2018 yılında başlayan proje, 2020 yılının sonunda tamamlanacak. Şişli Belediyesi ve Türkiye Kent Konseyleri Birliği proje ortakları iken,  iştirakçisi Denge Denetleme Ağı olan MoDeL projesi 3 aşamalı olarak kurgulandı. İlk aşamada, Türkiye genelinde 200 civarında STK’dan ulusal bir anket oluşturmak amacıyla görüş alındı. Adana, Ankara, Burdur, Gaziantep, İzmir, Kars, Sinop, Van, Yalova ve İstanbul’dan oluşan 10 proje ilinde faaliyet gösteren STK ve belediyelerin katılımıyla yuvarlak masa toplantıları ve yerel fark analizi incelemeleri yapıldı.   Söz konusu toplantıların 2 anada gündemini belediye-STK işbirliği önündeki engeller ile belediye-STK kurumsal yönetişim kapasitelerine ilişkin öneriler oluşturdu.  

10 proje ilinde yapılan toplantılarda elde edilen bulgular ve anket çalışması birlikte değerlendirilerek 2019 yılının sonun doğru akademisyen Ulaş Bayraktar tarafından, Kamu- STK işbirliği önündeki engeller ve fırsatların inceleneceği bir ulusal değerlendirme raporu hazırlanacak. MoDeL projesinin  ikinci aşamasında, ulusal raporun önerileri doğrultusunda STK’lar için  kurumsal ve yönetişim ve kamu-STK işbirliğine yönelik kapasite geliştirici eğitimler hazırlanması öngörülüyor. 

Üçüncü ve sona aşamada, STK’lar ve belediyeler için etkili ve sürdürülebilir bir demokratik mekanizma olarak kurgulanan, katılımcı bir dijital platform geliştirilmesi amaçlanıyor. Projenin nihai çıktısı olarak kurgulanan dijital platform, STK’lar ve belediyeler arasında etkin iletişim ve etkileşimin katılımcı işbirliği ile sürdürülebilir kılınmasını hedefliyor.

İlk Değerlendirmeler

Proje yürütücüsü Akif Burak Atlar ile toplantı sonrası yaptığımız görüşmede, projenin aşamalarını, hedeflerini ve gelinen aşamada elde edilen verileri konuştuk. Atlar, daha demokratik bir yerel yönetişim hedefiyle yola çıktıları projenin ilk yılı sonuna yaklaşırken, kamu- STK işbirliğinin sağlanmasının her şeyden önce bir kapasite meselesi olduğu tespitini yaptıklarını belirtti. Atlar, belediye-STK işbirliğinin sağlanmasında iki taraf arasında sağlıklı bir iletişimin kurulması gerekliliğinin altını çizdi.    

2019 yılı Mart ayında yapılan yerel seçimlerin projenin yürütülmesi sürecinde belirsizlikler yarattığını ifade eden Atlar, buna örnek olarak proje illerinden Van’da kayyum atanan belediye ya da OHAL sebebiyle kapatılan STK’ları örnek gösterdi. Atlar ayrıca, proje kapsamında 31 Mart seçimleri sebebiyle belediyelerin değişen yöneticilerinin, yerel yönetim-STK işbirliklerine ilişkin politikalarının farklılaşması, süregelen iyi uygulamaların seçimler sebebiyle kesintiye uğraması olasılığı gibi, yerel yönetimlerin kendine özgü sorunlarını da not etmenin gereğini vurguladı.   

Yerel Yönetim Ve STK Temsilcilerinin Yaklaşımları

Toplantıya Maltepe Belediyesi adına katılan Strateji Geliştirme Müdürü Bahadır Keşan, konuşmasında yerel yönetimlerin sınırlı kaynakla pek çok görevi yerine getirmeye çalıştığını vurguladı. Keşan ayrıca, kamu- STK işbirliği çerçevesinde hayata geçirmeyi düşündükleri çeşitli projeler olduğunu ve söylerken, Maltepe Belediye’sinin hazırladığı son Kalkınma Raporu’nun  doğrudan katılımcı yöntemlerle şekillendiğini ifade etti.  

STK temsilcileri arasında yer alan KA-DER proje koordinatörü Ayşe Kaşıkırık, dernek olarak hazırladıkları Kadın Dostu Belediye Taahütnamesi’ni yerel yönetimlerin kamu-STK işbirliğine iyi bir örnek olarak görülebileceğini ve her STK’nın yerel yönetimleri stratejik partner olarak yaklaşmasının işbirliği olanaklarını artıracağını ifade etti. 

Yereliz Derneği’den Simten Birsen ise STK’ların yalnızca hizmet talep eden konumdan çıkarak, sahadan getirdikleri verilerle, yerel yönetimlerle doğrudan işbirliği yapma ve politika geliştirme çabasında girmesi gereğinin altını çizdi.   

