Only 7-8 months had passed since the declaration of the pandemic, when the light appeared at the end of the tunnel. Multiple vaccines have been developed against the virus. Clinical studies with thirty to forty thousand volunteers have shown that these vaccines are both effective and very effective in preventing the lethality of the disease. The clinical studies conducted for painkillers, antibiotics, antidepressants, cancer drugs that almost all of us use in our daily lives, and the processes of permitting their use by health authorities do not attract the attention of anyone except a handful of experts and progressed quietly, the world held its breath and followed the development of Covid vaccines step by step. Anyone who could watch the media for a while had the chance to learn about all the steps in the development of vaccines, drugs, etc., the steps of licensing, and the intricate problems of production. But first, not everyone had the time and interest to watch them very carefully. Secondly, it must be admitted that these processes were complex, and it was not easy for those who did not have a background in these subjects to fully grasp the stories. Or the media and scientists, and most importantly, the health authority failed to explain them in a way that citizens at all levels could understand. 

Moreover, the Ministry of Health failed to improve its communication strategy, which was already very weak during the epidemic, when it comes to vaccines. Vaccines had been developed but were difficult to obtain. A few wealthy countries had bought the first productions of vaccines for their own countries, with binding contracts, as early as the summer. It was difficult for countries like Turkey to procure vaccines, especially vaccines that broke the rope first. This whole process caused the citizen, who was frightened, shaken by the losses due to the pandemic, and fed up with the ever-changing measures, which were taken without a specific strategy and often at the last minute, to lose his confidence in the administration and to be confused. The Ministry did not carry out a campaign to promote the vaccines and to encourage the citizens, as there were not enough vaccines for those who demanded it. In the end, the field was left to superstitions and a handful of opponents of vaccines, who, through these superstitions, pursue interest, fame, and who knows, perhaps interests that we cannot see today.  

Anti-vaccine people use all the methods used by opponents of science. They do not care if the arguments they put forward follow a certain logic. They don’t care if it’s based on facts. They use the jargon of science without hesitation when opposing scientific arguments. For example, they make ‘scientific’ (!) explanations to discredit the most effective mRNA vaccines against the virus. When you listen to what is being said, you see that they either do not know or ignore the main function of the messenger RNA, called mRNA. They attribute features that it does not possess to mRNA, whose job is to make the appropriate protein with the code it carries, and which breaks down and disappears after this protein is synthesized. They claim that it enters the nucleus of the cell and is attached to the DNA chain, where it is permanent. They use the connotation of the name RNA to be related to genes created by people who have heard about it but ignore other known information about all these mechanisms. 

If you confront them with information and evidence, they resort to conspiracy theories. They are constantly changing the actors they claim to orchestrate these conspiracies. They blame the scientists who try to regulate and control the pharmaceutical industry one day, and the pharmaceutical industry another day, depending on the audience they are addressing, and all of them sometime else.  

They do not see what is obvious, they imagine what is not and tell it as if it happened. For example, they deny the existence of vaccine clinical trials conducted in front of the world or claim that their results are hidden. In doing so, they use the distrust created by the for-profit pharmaceutical industry on many people. But they use products developed and produced by the same industry, which are not as closely watched by the public as Covid vaccines. They brand the public oversight mechanisms developed over decades to oversee the for-profit pharmaceutical industry as invalid, counterfeit at one point. They attack thousands of experts and scientists who try to conduct these inspections honestly, as rotten and sold out. 

They don’t want to see vaccines save lives. They make up side effects that don’t exist. They don’t see the hundreds of people who die every day because of Covid, but they claim that there are hundreds of thousands of deaths related to the vaccine, even one of which is not documented. 

When we hear these things repeatedly, this string of nonsense could have been a laughable quirk. But the citizens are contemplating whether to apply a substance to their bodies that they do not fully understand what it is and how it was developed (because it was not explained to them in a way that they can understand) in order to get rid of a disease that they do not fully understand what it is, this nonsense is diversified enough to appeal to almost everyone. The citizens are in doubt because of this nonsense they hear everywhere. Even if they don’t believe everything, it becomes difficult to decide, they delay taking action, going, and getting vaccinated. 

