Halen tutuklu bulunan Osman Kavala ve Yiğit Aksakoğlu’nun da aralarında bulunduğu 16 kişi hakkında 2013 yılındaki Gezi parkı eylemlerine ilişkin hazırlanan iddianamenin 4 Mart 2019 günü İstanbul 30. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından kabul edildiği ve ilk duruşmanın 24-25 Haziran’da yapılacağı hatırlatılan açıklamada, “16 ayı geçen bir süredir keyfi bir şekilde Silivri Cezaevi’nde tutulan Osman Kavala ve neredeyse dört aydır aynı cezaevinde bulunan Yiğit Aksakoğlu’nun tutuklulukları artık bir cezaya dönüşmüştür. Her ikisinin de hala özgürlüklerinden mahrum bırakılmaları, uluslararası insan hakları hukuk ve standartları altında açıklanamayacak bir durumdur. İddianamenin kabulü, mahkemenin toplanan delilleri kovuşturmayı başlatmak için somut ve yeterli olarak değerlendirdiğini göstermektedir. Bu durumda, zaten dayanaktan yoksun olan tutukluluklarının sürmesi yapılanın keyfiliğini iyice ifşa etmektedir. Zira 2013 yılında gerçekleşip tamamlanan Gezi olaylarına ilişkin delillerin 2019 yılında yok edilmesi veya değiştirilmesi söz konusu değildir. Kamuoyu tarafından tanınan hak savunucularının tutuklu yargılanmalarını gerektiren hiçbir mantıklı açıklama yoktur.

İddianamenin hazırlanmasıyla serbest bırakılan Büyükada Davası tutukluları ve bir günlük nöbetçi yayın yönetmenliği nedeniyle tutuklanan Şebnem Korur Fincancı ve Erol Önderoğlu örneklerinde tanık olduğumuz “suçun niteliği” ve “delil durumu” gibi basmakalıp ve soyut gerekçeler ileri sürülmemeli, Osman Kavala ve Yiğit Aksakoğlu derhal serbest bırakılmalıdır. Sivil toplum üzerindeki yoğun baskı sona ermeli ve Türkiye’nin de taraf olduğu insan hakları sözleşmelerine uygun bir hukuk sistemi yeniden tesis edilmelidir.” denildi.

The post Hak Savunucularından ‘Kavala ve Aksakoğlu Serbest Bırakılsın’ Açıklaması appeared first on Sivil Sayfalar.

Gülseren Tunç: Çalıştayda; çocuk istismarı, çocuk evlilikleri, aile hukukunu ilgilendiren sorunlarda çocuğun korunması, çocuk işçiliği, OHAL’in çocuklar üzerindeki etkileri. Çocuğun yaşam hakkı ihlalleri, çocuk yargılamaları gibi konular da konuşuldu.

Emrah Şahin; Çalıştayda çocuklarla ilgili konuşulması gereken tüm konular vardı. 30 barodan gelen avukatlar gruplar oluşturarak her başlık için sorunlar neler, çözümler neler olmalı kategorileriyle herşeyi konuştuk. Çalıştayda çalışma grupları oluşturduk. Herkes bir başlık ve komisyon oluşturdu, takvim belirledik. Aktif olarak farklı barolardan avukatlar birlikte, o takvimlerden hareketle, çözüm için projeler üretmek üzere harekete geçmeye karar verdik. Bu anlamda verimli bir çalıştay geçirdik diyebiliriz.

Cezaevlerindeki çocuklarla ilgili son durum hakkında yapılan değerlendirmeler neler?

Gülseren Tunç: Hükümlü olup da eğitim evinde kalan cocuklar  var, bir de tutuklu olup cezaevinde kalan çocuklar var. Annesiyle kalmak zorunda olan 0-6 yaş grubu çocuklar da var. Şu anda hergün değişen sayılarla yaklaşık 700’e varan çocuk anneleriyle cezaevinde kalıyor. İçinde bulundukları şartlar konusunda açıkçası çok fazla bilgiye sahip değiliz. 2005 yılında Ankara Barosuyla Adalet Bakanlığı ve cezaevleri arasında bir protokol yapılmış, gönüllü avukatlardan oluşan bir komisyon, her ay bir gün gidip cezaevinde kalan çocuklarla koğuşlarında görüşebiliyorlarmış. Hem çocukların durumlarını görmek, hem de hukuki anlamda destek olabilmek için. Maalesef bir süre yürütülebilmiş bu sistem. Biz o protokolü yeniden işleme koymak için uğraşıyoruz, ama öncesinde cezaevlerine gidecek, çocuklarla muhattap olacak avukat arkadaşların bir eğitimden geçmesi gerekir diye düşünüyoruz.

