• TEMA Vakfı ufuk ve hedeflerini benimsemiş,
• Tercihen 30 yaşından büyük,
• Aktif sorumlu yurttaş olarak, çevre sorunlarının çözümünde rol almak isteyen,
• Gönüllü olarak TEMA Vakfı’nın Aksaray’daki faaliyetlerini yürütecek ve TEMA Vakfı’nı temsil edebilecek,
• Okuyan, araştıran, çevre sorunlarına karşı duyarlı ve Aksaray’da yürütülecek olan çevre aktivitelerinde etkin olarak yer alabilecek,
• Çalışmalara zaman ayırabilecek, gönüllülerle birlikte ve ‘gönüllü olarak’ çalışmaktan keyif alan,
• TEMA Vakfı’nın değerleri doğrultusunda başta topraklar olmak üzere tüm doğal varlıkları koruma mücadelesine gönüllü olarak destek verebilecek İl Temsilcisi aranıyor.

Başvuru

İlgilenen gönüllü adaylarının fotoğraflı özgeçmişlerini 28 Temmuz 2021 tarihine kadar gonullu@tema.org.tr adresine göndermesi gerekiyor. 

The post TEMA Vakfı Aksaray’da Gönüllü İl Temsilcisi Arıyor! appeared first on Sivil Sayfalar.

Öncelikle sekülerleşmeden başlayalım. Sizin sekülerleşme tanımınız genel tanımdan biraz farklı. Sekülerleşme nedir?

Sekülerleşme yanlış şekilde ‘din’ merkezli tanımlanıyor. Din merkezli tanım oldukça eksik ve toplumsal dönüşümü açıklamaktan uzak bir tanım. Sekülerleşme tanımının merkezinde din değil, dini de kapsayan ‘doğaüstü’ vardır. Sekülerleşme, belli bir toplumda belli bir zaman dilimi içerisinde ‘doğaüstü’ alanın, yani dinin, dinimsi yapıların, halk inançlarının, astrolojinin ve bunlara benzer diğer tüm doğaüstü öğretilerin toplumu etkileme gücünün azalması demektir.

‘Günün Dindarları Güzel Zamanlarını Yaşıyor’

Türkiye’nin sekülerleştiğini söylüyorsunuz. Bunun nedeni nedir ve elinizde veri var mı?

Kentleşme, üniversitelileşme, modern tıp, teknoloji, kapitalizm… Bu dinamiklere bir arada modernleşme deniyor. Modernleşme nasıl ki Batı toplumlarını sekülerleştirdi ise, aynı süreç şimdi Türkiye’de deneyimleniyor. Özellikle yeni kuşakların gündelik yaşamı kendi ebeveynlerine kıyasla doğaüstü anlatılardan oldukça uzak. Eski kuşaklar yaşamını yitirdikçe, bu dönüşüm çok daha sert şekilde ortaya çıkacak. Şimdi iki kuşak bir aradalar. Ama bundan 20-30 sene sonra günün seküler kültürle büyümüş gençleri 50-60 yaşında olacaklar. Bana öyle geliyor ki günün dindarları, muhafazakârları güzel zamanlarını yaşıyorlar; eğer modernleşme süreci sekteye uğramaz ise 20 sene sonraki Türkiye’deki gündelik yaşamı görmek isteyeceklerinden emin değilim.

Elimizde veri var mı? Çok var. Hatta aksini iddia eden tek bir çalışma dahi yok. Türkiye’de kuşaklar arası farklılıklara dair yapılan tüm akademik çalışmalar sekülerleşme sürecini ortaya koyuyor. İnanç, ibadet, eşcinsellik, geleneksel aile yapısı, kıyafet kodu, yeme-içme kültürü ve diğer dinamiklerde İslam’ın gerileyişi akademik çalışmalar ile ortaya konulabilir durumda. Daha detaylı bir okuma için 2019’un başında yayımlanan “Sekülerleşme Teorisi” kitabımı önermek istiyorum. Kaynakçadaki 500’ün üzerindeki eser ile Türkiye sekülerleşme sürecinin oldukça detaylı analizini yapmaya çalıştım.

‘Din Adamlarından Bekleneni Modern Tıp Yerine Getiriyor’

Sekülerleşme, Alevi dünyasında da tartışılan bir konu. Bunu genel durumla bağdaştırabilir miyiz? Yoksa bu konunun kendi içerisinde farklı dinamikleri var mı? Sünni Müslümanlar ile Alevilerin sekülerleşmesi arasında ne gibi farklar mevcut?