After all, everyone in Turkey has the opportunity to be vaccinated since June. But millions of citizens did not take this step, partly because of these superstitions. Almost all of the people in intensive care units and the people we lose a planeload of every day are citizens who have not been vaccinated or have not completed their vaccinations. So, the anti-vaccine isn’t just a string of nonsense. It is a serious threat to public health. It is necessary for epidemic management to take this threat seriously and mobilize society to tell the truth to the citizens.

The post Anti-vaccination in Turkey: Exploiting Fear of the Unknown appeared first on Sivil Sayfalar.

Pandemi ilanından henüz 7-8 ay geçmişti ki tünelin ucunda ışık göründü. Virüse karşı birden çok aşı geliştirilmişti. Sayıları otuz, kırk binleri bulan gönüllülerle yapılan klinik çalışmalar bu aşıların, hastalığın ölümcüllüğünü önlemekte etkili hem de çok etkili olduğunu göstermişti. Günlük yaşamımızda hemen hepimizin kullandığı, ağrı kesicilerin, antibiyotiklerin, antidepresanların, kanser ilaçları için yürütülen klinik çalışmalar ve sağlık otoritelerince bunların kullanımına izin verme süreçleri bir avuç uzman dışında kimsenin ilgisini çekmez, sessiz sedasız yürürken, dünya nefesini tutup Covid aşılarının geliştirilmesini adım adım izledi. Medyayı biraz izleyebilen herkes insanların kullandığı, aşı, ilaç vb gelişiminin bütün basamaklarını, ruhsatlandırmanın adımlarını, üretimin çetrefil sorunlarını öğrenme şansına sahipti. Ama birincisi herkes bunları çok dikkatli izleyecek zamana ve ilgiye sahip değildi. İkincisi, itiraf etmek gerekir ki bu süreçler karmaşıktı ve bu konulara ilişkin bir altyapısı olmayanların anlatılanları tam kavraması kolay değildi. Ya da medya ve bilim insanları ve en önemlisi sağlık otoritesi bunları her düzeyden vatandaşın anlayabileceği şekilde anlatma konusunda başarılı olamadı. 

Üstüne Sağlık Bakanlığı salgın boyunca zaten çok zayıf olan iletişim stratejisini aşı söz konusu olduğunda da düzeltemedi. Aşılar geliştirilmişti, ama temini güçtü. Zengin birkaç ülke aşıların ilk üretimlerini daha yaz aylarında bağlayıcı kontratlarla kendi ülkeleri için satın almıştı. Türkiye gibi ülkelerin aşı, hele de ipi ilk göğüsleyen aşıları temin etmesi güçtü. Bütün bu süreç zaten ürkmüş, salgınla gelen kayıplarla sarsılmış, belli bir stratejisi olmadan ve genellikle son dakikada alınan, ne işe yaradığı anlaşılamayan ve sürekli değişen tedbirlerden bezmiş vatandaşın hem yönetime güvenini kaybetmesine hem de kafasının iyice karışmasına yol açtı. Bakanlık elinde talep edenlere yetecek aşı olmadığı için aşıları tanıtmak, vatandaşı özendirmek için bir kampanya yürütmedi. Sonuçta meydan hurafelere ve bu hurafeler yoluyla ilgi, şöhret, kim bilir belki de bizim bugün göremediğimiz çıkarlar peşinde koşan bir avuç aşı karşıtına kaldı. 