Emrah Şahin: Cezaevlerine göndereceğimiz avukat ekibi, çocukların psikolojisini de göz önünde bulundurarak onlarla doğru iletişim kurabilmek için eğitim alıyorlar. Aynı zamanda çocuk koruma kanununa ilişkin de eğitimler alıyorlar. Eğitimler tamamlandıktan sonra Baromuz ile Bakanlık arasında 2005 senesinde akdedilen protokolü de Adalet Bakanlığı ile görüşüp tekrar işler hale getirmeye çalışacağız. Elimizden geldiğince bunun mücadelesini vereceğiz. İzmir ve İstanbul  barolarındaki arkadaşlar bu sıkıntıyı aşmış. İçeride olmak önemli şöyle ki; bir sosyal hizmet uzmanı gittiğinde çocuğu farklı açıdan değerlendirebilir. Aile yapısı psikolojik yapısı, biz de gidip çocuğun hukuki olarak doğru koşullar yasal koşullar içerisinde orada tutuluyor mu, görmek  ve gözlemlemek istiyoruz. Ve buna ilişkinde rapor hazırlamak istiyoruz.

Bu sorunlarla ilgili yasal bir düzenleme var mı?

Emrah Şahin : 2005 yılında yürürlüğe giren Çocuk Koruma Kanunu var. Türkiye, Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi’ne de taraf. Ama OHAL var ve maalesef işleyişi çok zorlaştırdı. Avukat arkadaşlarımız cezaevlerine daha zor şartlarla giriyor. Cezaevleri daha kapalı kurumlar olduğu için devletin de bu konuda şeffaf olma yönünde bir isteği yok açıkçası. Bu yüzden karşımıza sürekli prosedürler, bürokrasiler çıkıyor. Sivil toplum olarak oraya girip raporlama yapmak çok kolay değil. Bu alanda çalışan sivil toplum örgütleri de benzer sıkıntılar yaşıyorlar. Bu kısıtlamaların nedeni olarak da OHAL bahane ediliyor. Biz de  Baro olarak OHAL’in sıkıntılarını yaşıyoruz.

Cezaevinde kalan çocuklar ve içinde bulundukları koşullarla ilgili ne söylersiniz?

Gülseren Tunç: Cezaevlerinde kalan çocuklarla ilgili o kadar çok sorun var ki. Yeterli hijyen koşulları var mı, çocuklar için ayrı gıda, mama veriliyor mu? Özellikle 0-3 yaş çocuklar annelerinden ayrılamazlar. Belki bir denetim süreci öngörülürse, çocuğun anneden bağimlılığı azalana kadar küçük çocuğu olan annelere denetimli serbestlik, evde hapis cezası gibi farklı uygulamalar yapılabilir. Böyle de imkanlar var ve ya bebeği olan annelerin cezaları ertelenebilir. Kadınların cezaevine konulmasında çocuğun üstün yararı gözetilmiyor maalesef. Mesela Avrupa’da 0-3 yaşa kadar cezaevine kalabiliyor sonrasında Devlet kreşlere gönderiyor. Böylece içinde bulundukları ortamdam uzaklaştırılmış oluyor. Bir de şöyle bir problem var, dava aşamasında tutuklanan çocuklar  cazaevinde kalıyorlar, hükümlü çocuklar yani davası görülüp artık suçlu olduğuna hükmedilen çocuklar eğitim evinde kalıyorlar.Ve bu tutuklu  çocuklar aslında bazan büyüklerle de aynı cezaevine kalıyorlar çünkü çocuk cezaevleri her yerde yok. Bu durum onlar için çok tehlikeli ve  çok sıkıntılı.

