Tadamon Kitle Fonlama Akademisi, “IsDB – ISFD Yoksulluğu Azaltma için STK Güçlendirme Programı“nın bir parçasıdır. Bu program, İslami Dayanışma Kalkınma Fonu (IsFD) tarafından finanse edilmekte, İslam Kalkınma Bankası (IsDB) tarafından yürütülmekte ve Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı (UNDP) ve diğer stratejik ortaklar tarafından uygulanmaktadır. Program, Sivil Toplum Kuruluşlarının (STK’ların) beceri ve kapasitelerini güçlendirerek, projeleri için fonları harekete geçirmek amacıyla başarılı bir kitle fonlama kampanyası hazırlama ve yürütme konusunda destek sağlar.

Tadamon Kitlesel Fonlama Akademisi’ne seçilmeniz durumunda size sunulanlar:

• Kapasite Geliştirme
• Birebir Mentorluk ve Dünya Standartlarında Uzmanlık
• Kaynak Mobilizasyonu
• Artırılmış Görünürlük
• Ağ Oluşturma ve Topluluk Geliştirme

Nasıl Başvurabilirsiniz?

Tadamon Kitlesel Fonlama Akademisine başvurmak için buraya tıklayınız.

Proje fikirleriniz için son başvuru tarihi 15 Eylül 2023.

Sorularınız için bu adresten iletişime geçebilirsiniz: team@tadamon.community 

The post Tadamon Kitlesel Fonlama Akademisi için Başvurular Açıldı appeared first on Sivil Sayfalar.

Kendilerini, “göç alanında çalışmalar yapmak, bu alanda farklı disiplinler tarafından yapılan çalışmaların içinde yer almak, göç araştırma ve araştırmacılarını desteklemek, çalışmalarda üretilen bilgilerin yaygınlaştırılmasına katkıda bulunmak, göçe ilişkin konularda çalışanlar arasında mesleki dayanışma, iletişim, işbirliği ve etkileşimi sağlamak” amacında bir STK olarak tanıtıyorlar.

Göç Araştırmaları Derneği kurucuları ile derneği, derneği ortaya çıkaran şartları ve hedeflerini konuştuk.

MAÇ: İlk sorum şu: Bir sivil toplum kuruluşu ortaya çıkarken bir tür boşluk analizi yapar. Yani kendi meselesiyle ilgili, alanında bir boşluk olduğunu düşünür ve o boşluğu doldurmak ister. Siz Göç Araştırmaları Derneğini kurarken Türkiye’de ne gibi bir boşluk olduğunu düşündünüz de bir araya geldiniz ve bir dernek oluşturdunuz?

Didem Danış: Son dönemde, özellikle Suriyelilerin gelişinden beri, sivil toplum göç alanı üzerinden genişledi. Özellikle insani yardım kuruluşları üzerinden. Ama bu genişlemeye rağmen çok ciddi bir bilgi eksikliği var. Hem kamuda hem de sivil alanda göçün bilgisi yeterince üretilmiyor. Akademik alanda da, Türkiye’de göç araştırmaları çok yeni bir alt disiplin. Orada da kolektif bir bilgi üretimi ve bilgi paylaşımı mecrası yok. İşte ana fikir buydu. Bilgiyi hem sivil alan yani sivil toplum kuruluşları için, hem politika yapıcı kamu için, hem de akademi için daha kolektif bir şekilde üretebilmenin yollarını aramak. İlk çıkış fikri buydu.

Besim Can Zırh: Ben de şöyle bir ek yapabilirim. Bu yeni bir fikir değil. 2008’de bu yönde bir adım atma girişimimiz olmuştu, dernek değil de bir blogla başladı bu. O zamanki “Göçebe Yazılardı”, Didem’in de içinde olduğu. Temel çıkış motivasyonumuz şöyleydi, hepimiz göç çalışan insanlarız ama memlekette o kadar bilinmiyordu ki göç meselesi. Mesela aslında Almanya’ya göç 40 yılı bulmuştu. Blog kolay bir ilişki kurabilme yolu olabilir mi demiş, göçün fotoğrafa, sinemaya, müziğe yansımalarına bakarız diye düşünmüştük. Suriyeliler meselesi hiç ortada yokken böyle ufak bir girişimimiz olmuştu. Suriye meselesi sonrasında Didem’in de söylediği gibi, bir aciliyete istinaden bir patlama yaşandı ve aslında bizim akademiden doğru baktığımız bilgi üretimi çok hızlı bir şekilde sektörleşti. O kadar hızlı bir şekilde sektörleşti ki böyle bir durup “nasıl bir süreç oluyor burada” sorusu çok fazla düşünülmedi. Bu dernek ne işe yarar, ne yaparsa işe yaramış olur, sivil toplum konusunda kendisini gerçekleştirir sorusunu soruyorum. Bence şunu yaparsa kendini gerçekleştirmiş olacak: Türkiye’de göç alanında sunulan hizmet, göç alanında yapılan araştırma, göç alanında üretilen politikanın bir meta anlatısını ve refleksif bir kritiğini yapmayı başarabilirse, bu sürecin alternatif bir tarihçesini tutmayı becerebilirse, bence en önemli katkısı bu olur.

