*Bu yazı ilk olarak Yeşil Gazete’de yayınlanmıştır

Alışverişe, işe, okula bisikletle giden kadınların oranı binde 6

İstanbul’da bisikletli kadın sayısının erkeklerden çok daha az olduğu bir sır değil. Toplumun sadece %17’si bisiklete biniyor. Bisiklet kullanan kadın oranı ise %5. Alışverişe, işe, okula gitmek için bisikleti kullanan kadınların oranıysa çok daha az, binde 6. Halbuki dünyanın her yerinde bisiklet fotoğrafının böyle olmadığını biliyoruz. Danimarka, Almanya ve Hollanda’da kadın-erkek bisikletli oranı %50 civarında. Demek ki daha yapılacak çok şey var. Bisiklet yolları, bisiklet paylaşım sistemleri gibi altyapı olanaklarının yanında bisikleti hayatımızın bir parçası haline getirmeyi kolaylaştıracak sosyal programlara ve destek topluluklarına da ihtiyaç var!

Bisikletli kadın grupları, kendilerini likralı kıyafetler ve 60 km’lik tur dünyasına ait hissedemeyen kadınlara yer açıyor

Türkiye’de bisiklet dünyası, bisikletin popülerleşmeye başladığı zamanlardan beri erkekler tarafından domine ediliyor. Bisiklet grupları, bisiklet yarışları, bisiklet dükkanları, hepsi erkeklere hitap ediyor. Birçok kadın kendini likralı spor kıyafetleri, yarış kaskları ve uzun turlar içerisinde hayal edemiyor. Böyle olunca bisiklet dünyasından uzaklaşıyor. Bisiklet dünyasının bu erkek fotoğrafının değişmesi için kadınların daha rahat giriş yapabileceği, daha kapsayıcı ortamlara ihtiyaç var. İşte bisikletli kadın toplulukları bu ihtiyaca karşılık vermek, bisiklet dünyasına çeşitlilik getirmek için devreye giriyor.

İstanbul’daki bisikletli kadınlar Bisikletli Kadın İnisiyatifi’nde buluşuyor

Bugün, dünyanın birçok yerinde olduğu gibi Türkiye’de de kadınların bir araya gelerek oluşturdukları bisiklet topluluklarının sayısı artıyor. Kadınlar birbirlerine cesaret veriyor, oluşturdukları dayanışma ortamıyla kadınlar arasında bisiklet kullanımını yaygınlaştırıyor. Aslında bisikletli kadın toplulukları bisiklet dünyasının dezavantajlı konuma getirdiği tüm gruplar için yeni bir alan açıyor.

Bisikletli Kadın İnisiyatifi ise daha çok kadını sokakta bisiklet sürerken görmek için bir araya gelen kadınların oluşturduğu topluluklardan bir tanesi. Peki bisikletli kadınlar neler yapıyor?

Bisiklet sürmeyi bilmeyen, yıllarca sen yapamazsın diyenlere inat birbirlerine bisiklet öğretiyor.

Yolda başıma bir şey gelirse diye kendini güvende hissetmeyen bu yüzden yola çıkmaya cesaret edemeyen kadınlara bisiklet tamir atölyeleri düzenliyor.

İşine, okuluna bisikletle gitmek isteyen ama yol arkadaşı bulamayan, trafiğe çıkmaya çekinen kadınlar için iş çıkışı trafikte sürüş eğitimleri düzenliyor.

Birbirlerine bol bol destek mesajları, fotoğrafları ve kalpler gönderiyor.

Belki dünyayı bisiklet kurtarmayacak. Ama biliyoruz ki İstanbul’da günlük hayatında bisiklet kullanmak isteyen çok kadın var ve biz onlara ulaşıp, bu isteklerini hayata geçirmeleri için destek olacağız.

The post Bisiklet dünyasının erkek fotoğrafını bisikletli kadın toplulukları değiştiriyor appeared first on Sivil Sayfalar.

Melike Cengiz – Bisikletli Kadın İnisiyatifi
“Trafiğin sadece motorlu araçlarla ait olmadığını biz bisikletli kadınların da yol hakkının olduğunu göstermek ve kadınların günlük hayatında bisikleti daha fazla kullanmasını desteklemek için buradayım. Biz kadınlar elbiselerimizle, eteklerimizle, çiçeklerimizle trafikteyiz mesajını veriyoruz. Çünkü biz kadınız ve kadının gücünün farkındayız.”