Aşı karşıtları, bilim karşıtlarının kullandığı bütün yöntemleri kullanıyorlar. İleri sürdükleri savların belli bir mantık zinciri izlemesi gibi bir dertleri yok. Gerçeklere dayanmasını ise hiç umursamıyorlar. Bilimsel savlara karşı çıkarken hiç çekinmeden bilimin jargonunu kullanıyorlar. Örneğin virüse karşı en etkili olan mRNA aşılarını kötülemek için, güya “bilimsel”(!) açıklamalar yapıyorlar. Söylenenleri dinleyince mRNA denen mesajcı RNA’ın esas işlevini ya bilmedikleri ya da bilmezden geldiklerini görüyorsunuz. İşi hücre içinde, taşıdığı kodla uygun proteini yaptırmak olan ve bu protein sentezlendikten sonra parçalanıp yok olan mRNA’ya sahip olmadığı özellikler atfediyorlar. Hücrenin çekirdeğine girip DNA zincirine eklendiğini ve burada kalıcı olduğunu iddia ediyorlar. RNA isminin bu konuyu kulaktan duymuş insanlarda yarattığı genlerle ilgili olma çağrışımını kullanıyor, ama bütün bu mekanizmalar hakkında bilinen diğer bilgileri yok sayıyorlar. 

Karşılarına bilgiyle ve kanıtla çıkarsanız, komplo teorilerine başvuruyorlar. Bu komploları düzenlediğini iddia ettikleri aktörleri sürekli değiştiriyorlar. Hitap ettikleri kitleye göre bir gün ilaç endüstrisini, bir başka gün ilaç endüstrisini düzenlemeye ve denetlemeye çalışan bilim insanlarını, başka bir yerde hepsini birden suçluyorlar.  

Ortada açık olanı görmüyor, olmayanı hayal ediyor ve olmuş gibi anlatıyorlar. Örneğin dünyanın gözü önünde yürütülen aşı klinik çalışmalarının varlığını reddediyor ya da sonuçlarının gizlendiğini iddia ediyorlar. Bunu yaparken de kar amaçlı ilaç endüstrisinin birçok insan üzerinde yarattığı güvensizliği kullanıyorlar. Ama aynı endüstrinin geliştirdiği ve ürettiği, üstelik Covid aşıları kadar da kamuoyu tarafından yakından izlenmemiş ürünleri pekala kullanıyorlar. Kar amaçlı ilaç endüstrisinin denetlenmesi için, on yıllar içinde geliştirilmiş kamu denetim mekanizmalarını bir kalemde geçersiz, sahte diye yaftalıyorlar. Bu denetimleri dürüstçe yapmaya çalışan binlerce uzmana ve bilim insanına çürümüş, satılmış diye saldırıyorlar. 

Aşıların hayat kurtardığını görmek istemiyorlar. Var olmayan yan etkiler uyduruyorlar. Covid yüzünden her gün hayatını kaybeden yüzlerce insanı görmüyor, ama bir tanesi bile belgeli olmayan aşıya bağlı yüzlerce binlerce ölüm olduğunu ileri sürüyorlar. 

Art arda izlendiğinde bu saçmalıklar dizisi gülüp geçilecek bir tuhaflık olabilirdi. Vatandaş ne olduğunu tam anlamadığı bir hastalıktan kurtulmak için, ne olduğunu, nasıl geliştirildiğini yine tam anlamadığı (kendisine anlayabileceği şekilde anlatılmadığı için anlamadığı) bir maddeyi vücuduna uygulayıp uygulamamayı kafasında evirip çevirirken, sağdan soldan duyduğu, saçma ama, hemen herkese hitap edebilecek kadar çeşitlendirilmiş bu hurafeler yüzünden tereddüde düşüyor. Hepsine inanmasa bile karar vermesi güçleşiyor, harekete geçmeyi, gidip aşı olmayı erteliyor. 

Sonuçta Türkiye’de Haziran ayından beri isteyen herkesin aşı olma olanağı var. Ama milyonlarca vatandaş kısmen bu hurafelerin etkisiyle bu adımı atmadılar. Yoğun bakımlarda yatanların ve her gün bir uçak dolusu kaybettiğimiz insanların neredeyse tamamı aşı olmamış ya da aşısını tamamlamamış vatandaşlar. Bu yüzden aşı karşıtlığı basit bir saçmalıklar dizisi değil. Halk sağlığı için ciddi bir tehdit. Salgın yönetiminin bu tehdidi ciddiye alması ve vatandaşa doğruları anlatmak için toplumu seferber etmesi gerekli.