The post MoDeL Projesi’nde Daha Demokratik Bir Yerel Yönetişim İçin İlk Etap Tamamlanmak Üzere appeared first on Sivil Sayfalar.

Ulusal ve Yerel Basın Organları, işçilerin mesai arkadaşları, işçi aileleri, iş güvenliği uzmanları ve sendikalardan gelen bilgilerin derlenmesi ile oluşturulduğu belirtilen 2018 İş Cinayetleri Raporu; “Hangi Savaşta Bu Kadar Arkadaşımızı Kaybediyoruz” başlığı ile yayınlandı.

Tarım ve İnşaat Sektörü Ölüm Yaşanan İş Kolları.

İSİG’in hazırladığı rapordaki bilgilere göre; yıl boyunca toplam 1923 işçi yaşamının kaybederken,  yaz mevsiminde kayıpların daha çok olduğu görüldü, en çok ölüm vakası ise Temmuz ayında (201 ölüm vakası) yaşandı.

Ölümlerin en çok yaşandığı iş kolları Yüzde 24’lük oranla tarım ve orman işleri oldu.  Yüzde 23’lük oran ile inşaat ve yol işleri ikinci sırada yer aldı.  Yaşamını kaybedenlerin büyük çoğunluğunun sendikasız çalışan işçiler olduğu dikkat çekti ki bu oran yüzde 98 civarında.

2018 yılında iş cinayetlerinin nedenlerine göre dağılımı şöyle:

• Trafik, Servis Kazası nedeniyle 408 işçi;
• Ezilme, Göçük nedeniyle 379 işçi;
• Yüksekten Düşme nedeniyle 325 işçi;
• Kalp Krizi, Beyin Kanaması nedeniyle 200 işçi;
• Elektrik Çarpması nedeniyle 113 işçi;
• Şiddet nedeniyle 112 işçi;
• Zehirlenme, Boğulma nedeniyle 82 işçi;
• İntihar nedeniyle 73 işçi; Patlama,
• Yanma nedeniyle 50 işçi;
• Nesne Çarpması, Düşmesi nedeniyle 40 işçi;
• Kesilme, Kopma nedeniyle 24 işçi;
• Diğer nedenlerden dolayı 117 işçi yaşamını yitirdi.

67 Çocuk İşçi Yaşamını Yitirdi
Raporda yer alan verilere göre 14 yaş ve altı 23, 15- 17 yaş aralığında 44 çocuk işçi yaşamını yitirdi. 65 yaş üstünde çalışan 98 işçi iş cinayetine uğrarken 28-50 yaş aralığındaki işçilerde %49 çoğunlukla ölüm oranı gözlendi.

Cinsiyetlere göre dağılımda ise 199 kadın işçi yaşamını yitirirken, 1804 erkek işçi yaşamını kaybetti.

Mülteci İşçiler de Raporda Yer Aldı
Mülteci işçilerden 110 kişi yaşamını yitirirken, ölümlerin büyük çoğunluğu Suriyeli ve Afganistan’lı işçilerden oluşuyor.

İstanbul İş Cinayetlerinin En Çok Yaşandığı İl

Rapora göre:

• 226 ölüm İstanbul’da;
• 81 ölüm Kocaeli’nde;
• 70 ölüm Manisa’da;
• 69 ölüm Bursa’da; 68 ölüm
• Antalya’da; 66 ölüm
• İzmir’de; 56’şar ölüm Ankara ve Aydın’da;
• 50 ölüm Gaziantep’te;
• 48 ölüm Adana’da;
• 45 ölüm Denizli’de;
• 43’er ölüm Konya ve Şanlıurfa’da;
• 39 ölüm Samsun’da;
• 35’er ölüm Mersin ve Sakarya’da;
• 33’er ölüm Balıkesir ve Tekirdağ’da;
• 31 ölüm Zonguldak’ta;
• 29’ar ölüm Hatay ve Muğla’da;
• 27 ölüm Çorum’da;
• 25’er ölüm Kütahya ve Trabzon’da;
• 23’er ölüm Adıyaman, Elazığ ve Sivas’ta;
• 22’şer ölüm Bolu ve Kastamonu’da;
• 21 ölüm Kahramanmaraş’ta;
• 20’şer ölüm Karabük ve Mardin’de;
• 19’ar ölüm Diyarbakır ve Kayseri’de;
• 18’er ölüm Eskişehir ve Osmaniye’de;
• 17 ölüm Ordu’da;
• 16’şar ölüm Çanakkale, Düzce ve Malatya’da;
• 15 ölüm Isparta’da; 14’er ölüm Burdur, Niğde ve Şırnak’ta;
• 13 ölüm Aksaray’da;
• 11’er ölüm Afyon, Artvin, Bartın, Giresun ve Rize’de; 10 ölüm Bitlis’te;
• 9’ar ölüm Erzincan, Erzurum, Hakkari, Kars, Siirt, Uşak, Tokat ve Van’da;
• 8’er ölüm Edirne ve Kırşehir’de;
• 7’şer ölüm Bilecik, Iğdır, Kırıkkale ve Kırklareli’de;
• 6’şar ölüm Amasya, Ardahan, Karaman ve Sinop’ta; 5’er ölüm Batman, Gümüşhane ve Nevşehir’de;
• 4’er ölüm Yalova ve Yozgat’ta;
• 3’er ölüm Ağrı, Bingöl, Çankırı, Muş ve Tunceli’de;
• 1’er ölüm Bayburt ve Kilis’te;
• 33 ölüm ise Yurtdışında gerçekleşti.”