Deniz Şenol Sert: Ben de bir şey ekleyeyim. Üretim sürecinin ilk sekteye uğraması akademide, göç konusunda oldu. Özelikle Suriyelilerle birlikte bir çoğumuza rektörlüklerden yazılar geldi. Suriyelilerle ilgili araştırmalarınız izne tabi tutulmuştur diye. Ama iznin nereden alınacağı nasıl alınacağı herhangi bir şekilde açıklanmadan. Yani istediğiniz gibi Suriyelilerle ilgili araştırma yapmaya başlayamazdınız. Akademide Suriyelilerle ilgili bilgi üretiminde bir bariyer oluşturdular ve nedense o bariyeri bazıları çok kolay aştı, bazıları o kadar kolay aşamadı. Kimi insanlar o izin sürecine daha kolay erişebildiler, kimi insanlar erişemediler. Ya da araştırma fonlarının dağılımında. Çünkü malum izin alamazsan fona da başvuramıyorsun vs. Bilgi üretim sürecindeki bu sekte de bizi hızlandırdı, bir araya gelmemizi sağladı.

Didem Danış: O aşamada 15-20 kişi kadar göç çalışan akademisyenler olarak bir göç araştırmacıları platformu kurduk. Dernekten önce tamamen enformel bir birliktelik olarak yapılmış bir girişimdi. O dönemde bu yasak üzerine bayağı bir kafa yorduk, çünkü sadece yasak değil, bir de gizli bir yasaktı. İçişleri bakanlığı üzerinden rektörlüklere gelen bu gizli yazı medyaya yansıyıp görünür olunca, tartışmaya başladık. Bu alanda çalışan araştırmacılar olarak, neredeyse 12 Eylül’de bile görülmemiş böyle bir kontrolü nasıl aşacağız diye düşünmeye başladık. Yani derneğin ciddi bir anlamda bir geçmişi var; bir anda dernek kurma fikriyle ortaya çıkmadık.

MAÇ: Bu söyledikleriniz burayı bir akademik enstitü gibi konumlandırıyor. Yani esas meselesi bilgi üretmek, bilgi üretimini desteklemek, bilgi üretim süreci önündeki bariyerleri aşmak ya da oradaki yansımaları sağlamak, onu tartışmak, düşünmek gibi duruyor. Amaçlarınıza baktığımda bir tarafında da kamuoyunda farkındalık yaratmak diyorsunuz. Yani bilgi üretmek sizi daha uzman kılarken, farkındalık yaratma sizi daha savunucu kılıyor. Burada bir gerilim var mı uzmanlık ve savunuculuk arasında?

Besim Can Zırh: Ben çok gerilim görmüyorum. Bizim asli mesleki kişiliğimizin, şahsiyetimizin kurulduğu yer akademi. Biz akademisyeniz. Yaptığımız iş bu. Kendimizi akademinin neresinde görürüz ayrı bir soru. Ama bence bilginin üretimine dair böylesi bir refleksif müdahale veya nasıl üretildiğine dair bir söz söyleyebilmek aslında o üretilen bilginin topluma nasıl yansıyacağına, interdisipliner alanda nasıl kullanılacağına dair bir müdahale. “Suriyelilerden korkmayın çünkü ekonomimize çok büyük katkıları olacak” demek de mesela bilgiye dayanıyor. Ama bu bilginin nasıl söylemleştiği noktasında, o geçişte bence bir gerilim var. Oraya müdahalenin kendisi bile aslında hayatta bir şeye müdahale potansiyeli içeriyor. Yani böyle bir akademik enstitüleşmede ben henüz o gerilimi görmediğimi söylüyorum ama diğer eksene dair açabiliriz.

Polat Alpman: Uzmanlıkla savunuculuk arasında zaten zannettiğimiz kadar makas yok. Özellikle Türkiye’de alanını koruman da oradaki mücadelen kadar. Ne kadar mücadele veriyorsan, o alanda ne kadar farkındalık yaratıyorsan, ne kadar savunuculuğunu yapabiliyorsan bu konunun, uzmanlığını da o kadar sürdürebiliyorsun. Bizim en ciddi sorunlarımızdan biridir bu Türkiye’de. Akademi içerisinde yer alanlar kendi alanlarını koruyamazlar. Bu konuda atomize olurlar. Sanki bu alanın hiç üyesi değilmiş gibi davranırlar. Belki derneğin bu anlamda en önemli katkısı bu alanda çalışanları ikisini oturtabilecekleri bir zemin oluşturması olabilir.

Didem Danış: Bir de, sağlıklı bilgi olmadan savunuculuk yapamazsın. O çok net. Türkiye’de Suriyeli mültecilerin gelişi sonrasında çok hızlı bir genişleme olsa da yeterli ve eleştirel bilgi üretilmedi. Yani bilgi üretilme sürecinin kolektif, eleştirel ve araştırmaya dayanan şekilde yapılması bence zaten başlı başına savunuculuk. Özelikle Türkiye’nin mevcut koşulları içerisinde.

MAÇ: Akademinin bilgi üretme motivasyonunda zorunlu olarak savunuculuğun olmadığını görüyoruz. Yani onun bir politikaya, öneriye, stratejiye dönüşmesi gerekmiyor. Sivil toplumun bilgi üretme motivasyonun arkasındaysa akademiden farklı olarak o bilgiyi politikayı, kararları ve kanaatleri etkilemek için enstrüman olarak kullanma ihtiyacı var genellikle. Siz Türkiye sivil toplumunda göç meselesinde bilgiye dayanmayan bir savunuculuk olduğunu görmüş olabilirsiniz. O açığı görmüş olabilirsiniz. Ben biraz onu merak ederek sordum. Direksiyonu en çok nereye kıracaksınız, yani hangi önceliğe? Türkiye’de göç meselesinde çalışan sivil toplum kuruluşlarının ve akademinin bilgi açığını mı kapatacaksınız yoksa ürettiğiniz bilgiyi kamu yönetimi ile müzakerede bir araç olarak mı kullanacak mısınız?

