Civil society in Turkey has always remained in the shadow of the state. From the end of the 70s and the beginning of the 80s, with the rapid urbanization and increasing communication opportunities, with the contribution of the EU process, it was observed that civil society came to the fore as the third sector in parallel with the entire world. In recent years, it can be said that civil society has stalled with an optimistic view. Osman Kavala, one of the symbols of civil society, was arrested on 1 November 2017. Kavala has been in prison since the day he was arrested. The pressure symbolized by the name Kavala, who was sentenced to aggravated life imprisonment despite the decisions of the ECHR, is felt on the entire civil society. With the Gezi Park protests, the end of the Solution Process and the July 15 coup attempt, the pressure on civil society increased. Pandemic and economic crisis conditions were added to these pressures. With the blockage of the EU process, this regression became more concrete.

In the ‘Future of Civil Society’ report, the needs and motivations of different non-governmental organizations were investigated using quantitative and qualitative methods. During the research, non-governmental organizations were divided according to the fields they were involved in, as well as categorized in terms of where they stood in the secular-religious polarization.

Organizations in research have been categorized as patronage associations, self-organizations, profession/sector-oriented associations, expert associations, philanthropist associations, fellow citizen associations, and advocacy associations.

When the results of the research are followed in the context of categories, it will be seen that the motivation of the members of civil society is high. It is observed that the anxiety levels of civil society supporters increase as their political distance from the government increases. While high motivation was observed in general, issues such as the organizations not being active enough and the society not showing enough interest were also identified at the end of the research. Likewise, civil society activists who see their own reputation as high do not see their reputation as high in the eyes of the society and the state. In addition, religious structures in general see their prestige in the state high, while secular structures find their prestige low in the state, as expected. Although civil society activists find the capacity, effectiveness, and activity of civil society low, they find the motivation high. However, it will be seen that young people are significantly less satisfied with this motivation than the older people. As for the effect of civil society, when the results are examined, it may be seen that there is a significant optimism, although there is an increasing pessimism as the political position of civil society activists becomes oppositional, as civil society activists become younger and their education level increases.

As a result of the research, it was observed that groups with high ideological or religious motivation are more optimistic about the impact of civil society activities on society.

Although it has been observed that groups close to the government are more optimistic about the situation and future position of civil society compared to 5 years ago, it can be said that optimistic and pessimistic views are generally balanced.

When it comes to the problems of civil society, it is seen that financial constraints come to the fore outside of professional organizations. In addition to all these, it can be said that the confusion in the legislation after the transition to the Presidential Government system also created a communication problem.

In addition to external problems, civil society in general is pessimistic about economic opportunities, productivity, institutional capacity. While a pessimistic view on freedom stands out in structures with high political motivation, professional organizations and charitable organizations have fewer concerns in this area.

In general, there is a differentiation between philanthropy-themed structures and rights defenders, which are seen as more traditional in the interest of the society. The fact that the habit of transferring resources to civil society has not developed except for philanthropy in Turkey has come to the fore in the research as a phenomenon felt by all NGOs that have a resource problem.

It should also be investigated whether there is a dire situation that exceeds the answers to the questions that measure the law and public pressure. Because in the last 10 years, it should be kept in mind that relatively less motivated and less politically engaged civil society activists who would be worried about such pressures may have already withdrawn from civil society. More than 50% of the answers to questions about arrest, trial, ban on events or the closure of the association should be read like this. The high motivation felt by the participants throughout the study is naturally reflected in the answers.

Conclusion

This and similar studies may have meanings beyond what they show at first glance. It can be thought that those who remained in civil society after 10 years of decline were relatively highly motivated, idealistic individuals. When we look at the research, we see people with high motivation, religious or social concerns, who set out for philanthropic purposes. It can be seen that the motivation rate of civil society, which seems positive in terms of human resources, actually shows the narrowness of the human resources pool of civil society. If the rates that seem optimistic are considered together with the decreasing capacity and financial opportunities, it will be seen that the civil society is withdrawing in the face of the pressures. It is understood that civil society is trying to survive by gradually delaying its claim to transform society in the face of oppression. In both traditional and new media, non-governmental organizations constantly have to defend themselves against the allegation of being the bearer of a claim.

In addition to the material and legal needs of civil society, the basis for its development should also be considered. A culture that demands only the state against social problems prevails in Turkey. The function of many non-governmental organizations, like fellow citizens’ associations, is to make the demands from the state systematic. To overcome all this, civil society must have equitable access to public resources, civil society professionals must be able to progress as a career in civil society, and volunteers and donors must be both better represented and broadly rewarded. Civil society should gain access to the whole society beyond being the domain of a group of faithful and motivated individuals.

