Harika bir his ve çok gurur verici bir şey.  Bunun birkaç sebebi var. Öncelikle 12 yıldır sivil toplumda yer alan, 5-6 yıldır da sosyal girişimci olarak tanınan biri olarak, Spor İstanbul Müdür olmanın benim için heyecan verici olmasının ilk sebebi şu: Spor İstanbul aslında sosyal fayda sağlamayı amaçlayan bir sosyal girişim. Kurulduğu günden bu yana tüzüğünde de yazdığı şekilde sosyal fayda sağlamayı amaçlıyor. Türkiye’deki az sayıda büyük sosyal girişim şirketinden biri. Bütçesi 300 milyon TL ancak sürdürülebilirlik tarafında, yapmamız gereken çok şey var. Belediyeye bu kadar bağımlı olmamamız gerekiyor. Beni bu pozisyonun heyecanlandırmasının diğer nedeni, 12 yıldır gönüllü yaptığım bir iş sebebiyle, 60 bine yaklaşan Adım Adım Platformu’ ardından Spor İstanbul Genel Müdürü olarak şimdi “16 milyonluk bir şehrin spor tarafını yönetmek, İstanbul’un dünyadaki 80 -90 ülkeden daha büyük nüfusa sahip olması nedeniyle de ilginç bir his. 

Spor İstanbul, kurumsal kapasitesi ve yetkileriniz çerçevesinde beklentileriniz karşıladı mı?

Bu görevde istediklerimi yapabileceğimi düşünüyorum. Çeşitli açılardan beklediğimden daha iyi; bazı açılardan ise beklediğimden daha kötü diyebilirim. Spor İstanbul’da 2.700 civarında çalışan beklediğimden çok daha fazla sporla ilgili ve heyecanlılar.  Heyecan her işin kalbinden olması gereken bir şey. Beklediğimden daha kötü olan şeyler de var: öncelikle kurumun finansal kapasitesi. Belediyeye bu kadar bağımlı olduğunu bilmiyordum. Tesislerin kapasitesi çok iyi ancak spor tesisi ruhu yok bu binalarda. Genel müdürlük dâhil tüm tesislere spor ruhunu katmak önemli 

Kasım ayında Spor Fuarı ve 41. Vodafone İstanbul Maratonu var. Bu sene yenilikler var mı? 

Gelip görün derim. Bu sene yapmak istediğimiz her şeyi hayata geçiremeyebiliriz çünkü böyle büyük bir etkinlik için hazırlık sürecine geç başlayabildik. Bu yıl Spor Fuarı’nda daha çok eğlendirmeye, daha fazla spor deneyimi yaşatmaya çalışacağız. Katılımcıların içeride daha çok zaman geçirmesini amaçlıyoruz. Bunu bir miktar yapabilirsek, gelecek yıl daha fazlasını yapabiliriz.  Maratonda da bu sene daha çok katılım olacak. 

Sizin Adım Adım Platformu’nun yardımseverlik koşuları ile yıllardır maratonda yer almış olmanız, bu yıl Spor İstanbul Müdürü olmanız acaba maratona katılımı ve bağışçılığı artırır mı? 

Benim 12 yıllık Adım Adım tecrübem bu kuruma genel müdür olmamı sağladı. Adım Adım’ın İstanbul Maratonu’na çok katkısı oldu: geçen sene 18 bin kişi maratonu bitirmişti; bunların 8 binin yardımseverlik koşusuna katılanlardı. Bu büyük bir rakam.  Adım Adım bu maratonun en önemli ortaklarından biri. Bu nedenle, Benim Spor İstanbul müdürü olmam kesinlikle maratona katılımı artıracaktır. Katılımın artmasının ana sebeplerinden bir diğer, bizim geçmiş sene koşucularla doğrudan, birebir samimi bir iletişim kurmamız. Yılardır içimi acıtan bir tablo vardı: Özellikle geçen sene maratona katılan sadece 135 kadın vardı. Bu sene maratona geçen senenin 3 katı kadın kayıt oldu.  Bence hepsi koşar. 

Ölçülebilir Hedefler Ve Sürdürülebilir Yapılar Kurmak 

Spor İstanbul Genel Müdürü olarak İstanbul’a ne katmak istiyorsunuz? Somut olarak hedefiniz nedir?

Burası bir sosyal girişim. Spor İstanbul ticari bir kuruluş ile sivil toplumun karıştığı bir yer. Bu görevden ayrılınca,  bırakmak istediğim 2 şey var: 1-Sosyal girişim olması sebebiyle öncelikli amacım: bu kurumun sosyal etki analizini yapıp, kuruma dair alınacak karar kararlarda sosyal etkiyi dikkate almak. Sosyal etki analizi hazırlıklarına henüz yeni başladık.Belediye çatısı altındaki tüm bu şirketlerin sosyal etkisinin yıllık olarak ölçülmesi ve kararların ona göre alınmasına vesile olmayı hayal ediyorum. 

2-Yeni bir tesis kararı alırken envanterimiz, anketler, şehrin yetenek ve talep haritalarını üst üste koyup kararlara dâhil olmasını isterim. 3- Yine bunlarla beraber, tabii asıl amacım İstanbul’un daha hareketli, daha sağlıklı, sporla daha nefes alan şehir olmasını sağlamak. Tüm bu somut olarak ölçülebilir hedeflerle, bu görevden ayrılınca geride elle tutulur bir şey bırakmak isterim. 

