geri adım olarak görülebilir. Bu bir geri adım değil de farklı bir siyaset izleme metodudur, çünkü Türkiye ister istemez Mısır’daki politik olaylarda da yıprandı. Darbe oldu, hükümet değişti kimsenin kılı kıpırdamadı. Türkiye’nin şartları şöyle okunmalı; bölgede yeni bir yapılanmaya gidilecek –ki çoğu IŞİD’in elinde olan bir bölgeden bahsediyoruz, bir yerlere Esed olabildiğince kıstırıldı ama ordu gücü elinde- Türkiye’de bu noktada Esed’in gitmesi için baskı yapacağını söylüyor, çünkü öyle veya böyle bu adam yargılanacaktır. Dediğim gibi Türkiye’de kendi ulusal çıkarları açısından, bu süreci olabildiğince az zararla atlatmak istiyor. Alt metin okuması yapıldığında şartlar buna tekabül eder.

“ASIL PAZARLIK RUSYA VE ÇİN İLE…”

Bahsedilen plan Suriye Devlet Başkanı Beşşar Esed’in “sembolik cumhurbaşkanı” olarak 6 ay daha göreve devam etmesini öngörüyor. 6 aylık sürenin sonunda Esed gerçekten gider mi?

Bu 6 aylık sürenin sonunda bu adamı neyle göndereceksiniz, bu da ayrı bir soru. Yani velev ki gitmedi… Ne olacak, Güvenlik Konseyi’nden karar mı çıkacak, Çin ve Rusya bu kararı veto etmeyecek mi? Ama bununla ilgili yarın bir gün konsensus sağlanırsa, BMGK’dan karar çıkarsa olabilir. Başka yolu yok çünkü kuvvet kullanımı BM anlaşmasında yasaklanmıştır yani bir ülkeye karşı toprak bütünlüğünü ihlal edici kuvvet kullanımı yasaklanmıştır.

Buradaki mesele, Suriye’ye yapılacak olası bir müdahaleden ziyade, müdahale yapılması halinde Rusya ve Çin, Esed’in arkasında duracak mı veya 3. Dünya Savaşı çıkacak mı soruları. Buradaki pazarlık esasında Rusya ve Çin’ledir. Dediğim gibi Güvenlik Konseyi’nden karar çıkmadığı sürece orada hiçbir şey olmaz.

The post SETA Araştırmacısı Yrd. Doç.Öğüt değerlendirdi: Esed`li geçiş planının perde arkası appeared first on Sivil Sayfalar.