İSİG’in Acil Talepleri

İşçilere örgütlenme çağrısında bulunan İSİG Meclisi acil olarak gerçekleşmesi gereken taleplerine rapor sonunda yer verdi.

1- Ölen işçilerin yüzde 98’i sendika üyesi değildir. Yani sendikasız çalışmak ölüm demektir. İş cinayetlerinin önlenmesi, sağlıklı ve güvenli çalışmanın ön koşulu işçi katılımıdır. İşçiler ancak sendikalaşarak bunu sağlayabilir. Ülkemizde sendikaya üye olan işçiler işten atılıyor, sermaye işyerlerinde sendika istemiyor ya da istediği sendikayı getiriyor. Devlet daha ileri giderek sendikaların yapacağı basın açıklamalarını, toplantıları ve grevleri yani toplu pazarlık hakkını yasaklıyor. Bu noktada işyeri İSİG kurulları, çalışan temsilciliği ve genel olarak sendikal örgütlenme üzerindeki baskılar sona erdirilmelidir. Grev yasaklarına son verilmelidir…

2- İşyerlerinde işçilere keyfi bir biçimde iş tanımı dışında işler yaptırılıyor. Çalışma saatleri günde 10-12 saate ulaşıyor. Mesai ücretleri, izin hakları vb. verilmiyor. Özellikle taşeron işçiler bu koşullarda çalışırken şimdi taşerona rahmet okutacak kiralık işçilik gibi kölelik uygulamaları getiriliyor. Özelde veya kamuda tüm taşeronlaştırma ve kiralık işçilik uygulamalarına son verilmelidir…

3- İş cinayetlerinin sorumlusu patronlar, bürokratlar ve siyasiler yargılanmıyor. Yargılananlar ise çoğunlukla günah keçisi haline getirilen iş güvenliği uzmanlarıdır. Yine mahkemeler iş cinayetlerini cezalandırmıyor, failleri ’24 taksitli para cezası vererek serbest bırakıyor’. İş cinayetlerinin sorumlusu patronlar, bürokratlar ve siyasiler yargılanmalıdır…

4- ILO ve WHO verilerine göre 1 ‘iş kazası sonucu ölüm’ karşılığında yaklaşık 6 ‘meslek hastalığı sonucu ölüm’ olmaktadır. Ancak SGK verilerine göre her yıl ortalama 500 civarı işçi meslek hastalığına yakalanmakta ve neredeyse hiç bir işçi de ölmemektedir. Meslek hastalıklarının gizlenmesinden vazgeçilmeli ve bu noktada sağlık örgütlerimizin yürütücülüğünde tespit eden/önleyen bir yaklaşım hayata geçirilmelidir…

5- Çalışma yaşamının denetiminde görev yapan iş müfettişlerinin siyasi iktidara olan bağımlılığının önüne geçilerek, ‘İş Teftiş Kurulu’nun yönetiminde emek örgütlerinin ağırlığı olacak şekilde sosyal taraflardan oluşan bağımsız bir üst kurul haline gelmesi sağlanmalıdır…

6- Emeğin korunmasının temellerinden ikisini iş güvencesi ve insanca yaşayacak bir ücret oluşturur. Asgari ücret insanca yaşanabilir bir seviyeye yükseltilmeli, işten atmalara son verilmeli ve işsizlik önlenmelidir…

7- İşçilerin sağlıklı yaşamak ve can güvenliklerini sağlamak için ulaşım, barınma ve beslenme hakları vazgeçilmezdir. İşçi servisleri uygun araçlardan oluşmalı, işçilere kalacak lojman sağlanmalı ve gıda zehirlenmelerini önlenmelidir. Yine toplu taşıma, konut ve gıda fiyatları konusunda adımlar atılmalıdır…

8- Her yıl 60-70 çocuk çalışırken yaşamını yitirmektedir. 2018 yılı ‘çocuk işçilikle mücadele yılı’ ilan edilmesine rağmen 67 çocuk işçi can vermiştir. Bu noktada özellikle sanayinin ucuz emek gücü ihtiyacını karşılayan 4+4+4 eğitim sistemine son verilmeli ve çocuk işçilik yasaklanmalıdır…