Şeffaf Ve Hesap Verilebilir STK’lar İle Çalışmak; Herkese Eşit Mesafede Durmak  

Sporda fırsat eşitliğinin sağlanması ve İstanbul’un tüm bölgelerinin eşit seviyede Spor İstanbul’un sağladığı olanaklara ulaşılabilmesi için bir çabanız olacak mı? 

Hâlihazırda devam eden projeler ve başladığımız projeler de var. Bu göreve başladıktan sonra İstanbul Büyükşehir Belediye (İBB) Başkanı Ekrem İmamoğlu ile yaptığımız ilk toplantıda, bana söylediği ilk şey “tüm çalışmalarımda dezavantajlı gruplar, çocuk, kadın ve yaşlılara öncelik verecek şekilde çalışmam” yönündeydi. Diğer söylenen şey de kapsayıcı olmam gerektiği idi. Bunlar zaten benim de hedeflerim arasında.   

Spor İstanbul’un yerel yönetim-STK işbirliği kurma amacı var mı? 

Spor İstanbul bir belediye iktisadi teşekkülü (BİT) , hâlihazırda zaten STK’larla pek çok işbirliklerimiz var.  Ben, işbirliklerinin kurulmasında öncelikle şeffaf ve hesap verilebilir olmasına dikkat edeceğim. Hepsine eşit mesafede olacağım. Sosyal girişimlere inanan biri olarak, belediyenin sosyal girişimcilerle daha çok çalışması gerektiğini düşünüyorum.  Sosyal girişimciler yaratıcı çözümleri olan kişiler; sosyal girişimler bağışa ve hibeye bağımlı olmayan bir yapıları var. Bu nedenle, belediyenin sosyal girişimcilerle çalışması için sürdürülebilir yapılar kurmak için çabalayacağım. 

İBB ile STK’lar arasında geçmiş dönemde yapılan işbirliklerinin yeni yönetim tarafından iptal edilmesi konusu çeşitli eleştirilere sebep oldu.   Bu konuda sizin değerlendirmeniz nedir?  

Bu konuda kendi adıma konuşabilirim,  kendi yaklaşımından bahsedebilirim: Spor İstanbul’a müdür sıfatıyla geldiğimde farklı ama çok az sayıda STK ile ilişkiler kurulduğunu gördüm ve onlarla çalışmayı durdurdum. Çünkü hepsine eşit mesafede yaklaşım olmalı… Örneğin, Adım Adım olarak yıllardır hayırseverlik koşuları yapan bir platform olmamıza karşın, geçen yıl Spor Fuar’ına biz alınmadık. Doğrudan bunu yaşadık ve bize gerekçe de söylenmedi. Benim duruşum hep şöyle oldu: Açık Açık platformu kurucularından olarak, orda da tüm STK’lar, liberal ya da muhafazakâr, tümü Platforma katılsın istedik. Açık Açık platformunda da muhafazakar STK’lar katılsın istedik ancak kendileri bunu talep etmedi. Benim Spor İstanbul Müdür olarak buradaki duruşum şu:  herkese eşit mesafedeysem göreve sıfır noktasından başlamalıyım. Bu nedenle, daha önce yapılan sınırlı sayıdaki STK ile işbirliklerini iptal ettik. Spor İstanbul’da bizimle birlikte çalışmak isteyen kurumlarda dikkat ettiğimiz 2 şey : web sayfalarında güncel finansal bilgilerini paylaşmaları ve kurucu-yönetici bilgilerine yer vermeleri. Bizim için bu ikisi yeterli.  

İBB’nin genel olarak STK’lar ile işbirlikleri konusuna yaklaşımı nedir? 

Göreve başladığımdan itibaren burada beni etkileyen şu oldu:  tüm genel müdürler ve tabii Başkan İmamoğlu ile hayat duruşumuz yakın. Şu anlamda birbirimize yakın bir hayat duruşuna sahibiz:  şeffaflığa verdiğimiz önem ve herkes eşit mesafede durmaya verdiğimiz önem aynı. Bu, bir belediye için olmazsa olmaz. İBB adına konuşmak istemesem de kişisel izlenimlerim bu şekilde.   

İBB bünyesinde Halkla İlişkiler birimi altında Sivil Toplumla ve Kurumlarla İlişkiler adıyla, alt seviyede bir birim var. İBB’de üst düzeyde bir Sivil Toplumla İlişkiler adında bir birim kurulmalı mı?  Görüşünüz nedir?

Tabii, belediyelerde sosyal girişimler ve STK’larla ilgili bir birim olmalı çünkü hem STK’lar hem sosyal girişimler belediyenin stratejisini ve performansını etkiler.  

İstanbul’u İstanbul Spor Gönüllüleri kurtaracak!

İstanbullulara, özel sektör kuruluşlarına, STK’lara gönüllü olma ve işbirliği çağrınız var mı? 

Benim yapacağım en büyük gönüllülük çağrısı: İstanbul Spor Gönüllüleri adıyla bir topluluğu oluşması.  Yani İstanbulluların çıkıp “İstanbul’da spor yapma hakkımız var, biz daha çok spor etkinliği istiyoruz, biz daha fazla park istiyoruz, biz parklarda mangal yapmak değil koşmak istiyoruz, nefes alıp vermek istiyoruz” desinler. İstanbul’un bunu söylemeye başlaması lazım. Bu talepler var ama daha fazla olsun. İstanbul Spor Gönüllüleri’nin oluşmasını çok isterim, bu benim hayalim. Spor İstanbul olarak, gönüllülük için daha çok çalışıyor olacağız. Diğer kurumlarla da “işbirliğine varım” derim.  Dünyada başarılı şirketler hep işbirlikleri sayısını katlayarak artırıyorlar. 

