Yasal Düzenlemenin Durumu ve Yapılan Hatalar

Madde şu şekilde düzenlenmiştir:

1. Kanun hükmüne bakıldığında yapılan ilk hata nefret suçuyla ayrımcılığı aynı kefeye koyup tek bir düzenlemede yer vermesidir. Madde ilk başta ayrımcılık suçu olarak düzenlenmişken 2014 yılında nefret kelimesi de eklenmiştir. Bu kavramlar birbirleriyle ilişkili ancak farklı kavramlardır.

Ayrımcılık bir kişi veya grubun, dil, etnik köken, cinsel yönelim, engellilik vs. gibi ayrımcılık yasağına konu olan unsurlardan birine dayalı olarak temel hak ve özgürlüklerinden, aynı veya benzer konumda olduğu diğer kişilerle eşit bir şekilde yararlanmasını ve bunları kullanmasını engelleme ya da zorlaştırma niyet veya etkisine sahip her türlü fark, dışlama, sınırlama ya da tercih olarak tanımlanabilir. Burada aynı veya benzer konumdaki kişilerden biri veya bir kısmı bakımından daha olumsuz sonuçlar yaratan veya böyle bir sonucun ortaya çıkması ihtimalini doğuran farklı muameleler söz konusudur. 

Bir örnek verecek olursak, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, Yunanistan vatandaşı 11 başvurucunun, Roman kökenli olmalarından kaynaklı olarak ilkokullara kaydedilmemeleri ve devamında özel sınıflarda eğitim görmelerinden dolayı, eğitim hakkı ile beraber ayrımcılık yasağının ihlal edildiğine karar verdi. Mahkeme ayrıca, bu duruma karşı etkili bir başvuru yolu sağlanmadığı için 13. maddenin ihlal edildiğini karara bağladı. (Sampanis ve diğerleri v. Yunanistan)

Nefret suçları ise yukarıda sayılan (dil, etnik köken, cinsel yönelim, engellilik vs.) sebeplerin doğurduğu önyargı saiki ile işlenen suç eylemleridir. Nefret suçunu diğer suçlardan ayıran, bu saiktir. Nefret suçu, tek bir biçime özel bir suç değildir. Göz korkutma, tehditler, mülke zarar, saldırı, cinayet veya diğer ceza gerektiren suçlar birer nefret suçu olabilir.

Bu açıklamalar ışığında TCK 122. Maddesinde ‘kısmen’ ayrımcılığın düzenlendiği ancak nefret suçunun düzenlenmediğini rahatlıkla söyleyebiliriz.

2. Yapılan ikinci hata, kavramın anlaşılmaması nedeniyle nefret suçunun tek bir suça indirgenebileceği yanılgısına düşülmesidir. Ancak “nefret suçu” veya “önyargı suçu” terimi, ceza kanunu kapsamında yer alan özel bir suçtan ziyade, bir suç türünü tarif eder. Bir kişi, spesifik bir cezai yaptırımın bulunmadığı bir ülkede [de], taraftarlık veya önyargı sebebiyle bir nefret suçu işleyebilir. Bu terim yasal bir tanımdan ziyade bir kavramı ifade etmektedir. 

3. Değinilmesi gereken bir başka nokta da maddeyle önlenmesi amaçlanan hedefin gerçekleşmediği hususudur. 2018 yılı adli istatistikleri incelendiğinde nefret ve ayrımcılık suçundan sadece 13 dava açıldığı görülecektir. Bu davaların yedisi hakkında  mahkumiyet kararı verilmiştir. Yargıtay kararları incelendiğinde ise bu maddeye ilişkin çok az sayıda kararın olduğu, ayrıca Yargıtay’ın dahi bu maddede nefret suçlarına ilişkin bir düzenleme olmadığını vurguladığı görülmüştür.

Ne Yapmalı?