9- Ülkemizde küçük yaşlarda çalışma hayatı başlamakta ve neredeyse ömür boyu sürmektedir. Emekçilerin belli bir çalışma yılından sonra emekli olma hakları vardır ve bu da çalıştıkları mesleğe ve cinsiyetlerine göre belirlenmelidir. Emekliliğin yaşa takılmasına ve kademeli olarak 65 yaş olarak belirlenmesine yani mezarda emekliliğe son verilmelidir…

10- Kadın emeği; tarımda, sanayide, hizmet sektöründe ve evde görünmez hale getirildi. Oysa her yıl 120-130 kadın çalışırken yaşamını yitiriyor. Kadını temel alan bir işçi sağlığı anlayışı tanımlanmalıdır…

11- Ülkemizde milyonlarca mülteci/göçmen işçi bulunmaktadır. Temel düzenlemelerden mahrum bırakılan mülteci/göçmen işçilerin çalışma, sağlık, barınma, ücret vb. güvenceleri sağlanmalıdır. Türkiyeli işçilerle mülteci/göçmen işçileri karşı karşıya getiren ücret ve çalışma politikalarından vazgeçilmelidir. Yine bu noktada bölge ülkelerini savaşın içine sürükleyen politikalardan uzak durulmalıdır…”

Raporun Tamamına Ulaşmak İçin : http://guvenlicalisma.org/19796-hangi-savasta-bu-kadar-arkadasimizi-kaybediyoruz-2018-yilinda-en-az-1923

The post 2018 İş Cinayetleri Raporuna Göre En Çok Ölüm Tarım ve İnşaatta appeared first on Sivil Sayfalar.

24 Haziran’da gerçekleştirilen baskın seçimle, tek adam rejiminin kurumsallaşmasının önü açılmış ve faşizme doğru yönelim, güç kazanmış oldu. 24 Haziran’a giden sürece bakacak olursak; seçim süreci, baskı ve korku ortamının arttığı, hukukun ve ifade özgürlüğünün fiili zorla yok edildiği, nefes almanın bile zorlaştığı bir ortamda ve medya ambargosu içinde yaşandı.

Sermayenin neoliberal politikalarının sözcüsü AKP/Erdoğan iktidarı, iktidara geldiği andan itibaren toplumsal yaşam içinde gerici-muhafazakar bir dönüşüm gerçekleştirmeye çalışıyor. Bu dönüşümü gerçekleştirmeye çalışırken, tek adam diktatörlüğü yürüyüşüne karşı en önde duran kadınların yaşamlarını hedef alıyor.

16 yıla yayılarak gerçekleştirilen bu dönüşümle, giydiğimiz kıyafetten attığımız kahkahaya, kaç çocuk doğuracağımıza ve gün boyunca nerede ne zaman olabileceğimize dek müdahale edilerek, bütün yaşamımız üstünde zaten var olan erkek tahakkümü daha da artırıldı.

Kadın düşmanı söylemler ve ardı ardına çıkarılan yasalarla, erkek egemen politikalar sürekli daha geniş alanlarına yayılıyor ve derinleştiriliyor.

Daha da ötesinde, biz kadınların üzerindeki her türlü aşağılama, baskı ve şiddet toplum nezdinde meşrulaştırılıyor.

Bütün erkekler kadınları aşağılama ve şiddet kullanmayı kendi hakları olarak görüyor; taciz, şiddet ve cinayetler artarak sürüyor.

Çıkarılmaya çalışılan son yasa tasarısıları bunun en sıcak ve açık örneği.

-Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı ve Çalışma Bakanlığı  birleştirilip Çalışma, Sosyal Hizmetler ve Aile Bakanlığı’na dönüştürüldü. Artan çocuk istismarı ve cinayetlerinin arka planını irdelemek yerine “sonuca yönelik cezalarla” yaşanan toplumsal çürüme örtbas edilmeye çalışılıyor.Kadın düşmanı yeni yasalarla, kadınlar evlere ve suskunluğa hapsedilmeye çalışılıyor.

Kadınların isyanı her yerde

Kürtaj eylemlilikleri, Gezi direnişi, Özgecan isyanı, cinsel istismar yasasına karşı ortaya çıkan kadın tepkisi ve son olarak OHAL’e rağmen 8 Mart eylemlilikleriyle kadınlar, yeni bir süreci başlattı.

Kadınların isyanının şehirlerin merkezlerinde yarattığı cesaret ve umut, yerellerde de yankı yarattı.

Bizler yerellerden yola çıkarak yayılıp çoğalan ve zenginleşen direnişlerin ya da biriken öfkenin ve direnme eğilimlerinin içinde olmaya, yerel çabaları ortak bir direniş ağında toplamaya çalıştık. Artan öfkemiz ve biriktirdiğimiz deneyimlerle 3-4-5 Ağustos’ta Mor Dayanışma ve Kampüs Cadıları 3. Kadın Kampı’nı ülkenin pek çok yerinden, farklı hikayelerini heybesine toplayarak gelen kadınlarla gerçekleştirdik.