Türkiye’nin sekülerleşmesinin sebebi modernleşme süreci. Aleviler bundan muaf değiller. Ülke neyi deneyimlediyse, Aleviler de aynısı deneyimledi. Sünniler de köyden kente göç ettiler, Aleviler de. Sünniler de üniversitelileşti, Aleviler de. Akıllı telefon sahibi olmayan kaldı mı? Sosyal medya sadece Sünnilerin bulunduğu bir mecra değil. Modern tıbbın ve teknolojinin gelişimi mezhep farkı olmaksızın herkesin hayatını değiştirdi. Her inanç grubunun eski kuşaklarının ‘din adamlarından’ beklediği şeyi artık modern tıp yerine getiriyor.

‘Geleneksel Alevilik Yok Oluyor’

Aleviler içerisinde, eski nesil, özellikle dedeler, gençlerin kendi kültür ve inançlarından uzaklaştığını düşünüyor. Türkiye toplumunun genelinde olduğu gibi, bir önceki nesille yenil nesil arasında, Alevi toplumunda da bir kopuş var mı? Neden? 

Çok sert bir kopuş var hem de. Rıza (Yıldırım) hocamın Cafer Solgun’a verdiği röportajda da göreceksiniz, ‘geleneksel Alevilik’ yok oluyor yavaşça. Nasıl ki Hollanda’da hem Protestanlar, hem de Katolikler için din günden güne hayattan çekiliyorsa, Türkiye’de de hem Sünniler, hem de Aleviler için sert bir geriye gidiş var. Alevi gençler dedelerini tanımıyorlar, tanıyorlarsa da takmıyorlar. Özellikle şehirde yaşayan Alevi gençlerin hayatını 1 hafta boyunca 7/24 izleyin, Aleviliğe dair neredeyse hiçbir şey görmeyeceksiniz.   

‘Alevilerdeki Değişimin Nedeni Kentleşme’

Doktora tezinizde bir önceki Alevi nesil ile genç Alevi nesil arasında ciddi farklılıklar olduğu göze çarpıyor. Türkiye’nin geneliyle kıyaslarsak, bu kadar ciddi bir uçurum söz konusu mu? Değilse, Alevilerin nesiller arası sağlık, eğitim ve yaşam biçimi arasındaki derin farklılıkları neye bağlayabiliriz?

Açıkçası doktoramı Türkiye’deki Aleviler değil de Süryaniler üzerine yapmış olsaydım, ya da Sünniler üzerine olsaydı da benzer hikâyeler ile karşılaşacağımı düşünüyorum. Zira farklılığın bu kadar sert olması köy ve kent yaşamının farklılığından kaynaklanıyor. Evet, Alevilik kırsala ait ama sadece Aleviler değil köyde yaşayanlar. Zaten ülkenin yüzde 80’ininden fazlası köylerde yaşıyordu 50 sene önce.

Alevi gençlerin düşkünlük kurumunu bilmediğini söylüyorsunuz, tezinize dayanarak. Bu durum, genel midir? Eski nesil anlatmıyor mu, yoksa yeni neslin ilgisini mi çekmiyor Alevi inancı? 

Alan araştırmam sırasında karşılaştığım en ilginç detaylardan biri buydu. Aleviliğin kendini yeniden ürettiği, gençlerin Alevileştirildiği kurumlar vardır. Örneğin evlenirken musahibinizin yani yoldaşınızın olması gerekirdi Alevi olmak için. Şimdi ya musahipleri yok ya da varsa da kurumun içi boşalmış durumda. Eskiden dedenin aforoz etme yetkisi vardı aynen Katolik inancında olduğu gibi. Eğer dede sizi ‘düşkün’ ilan ederse, neredeyse yaşama devam etmeniz mümkün olmazdı ve köyü terk etmek zorunda kalırdınız. Bir genç katılımcıya ‘düşkünlük kurumu’ hakkında ne düşünüyorsunuz, diye sorduğumda “yaşlılardan mı bahsediyorsunuz?” diye karşılık vermişti. Sanırım tezimi özetleyen cümle o idi. Yeni kuşaklar Aleviliğin esas kurumlarını dahi bilmiyorlar, bilseler de gündelik yaşamlarını etkileyecek durumda değil.

‘Dedelik Kurumu Köye Ait, Kentte Etkisiz’

Peki dedenin gücü neden azalıyor?