The post Türkiye’de Aşı Karşıtlığı: Bilinmeyen Karşısında Duyulan Korkunun İstismarı appeared first on Sivil Sayfalar.

Many countries made light of the fight against the virus, prioritized the economy, tourism, etc., did not build enough strong barriers in front of the free circulation of the virus. As a result, the virus, which could infect hundreds of millions and divide quadrillions of times, evolved, and took on new and more self-sufficient forms. ‘Leveled’ up with the Delta variant. The number of people found to have the virus in the world has exceeded 200 million, and the number of people who lost their lives due to the virus has exceeded 4.5 million. Moreover, we know that these numbers are only a part of the truth.

In order to prevent the Delta variant, which is transmitted 2-3 times faster than the original virus, we need to apply the measures we know before with greater meticulousness. Undoubtedly, we need to spread a tool, vaccination, which we did not have in the first year of the pandemic, to the entire population. For all this, we need to mobilize people who are tired of pandemic and precautionary measures. Everyone, each individual is very important in this pandemic. Sometimes one person’s negligence leads to many people getting sick or even dying. Every day we comply with the measures, we prevent the virus.

‘The most important element in the fight against the pandemic is individuals, and the organizations, networks, relationships that can affect these individuals and help them overcome difficulties!’

The most important element in the fight against the pandemic is individuals, and the organizations, networks, relationships that can affect these individuals and help them overcome difficulties. Undoubtedly, states have various tools that they can use for both persuasion and deterrence that can influence the behavior of individuals. The bans implemented in the past are among these tools.

However, in order to prevent the spread of the virus, which is understood to be together with us for a long time, and to prevent it from evolving and strengthening itself as it spreads, permanent behavioral changes and measures that each individual will participate knowingly and wholeheartedly are needed. Civil society is very important here. Reaching groups that the state cannot reach or that do not trust the state enough, addressing them in their language and within their cultural codes, recognizing the obstacles in front of individuals in order to change their behavior and helping them overcome these obstacles.

It is very critical to ensure the participation of  society in all kinds of crisis management and, of course, in pandemic management. It was so at the beginning of this pandemic, and it is so now. Unfortunately, the pandemic management in Turkey was not successful in this regard. Far from paving the way for civil society, it banned municipalities from collecting aid in big cities as early as the spring of 2020. In line with the information, it received from the members of the Turkish Medical Association working in the field, it made accusations that almost equate it with treason, informing the public and warning those who manage the pandemic. It did not share data with academic and scientific circles, and even put various obstacles in the way of these circles collecting information about the course of the pandemic and conducting research. All this gave a negative message to civil society: ‘Stay away, I alone will do what needs to be done’.

‘Crises require an all-out response. Community participation is crucial both in making and implementing decisions regarding pandemic management.’

However, crises require a total response. That is why, for example, among the management recommendations recommended by the World Health Organization on pandemic management, ensuring community participation is at the forefront. Community participation is crucial both in making and implementing decisions regarding pandemic management.

Community Participation in Setting Priorities

Like all disasters, it is inevitable that there will be losses in the pandemic. The most important thing in the fight against the pandemic is to decide on the priorities, that is, what should be protected by mobilizing all available means. This seems like an easy decision to make, but it isn’t. Because when it comes to disasters, some things must be given up in order to protect some things. For example, President Erdogan announced increased measures in April, which they called ‘full lockdown’, while saying ‘we are doing full lockdown to protect tourism and trade’. In other words, he said that he prioritized tourism and trade, while asking some of the citizens to give up their small businesses, their daily work, and many citizens to give up their freedom to go out.

We have already observed that the administration has shown great care in tourism and trade since the beginning of the pandemic and is trying to keep these sectors alive by taking risks in terms of control of the pandemic. I do not agree with the management’s priorities in question. I think it is a priority to protect the lives of citizens, that is, to reduce the number of deaths and to open and keep schools open. We have lost one and a half years of our nearly twenty million children and youth. Being able to protect this was more valuable than the 35 billion dollars imagined coming from tourism. Not only spiritually, but also economically, Prof. Taymaz has calculated.