Kampa gelirken arkamıza bir yıl boyunca pek çok il, üniversite ve mahallede yaptığımız örgütlenme çalışmalarını aldık. Güçlendik, büyüdük ve erkek egemenlerin bizlere çizdiği sınırları aştık!

Ev ev sokak sokak dolaşarak kampüslerde toplanarak dayanışmaya çağırdığımız kadınlarla ortaklaşarak yaptığımız paneller, söyleşi ve forumlar, atölyeler, bilinç yükseltme grupları, akademiler ve toplantıların bir ortaklaşma alanı olan bu kamp, aynı zamanda kadın mücadelesinde başka bir eşiğe işaret ediyor.

Baskı ve şiddetin arttığı bu günlerde muhalefetin tek sözcüsü olan ve sokaklardan asla geri adım atmayan kadınlar olarak iddiamız büyük ve gerçekçi.

Bizi ezmek, taciz etmek ve tecavüze etmek hatta öldürerek yok etmek isteyenlere inat,  bütün kadınlar özgürleşene ve yaşam alanlarımız bizim olana kadar mücadeleyi sürdüreceğiz.

Özgürlük Ellerimizde!

Feminist araştırmacı-yazar Hülya Osmanağaoğlu katılımı ile “Yeni Türkiye”de Kadın Mücadelesi tartışmasından, örgütlenme deneyimlerini aktarmaya; “Feminist bir yaşam”, çocuk istismarı, görünmeyen emek, beden, dil, mülteci kadınlar, yaratıcı yazarlık, bağımsızlık korkusu, ekofeminizm, LGBTİ+ atölyelerinden, gazeteci Sibel Yükler ile medya ve kadın tartışmasına, Ayten Kaya Görgün’ün katılımı ile “Çatlak Kızlar Sağlam Kapıda”  ve Hande Ortaç ile “Kankurutan” kitaplarının tartışmasından, yönetmen Cemre Yılmaz ile film atölyesine, yogaya zumbaya halaylara kadar dolu dolu bir kamp programı ile kadınlarla yan yana, omuz omuza geldik.” dedi.

Sözde kalkan ama fiiliyatta devam eden OHAL koşullarında gerçekleştirdiğimiz bu toplanma ve yaşamı yeniden kurma iradesi, kadın özgürlük mücadelesinde ileriye doğru bir adımdır.

İsyanın ve öfkenin örgütleyicisi olarak, patriyarkal kapitalizme karşı evlerden, mahallelerden, atölyelerden, sokaklardan, mutfaklardan, fabrikalardan, iş yerlerinden çıkıp başkaldırıyor, özgürlüğe kanat çırpıyoruz.

Yaşamı ve özgürlüğü istiyoruz, kadın dayanışmasıyla kazanacağız!

Şimdi kadınların isyanını örgütlülüğe, kadınların öfkesini iradeye dönüştürme vakti!

Şimdi yaşamı, mahalleleri, sokakları, kampüsleri mora boyamak için Mor Dayanışma ve Kampüs Cadıları’nda buluşma vakti!

Özgürlük yanı başımızda, ellerimizde, kadınlar neredeyse orada!

MOR DAYANIŞMA ve KAMPÜS CADILARI

The post Mor Dayanışma ve Kampüs Cadıları 3. Kadın Kampı Sonuç Metni appeared first on Sivil Sayfalar.

Ankara’da kurulan Çağdaş Drama Derneği, Trabzon’da da yaklaşık 5 yıldır faaliyet yürütüyor. Çağdaş Drama Derneği Trabzon Şubesi temsilcisi Ümit Arslan, Trabzon’da özellikle öğretmen ve öğretmen adaylarının düzenlemiş oldukları atölyelere ilgi gösterdiğini belirterek, tüm Trabzonluları derneklerindeki atölyelere çağırıyor. Dramanın farklı disiplinleri bir arada tutan önemli bir eğitim aracı olduğunu söyleyen Arslan, yaratıcı drama, yaratıcı yazarlık gibi atölyelere ilginin oldukça yoğun olduğunu söylüyor. Ayda bir düzenledikleri seminerlere de katılımın yüksek olduğunu söyleyen Arslan,  “Özellikle öğretmenler çocuklarla farklı tekniklerle iletişim kurmak için kurslara, atölyelere geliyor. Bu bizi çok mutlu ediyor. Çünkü, çocuklara farklı yaklaşan öğretmenler, Trabzon’da da farklılık yaratmış oluyor” diyor.  