Spor İstanbul Müdürü olarak İstanbullulara bir çağrınız var mı? 

“İstanbul Spor Gönüllüleri” adıyla bir gönüllü topluluğu oluşmasını çok isterim. Genelleme yapmak iyi olmasa da, Türkiye’de Avrupa’ya nazaran şikâyet ettiğimizin yerine bir öneri getirme, talepte bulunma özelliğimiz daha zayıf. Bence İstanbullular çıkıp, “ biz bu şehirde daha fazla yeşil, daha fazla park istiyoruz; daha fazla hareket, daha fazla temiz hava istiyoruz” demeliler. Bu talepleri biz duyuyoruz ama daha fazla duyarsak daha çok harekete geçeriz. 

Spor ile hayırseverlik ve gönüllüğü birleştiren yeni bir projeniz var mı? 

Henüz göreve geleli 2,5 ay olmuşken, öncelikle kendi hedeflerimi koymak için biraz daha kurumu tanımak için zamana ihtiyacım var. Koyduğum hedefleri belirledikten sonra bu hedefler doğrultusunda yeni işbirliklerini ve yeni projeleri belirlemek mümkün olabilecek sanırım.   

The post “Daha Yaşanabilir Bir Kent İçin Beraber Çalışalım” appeared first on Sivil Sayfalar.

Kaynak: Siviltoplum.la

The post Adım Adım Anlatıyor: Yardımseverlik Koşusu Nasıl Yapılır? appeared first on Sivil Sayfalar.

KAÇUV Aile Evi, kanser tedavisi için bütün düzenlerini bırakarak İstanbul’a gelen ancak ebeveynlerinin maddi sıkıntıları nedeniyle tedavileri aksama riski taşıyan çocuklar ve ailelerine konaklama, hijyen, gıda ve psikososyal destek imkanları sunan bir merkez olma özelliği taşıyor. Kanser tedavisi gören çocuk sayısının her yıl artması ve buna bağlı olarak tedavi için İstanbul’a gelen aile sayısının da artması üzerine harekete geçen KAÇUV, ilkini 2012 yılında kurduğu Aile Evi’nin ikincisini kurmayı hedefliyor.

KAÇUV’un ikinci Aile Evi’ni hayata geçirmesine destek oluyor ve Aile Evi’nde tedavileri süresince konaklayan her bir çocuğun umudu oluyor.

Runatolia’ya kayıt olmak için tıklayın.

İyilik  Peşinde Koş platformuna üye olmak için tıklayın.

Kaynak: siviltoplum.la

The post KAÇUV Runatolia Maratonu’nda İyilik Peşinde Koşmaya Hazırlanıyor appeared first on Sivil Sayfalar.

Otizmin bilinen tek tedavisinin erken tanı ile yoğun ve sürekli eğitim olduğuna dikkat çeken Tohum Otizm Vakfı Genel Müdürü Betül Selcen Özer “Bugün dünyada her 68 çocuktan birisi otizm riski ile doğuyor. Bu rakam her yıl artış eğilimi gösteriyor. Runatoila Maratonu’nda koşarak hem otizm konusunda farkındalık yaratabilir hem de otizmli çocuklarımızın eğitimi için bağış toplayabilirsiniz. Bu sene hedefimiz Tohum Vakfı Özel Eğitim Okulu’nda okuyan 12 otizmli çocuğumuza bir senelik eğitim bursu sağlamak. Bu anlamda sporseverleri Runatolia Maratonunda yanımızda olmaya davet ediyoruz” dedi.

Runatolia’ya kayıt olmak için tıklayın.

İyilik  Peşinde Koş platformuna üye olmak için tıklayın.

Kaynak: siviltoplum.la

The post Tohum Otizm Vakfı Runatolia Maratonu için Çağrı Yaptı appeared first on Sivil Sayfalar.

2008 yılında yardımseverlik koşularını yaygınlaştırmak amacıyla kurulan Adım Adım 2017 yılında tam 100 kat büyüdü. 2008 yılında 1.238 kişi bağışta bulunurken, 2017 yılında bu rakam 134.566 kişiye ulaştı. Bağışçı sayısı olarak 10 yılda 100 kat büyüyen Adım Adım 2017 yılında gönüllü koşucu sayısını 40 binin üzerine çıkardı. 2017 yılında gelen bir diğer rekor bağış miktarında oldu. 2017 yılında 13.049.905 TL’lik bağış toplanarak bir önceki yıla göre yüzde 56 oranında artış sağlandı. 2017 yılında iyilik peşinde koşanlar sayesinde Adım Adım platformuna kayıtlı 40 sivil toplum kuruluşuna ve onların projelerinden faydalanan dezavantajlı durumda bulunan 48.000 canlı varlığa fayda sağlandı.

