Bu kadının adı yok değil, adı çok. 2017’de erkekler tarafından öldürülen 409 kadından, cinsel şiddete uğrayan 332 kadından biri mesela. 10 kadından 4’ü eşi ya da erkek arkadaşından fiziksel şiddet görüyor, o 4’ten biri bu kadın. Yani önünde onca “engel” olan, bu engelleri aşmak bir kenara dursun, hafifletmek/azaltmak için dahi tam destek alamayan bir kadın.

Ayıltalım: Kadınların önünde engeller var. Hem de çok.

Her gün onlarca kadın kocasının, sevgilisinin, abisinin, babasının, kardeşinin, patronunun, çalışma arkadaşının, bakkalın, manavın, komşunun, hısım akrabanın, sokaktaki herhangi birinin cinsel, fiziksel, psikolojik, ekonomik şiddetine uğrarken; her gün onlarca kadın okumak, okumaya devam etmek için, sokağa çıkmak, hava almak gezmek için, çalışmak para kazanmak için türlü müzakerelere giriyor, kimini kazanıyor kimini ağır kaybediyorken; ekranları “aslında engel yok, tek engel sizsiniz” edebiyatıyla boyamak, en hafif tabiriyle tüm bu kadınların verdiği mücadeleye haksızlıktır. Yalandır üstelik. İnkardır. Gerçeği görmezden gelmek, üstünü örtmek, suç ortaklığı yapmaktır. Sorumluluktan kaçmak, sorumluları görmezden gelmektir.

Çünkü kadının önünde engeller var. Türlü türlü hem de. Bu engellerin de özneleri, sorumluları var. Bu hikayeyi tek bir ağızdan tüyleri diken diken eden müziklerle bize anlatan şirketlerin de sorumlulukları var.

Kadınlık bir tür insanüstülük müdür?

Kadının mücadelesini, başarısını küçümsemek, önemsizleştirmek değil amacım, asla. Kadınlar birbirine yaslanarak, birbirinden güç alarak duruyor ayakta. O kadar kıymetli ki o alın teri. Bu anlatıyı dinlediğimiz özneyle benim derdim. Kendi sorumluluğu yokmuş ya da yerine getirmiş gibi bu güç anlatısına sığınan, reklamlarla benden alkış bekleyen şirketlere lafım. Derdim; kadını bu türden bir mücadeleye mahkum eden engellerin yok sayılması. Sanki kadın içindeki gücü keşfedemediği, kullanamadığı için başarısız, mutsuz oluyormuş, hatta ölüyormuş gibi, kimsenin bunda bir payı, bağı, sorumluluğu yokmuş gibi. “Bizde kadına şiddet yoktur” diyor bir reklam mesela. Şiddete maruz kalan bir kadın bunu izlediğinde ne hissediyor diye merak ediyor mu bu reklam üreticileri, şirketler, devletler? Bir başkası diyor ki “karar verdim, yaptım, oldu”. Şipşak yani. Hemencecik başarılırmış gibi. Her hayat böyleymiş gibi. Yani sanki engeller dursun, kadınlar öyle güçlü öyle süper kahramandır ki her şeyin üstesinden gelmeyi bilirler gibi.

Kariyer de yapmış, çocuk da yapmış, yemek de yapmış, temizlik de yapmış, toplantıya da girmiş, mühendis de olmuş, annesine de bakmış. Süper kadınlar! Her işe yetişen, her engeli aşan insanüstü varlıklar. Kadınların önündeki engeller zayıflasa, zayıflatılsa, ortadan kalksa ve insan onuruna yakışır şekilde yaşayabilmek için “insanüstü” mücadele etmek zorunda kalmasa? Bu daha normal, eşit ve adil değil mi?

Ve 9 Mart gelir, kadın ekranda ütü yapmakta, çocuğa mama yedirmektedir

Mücadeleyi, gücü, ilhamı falan şirketlerden öğrenecek değiliz. Şirketlerin bizi “bilinçlendirme” rolüne soyunmadan önce yerine getirmesi gereken sorumlulukları var. Şu engeller meselesine dair yani.

Ben bir kadın olarak tek engelin kendim olduğunu kabul etmiyorum. İçimdeki gücü falan da keşfetmek istemiyorum. Önümdeki engellerin ortadan kaldırılması için sorumluların hareket etmesini istiyorum. 8 Mart’ta güçlü, başarılı bir kadın olarak beni alkışlarken, 9 Mart’taki ürün reklamında bana ütü, temizlik yaptırmasın, çocukla ilgili her konuda “haydi anneler” demesin istiyorum mesela. Mühendis olmuş, başarmış, okumuş kadınları ekranlara taşırken, karar almada, yönetimde 0 kadınla şirket yönetsin istemiyorum mesela.

Yani gidecek çok yol, yapılacak çok iş var. Şirketlerin de 8 Mart’taki reklam atağından alkış beklemeden önce kendi sorumluluklarını yerine getirmesi gerekiyor. Sonra dilerlerse 8 Mart’ı ekranda değil birlikte meydanlarda kutlarız.

Kaynaklar:

Kadın Cinayetlerini Durduracağız Platformu, 2017 Veri Raporu

Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı’nın  Kadına Yönelik Aile İçi Şiddet Araştırması, 2015

The post Tek Engel Kendimizmişmiş, Pardon? appeared first on Sivil Sayfalar.

Polis gün boyu ve yürüyüş boyunca nöbetlerine devam ettiler. Tüm şartlara rağmen son zamanların en kalabalık eylemlerinden biriydi.

Gecede birbirinden renkli dövizler yer aldı.