Seçil Öznur Yakan – Bisikletli Kadın İnisiyatifi
“Günlük hayatımızda rahatça ve güvenle bisiklet kullanabilmek için.”

Ayça Öztürk Şişman
“Ben bir hayal kurdum ve bir günlük o hayali yaşadım. Düşündüm ki içimden geldiği gibi istediğim zamana dönüp giyinmişim bir de üstüne süslenmişim, bisikletimi süslemişim ve yollarda özgürce gidebiliyorum… Bir gün bu hayallerin yaşadığımız şehirde de gerçek olabilmesi umuduyla yola çıkan kadınlara destek olmak için geldim.”

Rukiye Demirci
“Tura katılmaktaki amacım öncelikle eğlenmekti, süslenerek katılmaktaki amacım ise dikkat çekerek bisikletli kadın farkındalığı yaratmak.”

Selvi Hanım
“Ben normalde de çiçeklerimle bisiklete biniyorum. Böyle bir etkinlik olduğunu duyunca katılmak istedim.”

Funda Pehlivan
“Süslü kadınlar bisiklet turu benim için sokaklara dökülen bir farkındalık yaratma eylemi. Kadının varlığını şüphesiz karşı cinslerimiz kadar eşit haklarla sürdürdüğümüzün gözler önüne serilmiş haliydi. Toplumumuzda kadına fazla saygı ve sevgi gösterilmesini arzu ediyoruz. Toplumun her kesiminde yükselen bir kadın algısı yaratmak benim bugünkü en süslü halimle pedallamamı sağlayan amaçtı. Biz kadınlar olarak her alandayız, hayatın tam içinde çok güzel şeyleri hakediyoruz.”

Filiz Yıldız

“Ben 2 çocuk annesi, is kadını, şimdi ise emekli bir kadın olarak önce memleketimde ve tüm dünyada saygı istiyorum, nefes almak istiyorum… Bisiklet kadınlar için kendilerine vakit ayırmaları ve spor yapmaları için en önemli araçlardan biri. Yıllardır açık havada spor yapıyorum. Spor her şeye iyi geliyor. Zaman yok, olanak yok diye bir şey yok. Bisiklet sayesinde tüm sorumluluklarım yanında kendime az da olsa vakit ayırıyorum, kendimi iyi hissediyorum ve tüm kadınlara tavsiye ediyorum.”

Gülay Büyükkaplan

“Bisiklet sürmeyi çok seviyorum. Süslü kadınlar turuna ilk kez gecen yıl katıldım. Süslü kadınlar bisiklet turu her sene daha da keyifli hale geliyor. Bu sene de yine keyif alacağımı düşünerek katıldım. Hem bisiklete binmeye dikkat çektik hem de kadınların özgür duruşunu sergiledik.”

Buket Gülhan
“Bugünkü Süslü Kadınlar Bisiklet Turu’na kadınların her koşulda her şeyi yapabileceğini göstermek için katıldım .Bizler işlerimize, gezmeye veya bir yere giderken bisikletle gidiyoruz, buna dikkat çekmek istiyoruz. Bugün, kadının her şeyi hiç zorlanmadan yapabileceğini ve yolların sadece taşıtlara ait olmadığını, biz bisikletlilerin de hakkı olduğunu göstermek için geldik.”

Süslü Kadınlar Bisiklet Turu hakkında detaylı bilgi için suslukadinlarbisikletturu.com
Bisikletli Kadın İnisiyatifi hakkında detaylı bilgi için facebook.com/bisikletlikadininisiyatifi

The post Süslü kadınlar ne istiyor? appeared first on Sivil Sayfalar.

– Nereden aklınıza geldi dezenformasyonla uğraşmak, niye dert edindiniz bu konuyu, nasıl başladınız?

3 sene önce BBC Türkçe’de staj yapmıştım Londra’da, o yaz gazeteciliğin geleceği gibi konularda eğitimler aldıkça gazeteciliğin sadece haber yazmak veya muhabirlik yapmaktan ibaret olmadığını fark ettim. “Doğrulama El Kitabı”nı  Türkçeye çevirdik. Aslında bu süreç bu kitabı çevirmemizle başladı. Bu işi yaptıkça insanların bu işe ne kadar ihtiyacı olduğunu gördükçe motive oldum ve aslında bu işi yapmak bir sorumluluk haline geldi. Ayrıca son 1 yıl içerisinde o kadar kriz anı yaşandı ki ben yapmasam başka biri  yapar diye düşünmüştüm ama kimse yapmadığı için mecburen doğrulama işi benim için bir sorumluluk haline geldi. Ben kendimi geri plana çeksem bile, insanlar attıkları tweet’lerle, mesajlarla “şuna bakman lazım” deyip beni işin içine çekiyor.