E çünkü kent hayatında Alevi olup olmamanız gündelik yaşamınızı devam ettirmek için anlamlı bir kimlik sunmuyor. Köyde düşkün ilan edilirseniz köydekiler size sırtını döner, alışverişi keserler, muhabbeti keserler, evlenmezler, evlendirmezler. Köyü terk etmek zorunda kalırsınız. Ancak kentte düşkün ilan edilirseniz, marketteki fiyatlar değişmez, bankaların faiz oranları da, çocuğunuzu yazdıracağınız okul da, yapacağınız iş de… Siz düşkün ilan edildiğiniz için dekanlık sizi görevden uzaklaştırmaz, müdürünüz yevmiyenizi kesmez, kafeler size masalarını kapatmaz… Yani hayat kaldığı yerden tüm hızı ile devam eder ve dede de sizi düşkün ilan etmesiyle kalır. Dede tarafından düşkün ilan edilmeniz üniversite sınavında az ya da çok puan getirmez. Dedelik dediğimiz kurum köye aittir, kentte etkisiz eleman haline geliyor dedeler. O sebeple zamanında Ali’nin yeryüzü temsilcisi olan ve sözü Sünni devletin üstünde olan dedeler, artık kendi talipleri tarafından devletin mahkemelerinde yargılanmak üzere dava ediliyor yer yer. Böyle bir süreç 1970’lerde yaşayan Alevilerin anlayabileceği bir durum değil.

‘Her Toplumun Muhafazakârı Mutsuz’

Geleneklerin yaşatılmasındaki düşüş, geçmişteki tehditlerin azaldığı düşüncesinden kaynaklanıyor, demek mümkün mü? (Osmanlı döneminde Alevilerin sistem dışına itilerek, kendi hukuk ve ceza sistemlerini kurmak zorunda kalması ve böyle bir durumun günümüzde var olmaması)

Sanırım benim tutumum daha toptancı. Geçmişte tehdit yaşamış ya da yaşamamış, herkesin geleneği modernleşme ile çözüldü, çözülüyor. Hem modernleşen, hem de geleneklerini devam ettiren topluluklar var mı halen? Ben tanık olmadım. Açıkçası akıllı telefon ve internet ile ortaya çıkan yeni yaşam şekilleri ile her toplumun gelenekselcilerinin, muhafazakârlarının mutsuz zamanlar yaşadığını düşünüyorum.

‘Canlanan Alevilik Değil, Alevi Kimliği’

Siz Alevi sekülerleşmesi olduğunu iddia ediyorsunuz, ama Alevi canlanması olduğunu iddia eden akademisyenler de var. İkisi zıtlık barındırmıyor mu?

Yok, barındırmıyor. Aleviler geçmişe kıyasla çok daha cesur, çok daha özgüvenli şekilde Alevi olduklarını söylüyorlar. Kendilerini daha az saklıyorlar. Radyoları, televizyon kanalları, dernekleri, sosyal medyada oluşumları var. Alevi canlanması olduğu doğru. Ama gündelik yaşamlarında Alevilik var mı, derseniz, o zaman iş değişiyor. Örneğin Adana’da yaşayan Arap-Aleviler’ de (Nusayriler) gençler artık Alevi namazlarına katılmıyorlar, ama sorarsanız Alevi olmalarından gurur duyduklarını belirtiyorlar, sosyal medyada Alevi sayfalarını paylaşıyor ve Alevi kimliklerini saklamıyorlar. Canlanan Alevilik değil, Alevi kimliği. Sanırım yeni dönem Aleviliksiz Alevi tartışmaları ile geçecek.  

Peki, zaman içerisinde bu durumun gideceği yer ile ilgili bir öngörünüz var mı?

Eğer modernleşme süreci devam ederse, yani iç savaş çıkmaz ya da ülke sıcak bir savaşa girmez ise, Türkiye’nin tüm bileşenlerinin sekülerleşme sürecinin devam etmesini bekliyorum. Ve eğer süreç bu hızla devam ederse, çok da uzak olmayan bir sürede Aleviliğin tarih kitaplarında yazan Türkiye’deki bir inanç sistemi olarak okutulacağını düşünüyorum.  

The post Yeni Dönemde Aleviliksiz Aleviliği Tartışacağız appeared first on Sivil Sayfalar.

Hak temelli çalışan STÖ’lerin dijitalleşme süreçlerine uyum sağlayabilmesi için dijital iletişim ve sosyal medya araçlarıyla ilgili bilgi ve becerilerini arttırmak hedefiyle düzenlenen eğitimde, STÖ’lerin savunuculuk çalışmalarını güçlendirmek için dijital araçlardan nasıl yararlanabileceğine odaklanılacak. Üç günlük eğitimde katılımcılara dijital araçlar ve sosyal medya mecralarının kullanımı ile ilgili pratik bilgiler atölye çalışmaları aracılığıyla aktarılacaktır.Eğitime her örgütü temsilen bir kişi kabul edilecek.