2017 yılında yakalanan başarının ardından Adım Adım 2018’e ve bahara Türkiye’nin en keyifli koşularından biri ile merhaba demeye hazırlanıyor. Başta İstanbul Maratonu ve Runatolia Maratonu aracılığıyla ülkemizin önemli sosyal sorumluluk projelerine maddi kaynak ve tanıtım desteği sağlamak için çalışan Adım Adım Platformu üyelerini de bir araya getiren maratonun, bu yıl 13’üncüsü düzenleniyor.

04 Mart 2018 tarihinde koşulacak olan Runatolia Maratonu için son başvurular 28 Şubat 2018 tarihine kadar yapılabilecek. Başvurunun hemen ardından ipk.adimadim.org‘ta profil oluşturularak bağışlar toplanabilecek. Dünyada ilk dijital kaynak yaratma platformu olma özelliğini taşıyan İPK (İyilik Peşinde Koş) Platformu aracılığıyla koşudan 15 gün önce ve 15 gün sonrasına dek üye 24 STK adına bağış yapılabilecek.

Adım Adım kurucularından Renay Onur “2008 yılında ilk koşumuzu yaptığımızda amacımız, yardımseverlik koşusunu yaygınlaştırmak, koşmayı daha anlamlı, bağış yapmayı daha eğlenceli hale getirmekti. Etrafımızdaki çoğu insanın neredeyse hiçbir Sivil Toplum Kuruluşu’na bağış yapmadığını gözlemliyorduk. Bunun ana sebebi güvensizlik, kaynağı ise şeffaflık ve hesap verebilirlik idi. İşte bu sebeple şeffaflık ve hesap verebilirliğe bağlılığını beyan eden STK’larla koşmanın yanı sıra, her yıl sonunda sizlerle geçmiş yılımızı özetliyor, kendimize hedefler koyuyor ve sorularınızı cevaplamaya çalışıyoruz. 2018 yılında da aynı amaçlarla ve ilk günkü heyecanımızla devam edeceğiz ve yeni rekorların geleceğine inanıyoruz” dedi.

ipk.adimadim.org‘ta profil oluşturularak, 12 şubat’tan itibaren kayıtlı STK’lar için bağış toplanabilecek. Tüm sorularınız için: iyilikpesindekos@adimadim.org

Adım Adım İPK Platfomu üzerinden Runatolia Maratonu’nda bağış yapılabilecek STK’lar: AÇEV, AKUT, ALİKEV, Bir Dilek Tut Türkiye, Buldan Eğitim ve Dayanışma Vakfı, Darüşşafaka, Down Sendromu Derneği, Gülmek İyileştirir Derneği, Hayata Destek, KAÇUV, KORUNCUK, Sağlıkta Genç Yaklaşımlar, SERÇEV, TEGV, TEMA, TEV, TİDER, TOÇEV, TOFD, TOG, Tohum Otizm Vakfı, Türkiye Spastik Çocuklar Vakfı, Türkiye Çocuklara Yeniden Özgürlük Vakfı, YenidenBiz

Editöre not: Yardımseverlik koşusu süreci nasıl işliyor?
Koşucu tarafından Adım Adım çatısı altında bulunan STK’lardan ve bu STK’ların bağışa açtığı projelerden biri seçilir. Seçtiği projeye bağış toplamak için koşucu, ülkemizin en yüksek katılımlı yarış organizasyonlarından olan İstanbul Maratonu, Antalya Runatolia Maratonu ya da NB Bozcaada Yarı Maratonu’nda koşabilir. Maratonlardan birine kayıt yaptırdıktan sonra ipk.adimadim.org sitesi üzerinden Adım Adım Yardımseverlik Platformu’na da kayıt olur. Koşucu bundan sonra tüm sosyal çevresine desteklediği ve bağış toplamak üzere koştuğu/yürüdüğü projenin anlatılmasından sorumludur. Adım Adım ayrıca her koşucuya sosyal çevresine duyuru yaparken kullanabileceği ve desteklediği projeye özel hazırlanmış “bağış mektupları” şablonları ve bazı bağış toplama tüyolarını da kendi internet sitesi üzerinden sunar. Bağış yapacak olan herkes, koşucu tarafından gönderilen mektupta belirtilmiş ilgili STK’nın kendisine ait ve yardımseverlik koşusu için özel olarak açılmış hesap numarasına, koşucunun ismini de belirterek bağışlarını yatırır. Adım Adım Yardımseverlik Platformu, bağış toplanması esnasında herhangi bir mali alışverişe karışmamaktadır. Bağış süreci, maratonlardan 15 gün önce başlar ve 15 gün sonrasına kadar devam eder. Bu süre zarfında, tüm koşucularipk.adimadim.org üzerindeki profillerinden bağışlarını anlık olarak takip edebilirler. Her bağıştan sonra sistem tarafından otomatik olarak bağış sertifikası gönderilir.