Photo: Meriç Dağlı

The post Motivated But Introverted: Civil Society appeared first on Sivil Sayfalar.

Modernleşme sürecinde Türkiye’de tüm dünyaya paralel şekilde teşkilatlanan ve cihazlanan devlet aygıtı fikri, alandan ve metropolden maddi sahaya, taşraya doğru genişledi. Türkiye’nin iki yüz senelik modernleşme tarihinde devletin sınırları değişse de toplum ile arasındaki bu genişleme ilişkisi değişmedi.

Türkiye’de sivil toplum ise daima devletin gölgesinde kaldı. 70’lerin sonu 80’lerin başından itibaren hızlı kentleşme ve artan iletişim imkanlarıyla birlikte AB sürecinin de katkısıyla tüm dünyaya paralel şekilde 3. sektör olarak sivil toplumun nispeten öne çıktığı gözlendi. Son yıllarda ise sivil toplumun, iyimser bir bakışla, durakladığı söylenebilir. Sivil toplumun sembol isimlerinden Osman Kavala 1 Kasım 2017’de tutuklandı. Kavala tutuklandığı günden bu yana cezaevinde. AİHM kararlarına rağmen ağırlaştırılmış müebbet hapisle cezalandırılan Kavala isminde simgelenen baskı da tüm sivil toplumun üzerinde hissediliyor. Gezi Parkı eylemleri, Çözüm Süreci’nin bitişi ve 15 Temmuz Darbe girişimiyle birlikte sivil topluma baskı giderek arttı. Bu baskılara pandemi ve ekonomik kriz koşulları da eklendi. AB sürecinin de tıkanmasıyla birlikte bu gerileme iyice somutlaştı.

“Sivil Toplumun Geleceği” raporunda farklı sivil toplum örgütlerinin ihtiyaçları, motivasyonları nicel ve nitel yöntemlerle araştırılmış. Araştırma sırasında sivil toplum örgütleri, ilgili oldukları sahalara göre ayrıldıkları gibi seküler-dindar kutuplaşmasında durdukları yer açısından da kategorileştirilmişler.

Araştırmada kuruluşlar; himayeci dernekler^[1], özörgütler^[2], meslek/sektör eksenli dernekler^[3], uzman dernekler^[4], hayırsever dernekler^[5], hemşehri dernekleri^[6] ve savunucu dernekler^[7] olarak kategorize edilmiş.

Kategoriler bağlamında araştırmanın sonuçları izlendiğinde sivil toplum mensuplarının motivasyonlarının yüksek olduğu görülecektir. Sivil toplumcuların kaygı düzeylerinin ise iktidarla politik mesafeleri arttıkça arttığı gözlemlenmektedir. Genel olarak yüksek motivasyon gözlemlenmekteyken örgütlerin yeterince aktif olmaması, toplumun yeterince ilgi göstermemesi gibi meseleler de araştırmanın sonunda tespit edilmiş. Yine aynı şekilde kendi itibarlarını yüksek gören sivil toplumcular, toplumun ve devletin gözündeki itibarlarını o derece yüksek görmüyorlar. Ayrıca genel olarak dindar yapılar, devletteki itibarlarını yüksek görürken seküler yapılar da beklendiği gibi devlet nezdinde itibarlarını düşük buluyor. Sivil toplumcular sivil toplumun kapasitesini, etkililiğini ve aktifliğini düşük bulsalar da motivasyonu yüksek buluyor. Ancak bu motivasyon konusunda da gençlerin yaşlılardan kayda değer ölçüde daha az tatmin olup daha az memnun oldukları görülecektir. Sivil toplumun etkisi konusunda ise sonuçlar incelendiğinde sivil toplumcuların politik pozisyonu muhalifleştikçe, sivil toplumcular gençleştikçe ve eğitimleri arttıkça artan bir kötümserlik görülse de kayda değer bir iyimser kesim olduğu da görülmelidir.

Sivil toplum faaliyetlerinin toplum üzerindeki etkisi konusunda ideolojik ya da dini motivasyonu yüksek grupların daha iyimser oldukları da araştırma neticesinde gözlemlenmiş.

Sivil toplumun 5 yıl öncesine göre durumu ve gelecekteki konumu konusunda iktidara yakın grupların daha iyimser olduğu gözlemlenmiş olsa da iyimser ve kötümser bakışların genellikle dengeli olduğu söylenebilir.