Deniz Şenol Sert: İdeal bir sistemde çok haklısın ama tabi şöyle de bir şey var bir yanda kamuya erişimi olan bir sivil toplum var, öbür yanda kamuya erişimi olamayan bir sivil toplum var. Biz şu an çok yeni bir derneğiz tam neresinde duruyoruz çok emin değilim ama. Biz belki de kamu derken etkimizi devlete yöneltmedik, sanki biraz daha böyle kamusal alanda görünür olmak. Mesela bizim etkinliklerimize, eğitim ve Suriyeliler üzerine bir etkinlik yaptığımız zaman o bölgedeki öğretmenler de geliyor ve onlar da dinliyor. Farkındalık oluşturmayı ya da savunuculuk yapmayı belki de devlet düzeyinde değil de, biraz daha böyle sivil tarafında ele alıyoruz.

Didem Danış: Yani kamunun sivil tarafında. Deniz’in dediği gibi, ideal bir dünyada istiyoruz ki sivil toplum kuruluşları olarak politika yapma süreçlerine katkıda bulunalım ama mevcut durumda kamu her zaman erişilebilir olmuyor. Ama bizim yaptığımız işlerde gördüğümüz, kamu çalışanlarının, yani kamunun sivil üyelerinin bu bilgi üretiminden etkilenerek bir şeyler yapması. Toplantılarımıza öğretmenler geliyor, Göç İdaresi’nde çalışanlar geliyor. Dolayısıyla onların da yaptığı iş üzerinden daha kapsamlı şekilde düşünme, başka sorular sorabilme imkânı oluşmuş oluyor. Bir yandan da, dernek olarak çok genciz. Kurulalı henüz 4 ay oldu. Bugün Türkiye’deki kutuplaşma, devletin pek çok alanı monopolize etmesi gibi gelişmelere rağmen, bir iki sene sonra ürettiğimiz sesin bir ağırlığı olacağı için ister istemez bir şekilde kaale alınacağını düşünüyorum.

Gülay Uğur Göksel: Gelecekte yapmak istediklerimizden biri de göç üzerine çalışan sivil toplum kuruluşlarına bilgi sağlama, göçmenlerle çalışmalarında standart getirme konusunda bir toplantı hazırlanması. Haziran başı için planladığımız, entegrasyon konulu bu etkinlik halihazırda başlanılmış sosyal uyum projelerinin Suriyeli mültecilerle ev sahibi toplum üzerindeki etkilerini analiz etmek, bu konuda bilgi ve deneyim paylaşmak üzerine kurgulandı. Göç konusuyla ilgilenen STK’ların da son dönemlerde üzerinde oldukça durduğu, popülerleşmiş kavramlardan biri sosyal uyum. Popüler olduğu gibi fonlanan da bir şey. Ama bu hizmetlerin, programların içeriğine ve nasıl dizayn edildiğine baktığımızda, belli bir standarda bakılmadan, genelde ezbere yapılan birtakım uygulamalar görüyoruz. STK çalışanları oldukça bilgili bu konuda ama aynı zamanda da sosyal uyum kavramının çok soyut olması dolayısıyla bir kaybolmuşluk da var. Haziranda yapmayı planladığımız entegrasyon panelleri ve çalıştayı ile birlikte entegrasyon hizmetlerinde bir standart el kitabı çıkarmayı planlıyoruz. Bu standartları STK’lar, uzmanlar ve alanda çalışanlarla birlikte yazacağız. STK’ların bu konudaki çalışmaları yalnızca geçici koruma altındaki Suriyeli mültecilerin enetgrasyonunu  hedeflemekte ve diğer göçmenler tamamen programların dışında bırakılmış durumda. Şu anda, altyapısı hazır uygulanmak üzere olan, Suriyeli göçmenlerin Türkiye toplumuna sosyal uyumu üzerine kurgulanmış dış kaynaklarla fonlanan birçok program var. Ama sorduğunuzda peki bu sosyal uyumu neye göre tanımladınız, niçin bu uygulamada bu sayıda Suriyeli olması gerektiğini düşündünüz diye, verilen cevaplar yerleşmiş etik standartlar üzerinden değil. Bu sosyal uyum hizmetlerinde standart el kitabının, bu tarz programlar için bir altyapı sağlayacağını ümit ediyoruz. Aynı zamanda da bu programların tanıtımı ve iletişimi için bir websitesi kurulmasını planlıyoruz.

MAÇ: Sivil toplum alanında çalışmalara baktığımızda hep şöyle bir şey görüyoruz. Kendi toplumsal profiline uygun olanlar birbirleriyle daha çok konuşuyorlar. Farklılıkları aynı masanın etrafında toplamakta güçlük çekiyor sivil toplum kuruluşları. Mesela daha seküler bir çevre kuruluşu İslami bir çevre kuruluşunu aynı masaya getiremiyor. Göç ise, burada hepsinin daha ortak bir meselesi gibi duruyor. Sizin buna dönük bir tedbiriniz olacak mı?