Emrah Şahin: Annesi orada  ceza çekmekte. Bir mahkumun ceza çekmek için tutulduğu koğuşta bir çocuk yetişiyor. Çocuk için uygun bir ortam olmadığı kesin, ama oradaki çocuğa uygun ortam yaratılıyor mu işte o noktada eksikler var. Mümkün oldukça o eksiklikleri tamamlamaya çalışmak lazım veya alternatifler yaratmak lazım.O çocuğun suçu değil orada olmak.

Kreşlerde şartlar ve koşullar nasıl?

Emrah Şahin: CMK görevlendirmesi ile Çocuk Hakları Merkezi avukatları olarak biz de görevlendirme alıyoruz. Sadece benim bile kapalı kurumlarda olan istismar suçlarına ilişkin çok fazla davam var, çok fazla akran zorbalığı var içerde, ihmal çok fazla var. Kamu görevlilerinin ihmali var, ama bunlar yargıya yansıdığı müddetçe biz haberdar olabiliyoruz. Yargıya yansıyanlar da çoğu zaman cezasızlıkla sonuçlanıyor. Tabi medyaya yansımayanda çok fazla sıkıntı var maalesef.

Baronun Çocuk Hakları Merkezi’nin sorunları çözmeye yönelik ne gibi çalışmaları var?

Emrah Şahin: Bizim Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı’na bağlı sevgi evlerini ve bebeklerin kaldığı kreşleri denetleme gibi bir hakkımız yok. Ama randevu ile ziyaret edebiliyoruz. Onların bize gösterdiğini görebiliyoruz. Sistemli düzenli işleyen kurumlar da var ama en büyük sorunlardan biri apartman dairesinde kalan 12 yaş üzeri çocukların hangi evlerde kaldıklarını bilmememiz. Kaldıkları yerler kontrol edilebilir değil.

Gülseren Tunç: Çocuk Destek merkezlerini ziyaret ettik. Umduğumuzdan daha iyi gördük. Dışardan düşünüldüğü gibi çalışanların hepsi de kötü dersek, haksızlık yapmış oluruz. Çok iyi niyetli bize yardımcı olmak isteyen destek vermek isteyen, bizimle işbirliği yapmak isteyen insanlar da var.

The post Kadınların Tutukluluğunda Çocuğun Üstün Yararı Gözetilmiyor appeared first on Sivil Sayfalar.

Beş baro başkanı, aynı gün Ankara Barosu Eğitim Merkezi’nde (ABEM) bir basın düzenleyerek cezaevindeki izlenimlerini, dosyanın son durumunu ve gelişmeleri değerlendirdi.

Diyarbakır Barosu Başkanı Av. Ahmet Özmen, Antalya Barosu Başkanı Av. Polat Balkan, Van Barosu Başkanı Av. Murat Timur, Sakarya Barosu Başkanı Av. Zafer Kazan, Ankara Barosu Başkanı Av. Hakan Canduran ve Selçuk Kozağaçlı’nın katıldığı basın açıklamasında avukatlar Gülmen ve Özakça’nın işlerine bir an önce iade edilmeleri gerektiğini söyledi. Gülmen ve Özakça’nın yaşamasını istediklerini ancak açlık grevini bırakma çağrısı yapmadıklarını, bunun kendi kararları olduğunu ifade ettiler.

“Kaslarımla birlikte adaletin nasıl eridiğini gördüm”

Gülmen ile görüşen Ankara Barosu Başkanı Hakan Canduran, Gülmen’in kendisine “Kaslarımla birlikte adaletin nasıl eridiğini gördüm” dediğini aktardı. Canduran, açlık grevinin 111. gününde 111 aydının imzasıyla yayınlanan “Nuriye ve Semih ölmesin” çağrısı hakkında İçişleri Bakanı Süleyman Soylu’nun “Terör örgütü üyelerine destek veriyorsunuz” demesini üzücü olarak değerlendirdi. Gülmen ve Özakça’nın herhangi bir örgütle bağlarının olduğunun kanıtlanmadığını belirten Canduran, “Biz yargının kararlarıyla değil yürütmenin kararlarıyla mı vatandaşı aydınlatacağız? Bakanın gerçeğe ayrı beyanı, bu hareketin güçlenmesine neden oldu” dedi.