Sivil toplumun sorunlarına gelindiğinde ise maddi kısıtların meslek örgütleri dışında öne çıktığı görülüyor. Bütün bunların yanında, Cumhurbaşkanlığı Hükümet sistemine geçiş sonrasında yaşanan mevzuat karmaşalarının da iletişim sorunu yarattığı söylenebilir.

Dışsal sorunların yanında sivil toplumun geneli, ekonomik imkanlar, üretkenlik, kurumsal kapasite gibi konular da kötümser. Politik motivasyonu yüksek yapılarda özgürlük konusunda karamsar bir bakış öne çıkarken meslek örgütleri ve hayırsever örgütlerde bu alandaki kaygılar daha düşük.

Araştırmanın genelinde, toplumun ilgisi konusunda da daha geleneksel görülen hayırseverlik temalı yapılar ile hak savunucuları arasında bir farklılaşma görülüyor. Türkiye’de hayırseverlik haricinde sivil topluma kaynak aktarma alışkanlığının gelişmemiş olması da kaynak sorunu yaşayan tüm STK’ların hissettiği bir olgu olarak araştırmada öne çıkmış.

Hukuk ve kamu baskısını ölçen soruların yanıtlarını aşan bir kötü durum olup olmadığı da ayrıca araştırılmalı. Çünkü son 10 yıllık süreçte bu tarz baskılardan kaygılanacak nispeten daha az motive ve politik olarak daha az angaje sivil toplumcuların zaten sivil toplumdan çekilmiş olabileceği de akılda tutulmalı. Tutuklanma, yargılanma, etkinlik yasaklanması ya da derneğin kapatılmasına dair sorulara verilen %50’leri aşan “hiç kaygılanmıyor” yanıtları bir de böyle okunmalı. Araştırmanın genelinde de katılımcılarda hissedilen yüksek motivasyon cevaplara doğal olarak yansıyor.

Sonuç

Bu ve benzeri araştırmaların ilk bakışta gösterdiğinin ötesinde de anlamları olabilir. 10 yıllık gerileme döneminin ardından sivil toplumda kalan kişilerin nispeten yüksek motivasyonlu, idealist kişiler oldukları düşünülebilir. Araştırmaya bakınca yüksek motivasyonlu, dinsel ya da toplumsal kaygılarla hayırseverlik ve filantropik amaçlarla yola çıkmış kişileri görüyoruz. Sivil toplumun insan kaynağı meselesi açısından olumlu gözüken motivasyon oranı aslında sivil toplumun insan kaynakları havuzunun darlığını da gösteriyor. İyimser gibi gözüken oranların, aslında düşen kapasite ve maddi imkanlarla birlikte düşünülürse sivil toplumun gelen baskılar karşısında içine kapandığını gösterdiği görülecektir. Sivil toplumun baskılar karşısında toplumu dönüştürücü iddiasını giderek erteleyerek ayakta ve hayatta kalmaya çalıştığı anlaşılmaktadır. Gerek geleneksel gerekse yeni medyada sivil toplum örgütleri, bir iddianın taşıyıcı olmalarının önünde sürekli kendilerini savunma durumunda kalmaktalar.

Sivil toplumun maddi ve hukuki ihtiyaçlarının yanında gelişebilmesi için oluşması gereken zemin de düşünülmelidir. Türkiye’de toplumsal sorunlara karşı ancak devletten talep eden bir kültür hakimdir. Hemşehri dernekleri gibi çok sayıda sivil toplum örgütünün de işlevi fiilen devletten talep etmeyi sistematik hale getirmektir. Bütün bunları aşmak adına, sivil toplum kamu kaynaklarına adil şekilde erişebilmeli, sivil toplum profesyonelleri bir kariyer olarak sivil toplumda ilerleyebilmeli, gönüllüler ve bağışçılar hem daha iyi temsil edilmeli hem de daha geniş taltif edilmelidir. Sivil toplum, bir grup inançlı ve motive kişinin sahası olmanın ötesinde tüm topluma erişebilme imkanları kazanmalıdır.

Fotoğraf: Meriç Dağlı

Rapor özetine ulaşmak için tıklayınız.

*Bu içerik Daktilo 1984 ile Sivil Toplumun Geleceği Projesi kapsamında iş birliği ile hazırlanmıştır.

The post Motive Ama İçine Kapanmış: Sivil Toplum appeared first on Sivil Sayfalar.