‘Gönüllü çalışmalarımız da var’

Zaman zaman talep edildiğinde okullara giderek etkinlikler ve şenlikler düzenlediklerini anlatan Arslan, engelli öğrenciler için düzenlenen şenliklere en az 600 öğrencinin katıldığı bilgisini paylaşıyor. “Oyunun birleştirici gücünün çocukların yaşamında özel bir yeri var” diyen Arslan, bu etkinliklerde bunu gördüklerini söylüyor. Elbette bu etkinlikleri gönüllü olarak yaptıklarını ve kendilerine de yine gönüllü olarak drama eğitmenlerinin destek olduğunu söyleyen Arslan,  Trabzon için bu faaliyetlerin arttırılması gerektiği görüşünde.

Çocuk şarkıları ve ritm atölyesi de var

Drama ve ritmin birbirinden ayrılamaz öğeler olduğunu söyleyen Arslan, şuanda en ilgi çeken atölyelerinden birinin çocuk şarkıları ve drama atölyesi olduğunu söylüyor. Arslan, “Çocuk şarkılarına ritimle, dansla çıkılan bu yolculukta hem öğrenen hem de eğlenen katılımcılarımıza enerjileri için, rehberliği ve yönlendirmesi ile çocuklara ulaşmada çocuk şarkılarının gücünü gösteren eğitimcimize de teşekkürler. Drama sevgisiyle çemberlerde buluşmaya devam ediyoruz” diyor.  

Son olarak özellikle ev kadınlarının evlerden çıkarak, atölyelere katılması gerektiğini söyleyen Arslan, kadınları da,  “Evinize kapanmayın drama atölyelerinde kendinizi bulacağınız çok şey var. farkındalık yaratmak için hayde dramaya” diyerek atölyelere davet ediyor.

Çağdaş Drama Derneği hakkında

Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Güzel Sanatlar Eğitimi Anabilim Dalı emekli öğretim üyesi Prof. Dr. İnci San ve Devlet Tiyatrosu sanatçısı Tamer Levent ve bir grup eğitim, eğitim bilimleri, sanat, sanat eğitimi alanlarında çalışan kişiler tarafından 5 Mart 1990 yılında kurulmuştur. Derneğin temel amacı, yaratıcı dramayı tiyatro, eğitim ve sosyal yaşamda bir disiplin ve yöntem olarak geliştirmek ve yaygınlaştırmaktır. Bu amacı gerçekleştirebilmek için eğitim ve tiyatro ilişkisine odaklanan Derneğimiz, seminer, kurs, yayın, konferans, danışmanlık vb. akademik düzeyde bilimsel araştırma ve projeler gibi ulusal ve uluslararası etkinlikler yapmakta, üniversite dâhil hemen her eğitim basamağında bulunan öğretmen ve öğretim elemanlarına hizmet içi eğitimler vererek alana yaratıcı drama eğitmeni/lideri yetiştirmektedir.

Çocuk, ergen, yetişkinlere yönelik olarak da yaratıcı drama atölyeleri organize eden dernek, eğitimci, öğretmen, polis, ev kadınları, mühendis, avukat, sağlık çalışanları, çeşitli sendika üyeleri, turizm alanında çalışanlar gibi pek çok farklı grup ile de yaratıcı drama eğitim ve kurslarını düzenlemektedir. Derneğin bütün bu çalışmalarda ulaşmak istediği uzak hedefi yaratıcı drama yoluyla daha yaratıcı, çağdaş, demokratik, empati becerisi gelişmiş, kendi ile başkaları ile barışık, eleştirel düşünebilen, paylaşımcı bireyleri estetik bir kaygı bütünlüğünde yetiştirmek ve katkıda bulunmaktır.

Derneğin merkezi Ankara’dadır ve Türkiye çapında şube ve temsilciliklere sahiptir. İstanbul, İzmir, Eskişehir’de şubelerimiz ; Adana, Antalya, Burdur,Bursa, Denizli, Hatay, Kayseri, Kocaeli, Muğla, Mersin, Şanlıurfa ve Trabzon’da da temsilcilikleri bulunmaktadır.

The post Çağdaş Drama Derneği Trabzon Şubesi: Farkındalık için Hayde Dramaya appeared first on Sivil Sayfalar.

Hayvanları Koruma Kanunu’nda değişiklik yapılmasına dair kanun tasarısı, yaşam hakkı savunucuları tarafından 1 Temmuz saat 13:00’te eş zamanlı olarak protesto edilecek. Protestolara 200’e yakın grup ve dernek ile beraber bağımsız aktivistler de destek verecek.

Kanun tasarısına göre, nüfusu 100 binden az olan 970 ilçe belediyesinde kısırlaştırma ve rehabilitasyon merkezi kurulmayabilecek. Böylece, sokakta yaşayan hayvanların ormanlara, yerleşim yeri dışına ve çevre ilçelere bırakılması engellenemez hale gelecek. Hastalık, açlık ve susuzluk bu tecritin en vahim sonucu olarak görülüyor.