Eğitime Adana, Adıyaman, Aksaray, Gaziantep, Hatay, Kahramanmaraş, Karaman, Kayseri, Kilis, Konya, Malatya, Mersin, Nevşehir, Niğde, Osmaniye ve Şanlıurfa illerinde kadın hakları, LGBTİ hakları, engelli hakları, çocuk hakları, kent hakkı, çevre/doğa koruma, sosyal haklar, hayvan hakları, dijital haklar, kültürel haklar, gençlik hakları, sığınmacı/mülteci/göçmen hakları, vb. alanlarda hak temelli* çalışma yürüten STÖ’ler katılım gösterebilirler.

Eğitime katılmak isteyen STÖ temsilcilerinin 19 Şubat 2019 Salı günü saat 17.00’ye kadar başvuru formunu doldurması gerekmektedir. Eğitim sonuçları 22 Şubat 2019 Cuma günü e-posta yoluyla açıklanacaktır.

Başvuru Koşulları

• Eğitim programı, hak temelli bir yaklaşıma sahip olarak yerel düzeyde o hak için çalışma yapan ve kampanya yürüten ya da bu faaliyetleri çalışma takvimine dahil etmiş hak temelli STÖ’lere yöneliktir.
• Eğitime her bir örgütü temsilen 1 kişi kabul edilecektir. Değerlendirme sonrasında katılımcı değişikliği kabul edilmeyecektir.
• Başvuran STÖ’lerin sosyal medya (Facebook, Twitter, Instagram, Linkedin vb) hesaplarının olması ve eğitime başvuran kişilerin bu hesaplara yönetici düzeyinde erişimi gerekmektedir.
• Eğitimlere tam katılım beklenirken, gün sonunda verilen çalışmaların yapılması ise zorunludur.
• Seçilen STÖ temsilcileri, eğitimde olmasının STÖ’nün bilgisi dahilinde gerçekleştiğini belirten, STÖ yönetiminden/inisiyatiften iki üyenin imzası ve açık iletişim bilgilerine sahip bir yazıyı eğitim sonuçları açıklandıktan sonra 5 gün içerisinde sunmalıdır.
• Katılımcıların bilgisayar getirmesi gereklidir. STGM bilgisayar temin etmeyecektir.

Başvuru Formu

Eğitime Adana dışından katılacak STÖ temsilcilerinin ulaşım ve konaklama masrafları STGM tarafından karşılanacaktır.

Sorularınız için dijital@stgm.org.tr adresine yazabilirsiniz.

* Hak temelli yaklaşım, bireyleri hak sahibi özneler olarak tanımlarken, devlet ya da devlet dışı kurumları ise yükümlülük sahipleri olarak belirler. Dayanağını insan hakları ilkeleri ve standartlarından alan hak temelli yaklaşım, bireyleri haklarını talep edebilmeleri ve savunmaları için, kurumları ise haklarla bağlantılı yükümlülüklerini yerine getirmeleri için güçlendirmeyi hedefler. STGM’nin hak temelli yaklaşım için kullandığı kaynak metinlere buradan ulaşabilirsiniz.

The post Dijital İletişim ve Sosyal Medya Eğitimi Adana Başvuruları Başladı appeared first on Sivil Sayfalar.

Ulusal ve Yerel Basın Organları, işçilerin mesai arkadaşları, işçi aileleri, iş güvenliği uzmanları ve sendikalardan gelen bilgilerin derlenmesi ile oluşturulduğu belirtilen 2018 İş Cinayetleri Raporu; “Hangi Savaşta Bu Kadar Arkadaşımızı Kaybediyoruz” başlığı ile yayınlandı.

Tarım ve İnşaat Sektörü Ölüm Yaşanan İş Kolları.

İSİG’in hazırladığı rapordaki bilgilere göre; yıl boyunca toplam 1923 işçi yaşamının kaybederken,  yaz mevsiminde kayıpların daha çok olduğu görüldü, en çok ölüm vakası ise Temmuz ayında (201 ölüm vakası) yaşandı.

Ölümlerin en çok yaşandığı iş kolları Yüzde 24’lük oranla tarım ve orman işleri oldu.  Yüzde 23’lük oran ile inşaat ve yol işleri ikinci sırada yer aldı.  Yaşamını kaybedenlerin büyük çoğunluğunun sendikasız çalışan işçiler olduğu dikkat çekti ki bu oran yüzde 98 civarında.