Didem Danış: İki türlü bir buluşmadan söz ediyoruz. Bir yandan akademik bilgiyle sivil toplum alanının buluşması, ikincisi de demin söylediğim gibi birbirinden habersiz veya kopuk aynı alanda çalışan sivil toplum kuruluşlarının bizim gibi akademik olduğu için dışarlılıklı olan, bir dernek aracılığıyla bir araya gelmesinden doğan bir buluşma. Mevcut dönemin en büyük olumsuz tarafının bu kutuplaşma ve ayrışma olduğunu, yapılacak en büyük katkının da bir araya gelebilmek olduğunu düşünüyorum. Yani göç öyle bir alan ki, bütün siyasi pozisyonlardan vs. bağımsız olarak üzerine beraber, kolektif bir şekilde düşünebileceğiniz bir alan. Haziran’daki bu sosyal uyum/entegrasyon konferansı da bu anlamda önemli bir buluşma imkanı sunacak.

Gülay Uğur Göksel: Karşıtlık üzerinden değil çok yönlülük üzerinden ilerleyerek herkesi bir masa etrafında buluşturabilmek hedef. Ben Kanada’da bir alan çalışması yaptığım için biliyorum, bunların örnekleri çok var. Hani bu STK’ların bir araya gelmesi ve kendi programlarını değerlendirmesi için önemli bir kaynak oluşturabilir. Böyle hayal edilmiş bir proje o el kitabı mesela. Birebir bu tarz değil ama farkındalık yaratmak aslında herhalde buradaki esas amaç.

MAÇ: Farkındalıktaki hedefiniz kimdir tam olarak, yani hangi toplumsal kesimleri hedefliyorsunuz, farkındalıktan tam olarak kastınız nedir?

Didem Danış: Üç tane grup var; akademisyenler bir grup. Ama akademisyenlerin içine öğrencileri de katıyorum. Aslında henüz çokta yerleşikleşmiş bir alt disiplin olmadığı için yeterli akademik desteği alamadan yüksek lisans doktora tezi yazan, konu ile ilgilenen ama yolunu bulamayanlara destek vermek. İkincisi sivil toplum alanında çalışanlarda farkındalık yaratmak. Çünkü sivil toplum alanında çalışanlar, özelikle insani yardım kuruluşlarındakiler, çok o ana kilitleniyorlar. Yani yapmaları gereken bir iş var onu yapıyorlar ama aslında mevzunun pek çok boyutundan yeterince haberdar olmayabiliyorlar. Orada da bir farkındalık yaratmak önemli. Kamu bir diğer hedefimiz. Ben, kamu konusunda illa ki kurumun kendisine değil ama kurumun çalışanlarına erişmenin çok önemli olduğunu düşünüyorum. En basitinden, bir facebook sayfamız var göç araştırmacıları platformu diye, onun içinde Göç İdaresi Genel Müdürlüğünün memurları da var, göç konusuyla ilgili öğretmenler ve sağlıkçılar da var. Onların orada gördükleri haberler, orada paylaşılan duyurular, okuma önerileri vs. onların da aslında mevzuya dair başka türlü bir farkındalık edinmelerini sağlıyor. Dolasıyla bu tamamen bizim kontrolümüzde planlanmış, kesilmiş biçilmiş bir şey değil. Her türlü mecrayı kullanarak, bir yandan akademik iş yapma şekillerini, bir yandan da sosyal medya gibi daha yeni tarz mecraları kullanarak daha geniş bir kesimde farkındalık yaratmayı amaçlıyoruz.

MAÇ: Başka STK’lara sorduğumda da kamuya erişememe ya da kamuya erişmenin zorluklarına dair yanıtlar alıyorum. Buna karşın kamu yöneticilerinin kendi alanlarını izlediklerini görüyoruz. Referanslı olmasa da çalışmalarına, metinlerine giren sivil toplum çalışmaları var. Mesela Green Peace GDO regülasyonlarının tamamını etkiledi ama hiçbirinde referans görmedik.

Deniz Şenol Sert: Göçte bence zaten kesinlikle öyle bir şey oldu. Türkiye’nin ilk Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanunu 2013 yılında ortaya çıktı. Çoğu insan bu kanunun ortaya çıkış nedenini Suriyelilerin gelişi olduğunu düşünse de aslında öncesinde tamamen Avrupa Birliği müktesebatına uyum surecinde, Türkiye şartları için oldukça şeffaf bir sürecin sonunda ortaya çıktı. Akademisyenler, sivil toplum kuruluşları kanunun yazım aşamasında birebir etkili oldular. O dönem, hakikaten bizim için liberal bir dönemdi diyebiliriz. Orada ister istemez böyle bir tanışıklık oldu, kamu ile akademisyenler arasında. Onlar bizim kim olduğumuzu biliyor biz de onların kim olduğunu biliyoruz. Böyle bir durum var ve birbirimizi kesinlikle takip ediyoruz. Yani aslında bu kamuya erişim, temas yani, başlangıçta daha fazlaydı, zaman içerisinde, Türkiye’nin içinden geçtiği konjonktürde o kapılar bazı kesimlere, bazı kuruluşlara daha fazla kapandı ve bazılarına daha fazla açıldı. Yoksa öncesinde çok daha açıktı. Dolayısıyla zaten bir temas var onu da hani biz böyle belki de örtük, yani biraz daha alttan bir şekilde devam ettiriyoruz.