Nefret suçlarının hukuki zemine oturturken göz önünde bulundurulması gerekilen esas mesele, suç vakaları kovuşturulurken, nefret saikinin açıkça tanınması ve cezalandırılması gerektiğidir. Genellikle ülkemizde işlenen nefret suçu vakaları kovuşturulurken, mağdurun seçilmesindeki saikten (mağdurun “ırkı”, cinsiyeti, cinsel yönelim veya dini mensubiyeti gibi) asla söz edilmez. Trans cinayetleri bunun en somut örneklerindendir. Fail yalnızca “adam öldürme” suçundan cezalandırılır ve güttüğü nefret saiki nedeniyle herhangi bir arttırıma gidilmez. Bu şekilde, faile verilen cezanın başkaları üzerinde caydırıcı etki yaratma olanağı ve olasılığı kaybolmakta ve nefret suçlarının önüne geçilememektedir. Buradaki tehlike, mağdurun ve failin, suça neden olan nefret saikini devletin ciddi görmediğine dair aldıkları mesajdır.

Nefret suçları, diğer suçlarla aynı şekilde işlem görür ve özel bir kategori olarak tanınmazsa, çoğunlukla bu suçların gerektirdiği şekilde üstesinden gelinemez ve toplumsal açmazların daha da körüklenmesine neden olabilir.

Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı (AGİT), nefret suçlarına ilişkin izlenecek politikaları belirlerken şu soruların yanıtlanmasının yararlı olacağını belirtmiştir:

• Yasa yeni bir bağımsız suç türü mü yaratmalıdır, yoksa mevcut suçlarda ceza artırımı şeklinde mi işlemelidir?
• Hangi korunan özellikler yasaya dahil edilmelidir?
• Saik yasada nasıl tanımlanmalıdır?
• Ortaklık, bağlantı ve algıda hata nasıl ele alınmalıdır?
• Ne tür kanıta ihtiyaç duyulmaktadır ve ne kadar saik gerekmektedir?

Kanaatimizce nefret suçlarıyla etkili mücadele edebilmek için, ayrı bir yasa düzenlemek yerine nefret saikiyle işlenilebilecek suçlar tespit edilerek, bu suçlara nitelikli hal olarak nefret saiki eklenebilir. Başka bir çözüm Türk Ceza Kanunu’nun ‘Cezanın Belirlenmesi’ başlıklı 61. Maddesine suçun nefret saikiyle işlenmesinin kesin artırım nedeni olarak sayılması ve bu artırımın da bir oranla net bir şekilde ifade edilmesi olabilir. Nefret saikinin nasıl oluşacağının açık bir şekilde belirtilmesi (Dil, ırk, milliyet, renk, cinsiyet, cinsel yönelim, engellilik, siyasi düşünce, felsefi inanç, din veya mezhep gibi) öngörülebilirlik açısından daha uygun olacaktır. İspat konusunda ise yasal düzenlemeden ziyade yargının içtihat oluşturarak ilerlenmesi suçun dinamikliği de göz önünde bulundurulduğunda daha etkili bir tercih olacaktır.

The post Nefret Suçlarına Karşı Gerçekten Korunuyor Muyuz? appeared first on Sivil Sayfalar.

İHD İstanbul Şubesi’nde düzenlenen basın toplantısında okunan kuruluş deklarasyon metni şöyle:

Türkiye Cumhuriyeti gerek Anayasa uyarınca gerek uluslararası sözleşmelerin doğurduğu yükümlülükler bağlamında yasama, yürütme ve yargı pratiği ile temel hak ve özgürlükleri koruma mecburiyetinde. Anayasa’nın 90. maddesi Türkiye’de iç hukuk düzenlemeleri yani kanunlar ile uluslararası anlaşmaların ihtilafı halinde, temel hak ve özgürlükle ilgili uluslararası anlaşmaların kanunların üstünde olduğunu saptamış durumda. Yasal durum böyleyken insan hakları alanına ilişkin anayasal ve sözleşmesel yükümlülükler yerine getirilmeyerek son yıllarda hem insan hakları kurumları hem de hak ihlallerine karşı mücadele eden insan hakları savunucularına yönelik baskılar giderek arttı.

“Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Savunucularının Korunması Bildirgesi” olarak anılan, “Evrensel Olarak Tanınan İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunması ve Geliştirilmesinde Toplumsal Kuruluşların (Organların), Grupların ve Bireylerin Hakları ve Sorumlulukları Üzerine Bildirge”, insan haklarını savunmayı bir hak olarak tanır ve devletlere, insan hakları savunucularını koruma görevi verir.

Benzer şekilde, AGİT tarafından geliştirilen “İnsan Hakları Savunucularının Korunmasına İlişkin Kılavuz İlkeler” de “insan haklarını savunmak evrensel olarak tanınan bir hak” olduğunu belirtir ve bu hakkın bölünmez, birbirine bağlı ve birbiriyle ilişkili evrensel insan haklarından doğduğuna işaret eder. Kılavuza göre, “AGİT katılımcısı devletler kendi topraklarında ve yetki alanlarında bulunan herkes için bu haklara saygı göstermeyi, hakları korumayı ve hayata geçirmeyi taahhüt etmişlerdir.”, “Korumanın Temı̇n Edı̇lmesı̇-İnsan Hakları Savunucuları Hakkında Avrupa Bı̇rlı̇ğı̇ İlkelerı̇” başlıklı belge de Avrupa Birliği üyesi devletleri, “İnsan hakları savunucuları, evrensel olarak tanınan insan hakları ve temel özgürlükleri geliştiren ve koruyan bireyler, gruplar ve toplum organlarıdır.” tanımını kabul etmeye, insan hakları savunucularını korumaya, desteklemeye, onlarla iş birliği yapmaya çağırır.

Türkiye’nin üyesi olduğu Birleşmiş Miletler ve tarafı olduğu AGİT’nın ilkesel kararlarında yer alan tüm bu tavsiye ve yükümlülüklere rağmen insan hakları alanını ve insan hakları savunucularını yoğun baskı altında tutması, uluslararası hukukun ve Anayasa tarafından güvence altına alınan bir dizi hakkın ihlali anlamına geliyor.

Ne yazık ki Türkiye, zaten sorunlu olan “hukuk devleti” olma pratiğinin son dayanaklarını da hızla yitirirken “hukukun üstünlüğü” prensibi de süratle eriyor; keyfilik, yıldırma ve baskı politikaları yaygınlaşıyor. Sembol niteliği taşıyan isimleri de kapsayan çok sayıda Türkiyeli insan hakları savunucusu, mesnetsiz iddialarla hukuki taciz, soruşturma, yargılama, hapis cezaları, tehdit ve karalama kampanyalarına maruz kalırken baskıların ardı arkası kesilmiyor.

Bu bağlamda biz aşağıda imzası olanlar, insan haklarını savunmanın evrensel bir hak olduğunun altını tekrar çizerek; insan hakları savunucularına yönelik tüm baskıları en güçlü biçimde kınıyor ve tacizlere derhal son verilmesini talep ediyoruz. Bu talebimizin takipçisi olacağımızı ve bu amaçla İnsan Hakları Savunucuları Dayanışma Ağı’nı (Solidarity Network for Human Rights Defenders – Turkey) oluşturduğumuzu ilan ediyoruz.

The post İnsan Hakları Savunucuları Dayanışma Ağı Kuruldu appeared first on Sivil Sayfalar.