2018 yılında iş cinayetlerinin nedenlerine göre dağılımı şöyle:

• Trafik, Servis Kazası nedeniyle 408 işçi;
• Ezilme, Göçük nedeniyle 379 işçi;
• Yüksekten Düşme nedeniyle 325 işçi;
• Kalp Krizi, Beyin Kanaması nedeniyle 200 işçi;
• Elektrik Çarpması nedeniyle 113 işçi;
• Şiddet nedeniyle 112 işçi;
• Zehirlenme, Boğulma nedeniyle 82 işçi;
• İntihar nedeniyle 73 işçi; Patlama,
• Yanma nedeniyle 50 işçi;
• Nesne Çarpması, Düşmesi nedeniyle 40 işçi;
• Kesilme, Kopma nedeniyle 24 işçi;
• Diğer nedenlerden dolayı 117 işçi yaşamını yitirdi.

67 Çocuk İşçi Yaşamını Yitirdi
Raporda yer alan verilere göre 14 yaş ve altı 23, 15- 17 yaş aralığında 44 çocuk işçi yaşamını yitirdi. 65 yaş üstünde çalışan 98 işçi iş cinayetine uğrarken 28-50 yaş aralığındaki işçilerde %49 çoğunlukla ölüm oranı gözlendi.

Cinsiyetlere göre dağılımda ise 199 kadın işçi yaşamını yitirirken, 1804 erkek işçi yaşamını kaybetti.

Mülteci İşçiler de Raporda Yer Aldı
Mülteci işçilerden 110 kişi yaşamını yitirirken, ölümlerin büyük çoğunluğu Suriyeli ve Afganistan’lı işçilerden oluşuyor.

İstanbul İş Cinayetlerinin En Çok Yaşandığı İl

Rapora göre:

• 226 ölüm İstanbul’da;
• 81 ölüm Kocaeli’nde;
• 70 ölüm Manisa’da;
• 69 ölüm Bursa’da; 68 ölüm
• Antalya’da; 66 ölüm
• İzmir’de; 56’şar ölüm Ankara ve Aydın’da;
• 50 ölüm Gaziantep’te;
• 48 ölüm Adana’da;
• 45 ölüm Denizli’de;
• 43’er ölüm Konya ve Şanlıurfa’da;
• 39 ölüm Samsun’da;
• 35’er ölüm Mersin ve Sakarya’da;
• 33’er ölüm Balıkesir ve Tekirdağ’da;
• 31 ölüm Zonguldak’ta;
• 29’ar ölüm Hatay ve Muğla’da;
• 27 ölüm Çorum’da;
• 25’er ölüm Kütahya ve Trabzon’da;
• 23’er ölüm Adıyaman, Elazığ ve Sivas’ta;
• 22’şer ölüm Bolu ve Kastamonu’da;
• 21 ölüm Kahramanmaraş’ta;
• 20’şer ölüm Karabük ve Mardin’de;
• 19’ar ölüm Diyarbakır ve Kayseri’de;
• 18’er ölüm Eskişehir ve Osmaniye’de;
• 17 ölüm Ordu’da;
• 16’şar ölüm Çanakkale, Düzce ve Malatya’da;
• 15 ölüm Isparta’da; 14’er ölüm Burdur, Niğde ve Şırnak’ta;
• 13 ölüm Aksaray’da;
• 11’er ölüm Afyon, Artvin, Bartın, Giresun ve Rize’de; 10 ölüm Bitlis’te;
• 9’ar ölüm Erzincan, Erzurum, Hakkari, Kars, Siirt, Uşak, Tokat ve Van’da;
• 8’er ölüm Edirne ve Kırşehir’de;
• 7’şer ölüm Bilecik, Iğdır, Kırıkkale ve Kırklareli’de;
• 6’şar ölüm Amasya, Ardahan, Karaman ve Sinop’ta; 5’er ölüm Batman, Gümüşhane ve Nevşehir’de;
• 4’er ölüm Yalova ve Yozgat’ta;
• 3’er ölüm Ağrı, Bingöl, Çankırı, Muş ve Tunceli’de;
• 1’er ölüm Bayburt ve Kilis’te;
• 33 ölüm ise Yurtdışında gerçekleşti.”

İSİG’in Acil Talepleri

İşçilere örgütlenme çağrısında bulunan İSİG Meclisi acil olarak gerçekleşmesi gereken taleplerine rapor sonunda yer verdi.

