İzmir Romanlar Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Derneği, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, Avrupa Birliği ve Mali Yardımlar Dairesi Başkanlığı’na bağlı olarak Dezavantajlı Kişilerin Sosyal Entegrasyonu ile İstihdam Edilebilirliklerinin Geliştirilmesi Operasyonu Hibe Programı kapsamında İzmir’in farklı bölgelerindeki 100 roman vatandaşımızın iş makinesi operatörlüğü eğitimi verilerek istihdam edilmesi ile ilgili olarak ”İLLE DE BİR İŞ OLSUN!” isimli projeyi yürütmektedir. Proje kapsamındaki yapılacak 2’inci seminer olan ”SOSYAL İÇERME’NİN ROMAN HALLERİ” seminerine tüm sivil toplum dinamiklerinin katılması beklenmektedir.

Yer: Kordon Hotel ÇANKAYA-İZMİR

Tarih: 28 Şubat 2017

Saat: 14.00-17.00

Başvuru Formu

Sorularınız İçin:

İletişim: Saadet KAHYA

Proje Koordinatörü

+905070123251

E-mail: saadet@illedebirisolsun.com

http://illedebirisolsun.com/

*Konaklama ve ulaşım ücretleri karşılanmayacaktır.

The post İlle De Bir İş Olsun! Projesi ”Sosyal İçerme’nin Roman Halleri” Semineri appeared first on Sivil Sayfalar.

Daha önce bu konuda bir yazı daha yazmıştım: “Torununa Bakmak Zorunda Olan Anneler”. O yüzden bir süredir bu mesele üzerine, yazıya gelen yorumlarla da birlikte düşünme olanağı buldum. Yazıda da bahsettiğim gibi, anneanne ve babaanneler için çocuk bakmak sıklıkla bir zorunluluk gibi görülüyor. Dedelerin bu tabloya hiç girmemesinin yanı sıra, bahsi geçen anneannelerin/babaannelerin de hiç hayatları, hayat tercihleri, üstüne düşünmek, çalışmak istedikleri yokmuş gibi, en azından onlarca senelik iş yükünün üstüne dinlenmeye hakları yokmuş gibi, “zaten” bakmaları gereken torunları zamanı geldiğinde onlara “postalanıyor”. Bunun için ücret ödemeyi teklif etmek şöyle dursun, bu kadınların baktıkları çocuklara yönelik herhangi bir tasarruf hakları da çoğunlukla saklı değil; çocuğun hayatına dair tüm tasarruf hakkı çocuğun ebeveynlerinde olduğundan anneanne ya da babaanne ancak bu kararlara uyduğunda bir gerginliğe sebep olmuyor ya da takdir görüyor. Anneanne ve babaanneler de genellikle kendilerini “seçeneksiz” görüyorlar, var olan durumun kendilerine yaşattığı manevi ve duygusal tatminle bu ilişkiyi sürdürüyorlar. Yani, birçok durumda olduğu gibi kadınların emekleri yine birçok farklı şekilde görmezden geliniyor ve(ya) sömürülüyor, bir de bu özel durumda görmezden gelmenin öznesi kadınlar olmak durumunda kalıyor. Durumunda kalıyor, çünkü kadınlara verilen maaş, eğer çocuk olduğunda bakım hizmeti dışarıdan alınırsa bu hizmetin ücretini ancak karşılıyor; çalışan kadınlar, kendilerine “ait” olan çocuklarına bakmayıp çalıştıklarında, bu çocukların bakımını karşılayan parayı bulmayı da kendilerine görev biliyorlar, her şeyin üstüne bir de bu yükün altında eziliyorlar. Hal böyle olunca da aslında anneanneler/babaanneler torunlarına bakmaya yönelik motivasyonları olsa da olmasa da, kızlarıyla tek yönlü ve üstü kapalı bir dayanışma gerçekleştiriyor, neredeyse tüm zaman ve emeklerini bu yolda harcıyorlar. Benim hayalimdeki dünyada ise şu oluyor: Torunlar ve anneanne/babaanneler birbirleriyle görüşmek istedikleri için, sık sık görüşüyorlar, aralarında zorunlu bir bakım ilişkisi olmuyor, anneler de zor durumda kaldıklarında eğer bir yardım talebinde bulunuyorlarsa bunun bir yardım olduğunu, önemli bir emek olduğunu göz ardı etmiyorlar, anneannelerin/babaannelerin haklarını her anlamda teslim ediyorlar. Kendi hayatımda bile tam olarak kurgulayamadığım bu hayali herkese anlatmak, herkesin hayalleriyle bu hayali büyütmek istiyorum ben de.