Yargılama izleme faaliyetleri, çoğunlukla kendi başına bir sonuç vermekten ziyade, belirli sonuçlara ulaşmak için kullanılsa da zaman zaman somut davanın daha adil işletilmesini sağlama amacıyla da yapılabilir. Genel olarak katkılarını ise şöyle sıralayabiliriz:

Aleni Yargılanma Hakkının Etkili Kullanılmasını Sağlar

İzleyicilerin ve nitelikli raportörlerin varlığı, mahkemelerin adil yargılanma hakkı kapsamında alacakları tedbirleri iyileştirebilir. Kamuoyunda son yıllarda itibar kaybına uğramış yargı organına olan güvenin tazelenmesini sağlayabilir. Ayrıca spesifik olarak izlenen davalarda da yargılama eksikliklerine dikkat çekilmesini sağlayabilir.

Yargının Sorunlarını Tespit Etmeye Yardımcı Olur

Yargılamanın izlenmesi, mahkeme süreçleri hakkında nesnel bilgiler toplamak ve bu sayede adalet sisteminin işleyişiyle ilgili sonuçlar çıkarmak ve bunu yaygınlaştırmak için bir teşhis aracı olarak görülebilir. Yasama, yürütme, yargı ve sivil toplumun dikkate alacağı türde objektif sonuçlar sunabilir. İzleme sonucunda yapılan öneriler savunuculuk çalışmalarında etkili olabileceği gibi paydaşların harekete geçirilmesini de sağlayabilir. Bununla beraber, yargı organının kendisini iyileştirmeye yönelik çalışmalarında yol gösterici olabilir, yasama organının eksik alanlarda düzenleme yapmasında tetikleyici olabilir. Sivil toplumun politikaları etkileme gücünü ortaya koyabilecek etkili bir yöntemdir.

Hukukçular Ve Sivil Toplum Örgütleri İçin Kapasite Geliştirmeye Katkı Sağlar

Yargılamanın izlemesi çalışmaları, içinde barındırdığı savunuculuk ve kapasite geliştirme faaliyetleri sayesinde, hukukçuları uluslararası insan hakları standartları noktasında teknik gelişim göstermelerini sağlayacaktır. Sivil toplum örgütlerini ise iyi uygulamaları araştırmaya, yasal reform süreçlerine katkı sunma çabasına iteceğinden, kurumsal kapasitelerinde gelişim sağlayacakları şüphesizdir.

Sonuç olarak yargılamanın izlenmesi, adil yargılamanın ulusal ve uluslararası güvenceleri ile yargı reformunu destekleme açısından güçlü bir araçtır. Yargılamaların bağımsız olarak izlenmesiyle, adalet sistemlerinin hem zayıf hem de güçlü yönleri belirlenebilir ve daha iyi uygulamalar için politika üretilebilir. İzleme sürecinin paydaş sivil toplum aktörlerini de dahil ederek, objektif ve sistematik bir şekilde işletilmesi sorun alanlarına yönelik somut tespitler yapabilmek, çözüm önerileri geliştirebilmek adına da çok kıymetlidir.

The post Yargılamaların İzlenmesinin STK’lar İçin Önemi appeared first on Sivil Sayfalar.

Hollanda AGİT Temsilciliği’nin İnsan Hakları Fonu aracılığıyla AGİT bölgesinde aşağıdaki hedeflere sahip projelerin desteklenmesi amaçlanmıştır:

• İnsan hakları savunucularını korumak ve desteklemek
• LGBT’ler için eşit haklar
• Kadınlar ve özellikle kadınlar siyasal temsili için eşit haklar
• Kadına yönelik şiddetin önlenmesi
• İfade ve intetnet özgürlüğünün, veyahut
• Din ve inanç özgürlüğünün teşvik edilmesi

Proje bütçelerinin 25.000-100.000 Euro arasında olması beklenmektedir.

Son Başvuru Tarihi: 3 Mart 2018

Detaylı bilgi ve başvuru için tıklayınız.

Çeviri-Özet: STGM

The post Hollanda Kraliyeti Proje Teklif Çağrısı: AGİT Bölgesi’nde İnsan Hakları ve Temel Hakların Desteklenmesi appeared first on Sivil Sayfalar.