1- Ölen işçilerin yüzde 98’i sendika üyesi değildir. Yani sendikasız çalışmak ölüm demektir. İş cinayetlerinin önlenmesi, sağlıklı ve güvenli çalışmanın ön koşulu işçi katılımıdır. İşçiler ancak sendikalaşarak bunu sağlayabilir. Ülkemizde sendikaya üye olan işçiler işten atılıyor, sermaye işyerlerinde sendika istemiyor ya da istediği sendikayı getiriyor. Devlet daha ileri giderek sendikaların yapacağı basın açıklamalarını, toplantıları ve grevleri yani toplu pazarlık hakkını yasaklıyor. Bu noktada işyeri İSİG kurulları, çalışan temsilciliği ve genel olarak sendikal örgütlenme üzerindeki baskılar sona erdirilmelidir. Grev yasaklarına son verilmelidir…

2- İşyerlerinde işçilere keyfi bir biçimde iş tanımı dışında işler yaptırılıyor. Çalışma saatleri günde 10-12 saate ulaşıyor. Mesai ücretleri, izin hakları vb. verilmiyor. Özellikle taşeron işçiler bu koşullarda çalışırken şimdi taşerona rahmet okutacak kiralık işçilik gibi kölelik uygulamaları getiriliyor. Özelde veya kamuda tüm taşeronlaştırma ve kiralık işçilik uygulamalarına son verilmelidir…

3- İş cinayetlerinin sorumlusu patronlar, bürokratlar ve siyasiler yargılanmıyor. Yargılananlar ise çoğunlukla günah keçisi haline getirilen iş güvenliği uzmanlarıdır. Yine mahkemeler iş cinayetlerini cezalandırmıyor, failleri ’24 taksitli para cezası vererek serbest bırakıyor’. İş cinayetlerinin sorumlusu patronlar, bürokratlar ve siyasiler yargılanmalıdır…

4- ILO ve WHO verilerine göre 1 ‘iş kazası sonucu ölüm’ karşılığında yaklaşık 6 ‘meslek hastalığı sonucu ölüm’ olmaktadır. Ancak SGK verilerine göre her yıl ortalama 500 civarı işçi meslek hastalığına yakalanmakta ve neredeyse hiç bir işçi de ölmemektedir. Meslek hastalıklarının gizlenmesinden vazgeçilmeli ve bu noktada sağlık örgütlerimizin yürütücülüğünde tespit eden/önleyen bir yaklaşım hayata geçirilmelidir…

5- Çalışma yaşamının denetiminde görev yapan iş müfettişlerinin siyasi iktidara olan bağımlılığının önüne geçilerek, ‘İş Teftiş Kurulu’nun yönetiminde emek örgütlerinin ağırlığı olacak şekilde sosyal taraflardan oluşan bağımsız bir üst kurul haline gelmesi sağlanmalıdır…

6- Emeğin korunmasının temellerinden ikisini iş güvencesi ve insanca yaşayacak bir ücret oluşturur. Asgari ücret insanca yaşanabilir bir seviyeye yükseltilmeli, işten atmalara son verilmeli ve işsizlik önlenmelidir…

7- İşçilerin sağlıklı yaşamak ve can güvenliklerini sağlamak için ulaşım, barınma ve beslenme hakları vazgeçilmezdir. İşçi servisleri uygun araçlardan oluşmalı, işçilere kalacak lojman sağlanmalı ve gıda zehirlenmelerini önlenmelidir. Yine toplu taşıma, konut ve gıda fiyatları konusunda adımlar atılmalıdır…

8- Her yıl 60-70 çocuk çalışırken yaşamını yitirmektedir. 2018 yılı ‘çocuk işçilikle mücadele yılı’ ilan edilmesine rağmen 67 çocuk işçi can vermiştir. Bu noktada özellikle sanayinin ucuz emek gücü ihtiyacını karşılayan 4+4+4 eğitim sistemine son verilmeli ve çocuk işçilik yasaklanmalıdır…

9- Ülkemizde küçük yaşlarda çalışma hayatı başlamakta ve neredeyse ömür boyu sürmektedir. Emekçilerin belli bir çalışma yılından sonra emekli olma hakları vardır ve bu da çalıştıkları mesleğe ve cinsiyetlerine göre belirlenmelidir. Emekliliğin yaşa takılmasına ve kademeli olarak 65 yaş olarak belirlenmesine yani mezarda emekliliğe son verilmelidir…

10- Kadın emeği; tarımda, sanayide, hizmet sektöründe ve evde görünmez hale getirildi. Oysa her yıl 120-130 kadın çalışırken yaşamını yitiriyor. Kadını temel alan bir işçi sağlığı anlayışı tanımlanmalıdır…

11- Ülkemizde milyonlarca mülteci/göçmen işçi bulunmaktadır. Temel düzenlemelerden mahrum bırakılan mülteci/göçmen işçilerin çalışma, sağlık, barınma, ücret vb. güvenceleri sağlanmalıdır. Türkiyeli işçilerle mülteci/göçmen işçileri karşı karşıya getiren ücret ve çalışma politikalarından vazgeçilmelidir. Yine bu noktada bölge ülkelerini savaşın içine sürükleyen politikalardan uzak durulmalıdır…”

Raporun Tamamına Ulaşmak İçin : http://guvenlicalisma.org/19796-hangi-savasta-bu-kadar-arkadasimizi-kaybediyoruz-2018-yilinda-en-az-1923

The post 2018 İş Cinayetleri Raporuna Göre En Çok Ölüm Tarım ve İnşaatta appeared first on Sivil Sayfalar.