İlgili Kişi:
Önder Kalkancı
Marjinal Porter Novelli
0212 219 29 71
onderk@marjinal.com.tr

ADIM ADIM Hakkında
Adım Adım, Mart 2008’te, yurtdışında ‘charity run’ olarak bilinen kolektif yardımseverlik koşusu kavramını Türkiye’de tanıtmak ve yaygınlaştırmak için kurulan ilk ve halen benzeri olmayan bir sivil toplum oluşumudur. Adım Adım Yardımseverlik Platformu, başta uzun mesafe koşuları olmak üzere yüzme, bisiklet, dağcılık gibi dayanıklılık gerektiren sporlar aracılığıyla ülkemizin önemli sosyal sorumluluk projelerine maddi kaynak ve tanıtım desteği sağlamaktadır. Adım Adım Yardımseverlik Platformu dört senedir her ayın ilk cumartesi sabahı koşu severleri Belgrad Ormanı’nda buluşturmakta ve iki ayda bir yapılan takım maratonları ile kurumsal takımların oluşmasına ve son yıllarda iyilik peşinde koşan kurum sayısının artmasına yardımcı olmaktadır. Ayrıca yıl boyunca devam eden Çaylak antrenmanları da İstanbul, Bursa, Ankara, İzmir ve Antalya’daki farklı bölgelerde organize edilmektedir.  Ocak 2018 itibariyle 40.243 gönüllü koşucusu ve 318.156 bağışçı aracılığıyla bünyesinde yer alan STK’lara aktarılan kaynak 34.302.727 TL’ye ulaşmıştır. İyilik peşinde koşan herkes, Adım Adım koşucusu olabilir.

The post 2017’de Rekorlara Koşan Adım Adım 2018’e Runatolia ile Başlıyor appeared first on Sivil Sayfalar.

Akademi, toplumlar nezdinde eski önemini yitirdi mi? Michigan Üniversitesi’nden Andrew Hoffman’ın yakın zamanda kaleme aldığı bir yazı, bu tartışmayı alevlendirdi.

Üniversitelerin “fil dişi bir kule” olduğu iddiası, yeni değil. Kendi aralarında düzenledikleri konferanslarda, birbirlerinin araştırma dizaynlarında kusur bulmakla meşgul; kimi zaman iki elin parmağını geçmeyecek sayıda kişinin okuduğu akademik dergilerde kendi çalıp kendi oynayan; jargon katmanları yüzünden bazen birbirleri ile dahi doğru düzgün anlaşamayan bir güruh olarak görüyor olabilirsiniz akademisyenleri.

Ancak bu kanı ve eleştiriye varmadan evvel, şu soruyu sormamız gerek: Bir insan neden akademisyen olmak ister?

Kuzey Amerika sistemi üzerinden konuşacak olursak; iki senelik bir yüksek lisans programı, üstüne beş-altı sene süren bir doktora programı ve o da yetmezmiş gibi üstüne iki senelik bir doktora-sonrası programının nihayetinde, sürekli daralan iş piyasasında eğer şansınız yaver giderse, bir üniversitede iş bulup hoca olabilirsiniz. Bu süreçte, neredeyse asgari ücret civarı bir bursla geçinmek, iki üç kişiyle evinizi/lojmanınızı paylaşmak, asistanlığınızı yaptığınız hocaların bezdirişine maruz kalmak zorundasınız. Her türlü ayak işi, sınırsız çalışma saatleri, bürokratik zırvalığın yükü de cabası. Yale Üniversitesi’nden Nicholas Christakis’in, birkaç gün önce yaptığı paylaşım, durumun vahametini özetliyor: “Yüksek lisans ve doktora öğrencilerime diyorum ki, eğer haftada 60 saat çalışıyorsanız, meslektaşlarınızdan daha az çalışıyorsunuz demektir.” Hoca olduğunuzdaysa muhtemelen iş güvenceniz olmadan çalışacak, “yayın yap yoksa bitersin” mantığıyla akademik yaşantınızın değerini kaç atıf aldığınız ve kaç yayın yaptığınızla ölçmeye başlayacaksınız.

Peki, bir insan bunca çileyi neden çeker?

Aslında cevabı basit. Bir akademisyenin birincil amacı, dünyayı anlamlandırmaya çalışmaktır. Akademisyen, düşünme eyleminin önemine ve fikri üretimlerinin dünyada bir fark yaratacağına inanır. Düşünceleri, analizleri ile yaşadığı yere katkı sunmak ister. Ancak akademisyenlerin içinde bulunduğu bu ekosistem, onları fil dişi kulelerinde kalmaya bir nebze mecbur bırakıyor. Öncelikle, bu sistem içinde yetişenler, kamuyla makul bir etkileşime hazırlanmıyorlar. Ben hayatımda dinlediğim en sıkıcı, en dayanılmaz sunumları, akademik konferans ve panellerde dinledim. Kolay kolay altından kalkılamayacak derecede büyük veri setleriyle çalışan, dahiyane argümanlar ve istatistiki testler geliştiren bu harikulade beyinler; iş bunları sunmaya, yeri geldiğinde jargonlarından arındırıp özünü anlatmaya geldi mi çakılıp kalıyor.

İkincisi ise, akademik yayın haricindeki her türlü amaç ve eylem hor görülüyor. Yüksek lisansımı yaptığım dönemde, sivil toplum angajmanlarımdan ötürü bir hocam, “sen akademik odağını kaybettin!” diye bana çatıyordu. Halbuki akademisyenler, yeri gelip ömürlerini vakfettikleri konuları, en başta dünyaya etki etmek için çalışmaz mı? Örneğin politik patronaj, seçim hileleri, iyi yönetişim, yolsuzluk gibi konuları çalışan bir akademisyenin, misal, Oy ve Ötesi’nde, Uluslararası Şeffaflık Derneği’nde ya da Doğruluk Payı’nda gönüllülük yapmasından doğal ne olabilir?