“Suçluların da hakları vardır. Çalışma hakkı vardır hiç tartışılmaz. Yargılanan insanların çalışma hakkı fiilen ve hukuken engelleniyor. Sadece onlar değil aileleri de cezalandırılıyor ‘yaşayan ölüler sözü’ içinde bulundukları durumu çok doğru özetliyor.”

Yurttaşlık Derneği eski yönetim kurulu üyesi ve insan hakları savunucusu Avukat Murat Dinçer’le olağanüstü hâl (OHAL) sürecinin hukuki yönlerini referandumu ve yeni anayasayı konuştuk.

 Uzun yıllardan beri insan hakları alanında çalışan birisiniz. Biraz anlatır mısınız, nasıl başladınız?

 Doksanlı yıllardan itibaren insan hakları alanında çalışmalar yapmaya başladım. Önce Çağdaş Hukukçular Derneği ile başladım. Sonra baroda bir dönem yöneticilik yaptım. O yıllarda Ceza Muhakemesi Kanunu (CMK) yeni çıkıyordu. Sanık hakları şüpheli hakları üzerinden gelişti benim insan haklarına da ilgim. Yani insan hakları, yasal haklar, kanuni haklarla birlikte gelişti. Daha sonra işkence konusunda çok çalışmalarımız oldu. İşkenceyi önleme diye bir grup kurduk baroda. Bu grupta yine insan hakları alanında çalışan meslektaşlarımız da vardı. Mağdurun kimliğine ve failin kimliğine bakmaksızın işkence konusunda hem derinlemesine çalışmalar hem de fikri anlamda pratik çalışmalar yaptık. Ve işkence başvurusunda bulunan mağdurlara hukuki destek de vermeye başladık. Giderek ciddi bir mekanizmaya dönüştü bu grup. Daha sonra bu engellendi. Fakat bu çalışmalar sırasında diğer insan hakları çalışmalarımız devam etti. Örneğin valiliğin aracılığıyla yaklaşık iki bin civarında polise insan hakları alanında eğitimler verdik. O dönemde iklim de buna uygundu. Türkiye hızla demokratikleşmeyi istiyordu. Bu çalışmalarımız özellikle bu işkence konusundaki çalışmalarımız Avrupa Birliği Türkiye hakkındaki ilerleme raporuna da girdi.

Eski adıyla Helsinki Yurttaşlar Derneği yeni adıyla Yurttaşlık Derneği’ndeki çalışmalarınız da böyle başladı değil mi?

Evet. İşkence konusunda hazırlamış olduğumuz raporun İlerleme Raporu’na girmesiyle temasımız oldu. O dönem Yurttaşlık Derneği, ‘İnsan Haklarında Yeni Taktikler’ isimli uluslararası önemli bir çalışma yürütüyordu. Bu çalışma tüm dünyadaki insan hakları alanında yapılan çalışmaları kapsayan bir projeydi.  Dünyada yüze yakın ülkenin katıldığı üç yüze yakın taktik sunuldu. Türkiye’den de iki taktik vardı. Biri bu bizim yürüttüğümüz işkence ile mücadele komisyonu yapılanmasıydı. Daha sonra dernekteki arkadaşlarla benim çalışmam üzerinden ‘işkencenin haritalanması’- işkence teknik olarak nasıl gelişiyor, nerelerden etkileniyor, soruşturma aşamasında ne yaşanıyor- başlıklı bir çalışma yaptık. Daha sonraki çalışmalarda olabildiğince yer aldım. Örneğin Romanlarla ilgili bir çalışmada yer aldım. Sonra yine İştar Gözaydın’ın yaptığı diyanet-din-devlet ve toplum ilişkileri konulu bir çalışmada yer aldım. Olabildiğince panellere ve konferanslara katılmaya çalışıyorum. Bir dönem de derneğin yönetim kurulunda yer aldım.

Darbe girişiminin ardından başlatılan OHAL sürecini nasıl değerlendiriyorsunuz?