MAÇ: Son dönemde sivil toplum dünyasına baktığımızda şunu görüyoruz; geçmişte STK’lar daha performanslarına odaklanan düşünme biçimine sahipken, yani bu sene beş etkinlik yapacağım, beş bin kişiyi eğiteceğim, 20 seminer yapacağım gibi performansa odaklanan bir düşünme biçimine sahipken şimdi etki odaklı bir yaklaşımı keşfediyorlar. Yani ben bunu yapacağım da ne işe yarayacak diye soruyorlar. Sizin bu hedeflediğiniz üç kategori – akademisyenler, STK çalışanları ve kamu görevlileri – buradaki etkileri nasıl göreceksiniz? Bu etkiyi hangi parametreler gösterecek ve nasıl analiz edeceksiniz?

Deniz Şenol Sert: Bizim de uzun süre üzerinde, kendi aramızda konuştuğumuz bir şeydi. Yavaş yavaş başladık da. Didem asistanıyla beraber son dönemde Türkiye’de göç alanında çıkmış tezleri taradı, bunu bültende yayınladık. Bundan sonraki süreci de onun üzerinden izleyerek devam edersek, en azından akademik alanda nerede olduğumuzu gösterecek bir ölçüt olabilir bir noktada.

Didem Danış: Şimdilik özellikle sosyal uyum alanında çalışan sivil toplum kuruluşlarının yaptığı projelerin etki analizini yapmak istiyoruz. Ama birinci yılı tamamladıktan sonra kendi üzerimize de bir etki analizi yapmak güzel olur.

Gülay Uğur Göksel: Daha önce bahsettiğimiz sosyal uyum çalıştayının bir çıktısı olarak Sosyal Uyum Şampiyonları ismini vermeyi planladığımız yıllık bir etkinlik düzenlemek istiyoruz. Bu etkinlikte, sosyal uyum programları yapan STK’ların hizmetleri hakkında posterler hazırladığı, bir araya geldikleri, tecrübelerini paylaştıkları bir web sitesi ve her sene buluşacakları bir platform oluşturmak istiyoruz. Bu yıllık etkinlikler, sosyal uyum programlarının süreçte geçireceği değişimi izlemek ve bizim farkındalık yaratmak istediğimiz konularda bu programlar üzerinde ne kadar etki yarattığımızı görebilmek için önemli fırsatlar yaratacaktır.

Deniz Şenol Sert: Aslında şu an alanda çalışanlara etki analizi yapmanın önemini anlatabilsek bile çok önemli bir katkı olur. Çünkü biliyoruz ki, özellikle göç alanında şöyle bir şey var: Aynı donör iki kuruluşa sosyal merkez açması için para veriyor ama iki kuruluş arasındaki mesafe iki kilometre. Bunu bir düşünmelerini sağlamak lazım. Ben iki gündür Ankara’daydım, herkes aynı şeyi söylüyor. Elinde iki üç tane işte girişimcilik, bilgisayar yazılımı vs. sertifikası olan Suriyeliler var ama o sertifikaları aldıktan sonra bu insanlara ne oluyor, bu eğitimi verenler ölçmüyor. Yani en azından ölçmenin önemli olduğunu hem o eğitimi veren hem o eğitimi alan, işte politika uygulayıcıları için önemli olduğu fikrini bile aşılayabilsek, o bile önemli. Çünkü bizde etki analizi zaten konuşulan bir şey değil.

MAÇ: Peki odağınızda Suriyeliler mi var esas olarak?

Didem Danış: Sadece Suriyeliler değil, tüm göçmen ve mülteciler var. Suriyeli mülteciler üzerine olan çalışmaların her türlü akademi ve sivil toplum alanını domine etmesinden biz de rahatsızız çünkü göçmen ve mülteci dediğimizde sadece Suriyeliler yok. Biz diğer gruplara, o unutulan gruplara da dikkat çekmek istiyoruz. Mesela Şubat ayında bir yüksek lisans atölyesi yapacağız. “Göçün diğer yüzü: Afgan Göçmenler ve Mülteciler” başlıklı.

Deniz Şenol Sert: Zaten derneğin kurucularına baktığımız zaman, biz bir Suriyeli tren vagonuna bindik de bu işe başladık gibi bir durum olmadığını görürsünüz. Sonuçta biz 10-15 senedir göçle ilgilenen insanlar olduğumuz için göçü sadece Suriyeliler üzerinden tanımlamıyoruz. Bir de unutmamak lazım ki, bunu bugün Suriyeliler üzerinden konuşuyor olabiliriz ama Türkiye sonuçta coğrafi konumundan dolayı ileride başka grupları da alabilir. 10 sene sonra başka grupları konuşmayacağımızın garantisini kimse veremez.

MAÇ: Peki son bir sorum daha var. Hepiniz akademisyensiniz. Bu meselenin sahadaki doğrudan temsilcisi olan özneler derneğin içerisinde yer alıyorlar mı, alacaklar mı? Yani göçmen kimliğine sahip olanlar?

Didem Danış: Olacağını umuyoruz. Genelde göçmenler arasında, özellikle Suriyeli ve diğer mülteci grupları düşündüğümüzde sosyal bilim formasyonu olan çok az sayıda insan var. Ama yeni yeni onlarla da bir şekilde irtibata geçmeye başladık. Mesela, araştırma yapmak isteyen bazı genç mültecilerin hem akademik formasyonlarına destek vermeyi, hem de istedikleri araştırmaları bizim derneğin çatısı altında yürütmelerine yardımcı olmayı istiyoruz.

MAÇ: Son olarak eklemek istedikleriniz var mı?