Bir özel üniversitede, asistanlarını 1 Mayıs’ta okula çalışmaya çağıracak kadar politik hassasiyetlerden yoksun hocalardan (yaşanmış hikayedir) sivil toplum aktivizmini anlamalarını beklemek belki naif geliyor olabilir. Ancak bu sistemin çarklarına karşı duran onlarca hocamız var. Akademik üretimleri ve eylemleriyle, sivil toplumdaki mücadeleleri ve öğrencilerine verdikleri destekle fark yaratıyorlar. İsimlerini zikretmek benim haddime değil ama dış politikada kadınlar deyince aklınıza Doç. Dr. Zeynep Alemdar, Adım Adım deyince Doç. Dr. Itır Erhart, çocuk işçiliğinin önlenmesi deyince Doç. Dr. Pınar Uyan geliyorsa, bunun bir sebebi var.

Ve en önemlisi akademisyenler, Murat Sevinç hocamın tabiriyle kimi zaman “saçmalasalar” da (zira üniversite, sınırsız saçmalamanın mümkün olduğu yegâne yerdir) düşüncelerini açık bir yüreklilikle ifade etmekten çekinmeyen, tarih boyunca da bu yüzden sürgün veya tasfiye edilen ama “barış için” çalışmaktan geri durmayan düşünce neferleridir. Daha doğrusu, böyle olmalıdır. Yaşar Kemal, buna “düşünce namusu” diyor: “Düşünce namusuna varan kişidir ki insanlara iyilik yapabilir. Memleketini, insanlarını sevebilir. Yani kendi can-ı azizinden başkasını sevebilir.”[1] Üniversitelerin “milli değerlere” dayanması gerektiğini düşünenlere diyebilirim ki türlü türlü yardakçılık ve kraldan çok kralcılıklarıyla “düşünce namuslarını” korumaktan aciz kişilerden; “kendi can-ı azizinden başkasını”, memleketini sevmesini beklemek, olsa olsa komedi değil midir?

Akademinin değeri, yayım yaptığımız dergilerle, atıf sayılarıyla, sunum yaptığımız akademik konferanslarla değil; düşünce namusuyla ve topluma ne kattığımızla ölçülür. Sivil toplum aktivizmi ise bunun yalnızca bir veçhesi.

Düşünce namusunu koruyan, toplumun madunlarıyla dayanışma sergileyen, canını dişine takarak bazen işi ve hürriyeti pahasına yaşadığı yerde fark yaratmaya çalışan çok değerli hocalarıma en derin saygılarımla…

[1] Yaşar Kemal. 2015. Sevmek, Sevinmek, İyi Şeyler Üstüne. İstanbul: Yapı Kredi Yayınları.

The post Fil Dişi Kulede Düşünce Namusu ve Aktivizm appeared first on Sivil Sayfalar.

Ama bunların dışında daha “sportif” kaynak yaratma yöntemleri de gelişiyordu: Yardımseverlik Koşusu! Adım Adım adlı platform sivil toplum kuruluşlarının projelerine kaynak yaratmalarını sağlıyor ve bunun için de İyilik Peşinde Koş Platformu’nu kullanıyor:

“İyilik Peşinde Koş Platformu, Adım Adım’ın desteklediği sivil toplum kuruluşlarının projeleri için koşmak isteyen gönüllülerin kullanacağı bir yardımseverlik koşusu web platformudur. Adım Adım’ın 8 yıl boyunca koşan 7,000 koşucu ve 66,000 bağışçı sayesinde biriktirdiği tecrübeleri sonucunda ortaya çıkmıştır. Dünyada sadece yardımseverlik koşusu için yapılmış ilk dijital kaynak yaratma platformudur.”

Sayısız sivil toplum kuruluşu bu platformu kullanıyor. Fakat bu yazının konusu nasıl yardım toplandığı değil birden fazla sivil toplum kuruluşunun olduğu platformlar aracılığıyla kaynak geliştirirken iletişimde neye özellikle dikkat etmek gerektiği. Ki, bu dikkat sizi diğer kurumlardan farklılaştıracak.

Kurumların logoları ve renkleri, diğerlerinden ayrışması için büyük önem taşır. Yardımseverlik koşusundaki formalarında kullandıkları renkleri de AKUT’un kırmızısı, KAÇUV’un mavisi, TOÇEV’in moru, YenidenBiz’in pembesi gibi…

Fakat iş görsel kullanımına gelince tıkanıyor. Kurumlar (yukarıda saydığım kurumlar özelinde değil, genel olarak) projelerine destek çağrısı ya da daha fazla koşucu çağrısı yaparken çeşitli görseller kullanıyor. Maalesef bu cümledeki “çeşitli” iyi niyetli bir tanımlama oldu. Çünkü bazen tek bir koşucu görselinin dört kurum tarafından kullanıldığını görebiliyoruz. Bu durumda da kurumları çağrılarının birbirinden ayırt edilmesi zorlaşıyor, çünkü kurumlar aynı platformda aynı görsel ile aynı çağrıyı yapıyor: “Bizim için koşar mısınız?” / “Bize destek olur musunuz?”

Evet belki hepsi aynı görseli kullanmıyor ama bazen çok benzer görsellerin kullanıldığını da görebiliyoruz. Bunun çeşitli sebepleri var. Birincisi bütçe. Sivil toplum kuruluşları bütçeleri olmadığı için telif sorunu yaşamayacakları görselleri tercih ediyorlar. İkincisi kaliteli olmaları. Telif sorunu olmayan görsellerin bulunduğu birçok havuz mevcut ve kaliteleri de oldukça yüksek.