Hayvan hakları savunucularına göre, tasarının 3. maddesi ise toplumun bir parçası olan hayvanları, toplumdan uzaklaştıracak ve hayvanların katledilmesi, zehirlenmesini hızlandıracak: “Bakım evlerindeki sahiplendirilemeyen hayvanlar, okul, hastane, ibadethane, çocuk oyun alanı gibi toplumun yoğun olarak kullandığı yerler hariç alındığı ortama bırakılır.”

Kanun tasarısındaki, petshoplarda hayvan satışının yasaklanmasının bir yanılsama olduğu da ortada. Tasarı komisyondan geçerse hayvanlar, üretim çiftliklerinde ve bakım evlerinde satışa sunulabilecek. Sokakta yaşayan hayvanların üzerinde deney yapılamaması üzerine, sokak hayvanlarını bakımevlerinden satın alanlar, bu hayvanlara deneylerde kullanabilecek.

Hayvanlara yönelik şiddetin, en başta belediyelerce yapıldığını belirten aktivistler, bu tasarı ile belediyelere yönelik herhangi bir yaptırım getirilmediğini de ifade etti. Bunların yanı sıra hayvanlı sirkler, atlı faytonlar, yunus parkları gibi “eğlence” adı altında sürdürülen işkencelere yönelik de herhangi bir engel getirilmiyor.

Eylem yapılacak yerler:
Ankara – Vedat Dolakay Nikah Salonu Önü – Kurtuluş Parkı
Antalya – Yavuz Özcan Parkı
Alanya – Atatürk Meydanı
Adana – Atatürk Parkı
Afyonkarahisar – Afyon Bakımevi
Akçay – Sarıkız Heykeli Önü
Adıyaman Gölbaşı – Atatürkçü Düşünce Derneği Basın Toplantısı
Akçakoça – Merkez Cami Karşısı
Bartın – Cumhuriyet Meydanı
Batman – Atatürk Parkı
Burdur – Cumhuriyet Meydanı
Bursa – Fomara Meydanı
Bilecik – Şehitler Parkı
Bodrum – İskele Meydanı
Balıkesir – Ali Hikmet Paşa Meydanı İş Bankası Karşısı
Çat – Kaymakamlık Önü
Çanakkale – İskele Meydanı
Çorum – Hürriyet Parkı Yanı
Çınarcık – Çınarcık Meydanı
Denizli – Belediye Önü Çınar
Didim – Cumhuriyet Meydanı
Düzce – Anıt Park
Dalyan – Merkez Cami Yanı Çay Bahcesi
Edirne/ Uzunköprü – Edirne Saraçlar Caddesi PTT Önü
Eskişehir – Adalar Migros Önü
Gemlik – İskele Meydanı
Güryıldız – Tokat Küçük Yıldız Mahallesi Güney Sokak
Hatay – Cumhuriyet Meydanı Köprübaşı
Hopa – Cumhuriyet Meydanı
Hınıs – Cumhuriyet Caddesi
Horasan – Belediye Binası Önü
İstanbul – Kadıköy İskele Meydanı Atatürk Heykelinin Bulunduğu Alan
Isparta – Parmakkapı Meydanı Belediye İş Hanı Önü
İnegöl – Hükümet Konağı Önü
İzmir – Konak Büyükşehir Belediyesi Önü
Kastamonu – 10. Bölge Orman Su İşleri Müdürlüğü Önü
Kırklareli – Özgürlük Meydanı
Keşan – Enez – Keşan Hükümet Caddesi Orman Müdürlüğü Önü
Kırıkkale – Maddo Kafe Önü Cumhuriyet Meydanı
Kuşadası – İsmail Cem Meydanı
Kayseri – Cumhuriyet Meydanı / Almer Avm Arkası
Konya – Selçuklu İhsaniye Mahallesi Büyük Hayrettin Sokak Yüksel Apartmanı Önü
Kars – Basın Toplantısı
Karamürsel – Cumhuriyet Meydanı
Karabük – Eski Belediye Önü
Kütahya – Tema Vakfı
Lapseki – Adliye Önü
Rize – Tuzcuoğlu Memişağa Parkı
Sakarya – Atatürk Kültür Merkezi Önü
Samsun – İlkadım Cumhuriyet Meydanı
Sinop – Eski Hal Binası Önü
Siirt – Basın Toplantısı
Sivas – Basın Toplantısı
Şanlıurfa – Topçu Meydanı
Şebinkarahisar – Basın Toplantısı
Muğla – Ortaca Dalaman – Ortaca Tören Alanı
Manisa – Manolya Meydanı
Muş – Basın Toplantısı
Mersin / Anamur – Zehra Marul Yalı Sokak İskele Mahallesi No: 23 Önü
Niksar – Kaymakamlık Binası Önü
Nevşehir – Valilik Önü Tören Alanı
Niğde – Basın Toplantısı
Ordu – Eski Fidan Gör Meydanı
Uşak – Basın Toplantısı
Ürgüp – İmran Mahallesi Güllüce Caddesi
Trabzon – Gazeteciler Cemiyeti
Tekirdağ – Çorlu Atatürk Meydanı
Türkeli – Kaymakamlık Önü
Tunceli – Seyit Rıza Parkı
Tokat – Valilik Önü
Turhal – Belediye Binası Önü
Yozgat – Cumhuriyet Meydanı
Yalova- Cevdet Aydın Parkı
Zonguldak – Merkez Adliye Binası Önü