‘In Turkey, NGOs, apart from physician organizations, are in a deep silence about pandemic management.’

If we had implemented a strict quarantine at our borders in 2020 and 2021, we would have reduced deaths, opened our schools, and not stolen the future of millions of children and young people. Of course, other citizens can say other priorities. It is important at this point that the pandemic management encourages community participation. The more different segments of the citizens can express themselves, the easier it is to determine the priorities that the society will have in common.

Non-governmental organizations are also very important for citizens to express themselves. Unfortunately, NGOs in Turkey, apart from physician organizations, are in a deep silence about pandemic management. This has created and continues to create a great imbalance in the determination of the strategy to combat the pandemic, in favor of a privileged few with access to government, and against the majority of others.

NGOs for Every Citizen’s Active Participation in Preventing the Spread of the Virus

Every citizen can prevent the spread of the virus by getting tested if there are signs of illness, by not leaving the house and separating oneself from others, by following the mask and distance rule at other times and avoiding crowds. These are easy to say. In order to do this, people need to believe in the existence of the disease, the extent of the damage it brings, that they can be affected by it, and that these simple measures will work. Believing is related to emotions, it is related to your trust in the people and institutions that give you the information.

‘Both NGOs and opinion leaders can make invaluable contributions to individuals adopting the right behaviors.’

We know that there are various types of individuals in society. The people and institutions that each of them finds reliable are different. For this reason, both NGOs and opinion leaders can make valuable contributions to individuals’ adopting the right behaviors. The more organizations and the environment make an effort in this regard, the more individuals adopt positive behaviors in terms of preventing the pandemic.

The second and very important thing to do is to get vaccinated. Unfortunately, the Ministry of Health does not have a clear strategy on vaccines and has continued to give conflicting information and messages in the last year. This confuses people. A second, though few in number, are anti-vaxxers who operate with various personal motives and using various nonsense and unscientific arguments. They take advantage of every mistake made by the health authority about vaccines and confuse people. They are also effective on people who do not have confidence in the state or health authority for various other reasons, or who have weakened this trust. They cause hesitation, cause delays. For this reason, we have lost and continue to lose hundreds of thousands of people who were not vaccinated on time even though they had the opportunity. However, we have many non-governmental organizations, communication/interaction networks that are organized throughout the country, that can reach large segments and reach groups that others cannot reach, even if they are not large. If these forces come together, if more people are vaccinated more quickly, we will both prevent deaths and put a barrier in front of the spread of the virus.

NGOs have withdrawn into their shells in this pandemic. Like the rest of society, they first experienced a shock. Then maybe they were affected by the negative and wrong attitude of the administration, which sees rivals and tries to regress, instead of supporting civil society. Also, I think, unique to Turkish society, they thought of this pandemic as something that only ‘experts’ can understand and intervene, just like every other health-related issue.

‘Sivil Toplum Pandemi Koordinasyonu (Civil Society Pandemic Coordination) established by many NGOs. Sivil Toplum Pandemi Koordinasyonu (STPK) played a positive role especially in explaining the benefits of vaccines and reassuring its fellow citizens. Similar formations need to be established in many provinces and across the country.’

However, we see that civil society is very effective and successful in the fight against the pandemic in many countries. Another positive example from Turkey is the STPK, which was established in Diyarbakır by the Chamber of Commerce, trade unions, the Medical Chamber, and many NGOs. STPK played a positive role especially in explaining the benefits of vaccines and reassuring its fellow citizens. Similar formations need to be established in many provinces and across the country.

Unfortunately, this pandemic has taken many lives and continues to do so. We have very difficult days ahead of us. Without civil society, it is not possible to include the voices of all individuals in decisions, nor to engage in an all-out effective struggle.

The post ‘Leveling’ Up Pandemic and Civil Society appeared first on Sivil Sayfalar.