Tünel meydanına gelindiğinde kortejin başında 8 Mart açıklaması okundu:

Kadınların mücadelesinin bildiğimiz tarihi yüzyılı aştı. Baskı varsa direniş baki, adları tarihe sığmasa da kadınlar hep direndiler, hayatlarına sahip çıktılar.

Bugün biz binlerce kadın burada, milyonlarca kadın dünyanın her yerinde duruyoruz, görüyoruz. Görüyoruz ki karşımızda kadın düşmanlığının, ırkçılığın, faşizmin çırpınışları var.

Her gün emeğimizi, cinselliğimizi, bedenimizi sömürmenin yollarını; bize tüm dünyanın bakım emeğini yıkarak, doğurganlığımızı kontrol altına almaya çalışarak, bizi maddi ve manevi eşitsiz koşullara mahkum ederek, cinsel yönelim tek, cinsiyet kimliği ikiden ibaretmiş gibi yaparak, ‘hiza’ya getirmek için şiddete maruz bırakarak, çocukları taciz ederek, hayatlarımızı erkek egemen ve dini kurumlara teslim ederek, sınırları kendi çizip ihlalinin ne zaman meşru olduğunu kendi belirleyerek, iktidarını kuramadığında silahına davranarak arayan bir düzen var. Kadınları karar alma mekanizmalarından dışlayan, bizlere istemediğimiz bir hayatı dayatan erkek egemen bir düzen var.

Artık yeter demek çok yersiz. Çokça zamandır yeter. En baştan beri yeter.

Biz bugün burada Bizi korkuyla, şiddetle, savaşla, tatlı dille, aile masalıyla terbiye etmeye çalışan düzene feminizmle direniyoruz, mücadele ediyoruz, isyan ediyoruz.

Bizler başka bir dünyayı hayal etmekle başladık, kurmanın birlikte, dayanışmayla mümkün olacağını biliyoruz.

Yaşasın feminizm, yaşasın feminist mücadele!

 

The post #8Mart Feminist Gece Yürüyüşü’nde Binlerce Kadın Yürüdü appeared first on Sivil Sayfalar.

Dünyanın dört bir yanı yükselen muhafazakarlık ve kadın düşmanlığı kıskacında. Savaş çığlıkları atılıyor, yabancı düşmanlığı her gün artıyor. Kadınların doğurganlık haklarına, yaşam haklarına saldırıların türlü yolları deneniyor. LGBT+’ların varlığına tahammül edilmiyor.

Türkiye’de geçen 8 Mart’tan bu yana ne oldu diye bakmak bile yeterince iç karartıcı. Her gün evde, işte, sokakta maruz kaldığımız erkek şiddeti. Her gün yeni bir cinsel istismar haberi ve buna karşılık cinsel istismara kılıf uydurmak için yasalar çıkarmaya uğraşan, kadın cinayetlerini önlemenin yolunu boşanmayı engelleyerek kadınlar iyice kapana kıstırmakta, eşitsizliği içselleştirmekte gören bir hükümet. Üzerimizdeki şortla, etekle, pantolonun ne kadar dar olduğuyla uğraşmayı kendine iş edinen kadın düşmanları var etrafımızda. İstiyorlar ki hem köle gibi çalışalım hem evden gereğinden fazla çıkmayalım, istiyorlar ki her dediklerine tamam diyelim. İstiyorlar ki onların istemediği nefesi bile almayalım.

Hayatımızın ortasına kadar girmiş, her alan kaplayan bir Diyanet var devasa bütçesi ve yetkisiyle. Bütçe diyanete ve savaşa akadursun, evde ve işte emeğimiz sömürülüyor, üç kuruşa bakım hizmetlerini yapmaya mecbur bırakılıyoruz. Hayat pahalanırken git gide yoksullaştırılıyoruz; işsizlikle veya tehdidiyle türlü türlü güvencesiz işlere ve aile adı altında birtakım erkeklere daha mecbur, daha bağımlı kılınıyoruz. Bizden çalınıyor; cebimizden, hayatlarımızdan.

Tüm bunların ortasında devam edebiliyorsak bizi hayata bağlayan, nefes almamızı sağlayan, devam edecek gücü bize veren kadın dayanışması sayesinde, sınırları aşan ve başka bir dünyanın mümkün olduğunu hatırlatan feminizm sayesinde. Feminist isyanımız, mücadelemiz bizi birbirimize, hayata bağlıyor. Bizleri birbirimize düşman etmeye çalışarak ve ölmeyi/öldürmeyi kutsayarak güçlenen erkek egemenliğine inat, umudu da yaşamı sürdürme ve direnme gücünü de birbirimizden alıyoruz. Bu zor günlerde birbirimize soluk oluyor, nefes alacak alanlar açıyoruz.

Feminizm bizlere her alandaki hatta kendi aramızdaki eşitsizlikleri gösteren ve alternatifini öneren bir yöntem sunuyor. Birbirimizin hikayelerinden farklılıklarımızı ve ortaklıklarımızı öğreniyoruz. Bizi ezenin birkaç kötü yürekli erkek değil koskoca bir sistem oldugunu, maruz kaldığımız cinsiyetçiliğin her kadının farklılığına uygun maskelere büründüğünü görüyoruz birbirimizin hikayelerinde.

Şimdi bu mücadeleyi, bu isyanı büyütme, hayatlarımıza sahip çıkma zamanı. Hayatımız, mücadelemiz, isyanımız feminizm!

#8Mart’ta 16. #FeministGeceYürüyüşü için 19.30’da Taksim’deyiz!

Fransız Kültür Merkezi önünde buluşuyoruz…

The post #8Mart Feminist Gece Yürüyüşü’ne Çağrı appeared first on Sivil Sayfalar.