Besim Can Zırh: Uzmanlık ve savunuculuk arasında bir ayrışma görüyor musunuz sorusuna dönmek istiyorum. Mesela bugün konuşuyorduk, nasıl göçe dair bilgi üretimini destekleyebiliriz gibi. Bence bunun en önemli akslarından biri kullanılan dilde olur. Grubun çevresinde yapılan metinlerde dili doğru metinler üretilebilirse bu alanda çalışan akademisyenler de olsun, sivil toplum da olsun, öğretmen olsun, kişisel merakı olsun, o insanların da konuya dair konuşmaları gerektiğinde farklı bir dil olduğunu bilmelerini sağlaması bence uzun vadede önemli bir etki yaratır, eğer o dili kurumsallaştırabilirsek.

Didem Danış: Derneğin multidisipliner bir kurum olması başlı başına bir zenginlik bence. Multidisipliner derken de akademik anlamda çok disiplinli değil, farklı alanları bir araya getirmesinden bahsediyorum: kamu kurumları, sivil toplum, bilgi üreten akademik çevre ve daha ötesini bir araya getirmek. Bu anlamda bizim yapmaya çalıştığımız, göç konusunun ötesinde Türkiye’nin şu anda muazzam ihtiyaç duyduğu bir şey. Aşırı kutuplaşmış bu dünyada, aynı konuda belli bir düzeyde bir dil tutturarak beraberce konuşabilmek, soru sormak, verdiğimiz cevaplar farklı bile olsa bir konu üzerine birlikte düşünüp kafa yorabilmek şu fırtınalı dönemde çok önemli. O noktadan sonra, kamu kurumunun bizim derneği kaale alması veya almaması çok da önemli değil. Bir de, hepimiz üniversitelerde çalışan akademisyenler olarak biliyoruz ki zaten üniversitede eleştirel bilgi üretmenin neredeyse imkânı kalmamış durumda. Üniversitenin dışında böyle bir alan kurmamızın çok ciddi bir sivil boyutu olduğunun altını çizmek lazım. Çünkü üniversite artık eleştirel, bilimsel, nitelikli bilgi üretilen bir yer değil maalesef.

The post Göç Alanı Genişliyor ancak Yeterince Bilgi Üretilmiyor appeared first on Sivil Sayfalar.

Barış, özgürlük ve insanca yaşam talepleri nedeniyle Kanun Hükmünde Kararnamelerle ihraç edilen, görevinden uzaklaştırılan akademisyenlerin dayanışma amacıyla başlattıkları Dayanışma Akademileri’nde güz dönemi dersleri başlıyor. Ankara, İzmir, Antalya ve Kocaeli Dayanışma Akademilerinin ise açılış programı belli oldu.  Dayanışma Akademileri, Ankara, Antalya, Dersim Eskişehir, İstanbul, İzmir, Kocaeli ve Mersin’de devam ediyor.

Ankara Dayanışma Akademisi’nden yeni döneme İsmail Beşikçi ve Bandista ile merhaba!

Ankara Dayanışma Akademisi 7 Ekim Cumartesi günü İsmail Beşikçi’nin vereceği açılış ders ile güz dönemine merhaba diyecek. İTÜ Evi’nde, saat 17.00’de gerçekleşecek olan dönemin ilk dersinde “Bilim Yöntemi, Kürdler, Ermeniler, Aleviler” başlığı tartışılacak. İlk dersin ardından Bandista Konseri etkinliği gerçekleşecek.

KODA “Bilim ve Mücadele” Forumu düzenliyor

Kocaeli Üniversitesi’nden ihraç edilen akademisyenlerin kurduğu Kocaeli Dayanışma Akademisi (KODA) ise açılışını 4 Ekim’de Kocaeli Yüksek Öğrenim Derneği’nde gerçekleştirecek. KODA’nın açılış dersi “Ortadoğu’da Düşünce Özgürlüğü ve Akademi” dersi ile Fulya Atacan verecek. İlk dersin ardından, “Bilim ve Mücadele” başlıklı bir forum düzenleniyor. Dersler 13.00’de başlıyor.

İzmir Dayanışma Akademisi, duygular siyasetini ve toplumsal cinsiyeti tartışacak

İzmir Dayanışma Akademisi yeni dönemin ilk dersini 6 Ekim Cuma günü 18.30’da Tepekule Kongre ve sergi merkezinde verecek. Yard. Doç. Dr. Barış Ünlü, “Duygular, Düşünceler ve Barış İçin Akademisyenler” dersini, Yard. Doç. Dr. Lülüfer Körükmez ise “Akademide Toplumsal Cinsiyetin İcrası” dersini anlatacak. Derslerin moderatörlüğünü Prof. Dr. Ayşen Uysal üstleniyor.

Antalya Dayanışma Akademisi derslere “Evrim” ile başlıyor

Antalya Dayanışma Akademisi güz dönemi açılış dersi Biyolog Dr. Nermin Biter Evrim Kuramı’nı anlatacak. 7 Ekim Cumartesi, saat 13.00’da Nobel 1 Cafe’de gerçekleşecek olan dersin ismi  “Aynılık ve Başkalık Örüntüsü”.

Kaynak: KAOS GL

The post Dayanışma Akademileri’nde akademik yıl başlıyor appeared first on Sivil Sayfalar.

Uluslararası Ege İnsan Hakları Okulu’nun 22 – 24 Eylül 2017 Şirince’deki Nesin Matematik Köyü’nde gerçekleştireceği sonbahar çalıştayında “akademik özgürlük” konusu tartışılacak.