• Proje teklifleri internet sitemizden erişime açılacak olan SODES Bilgi Sistemi (SODES-BİS) aracılığıyla, 23 Şubat–16 Mart 2017 tarihleri arasında başvuru sahipleri tarafından valiliklere; 17 Nisan 2017 tarihine kadar ise Valilik Değerlendirme Komisyonu tarafından yapılacak değerlendirmeden sonra valilikler tarafından Bakanlığa gönderilecektir.
• 2017 yılında gerçekleştirilecek olan SODES uygulamalarında sodes.gov.tr adresinde yer alan 2017 Yılı SODES Uygulama Usul ve Esasları ile ekleri esas alınacaktır.
• Valilik Değerlendirme Komisyonu, kendilerine sunulan projeleri; SODES tanımındaki amaçlara uygunluk, sürdürülebilirlik, projenin amacı, faaliyetleri ile bütçesi arasındaki tutarlılık, projeyi öneren kuruluşun proje yürütme kapasitesi, projenin hedef gruplar üzerinde yaratacağı etkiler, proje hedef kitlesinin genişliği ve ilin önceliklerini göz önünde bulundurarak değerlendirecek ve uygun gördükleri proje tekliflerini hem SODES-BİS aracılığıyla hem de resmi yazıyla Bakanlığa göndereceklerdir.
• Valiliklerden Bakanlığa bildirilen proje teklifleri, değerlendirildikten sonra desteklenecek projeler ve ödenek miktarları tespit edilecektir. Desteklenecek projeler Bakanlık tarafından hem SODES-BİS aracılığıyla hem de resmi yazıyla Valiliğe bildirilecek ve Bakanlık internet sitesinden kamuoyuna duyurulacaktır.

SODES BAŞVURU SÜRECİ

1- Başvuru Formu SODES-BİS aracılığıyla doldurulur, sisteme yüklenir ve çıktısı alınır.

• SODES-BİS’ten başvuru formu PDF olarak indirilir ve bilgisayarınızda kaydedilir.
• Başvuru formu tamamlanana kadar indirilen form üzerinde her türlü değişiklik yapılabilir, bilgisayarınızda kayıtlı olarak tutulabilir, ancak çıktı alınamaz.
• Formdaki gerekli tüm alanlar doldurularak başvuru formunun en altında yer alan kontrol et düğmesine tıklanır.
• İlgili düğme tıklandığında gerekli tüm alanlar doldurulmuşsa başvuru formunu gönderebilirsiniz ifadesi ortaya çıkar. Gerekli tüm alanlar doldurulmamış ise formun tamamlanmamış olduğuna dair ikaz ortaya çıkar.
• Tamamen doldurulmuş başvuru formu kaydedilir ve SODES-BİS’te yer alan Başvuru Formu Gönder ekranı kullanılarak sisteme yüklenir.
• Sisteme yüklenen başvuru formu SODES-BİS’te yer alan Başvurularım ekranından görüntülenebilmektedir. İlgili formun üzerinde sağ tıklanarak form açılır ve çıktısı alınabilir.2- Çıktısı alınan başvuru formu gerekli imzalar ve belgeler (STK’ların ilgili ilde en az bir yıldır faaliyet gösterdiğine ilişkin belge; kamu görevlilerine projeden ödeme yapılması öngörülmesi halinde buna izin veren kanun yönetmelik vs. mevzuat; valiliğin isteyeceği ilave belgeler) temin edilerek iki nüsha halinde valilik SODES birimine iletilir.
  3- Valiliklerin iletişim bilgilerine İletişim Bilgileri bölümünden ulaşılabilir. Başvuru sürecinde karşılaşılan sorunlar için lütfen ilgili valilikle iletişim kurunuz.4- Valilik kendisine ait kullanıcı ekranını kullanarak çıktısı alınan ve kendisine iletilen başvuru formu ile SODES-BİS’te yer alan başvuru formunu ilgili kodlarına bakmak suretiyle karşılaştırır.5- Böylece başvuru süreci tamamlanmış olur.