Basın özgürlüğünü düzenleyen anayasanın 30’uncu maddesi diyor ki, terör örgütüyle vs. ilişkisi mahkeme kararıyla sabit olmadıktan ve tespit edilemedikten sonra bir basın organına el konulamaz. Darbeyle ilişkisi olmayan birçok siyasi örgüt ve kişi etkili bir muhalefet yürütüyor diye cezalandırıldı ve cezalandırılmaya devam ediyor. Yani sadece devletin isimlendirdiği “FETÖ” adlı örgütün üyeleriyle ilgili yargılamalar sürmüyor. Bu örgütün dışında kalan, örgütle hiçbir şekilde ilişkilendirilmeyecek kişiler de cezalandırılıyor, bir kısmının üzerinde yeterli şüphe olabilir ama birçoğunda hiçbir şüphe olmadığını biliyoruz.

Prof. Dr. İştar Gözaydın’ın gözaltına alınmasıyla ilgili süreçte aktif olarak çalıştığınızı biliyoruz. Söylediğiniz gibi OHAL döneminde bu tip ilgisiz tutuklamalar, gözaltılar çok yaşandı. KHK’larla birçok mağduriyet oluştu bu konuda neler düşünüyorsunuz?

Sivil toplum üzerinde de baskı oluştu. Çağdaş Hukukçular Derneği, Özgürlükçü Hukukçular Derneği, Gündem Çocuk Derneği, İnsan Hakları Araştırma Derneği gibi birçok dernek kapatıldı. KHK’lar ayrı bir mağduriyet oluşturuyor dediğiniz gibi. Kamuoyu bunlara güzel bir isim takmıştı “yaşayan ölüler”; varlar ama yoklar, işe girme hakları tamamen engellenmiş durumda. Özel üniversitelerin ihraç edilen akademisyenleri işe almaları engellenmiş, yasaklanmış. Gerek resmi gerekse gayrı resmi baskılar var üzerlerinde, farklı meslek gruplarından olan bu insanlar adeta damgalanmış durumdalar. Vahim olan şey şu: Genel hukuki ilkeye göre mahkumiyeti, mahkeme kararıyla sabit olmayan herkes masumdur ve suçsuz muamelesi görmek zorundadır. Vahim olan şu ki, yargılananlar baştan peşin olarak kanun hükmünde kararnamelerle suçlu ilan edilmiş durumdalar, kaldı ki suçluların da hakları vardır. Çalışma hakkı vardır hiç tartışılmaz. Bu insanların çalışma hakkı fiilen ve hukuken engelleniyor. Sadece onlar değil aileleri de cezalandırılıyor ve o “yaşayan ölüler “sözü de içinde bulundukları durumu çok doğru özetliyor, çok üzücü. Devlet ve kamu yok sayıyor. Bulundukları sosyal çevrede de konuyla alakalı çok sıkıntılar çekiyorlar.

OHAL şartlarında bir anayasa değişikli süreci ve referandum geçirdik bir yandan…

Evet. Bu durumun meşru olmadığı o kadar açık ki zaten devletin kendisi bir açıklama yapmıştı ve demişti ki biz OHAL de referandum yaparak referandumun meşruiyetine gölge düşürmeyiz ama şartlar öyle gelişti ki OHAL’ de yapıldı. Zaten Avrupa Güvenlik ve İş Birliği Teşkilatı’nın (AGİT) son yaptığı açıklamada da aynı şeyi söylüyor: OHAL şartlarında siz oylama yaptınız. Şimdi şöyle denilebilir, hükümet tarafından bakınca “Biz OHAL şartlarında kimsenin propaganda yapmasını engellemedik” denebilir ama öyle değil. Meclisteki üçüncü büyük partinin genel başkanı ve bazı milletvekilleri de cezaevindeydi geri kalanlar ellerinden geldiğince bir şeyler yapmaya, propagandalarını yürütmeye çalıştılar ama asıl mesele şu bana göre: Bu zihniyet olarak, fikir olarak, psikolojik baskı ortamı, mitinglerin yapılamaması olarak, fiili ve fiziki engellemelerinin yanında zihinsel bir engelleme de getirdi. Yani OHAL döneminde hiçbir devlet, hiçbir ülke bunu söyleyemez.  Bu olağan bir durum değil, adı üstünde olağanüstü bir dönem. Dolayısıyla olağanüstü olan bu şartlar insanlara elbette ki bir baskı, bir yasak, hiçbir yere uygulanmazsa da zihinlere bir yasak getirmiştir. O nedenle insanlar otokontrol ile kendi dillerini kullanacağı propaganda dilini de gözden geçirmek zorunda kaldılar. Bu da elbette referandumu gölgeleyen bir durumdur.