Yazının ilk kısmında, açıkça görüldüğü üzere sözüm, bir şeyler söylerken ulaşmayı en önemsediğim “hedef kitle”ye, kendime ve benim gibi çalışan, üreten çocuklu kadınlaraydı tabii. Ama bu bahsi geçen “müjde”nin bir de müjdeyi verenler ve bu müjdeye yaklaşımları üzerinden değerlendirilmesi de şart muhakkak. Son dönemde kadın istihdamının artırılmasına yönelik hamlelerin çoğunluğu, (yarı zamanlı çalışma, esnek çalışma, doğum sonrası izinler vs.) kadınların aileleri içerisinde var olan pozisyonlarını (hem evde hem işte çalışan, çifte yük omuzlarında kadınlar) “var ve hep öyle olacak” diye kabul ediyor ve mümkün olduğu kadar kadınların evde oturmasını, kamusal hayatla minimum temas kurmasını telkin eden “zümreyle” de arasını böylece açmamış oluyor. Yani bir taşla iki kuş vuruyor: Hem tutturmak zorunda olduğu uluslararası hedeflere kadınların hayatındaki değişimlerden öte rakamlar üzerinden yaklaşmaya çalışıyor, hem de toplumsal olarak herhangi bir tepkiyle karşılaşmıyor. “Kadınlar çalışsın” demeden kadınları istihdama dahil etmenin yollarından biri de son örnekle birlikte anneanne ve babaanneleri oyuna katmak oluyor. Yapılan küçük yatırımla, küçük yaştaki çocukların bakımına yönelik yapılması gereken çok daha büyük yatırımların kazanımlarına, en azından sayısal anlamda ulaşılmış oluyor. Hatta sanırım 2 yaş sonrası eğitimin zorunlu olacağına yönelik garip dedikodular bile bu son müjdeye dört elle sarılmamıza olanak sağladı: Yeter ki o altyapısının nasıl olacağına dair bile onlarca soru işaretimizin olduğu okullara çocuklarımızı zorla göndermek zorunda kalmayalım, anneannelere para vermek çok daha iyi bir seçenek! Zaten müjdeyi verirken bu durumun altı özellikle çiziliyor: “Çocuğun anneannenin evinde güvencede, daha huzurlu ortamda, anneanneye veya babaanneye verilecek destekle daha sağlıklı ortamlar olabilir değerlendirmesi yapılıyor.”

Kısacası anneannelere babaannelere çocuklarımızı baktırıp emeklerini görmezden gelmemek gerektiğini bizlere hatırlatan enteresan bir müjde aldık bu hafta. Ama keşke bu müjde kadınların hayatın neredeyse her alanında görülmeyen, görmezden gelinen emeğini görmeye bir kapı açsaydı, en azından buna dair küçük bir umut ışığı yaksaydı. Bunun için oldukça erken gibi, en azından şimdilik.

Fotoğraf: Nilbar Güreş

The post Müjdemi isterim appeared first on Sivil Sayfalar.

Keig açıklamasının tam metni şöyle;

Birkaç gün önce Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı Müezzinoğlu 2017’de büyükannelere evde bebek bakım parası verileceğini, uygulama içinse İzmir ve Bursa’nın pilot iller olarak seçildiğini duyurdu. Hükümet böylelikle devletin sağlamakla yükümlü olduğu bir kamusal hizmet için yine kadın emeğini adres gösterme hilesine başvurarak bize yeni bir ‘müjde’ daha verdi. Bu politika, kadın yoksulluğu, kadın istihdamının düşük ücretlerde güvencesiz işlerde yoğunlaştığı ve çocuk bakım ve eğitim hizmetlerinin ulaşılabilir olmaması¹ sorunları etrafında düşünüldüğünde, bir fırsatçılığa işaret ediyor.

Milli Eğitim Bakanlığı’nın istatistiklerine göre 2007-2008 yılında 497 olan kamu kreşi sayısının 2015-2016 döneminde 56’ya düştüğünü dikkate aldığımızda, çocuk bakımının neredeyse bütünüyle özel sektöre ve aileye devredildiğini görüyoruz. Özel kreşlerin pahalılığı, yeterli niteliklere sahip olmaması, anadil gibi ihtiyaçları karşılamaması gibi pek çok nedenden dolayı da bu bakım büyük ölçüde ailedeki kadınlar tarafından karşılanıyor.

Büyükanneleri para karşılığında çocuk bakımına teşvik etmek “sevgi emeği” üzerinden meşrulaştırılıyor olsa da, bu yaklaşımın ardında maliyetleri düşürmeye dayanan iktisadi bir akıl var. Kadınların emeği sınırsız, sonsuz, her an kullanıma hazır ve kamusal hizmetle ikame edilecek bir şey olarak sunuluyor. Bu yaklaşım, hem kadınların belli bir yaştan sonra yüklerinin hafiflemesiyle daha bağımsız geçirecekleri bir hayat olanağının, hem de çocukların sosyal gelişimi açısından kurumsal biçimde sunulması gereken erken çocuk eğitim ve bakımının bir kamusal hizmet olarak algılanmasının önüne geçiyor. Çocuk bakımı cinsiyetçi bir yaklaşımla “kadın işi” olarak propaganda edilmeye devam ediliyor. Ayrıca bu öneri, hizmete en fazla ihtiyaç duyan, annesi olmayan/evli olmayan kadınların çocuk bakımı sorununu da dışlıyor. Daha geçen günlerde, kreşe gönderemediği için iki çocuğunu bir yangında kaybeden ev işçisi Döndü Yenilmez’i umursamıyor.

Yıllardır bir annelik ve aile ideolojisi etrafında çocuk ve yaşlı bakımının evde yapılması gerektiğine dair söylemlere şahit oluyoruz. Bu söylemler, çocuğunu kreşe gönderen kadınların kendilerini daha fazla “suçlu” hissetmelerine neden oluyor. KEİG Platformu olarak çocuk bakımının erkeklerin de sorumluluğu olduğunu ve hizmetin çeşitlendirilerek yaygınlaştırılmasının önemine işaret etmeye devam edeceğiz.

KEİG Platformu

6 Ocak 2017

[1] Birçok kadın ve LGBTİ örgütünün başlattığı Kreş Kampanyası’nda dikkat çekilen sorunlar ve talepler için

The post KEİG: Çocuk bakımı devlet eliyle kadınlara yüklenemez! appeared first on Sivil Sayfalar.