  6- Çıktısı alınıp gerekli imzalar ve belgelerle valiliğe iletilmeyen herhangi bir başvuru formu resmi hüviyet kazanmamaktadır. Bunlar 15 Haziran 2017 tarihinden sonra sistemden silinecektir.

  7- Bir kişi birden fazla başvuru formu hazırlayıp gönderebilir. Başvurularda sisteme giriş yapan kişi değil başvuru formunda imzası olan başvuru sahibi kuruluşun yasal temsilcisi  sorumludur.2017 SODES Uygulama Usul ve Esasları için tıklayınız…

The post Sosyal Destek Programı 2017 yılı Proje Teklif Çağrısı appeared first on Sivil Sayfalar.

Evrensel Gazetesi’nin yaptığı habere göre İSİG 2016 yılında yaşanan göçmen işçi ölümlerini raporlaştırdı. Raporda göçmenlerin sadece Ege Denizi’nde değil küçük ücretlerle, ağır koşullarda çalıştırıldıkları iş yerlerinde de hayatlarını kaybettikleri görülüyor. Rapora göre Türkiye’de yaşanan iş kazalarında göçmen işçi ölümlerinin oranının tüm işçi ölümlerine oranı yıldan yıla artış gösteriyor. 2016 yılında en az 96 işçi iş kazalarında yaşamını yitirdi. Bunların 7’si çocuk işçi. Yaşamını yitiren işçilerin yüzde 61’i Suriyeli işçiler ve en fazla göçmen işçi ölümünün yaşandığı il ise İstanbul. İSİG’in raporunda aktardığı veriler şöyle:

Göçmen işçi ölümlerinin tüm işçi ölümlerine oranı 2013 yılında yüzde 2 iken 2014 yılında yüzde 3’e, 2015 yılında 4’e ve 2016 yılında ise yüzde 5’e çıktı. 2013 yılında en az 22 göçmen işçi, 2014 yılında en az 53 göçmen işçi, 2015 yılında en az 67 göçmen işçi, 2016 yılında ise en az 96 göçmen işçi iş kazalarında yaşamını yitirdi.

Geçen yıl çocuk işçi ölüm oranı yüzde 3 iken bu durum göçmen çocuk işçilerde yüzde 7’yi geçmiş durumda. Yine 18-27 yaş iş kazası sebepli ölüm oranı genelde yüzde 15 iken göçmen işçilerde yüzde 34. 2016’da iş kazalarında yaşamını yitiren 56 çocuk işçiden 7’si göçmen.

Rapora göre fabrikalarda ve tarlalarda Türkiyeli işçilerin yanı sıra çoğunlukta Suriyeli olmak üzere Afgan, Gürcü, Ukraynalı, İranlı, Iraklı, Özbek, Rus işçiler iş kazalarında yaşamlarını yitirdiler. Milliyetlerine göre göçmen işçi ölümlerine bakılınca yaşamını yitiren göçmen işçilerin yüzde 61’i Suriyeli, yüzde 12’si Afgan, yüzde 5’i Gürcü, yüzde 4’ü Ukraynalı, yüzde 3’ü İranlı, yüzde 2’şer Iraklı, Özbek ve Rus. Diğer milliyetler ise Azeri, Çinli, G.Koreli, Kırgız, Litvanyalı, Pakistanlı, Sırp, Türkmen ve Venezuelalı göçmenler.

Rapora göre geçmiş yıllarda en çok ölümün yaşandığı iş kolu tarımken, yerini bu yıl inşaat aldı.

Raporda İstanbul’dan Konya’ya, Adana’dan Bursa’ya, Elazığ’dan Gaziantep’e kadar Türkiye’nin 34 şehrinde göçmen işçi ölümleri kayıt altına alınmış durumda. 16 ölüm İstanbul’da, 10 ölüm Konya’da, 6 ölüm Adana’da, 5’er ölüm Bursa ve Elazığ’da, 4 ölüm Gaziantep’te, 3’er ölüm Aydın, Edirne, Kilis, Samsun ve Şanlıurfa’da, 2’şer ölüm Antalya, Denizli, Hatay, İzmir, Kahramanmaraş, Kayseri, Kocaeli, Mardin, Mersin, Sakarya, Sivas ve Yalova’da, 1’er ölüm ise Adıyaman, Afyon, Aksaray, Ankara, Batman, Burdur, Erzurum, Karaman, Rize, Siirt ve Zonguldak’ta yaşandı.

Hazırlanan rapora İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Meclisi’nin Facebook hesabından ulaşabilirsiniz

The post İSİG 2016 yılı göçmen işçi ölümlerini raporlaştırdı appeared first on Sivil Sayfalar.