“Çözümün kendisi olmak”

Fakat bu iki sorunun da üstesinden gelmenizin bir yolu var: Siz! Ta kendiniz! Bir hafta sonu bir arkadaşınızdan spor ayakkabısı, eşofmanı ya da taytıyla size poz vermesini isteseniz. Birçoğumuzun elindeki telefonların da muhteşem kalitede fotoğraf çektiğini göz önünde bulundurursak, geriye sadece kadrajlamak kalıyor.

İlk etapta beğendiğiniz koşucu fotoğraflarının bire bir aynısını çekmeye çalışın. Ardından içinizdeki yaratıcılığı konuşturabilirsiniz. Eminim ki ortaya çok güzel kareler çıkacaktır. Fakat güzel olmasından ziyade kurumunuza özgü ve herhangi bir stok sitesinde bulunamayacak görseller olacaklar. Unutmayın, bu ülkede kimse okyanus kıyısında antrenman yapmıyor.

Bir de fotoğraflarınızı mesajlaşma uygulamaları ile değil en büyük haliyle e-posta ile gönderirseniz, çözünürlük sorununun da üstesinden gelmiş olacaksınız. Gerisi görüntü işleme programlarında birkaç dokunuş.

Bugün Adım Adım için bunu konuşuyoruz, yarın başka bir platform için konuşuyor olabiliriz. Unutmayın ana kıstas birden fazla sivil toplum kuruluşunun aynı araçla aynı amaca ulaşmaya çalıştığı mecralar.

Telif sorunu ve biraz araştırmak

Son olarak burada çıkan pürüz bir yandan da şu: İnternette olan her görsel için telif sorunu yok diyebilir miyiz?

Mesela aşağıdaki görsele bakın. Bu görsel ShutterStock adlı bir stok fotoğraf sitesinden. Fotoğrafı indirmeye çalıştığınızda size şöyle bir bütçe sunuyor: “5 Görsel 49 Dolar, bir yıl içinde indirme koşulu ile” Daha maliyetli başka seçenekleriniz de var tabii. Peki bu görsel nasıl internette dolaşıma girdi? Telif hakkını ödeyip kullanan birisinin imajı internet ortamında kullanması ile. Telif haklarına duyarlı olup olmama durumu sizin tercihinizde olan bir şey. Fakat bir imajı kullanmadan önce yine de nereden geldiğinden emin olmak güzel olur. Bunun için de images.google.com bile işinizi görecektir.

*Pınar İlkiz – Pikan Ajans İletişim Geliştirme Direktörü

The post Benzemez Kimse Sana appeared first on Sivil Sayfalar.

Türkiye’de sivil toplumun, insan hakları savunucularının başında onlarca dert ve musibet var kuşkusuz[1]. Sivil toplum kuruluşlarının, insan hakları örgütlerinin olağanüstü hâl yüzünden eşi benzeri görülmemiş bir baskı altında olduğu bu dönemde “fon kaynaklarını” konuşmanın abes olduğunu düşünebilirsiniz. Ama gerçekten elzem!

Belirli bir şirketle/sermayeyle olan ilişkisi sayesinde öz kaynak yaratabilen kurumlar haricinde, Türkiye’de fon kaynağı bulmak için çeşitli opsiyonlar var elbette. Örneğin Gençlik Spor Bakanlığı’nın[2] ve Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı’nın[3] proje destekleri mevcut. Bu projelerin seçiminin ne kadar objektif kriterlere göre, ne kadar “ahbap-çavuş” ilişkisiyle gerçekleştiğiyse meçhul.

Bir diğer seçenek, Türkiye’de faaliyet gösteren ya da Türkiye’yi programlarına hedef ülke olarak dahil eden vakıfların/uluslararası kurumların proje çağrıları. Misal, TACSO bunları derleyip toparlayıp bir rehber olarak yayımlıyor[4]. Ancak çağrıda bulunan kurum “yabancı” bir kurumsa, şimşekleri üstünüze çekmeniz ihtimal dahilinde. Örneğin, Türkiye’de konsoloslukları veya vakıfları aracılığıyla sivil toplum faaliyetlerini fonlayan ülkelerle yaşanan diplomatik gerilimler yüzünden, bu kurumlarla çalışmayı “vatana ihanete” eşitleyen bir zihniyetle mücadele etmek zorunda kalıyor sivil toplum aktivistleri.

Bu trend, Türkiye’ye özgü bir trend değil. Sağ, popülist, otokratik yönetimlerin bulunduğu ülkelerde benzer hikâyeler yaşanıyor. Orbán’ın, Putin’in sivil topluma dönük söylem ve politikaları akla gelen ilk örnekler. Dışa kapanmacı, dışlayıcı, yabancı düşmanı siyaset yürüten politikacılar için “yurtdışından bir kurumla” çalışan herhangi bir STK, “dış mihrak” olarak ivedilikle damgalanabiliyor ve topluma bir nefret odağı olarak lanse ediliyor. Madalyonun öbür yüzündeyse, proje çağrısına çıkan söz konusu vakıflardan/uluslararası kurumlardan bazıları, “Türkiye’de çalışmanın çok güçleştiği” gerekçesiyle Türkiye’yi hedef ülke olmaktan çıkarıyorlar. Hem de Türkiye’deki sivil toplumun, yurt dışından gelecek fonlara en çok ihtiyaç duyduğu böyle bir dönemde.