“İçişleri Bakanı tutuklama ile tehdit etmesin, korkmuyoruz”

Gülmen ve Özakça’nın avukatı ÇHD Genel Başkanı Selçuk Kozağaçlı, hukuki süreçle ilgili bilgilendirme yaparak hukuka aykırı kararlara dikkat çekti. Gülmen ve Özakça’nın açlık grevinin 75. gününde açlık grevini sonlandırmak, etkisini azaltmak ya da zorla tedavi etmek için tutuklandıklarını ifade eden Kozağaçlı “Bu meşru değildir” dedi. Soylu’nun sözleriyle ile ilgili “Elbette neye imza attığımızı biliyoruz. İçişleri Bakanı artık bizi tutuklamakla korkutmasın, çünkü korkmuyoruz” dedi.

“Adalet bir an önce sağlanmalı”

Diyarbakır Barosu Başkanı Ahmet Özmen, son bir yıldır Türkiye’nin hemen her ilinde temel hak ve özgürlüklerin kısıtlandığını dile getirdi. Dersim’de hava saldırısı sırasında öldürülen oğlu Murat Gün’ün mezarı için açlık grevi yapan ve oğlunun kemiklerini alan Kemal Gün’ü hatırlatan Özmen, o zaman da yetkililerle görüştüklerini belirtti. Özmwn “Tutuklamaya başvurmak yerine bu iki canı kurtarmak için ne yapabilirizi düşünmek gerekir. Görevlerine iade edilerek ve OHAL Komisyonu kapsamında ivedilikle değerlendirilerek bunun sağlanabileceğini düşünüyorum.” dedi.

Özakça ile görüşen Van Barosu Başkanı Murat Timur, Özakça’nın tek talebinin adalet olduğunu ve bu talebin bir an önce sağlanması gerektiğini söyledi. Timur “Adalet talep ederken, aslında son bir yıl içerisinde Olağanüstü Hal ile birlikte insanların neler çektiklerini, ne tür hukuksuzluklarla karşılaştıklarının tablosunu da çizmekte.” dedi.

“Bir insan ölmesin demek suç mudur?”

KHK’ler ile pek çok kişinin savunmaları alınmadan işlerinden edildiğini belirten Antalya Barosu Başkanı Polat Balkan, bu hak ihlallerinin Gülmen ve Özakça ile simgeleştiğini belirterek, “Geri dönülmez noktaya gelmeden önce işlerine iade edilmelerini istiyoruz” dedi.

Sakarya Barosu Başkanı Zafer Kazan ise, Gülmen ve Özakça’nın adalet istediğini ifade ederek, Soylu’nun açıklamalarına “Bir insan ölmesin demek suç mudur? Biz hukukçuyuz. Hukukçu suç ister mi” diyerek tepki gösterdi.

ÇHD Genel Başkanı Av. Selçuk Kozağaçlı, Anayasa Mahkemesi’ne ve AİHM’e tahliye için başvurduklarını söyledi. Anayasa Mahkemesi, dün basın toplantısı yapıldığı sırada bu talebi reddetmişti.

Görseller: sendika.org

Kaynak: Bianet, sendika.org

The post Baro Başkanları Nuriye Gülmen ve Semih Özakça için Adalet İstedi appeared first on Sivil Sayfalar.

Kongre süresince hem Alternatif Bilişim Derneği’nin onursal üyesi Özgür Uçkan’ın anısına video gösterimi hem de bilim kurulu üyesi Prof. Dr. Mehmet Yüksel’in anısına “İletişim Hakkı ve Dijital Haklar” özel oturumu yapıldı.