The post Yaşam Hakkı Savunucuları Hayvanlar için Sokağa Çıkıyor appeared first on Sivil Sayfalar.

Evrensel Gazetesi’nin yaptığı habere göre İSİG 2016 yılında yaşanan göçmen işçi ölümlerini raporlaştırdı. Raporda göçmenlerin sadece Ege Denizi’nde değil küçük ücretlerle, ağır koşullarda çalıştırıldıkları iş yerlerinde de hayatlarını kaybettikleri görülüyor. Rapora göre Türkiye’de yaşanan iş kazalarında göçmen işçi ölümlerinin oranının tüm işçi ölümlerine oranı yıldan yıla artış gösteriyor. 2016 yılında en az 96 işçi iş kazalarında yaşamını yitirdi. Bunların 7’si çocuk işçi. Yaşamını yitiren işçilerin yüzde 61’i Suriyeli işçiler ve en fazla göçmen işçi ölümünün yaşandığı il ise İstanbul. İSİG’in raporunda aktardığı veriler şöyle:

Göçmen işçi ölümlerinin tüm işçi ölümlerine oranı 2013 yılında yüzde 2 iken 2014 yılında yüzde 3’e, 2015 yılında 4’e ve 2016 yılında ise yüzde 5’e çıktı. 2013 yılında en az 22 göçmen işçi, 2014 yılında en az 53 göçmen işçi, 2015 yılında en az 67 göçmen işçi, 2016 yılında ise en az 96 göçmen işçi iş kazalarında yaşamını yitirdi.

Geçen yıl çocuk işçi ölüm oranı yüzde 3 iken bu durum göçmen çocuk işçilerde yüzde 7’yi geçmiş durumda. Yine 18-27 yaş iş kazası sebepli ölüm oranı genelde yüzde 15 iken göçmen işçilerde yüzde 34. 2016’da iş kazalarında yaşamını yitiren 56 çocuk işçiden 7’si göçmen.

Rapora göre fabrikalarda ve tarlalarda Türkiyeli işçilerin yanı sıra çoğunlukta Suriyeli olmak üzere Afgan, Gürcü, Ukraynalı, İranlı, Iraklı, Özbek, Rus işçiler iş kazalarında yaşamlarını yitirdiler. Milliyetlerine göre göçmen işçi ölümlerine bakılınca yaşamını yitiren göçmen işçilerin yüzde 61’i Suriyeli, yüzde 12’si Afgan, yüzde 5’i Gürcü, yüzde 4’ü Ukraynalı, yüzde 3’ü İranlı, yüzde 2’şer Iraklı, Özbek ve Rus. Diğer milliyetler ise Azeri, Çinli, G.Koreli, Kırgız, Litvanyalı, Pakistanlı, Sırp, Türkmen ve Venezuelalı göçmenler.

Rapora göre geçmiş yıllarda en çok ölümün yaşandığı iş kolu tarımken, yerini bu yıl inşaat aldı.

Raporda İstanbul’dan Konya’ya, Adana’dan Bursa’ya, Elazığ’dan Gaziantep’e kadar Türkiye’nin 34 şehrinde göçmen işçi ölümleri kayıt altına alınmış durumda. 16 ölüm İstanbul’da, 10 ölüm Konya’da, 6 ölüm Adana’da, 5’er ölüm Bursa ve Elazığ’da, 4 ölüm Gaziantep’te, 3’er ölüm Aydın, Edirne, Kilis, Samsun ve Şanlıurfa’da, 2’şer ölüm Antalya, Denizli, Hatay, İzmir, Kahramanmaraş, Kayseri, Kocaeli, Mardin, Mersin, Sakarya, Sivas ve Yalova’da, 1’er ölüm ise Adıyaman, Afyon, Aksaray, Ankara, Batman, Burdur, Erzurum, Karaman, Rize, Siirt ve Zonguldak’ta yaşandı.

Hazırlanan rapora İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Meclisi’nin Facebook hesabından ulaşabilirsiniz

The post İSİG 2016 yılı göçmen işçi ölümlerini raporlaştırdı appeared first on Sivil Sayfalar.