STK’lar kendi stratejik planlamalarında bu tarz makro-politik riskleri göz önüne alıyorlar elbette. Ama mesele sadece bu proje çağrılarının varlığı da değil, var olan çağrılara erişim de bir sorun. Teknik bir dil gerektiren proje başvurularını nasıl hazırlaması gerektiğini bilmeyen yeni kurulmuş STK’lar çok ciddi sıkıntılar çekiyorlar. STGM’nin[5] ve Sosyal Kuluçka Merkezi’nin[6] çok başarılı ve ücretsiz eğitim programlarını bir kenara koyacak olursak, bu teknik dili öğrenmek hiç de ucuz değil. Özellikle AB/Erasmus programlarına yapılacak başvurulara dönük düzenlenen eğitimler çok pahalı olabiliyor ve yeni kurulmuş STK’lar için de bu durum büyük bir finansal yük yaratıyor.

Proje çağrıları haricinde kaynak yaratmanın hayranlık uyandıran başka yöntemleri de var hiç kuşkusuz. Mesela Adım Adım, 2008 yılından bu yana 28.000 bini aşkın koşucu ile 30 sivil toplum kuruluşu için 23 milyon TL’yi aşkın bağış toplamış[7].

Kısaca, STK’lar için kaynak yaratma hikayesi, bir ilginç Türkiye portresi bence. Sivil toplum ve insan hakları aktivistleri sadece zehirli bir siyasi atmosferle ve patronaj ilişkileriyle mücadele etmekle kalmıyor, aynı zamanda toplumsal eşitsizliklerimizle de boğuşuyorlar. Her şeye rağmen. Yalnız ama güzel ve umutlu bir hikâye bu. Bilmem, anlatabildim mi?

[1] Bu yazının yazıldığı tarih itibariyle insan hakları aktivisti Özlem Dalkıran 65 gündür hapiste örneğin. http://www.hyd.org.tr/tr/haberler/237-insan-haklari-savunucularina-yonelik-keyfi-tutuklamaya-son-verin

[2] Bkz. http://gpdpblog.gsb.gov.tr/

[3] Bkz. https://www.ytb.gov.tr/proje_destek.php

[4] Sivil Toplum Kuruluşları için Teknik Destek. http://www.tacso.org/Home/

[5] Bkz. http://www.stgm.org.tr/tr

[6] Bkz. http://www.sosyalkulucka.bilgi.edu.tr/

[7] http://www.adimadim.org/kosa-kosa-neler-oldu/Kosa-Kosa-Neler-Oldu.aspx

The post Bizim Büyük Çaresizliğimiz: Sivil Toplumun En Büyük Dertlerinden Biri Kaynak Yaratmak appeared first on Sivil Sayfalar.

BM verilerine göre Suriye’de savaşın fitili ateşlendiği 2011 yılından bu yana, 140 bin çocuk vatanlarından uzakta mülteci bir hayata gözlerini açtı. Bağımsız araştırma kurumları, bu sayının çok daha fazla olduğuna vurgu yapıyor ve ekliyor; son 5 yılda sadece Türkiye’de doğan mülteci bebek sayısı 150 ila 200 bin civarında. ‘Sürgünde’ dünyaya gelen bu bebekler için savaş mağduriyeti henüz anne karnındayken başlıyor.

Hayata Destek Derneği, bir çocuğun en savunmasız, bakıma muhtaç olduğu doğum anında ona yardım eli uzatabilmek için ikinci yardımseverlik koşusunu 6 Mart’ta, Antalya’da mülteci bebekler için yapacak. Üstelik bu defa gönüllü koşucular, yardımseverlik koşularını Türkiye’ye taşıyan sivil toplum platformu Adım Adım’ın resmi bir üyesi olarak parkura çıkacak.

BAĞIŞLAR GÜVENLİ WEB TABANINDAN

Runatolia Maratonu’nda mülteci bebekler için yardımseverlik koşusu yapacak olan koşucular, bugün itibariyle bağış toplamaya başladı. Bağışlar, Adım Adım Platformu’nun sağladığı güvenli web tabanı üzerinden toplanıyor. Hayata Destek koşucuları da bagis.adimadim.org/hayatadestek sayfasında oluşturdukları profillerden destekçilerine ulaşıyor.

‘Mülteciler için Adım Adım’ kampanyasında hedef, olabildiğince çok sayıda mülteci bebeğin doğumunun hemen ardından temel ihtiyaçlarını karşılayabilmek. Kampanya kapsamında koşucuların topladığı bağışların her 200 TL’siyle yeni doğum yapmış ya da yapacak bir mülteci anneye, bebeğinin hijyen, giyim, bakım ihtiyaçlarını içeren bir bakım çantası ulaştırılacak. Yardımlar, Hayata Destek saha ekiplerinin yaptığı araştırmalar doğrultusunda belirlenen ihtiyaç sahibi mülteci ailelere dağıtılacak.

İyilik peşinde koşanlara katılmak için son tarih 28 Şubat. Mülteci bebekler için koşan koşuculara ise 18 Mart’a kadar bağış yaparak destek olmak mümkün.

The post Mülteci bebekler için adım adım bağış appeared first on Sivil Sayfalar.