Birçok ülke virüsle mücadeleyi hafifsedi, ekonomiyi, turizmi v.b. önceledi, virüsün serbest dolaşımının önüne yeterli güçte setler inşa etmedi. Sonuçta, yüz milyonları enfekte edip katrilyonlarca kez bölünebilen virüs evrimleşip yeni ve kendisi açısından daha yetenekli formlar edindi. Delta varyantıyla “level” atladı. Dünyada virüsü aldığı saptanan insan sayısı 200 milyonu, virüs yüzünden hayatını kaybedenlerin sayısı 4,5 milyonu geçti.  Kaldı ki bu sayıların gerçeğin ancak bir bölümünü oluşturduğunu biliyoruz.

Orijinal virüse göre 2-3 kere daha hızlı bulaşan Delta varyantının önünü kesmek için daha önceden bildiğimiz tedbirleri daha büyük bir titizlikle uygulamamız lazım. Kuşkusuz pandeminin ilk yılında sahip olmadığımız bir aracı, aşılanmayı da nüfusun tamamına yaymamız lazım. Bütün bunlar için pandemi ve tedbir yorgunu insanları harekete geçirmemiz lazım. Bu salgında herkes, her bir birey çok önemli. Bazen bir kişinin ihmali birçok insanın hastalanmasına ve hatta ölmesine yol açıyor. Tedbirlere uyduğumuz her gün de virüsün önünü kesiyoruz.

Salgınla mücadelede en önemli unsur bireyler ve bu bireyleri etkileyebilecek, onlara zorlukları aşmaları için yardımcı olacak örgütler, ağlar, ilişkiler!

Salgınla mücadelede en önemli unsur bireyler ve bu bireyleri etkileyebilecek, onlara zorlukları aşmaları için yardımcı olacak örgütler, ağlar, ilişkiler. Kuşkusuz devletlerin bireylerin davranışlarını etkileyebilecek hem ikna hem caydırıcılık için kullanabildikleri çeşitli araçları var. Geçmiş dönemde uygulanan yasaklar, bu araçlar arasında yer alıyor.

Ancak artık uzunca bir süre birlikte olacağımız anlaşılan virüsün yayılmasını, yayılırken evrilip kendini güçlendirmesini önlemek için, kalıcı davranış değişiklikleri, her bir bireyin bilerek ve gönülden katılacağı tedbirler lazım. Sivil toplum işte burada çok önemli. Devletin ulaşamadığı ya da devlete yeterince güvenmeyen gruplara ulaşmak, onlara kendi dillerinden, kendi kültür kodları içinde hitap etmek, davranışlarını değiştirmeleri için bireylerin önündeki engelleri fark edip bu engelleri aşmalarına yardımcı olmak.

Her türlü kriz yönetiminde ve tabi ki salgın yönetiminde toplumun katılımını sağlamak çok kritik önemde. Bu salgının başında da böyleydi şimdi de böyle. Maalesef Türkiye’de salgın yönetimi bu konuda iyi bir sınav vermedi. Sivil toplumun önünü açmak bir yana, daha 2020 baharında büyük şehirlerde belediyelerin yardım toplamasını yasakladı. Türk Tabipleri Birliği’nin sahada çalışan üyelerinden aldığı bilgiler doğrultusunda, toplumu bilgilendirmesini, salgını yönetenleri uyarmasını, neredeyse hainlikle özdeşleştiren suçlamalarda bulundu. Akademi ve bilim çevreleriyle verileri paylaşmadı, hatta bu çevrelerin salgının gidişatı hakkında bilgi toplamasının, araştırma yapmasının önüne çeşitli engeller çıkardı. Bütün bunlar sivil topluma olumsuz bir mesaj verdi: “Uzak durun, yapılması gerekeni yalnız ben yaparım”.

Krizler topyekûn cevap gerektirir. Toplum katılımı, hem salgın yönetimiyle ilgili kararların alınmasında hem bunların uygulanmasında çok önemlidir.