Çalıştay 23 Eylül’de Yrd. Doç. Dr. Barış Ünlü’nün “Barış için Akademisyenler ve Suçluluk Duygusu” başlıklı sunumuyla başlayacak.

Üç gün sürecek çalıştayda Metalaştırma, Özelleştirme ve Otoriter Popülizm Tehdidi Altında Akademik Özgürlük, Bir Temel İnsan Hakkı Olarak Akademisyenlerin Araştırma Yapma ve Düşüncelerini Paylaşma Hakkı, Akademik Özgürlükler, Hukuk ve Türkiye Pratiği gibi başlıklardaki sunumların yanı sıra açık forumlar da gerçekleşecek.

Konuşmacılar ve moderatörler arasında Avrupa Demokrasi ve İnsan Hakları İçin Hukukçular Örgütü (ELDH) Başkanı Prof. Bill Bowring, Özgür Üniversite Başkanı  Doç. Dr. Fikret Başkaya, ihraç edilen akademisyenler Prof. Dr. Nilgün Toker,  Yrd. Doç. Dr. Serdar Tekin, Doç. Dr. Lülüfer Körükmez, avukat Ziynet Özçelik, İtalyan Ulusal Araştırma Konseyi Uluslararası Hukuk Çalışmaları Enstitüsü Araştırma Müdürü Dr. Fabio Marcelli, Dicle Üniversitesi Milletlerarası Hukuk Departmanı’ndan Baver Kılıçoğlu bulunuyor.

Çalıştay hakkında

Çalıştay’ın duyuru metninde şu ifadeler yer alıyor:

“Türkiye’nin son bir yıllık süreçteki akademik hayatı ve akademisyenleri etkileyen uygulamalarının büyük sorunlar ve tartışmalar yarattığı bir gerçek. Bu sebeple konunun sıcaklığı göz ardı edilmeden ancak bir taraftan da yerelliği aşarak evrensel manada bilgi paylaşımını dikkate alıp uluslararası bir çalışma yapmak hedefleniyor. Seminerler bu sebeple çok dilli olarak gerçekleştirilecek ve simultane çeviri yöntemi kullanılacak.

“Akademik özgürlük kavramının hukuksal niteliği, kavramın ulusal ve uluslararası hukuktaki yeri, anayasal bir hak olarak akademik hürriyet, özgür bir akademinin özgür bir toplum yaratmadaki etkisi, alternatif bir akademi yaratma imkanları, akademik hürriyet ve bilginin üretimi ilişkisi gibi konuların gündeme alınması amaçlanıyor.

“Etkinlikte hukuk, siyaset bilimi, uluslararası ilişkiler, felsefe ve sosyoloji başta olmak üzere multidisipliner bir yöntem izlenecek. Aktif katılım ve öğleden sonra serbest tartışma usulü ile farklı disiplinlerden ve farklı ülkelerden katılımcıların bilgi alış verişi yapması ve Ege İnsan Hakları Okulu`nun sonraki çalışmaları için yöntemi katılımcıların kendilerinin belirlemesi bekleniyor.”

Katılım

Etkinliğe dinleyici olarak katılmak için kayıt yaptırmak gerekiyor. Kontenjan 60 kişi. Tüm kayıt işlemleri online olarak gerçekleşecek. Okul bitiminde dinleyici olarak katılanlara katılım belgesi verilecek.

Ege İnsan Hakları Okulu, katılım kitlelerini “insan hakları alanında çalışan yerli ve yabancı profesyoneller, akademisyenler, hukukçular, insan hakları aktivistleri, öğrenciler ve genel itibariyle insan hakları alanına ilgi duyan herkes” olarak açıkladı. Katılımcıların 18 yaş üstü olmalarını tercih ettikleri notunu düştü.

Programın ücreti, dört öğün yemek, konaklama, dersler ve her türlü temel ihtiyaçlar dahil, koğuşlar için günlük 110 TL, çadırlar için günlük 80 TL. Etkinlik içindeki geziler ücrete dahil değil.

Uluslararası Ege İnsan Hakları Okulu hakkında

Etkinliğin tanıtımında Ege İnsan Hakları Okulu hakkında şu bilgiler yer alıyor:

“Ege İnsan Hakları Okulu insan hakları alanında çalışmakta olan hukukçular tarafından Özgürlükçü Hukukçular Platformu (ÖHP) Uluslararası Hukuk Komisyonu üyelerinin çalışmalarıyla oluşturuldu.

“Okul, bu coğrafyanın binlerce yıllık öğrenme, tartışma, üretme ve paylaşma kültürünün en kötü günlerde bile ayakta kaldığını göstermek, ülkenin özgür dünyadan giderek uzaklaşma tehlikesi altında olduğu gerçeğinden yola çıkarak dünyanın her yerindeki demokrat insan hakları savunucularını bir araya getirmek, evrensel insan hakları normlarını yorumlamak, bunları tartışmak ve geliştirerek yaymak amacıyla 2017 yılında İzmir`de kuruldu.

“ÖHP’nin üyesi olduğu Uluslararası Demokrat Hukukçular Örgütü (IADL) ve İnsan Hakları ve Demokrasi İçin Avrupalı Hukukçular Örgütü (ELDH) Ege İnsan Hakları Okulu’nun uluslararası niteliğinin gerçekleşmesi için kuruluş ve faaliyete geçme aşamalarında destek verdi.