KAPANIŞ BİLDİRGESİ

Kongrenin temasını “hak odaklı yeni medya” olarak seçerken, bir yandan yeni medya ortamlarının siyasal, toplumsal ve ekonomik hakların, siyasal katılımın ve örgütlenmenin, savunuculuğun, ifade ve bilgiye erişim hakkının, ağ tarafsızlığının ve özgür yazılımın, açık kaynak kodların, açık erişim olanaklarının gündelik yaşamda yurttaşlara sağlayacağı olanakları; öte yandan da bu dizginin tam karşısında erişim eşitsizliklerinin, erişim engellemelerinin, oto-sansürün, sansürün, dijital eşitsizliklerin, ayrımcı-nefret söyleminin ve linç dilinin, telif ve mülkiyet hakları sınırlamasının, dijital gözetim, veri gözetimi, büyük veri analizine dayalı yurttaşın metalaşmasını/nesneleşmesini ve özünde kendi varlığına yabancılaşmasını, kişisel verilerden değer yaratımını, gündelik yaşamda mahremiyet algısının dönüşümünü, gayri maddi emek üretim sürecini de tartışmak istedik.

Gerek dünyada gerekse Türkiye’de siyasetin araçsallaşmasındaki egemen vurgu, kitle iletişim araçları ve yeni medya ortamlarındaki içerik üretimini de benzeri şekilde etkilemiştir. Kongre süresince tartışılan konuların odak noktasını her türlü kitle iletişim aracında iletişim ve yeni medya ortamlarında ben-öteki algısının üretimini sorgulayan, ben’in öteki ile ontolojik kuruluşunu tamamlayacak yeni bir etik, yeni bir siyaset, yeni tartışma/müzakere ve diyalog mekanları, öznenin kendi varlığına ilişkin özdüşünümsellik ile müştereklik/ortaklaşma gereksinimi oluşturdu.

Yeni medya ortamları ve dijital ağlar, deneyim alanı olarak gündelik yaşamımızın önemli ve ayrılmaz bir bileşeni olmuştur. Temel sorunlarımızdan biri, bir dijital uzamın tekno-sosyal dinamiklerinin nasıl anlamlandırılacağı, toplumsal, bireysel ve ekonomik düzlemlerde gerçekleşen deneyimin etik zemininin nasıl kurulacağıdır. Hak odaklı yeni medya tartışması bu nedenle etiği, eleştirel ve özdüşünümsel olmayı merkeze alır.

Bu temelde ortaklaşma gereksinimi siyasal ve ekonomik işbirliğini, ortak iyi etrafında örülü erdemlere temelli bir etik kavrayışı/idrakı ve hiç kuşkusuz yeni ekonomik bir örgütlenme modelini de gerekli kılmaktadır. Bu kavrayış içerisinde tüm bileşenlerin insan haklarını, hakları odağa koyarak uyumlu biçimde işlemeleri ve sorumluluk taşımaları gerektiğini düşünüyoruz.

“Dijital hak üniversitesi” gibi yeni yapıların kurulması önerisi de Kongre sürecinde gelişti. Kongrenin bir somut saptaması da “her yerin akademi” olabilirliğini ve bunun olanaklarını gösterebilmesi oldu. Tüm krizlere rağmen bu deneyimi üniversite bağlamında mekanın hiyerarşi kuran yapısına bir alternatif olarak okumak da olanaklı. Daha demokratik bilgi üretim ve paylaşım yapıları üzerine düşünmeliyiz.

Ne aradığını bilen, İnternet topluluğunu aktif katılımı ile geliştiren, bilgi üreten, yeni medya okuryazarı olan, barışçıl bir söylemi inşa eden kullanıcı birey, hak odaklı yaklaşımın geliştirilmesinin garantisini oluşturur. Bu kendi başına gerçekleşecek değildir, bu tüm taraflar arasında diyaloğu gerektirir.

İnsan Hakları, evrensellik ve eşitlik ilkeleri gereği çevrimiçi ve çevrimdışı olmaksızın bir bütün olarak kavranmalıdır.

İfade özgürlüğünün, birlikte eyleme ve düşünme özgürlüğünün gerçekleşebilmesi için yeni yapılar ve yöntemler üzerine düşünmeliyiz. Bu bağlamda, ortak hedefler, çok merkezlilik, ortak üretim ve yatay örgütlenmelerin olanaklılığını iktidarın kılcal yapılarından başlayarak, makro politika yapımına doğru birlikte düşünmeli, örnekleri beslemeli, paylaşmalı, çoğaltmalıyız.

The post Yeni Medya Çalışmaları III. Ulusal Kongre Genel Değerlendirme ve Kapanış Bildirgesi appeared first on Sivil Sayfalar.