YSK’nın kararıyla ilgili değerlendirmeniz nedir?

Ben bu konuya kamuoyunun baktığından daha farklı ve ihtiyatlı bakıyorum yani insanlar kolaylıkla, örneğin CHP’nin de böyle bir söylemi var- aslında ‘hayır’ yüksek çıktı ama hile yapıldı diyorlar. Hukukçu olmanın da getirdiği bir bakış açısıyla bunu söyleyemiyorum ben. Yani somut veriler gerekir ‘hayır’ çıktığını söyleyebilmek için, bunu ihtiyatla karşılıyorum ancak somut olan şeyler şunlar; ortada tartışılmayacak şeyler var. Daha önce zaten OHAL’de seçim yapmak, oylamayı gölgeleyen bir şey demiştik. ‘Evet’ ve ‘hayır’ propagandası yapanların eşit koşullarda yarışmadıkları da sabit. Televizyon kanallarının ayırdığı süre vs. her şey ortada. Ayrıca ‘hayır’ diyecek kişilere yönelik ithamlar hakaretler, bütün bunlar gerçekten süreci gölgeledi. Daha önemlisi ise şu: İnsanlar şöyle düşünüyor ve kesinlikle ben de katılıyorum, “şeffaflık istiyoruz”. Aynı zamanda insanlar oy dağılımının ne olduğunu bilmek istiyorlar ve tabiî ki bunca şaibeyi ve bunca meseleyi bir araya getirdiğimiz zaman ortaya başka bir şey çıkıyor. Somut veriler üzerinden gitmek ve elinizde somut veriler varsa bunun üzerinden mücadele etmek önemli.

Bu arada OHAL yine uzatıldı …

Başlangıçta üç ay için alındığı ve o kadar dahi sürmeden biteceği söylenerek OHAL ilan edilmişti. Şimdi uzatıla uzatıla bir yılı bulacak. Adeta bu olağanüstü hâl olağan hale geldi. Biraz çarpıcı gelebilir ama sanırım Türkiye’yi yönetenler OHAL’e o kadar alıştılar ki, OHAL’siz ülkeyi yönetemeyecek durumdalar artık. OHAL’i, OHAL’deki koşulların tümünü yasal ve olağan uygulama haline getirdiklerinde kaldıracaklar. Yani OHAL kalktığında maalesef sevinemeyeceğiz.

Bundan sonraki sürece dair öngörüleriniz nelerdir?