“Ege İnsan Hakları Okulu nihai hedeflerine ulaşmak için başlangıçta her sene insan hakları hukukunun bir konusuna ağırlık vererek bu alanda çalışmalar yapma kararında. Yapılacak çalışmaların üretken olması, klasik aktif anlatıcı pasif dinleyici ilişkisini aşarak karşılıklı etkileşime dayanması, seminer dışı zamanları geniş tutarak katılımcılar arasındaki paylaşımı artırması ve tüm yıla yayılması amaçlandı

“Ege İnsan Hakları Okulu, çalışmalarında uluslararası katılımın evrensel normların gelişmesi, sürekli değişen sosyal hayata uygun yeni hak tanımlarının oluşturulması için önemli olduğunu düşünüuotr. Bu kapsamda Ege İnsan Hakları Okulu çağın dinamiklerini arkasına alarak yerelden bin yıllardır edinilen bilgi ile evrensel insan hakları normları ve içtihatları oluşturmayı ve çalışmalarını bu çerçevede sürdürmeyi amaçlıyor.”

Başvuru için tıklayın.

Kaynak: Bianet

The post Ege İnsan Hakları Okulu’nda Akademik Özgürlük Tartışılacak appeared first on Sivil Sayfalar.

*Bu yazı ilk olarak Reçel Blog‘da yayınlanmıştır.

Bakmakla görmekle uğraşan bir alanda çalışan bir araştırmacıyım. İşim dikkatle bakmak. Yani öyle bir bakıp geçmek değil. Büyük resimlere bakarken onu parçalarına renklerine ışığına, tarihine anlamına etkisine bölüp parçalamak. Büyük resmin karşısında küçülmek küçülmek. Fırça darbelerinin arasında gezmek. Her bir darbenin öncesini sonrasını, tarihini bağlamını kurmak. İşim bu.

Lakin resim büyüyor durduramıyoruz. Darbe darbe, KHK KHK, başkan başkan, evet hayır büyüyen bir resmin içinde dolaşmak giderek zorlaşıyor. Kabaran boyalar arasında önümüzü göremiyorum. İşimi yapmak zorlaşıyor. Keşke herkes daha küçük resimler çizse…

Dün içlerinde 320 akademisyenin olduğu binlerce insan OHAL uygulamaları kapsamında savunmaları dahi alınmadan KHK ile ihraç edildi. Bazı sosyal bilim bölümleri artık işlerini yapamaz hale geldi. Bazı sanat bölümleri fiilen artık yok. Bazı bölümlerde insan hakları hukuku veya başka bir sürü hayati konuyu öğretecek akademisyen kalmadı. Tabelası var kendi yok bir sürü üniversite var artık. Büyük resmin ortasında koca bir kara delik insanları yuttu.

Ben yine küçük resim peşindeyim. Ölçeğimi küçülttüm. Uzun yıllardır dostluğu yanımda olmasa ne yapardım dediğim bir arkadaşımın ihracını duyduğumdan beri sadece ona bakıyorum. İşi olmayanın pek yolu düşmeyeceği bir ilçeden çıkıp hukuk okumuş. Hukukla adaletin arasındaki ilişkiyi ilmek ilmek çözmeye çalışan bir insan hakları hukukçusu olmuş. İnsan Hakları Avrupa Mahkemesi’nin kodlarını çözmüş. İnsana, mücadeleye, dayanışmaya ne kadar ihtiyacımız olduğunu, devletler arası anlaşmaların ortaya koyduğu hak hukuk çerçevelerinin ne kadar eksik kalacağını ondan öğrendim ben. Aynı yıllarda doktora yaptık. O bir de bir eğitim emekçisi olarak ülkedeki hukuk eğitiminin yükünü çekti. Binlerce öğrenci, binlerce sınav kağıdı demek. “Bu çocuklar bu ülkenin avukatları, hukukçuları olacak. Bizden öğreneceklerini esirgemeyelim” diye göz nuru dökerek hazırladığı dersler sınavlar… Küçük resme baktım ağladım. Bir senedir zehir olan akademi, hasret kalınan memleket ve sonunda bir gecede ihraç.

Lakin başka küçük resimler de var. Kendi küçük hikayemden biliyorum ki hiçbir şey boşa değildir. Ben akademik hayatıma yasaklarla başladım. Zerre umudum yoktu. Bu ülkede kendime ait bir ofisim, açtığım derslerim, yol gösterdiğim öğrencilerim hiçbir zaman olmayacaktı. Bu aynı zamanda müthiş bir özgürlük duygusu getirdi. Kendi istediğim alanda, kendim istediğim için çalıştım. Sonra mücadelenin dalgaları yanıma çok güzel insanlar taşıdı. Hayatımdaki mücadeleleri çeşitlendirdi. Kadın mücadelesiyle tanıştım. Hayatımda ilk taciz karşıtı eyleme dün gece ihraç edilen arkadaşımla katıldım. Giderken önden önden koşması hala gözümün önünde. Biz birbirimizi torpil listelerinde, birbirini kayırma ağlarında, ayak kaydırma kumpaslarında tanımadık ki. Dayanışma toplantılarında, imza kampanyalarında, çocuklarımızın doğumlarında, gurbette, yazı yazma cinnetimizde, iflah olmaz itirazlarımızda tanıdık.

Biz sadece bu ülkeye dair küçük güzel resimler yapmak istedik. Yapacağız da. Akademide, dışarda, evde, sokakta… Büyük resmin kabarık fırça darbeleri bizi durdurabilir mi?

The post Küçük resme bakmak appeared first on Sivil Sayfalar.