Oysa krizler topyekûn cevap gerektirir. Bu yüzdendir ki mesela Dünya Sağlık Örgütü’nün salgın yönetimi konusunda tavsiye ettiği yönetim önerileri arasında toplum katılımını sağlamak en ön sıradadır. Toplum katılımı, hem salgın yönetimiyle ilgili kararların alınmasında hem bunların uygulanmasında çok önemlidir.

Önceliklerin Saptanmasında Toplum Katılımı

Bütün afetler gibi pandemide de kayıpların olması kaçınılmazdır. Pandemi ile mücadelede en önemli şey önceliklerin, yani eldeki bütün olanakların seferber edilerek korunması gerekenlerin neler olacağına karar verilmesidir. Bu verilmesi kolay bir karar gibi görünüyor ama değil. Çünkü felaketler söz konusu olduğunda bazı şeyleri korumak için başka bazı şeylerden vazgeçilmesi gerekiyor. Örneğin Cumhurbaşkanı Erdoğan Nisan ayında “tam kapanma” dedikleri arttırılmış tedbirleri ilan ederken “turizmi ve ticareti korumak için tam kapanma yapıyoruz” dedi. Yani vatandaşların bir kısmından, küçük işletmelerinden, gündelik yaptıkları işlerden, birçok vatandaştan sokağa çıkma özgürlüklerinden vaz geçmelerini isterken turizmi ve ticareti öncelediğini söylemiş oldu.

Yönetimin gerçekten de turizm ve ticaret konusunda salgın başından beri büyük bir titizlik gösterdiğini, salgının kontrolü açısından risk alarak bu sektörleri ayakta tutmaya çalıştığını zaten gözledik. Ben yönetimin söz konusu önceliklerine katılmıyorum. Ben, vatandaşların canını korumak, yani ölüm sayılarını azaltmak ve okulları açmak ve açık tutabilmenin öncelikli olduğunu düşünüyorum. Yirmi milyona yakın çocuğumuzun ve gencimizin bir buçuk yıllarını kaybettik. Bunu koruyabilmiş olmak turizmden geleceği hayal edilen 35 milyar dolardan daha kıymetli idi. Yalnızca manen değil, ekonomik olarak da böyle olduğunu Prof. Taymaz hesaplamış.

Türkiye’de STK’lar, hekim örgütleri dışında, salgın yönetimi konusunda derin bir sessizlik içindeler.

2020’de de 2021’de de sınırlarımızda sıkı bir karantina uygulamış olsaydık, ölümleri azaltabilir, okullarımızı açabilir, milyonlarca çocuk ve gencin geleceğinden çalmamış olurduk. Kuşkusuz başka vatandaşlar da başka öncelikler söyleyebilirler. Salgın yönetiminin toplum katılımını teşvik etmesi bu noktada önemli işte. Vatandaşların ne kadar farklı kesimleri kendilerini ifade edebilirlerse toplumun üzerinde ortaklaşacağı öncelikleri saptamak kolaylaşır.

Vatandaşların kendilerini ifade etmelerinde de sivil toplum örgütleri çok önemli. Maalesef Türkiye’de STK’lar, hekim örgütleri dışında, salgın yönetimi konusunda derin bir sessizlik içindeler. Bu da salgınla mücadele stratejisinin belirlenmesinde, yönetime erişimi olan ayrıcalıklı birkaç kesim lehine, büyük çoğunluğu barındıran diğer kesimler aleyhine büyük bir dengesizlik yarattı ve yaratmaya devam ediyor.

Her Vatandaşın Virüsün Yayılmasını Önlemeye Etkin Katılması İçin STK’lar

Her bir vatandaş virüsün yayılmasını önleyebilir; hastalık belirtileri varsa test yaptırarak, evden çıkmayıp kendini diğerlerinden ayırarak, diğer zamanlarda maske, mesafe kuralına uyup, kalabalık oluşturmaktan kaçınarak. Bunları söylemek kolay.  Yapmak içinse, insanların hastalığın varlığına, getirdiği zararın büyüklüğüne, kendilerinin de bundan etkilenebileceğine, alacakları bu basit önlemlerin işe yarayacağına inanmaları gerek. İnanmak duygularla bağlantılı, bilgileri size veren insanlara, kurumlara duyduğunuz güvenle bağlantılı.