Bunu cevaplamak çok zor gerçekten. Türkiye’deki yeni gelişmelerinden sonra başkanlık sisteminin ve yeni anayasal düzenlemenin ustaca yapıldığını düşünmüyorum. Burada uyum kanunları çıkmasından söz ediliyor. Seçim kanununun değiştirilmesi, siyaset, partiler kanununda değişiklik, barajın düşürülmesi vs. Hiç istemeyiz ama önümüz karanlık gibi görünüyor, bir kaos yaşanacak. Bilinçli bir şekilde Türkiye’ye kötü şeyler yaşatacaklar anlamında söylemiyorum. İsteseler de içinden çıkılamayacak bir probleme, karmaşık bir yapıya dönüştü Türkiye çünkü yeni anayasanın hangi kurumlara, hangi yasal değişiklikleri getirdiği bilinmiyor. Bence yapanlar tarafından da bilinmiyor. Dolaysıyla birbiriyle çelişen bir hukuk sistemimiz oluştu. Anayasayla çelişen belki yüzlerce kanun var artık ve yeni yapılacak düzenlemeler de anayasaya ne kadar uygun olacak bilmiyoruz. Gelecekten uzun vadede umutluyum ama önümüzdeki günlerde hukuki anlamda çok ciddi karmaşık durumlar yaşanabilir.

The post İnsan hakları savunucusu Murat Dinçer: OHAL koşullarının tümünü yasal ve olağan uygulama haline getirdikleri zaman OHAL’i kaldıracaklar appeared first on Sivil Sayfalar.

Kurum bu amaçla verdiği ilanda dört ila yedi hafta süreyle görevlendirmek üzere değişik pozisyonlarda eleman aradığını belirtti. İlan edilen pozisyonlar arasında, Genel Müdür Yardımcılığı, İdari Asistan, Seçim Analisti, Hukuk Analisti, Siyasi Analist ve Medya Analisti gibi program pozisyonlarının yanısıra aralarında Kayseri, İzmir, Bursa, İstanbul, Samsun ve Konya gibi iller olmak üzere çeşitli illerde çalışacak çevirmen ve soför pozisyonları da bulunuyor. Kurum adayların Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olması ya da Türkiye Cumhuriyeti’nde oturum izni bulunması gerektiğini belirtiyor.

AGİT Demokratik Kurumlar ve İnsan Hakları Ofisi (DKIHO), Avrupa’nın seçim gözlemi yapan bir kuruluşudur. Ofis, AGİT katılımcı devletlerindeki seçimlerin AGİT taahhütleri, uluslararası yükümlülükler ve ulusal mevzuata uygunluğunu değerlendirmek için her yıl binlerce gözlemcinin katılımıyla gözlem misyonları organize ediyor. DKIHO’nin metodolojisi, seçim sürecinin tüm unsurları hakkında derinlemesine bilgi sağlamanın yanı sıra seçim süreçlerini iyileştirmek için somut öneriler de sunuyor.

Ayrıntılı bilgi için tıklayın.

The post AGİT Referandum Gözlem Misyonu için Türkiye’den personel arıyor appeared first on Sivil Sayfalar.

Her yıl Uluslararası Hoşgörü Günü olan 16 Kasım’da OSCE Demokratik Kurumlar ve İnsan Hakları Bürosu nefret suçları raporunu yayınlıyor. ODIHR, 2015 yılı için hazırlanacak olan rapor için 20 Nisan 2016 tarihine kadar sivil toplum dünyasından gelecek olan ihbarları bekliyor.

Her yıl hazırlanan bu rapor AGİT’in 57 katılımcı Devletler’inde meydana gelen nefret suçları ve vakalarının ve bu suçlara karşı hükümetlerin ve sivil toplum dünyasının nasıl tepki verdiğine dair genel bir bakış sunuyor. Türkiye’nin de katılımcı devletler arasında bulunduğu AGİT, sivil toplum dünyası tarafından sağlanan bilgilerin de üye ülkeler tarafından sağlanan resmi veriler için tamamlayıcı nitelikte olduğunu ve raporlama açısından büyük önem arz ettiğini vurguluyor.

Eğer kurumunuz ya da topluluğunuz adına ODIHR’in 2015 yılı Nefret Suçları Veri Tabanı’na katkı sağlamak adına bilgi paylaşmak istiyorsanız, burada bulunan bilgi formundan destek alarak bildiriminizi hazırlayabilirsiniz.

The post Nefret suçları veri tabanı için sivil topluma çağrı appeared first on Sivil Sayfalar.