Hem STK’lar hem kanaat önderleri, bireylerin doğru davranışları benimsemesine çok değerli katkılarda bulunabilirler.

Biliyoruz ki toplumda türlü çeşitli birey var. Bunların her birinin güvenilir bulduğu insanlar, kurumlar farklı. Bu yüzdendir ki hem STK’lar hem kanaat önderleri, bireylerin doğru davranışları benimsemesine çok değerli katkılarda bulunabilirler. Ne kadar çok kuruluş ve çevre bu konuda gayret gösterirse, o kadar çok birey salgını önlemek açısından olumlu davranışları benimser.

İkinci ve çok önemli bir davranış da aşı yaptırmak. Sağlık Bakanlığı maalesef aşı konusunda net bir stratejiye sahip değil, son bir yıl içinde de birbiriyle çelişen bilgiler, mesajlar vermeye devam etti. Bu insanların kafasını karıştırıyor. Bir ikincisi sayıları az olsa da çeşitli kişisel saiklerle, saçma ve bilim dışı çeşitli argümanlar kullanarak faaliyet gösteren aşı karşıtları. Sağlık otoritesinin aşı konusunda yaptığı her hatadan anında yararlanıp insanların kafasını karıştırıyorlar. Çeşitli başka nedenlerle devlete, ya da sağlık otoritesine güveni olmayan, ya da bu güveni zayıflamış insanlar üzerinde de etkili oluyorlar. Tereddüde neden oluyorlar, gecikmelerine yol açıyorlar. Bu yüzden, ellerinde fırsat olduğu halde zamanında aşılanmamış yüzlerce, binlerce insanımızı kaybettik ve kaybetmeye devam ediyoruz. Oysa ülke çapında örgütlü, geniş kesimlere ulaşabilen, geniş olmasa bile başkalarının ulaşamadığı gruplara ulaşan birçok sivil toplum örgütü, haberleşme/etkileşme ağımız var. Bu güçler birleşse, daha çok insan, daha çabuk aşılansa hem ölümleri önleyecek hem virüsün yayılmasının önüne bir set çekebileceğiz.

STK’lar bu salgında kabuklarına çekildiler. Toplumun gerisi gibi onlar da önce bir şok yaşadılar. Sonra belki yönetimin sivil toplumu desteklemek yerine, rakip gören, geriletmeye çalışan olumsuz ve yanlış tutumundan etkilendiler. Bir de sanırım Türkiye toplumuna has bir şekilde, sağlıkla ilgili her konu gibi bu pandemiyi de yalnızca “uzmanların” anladığı ve müdahale edebileceği bir şey olarak düşündüler.

Çok sayıda STK tarafından kurulan Sivil Toplum Pandemi Koordinasyonu( STPK). STPK, özellikle aşıların yararının anlatılması ve hemşehrilerine güven verilmesi konusunda olumlu bir rol oynadı. Benzer oluşumların birçok ilde ve ülke çapında da kurulması gerek.

Oysa sivil toplumun birçok ülkede salgınla mücadelede çok etkin ve başarılı olduğunu görüyoruz. Türkiye’den bir olumlu örnek de Diyarbakır’da Ticaret Odası, sendikalar, Tabip Odası ve çok sayıda STK tarafından kurulan Sivil Toplum Pandemi Koordinasyonu( STPK). STPK, özellikle aşıların yararının anlatılması ve hemşehrilerine güven verilmesi konusunda olumlu bir rol oynadı. Benzer oluşumların birçok ilde ve ülke çapında da kurulması gerek.

Maalesef bu salgın çok canlar aldı, almaya devam ediyor. Önümüzde çok zor günler var. Sivil toplum olmadan, bütün bireylerin sesini kararlara katmak da mümkün değil, topyekün etkili bir mücadele vermek de.

The post ‘Level’ Atlayan Pandemi ve Sivil Toplum appeared first on Sivil Sayfalar.