– Dezenformasyonu nasıl tanımlamak lazım? Nedir dezenformasyon? Ne değildir?
Aslında dezenformasyon için tam oturmuş bir tanım yok. Ben dezenformasyon kelimesini kullanmayı da tercih etmiyorum. Çünkü bu bilinçli olarak yapılmış bir eylemi ifade ediyor. Bu işin büyük bir kısmı bilinçli olarak yapılan yanlış bilgi yayılımını içerse de bir o kadar büyük bir kısmı da insanların yanlış bilgiyi farkında olmadan yaygınlaştırmasını, duygusal tepkilerle hareket etmesini içeriyor. Kasıtsız olarak yapılan yanlış bilgi yayılması, insanların gündemdeki olaylara gösterdiği tepkiyi bir şekilde ifade etmek için buldukları ilk bilgi kırıntısına sarılmalarından kaynaklanıyor. Duygusal reaksiyonlarla bilinçli olarak yapılan yanlış bilgi yayılmasının ikisine de dezenformasyon denir mi bilmiyorum ancak ben ikisinin aynı şey olduğunu düşünmüyorum. Ancak sonuç olarak ikisinin de ortak noktası yanlış bilginin yayılması.

– Dezenformasyon çeşitlerini kümeleyecek olsanız nasıl kategorize ederdiniz?

Dezenformasyon çeşitlerini kümelemeyi çalışıyoruz ancak o kadar çok çeşit var ki belirli şablonların içerisine oturtmak çok zor. Mesela eski fotoğraf kullanımı dediğimiz bir olayda haberin kendisi de yanlış olabiliyor. Bu sefer hem eski haber kullanımı hem yanlış haber oluyor. Sadece eski bir fotoğraf kullanımında bile farklı farklı kümeler çıkabiliyor..

– Türkiye’de en yaygın olarak görülen dezenformasyon çeşitleri neler?
Yaygın olanları genelde doğru habere eski fotoğraf veya başka fotoğraf eklemek oluyor. Örneğin İstanbul’daki bir patlama için Brüksel’deki patlamanın fotoğrafları kullanılıyor veya Ankara’daki bir patlama haberi için Ankara’dan daha eski bir patlamanın görselleri kullanılıyor.

– Yanlış bilginin yayılması ülkelere göre değişiklik gösteriyor mu?

Ülkesine göre değişmiyor, her yerde yanlış bilgi çok rahat yayılıyor. Ama arada şöyle bir fark var: Yanlış bilginin en çok yayıldığı zaman kriz zamanları oluyor. Her kriz zamanında en az 1, en fazla 15-20 yanlış bilgi yayılıyor. Türkiye’de de kriz zamanları çok arka arkaya geldiği için Türkiye’de sanki yanlış bilgi yayılması daha yaygın gibi anlaşılıyor. Nicel olarak baktığımızda daha fazla olabilir ama niteliksel olarak bir fark yok.

Mesela yurtdışında video montaj çok fazla yayılıyor ve bu nedenle video doğrulamak yurtdışında daha yaygın ve daha önemli bir hale geliyor. Bizde sanırım o kadar yetişmiş videocu yok. Bu nedenle video montaj vakası da çok yok. En son bizde başarısız bir montajla F16’ya atlamaya çalışan adam videosu çıktı. Benim son 1 yıl içerisinde gördüğüm tek yanlış haber videosu oydu. Bizde yanlış bilginin yayılması daha çok fotomontaj üzerinden gidiyor.

Türkiye’de yanlış haber doğrulamanın başka zorlukları olabiliyor. Mesela delil kaybolabiliyor. Kişiler veya kurumlar görüşlerinin arkasında durmadığı zaman delili bulmak zaman zaman zorlaşabiliyor. Haber yayından kaldırılabiliyor veya tweet’ler silinebiliyor.

– Dezenformasyonla mücadele için bireylere veya kurumlara yönelik yaptırımlar var mı?

Hukuki olarak süreci bilmiyorum, aslında hukuki süreçle de ilgilenmiyorum. Okurun vicdanında bir yaptırımı olması benim için daha anlamlı. Ancak hukuki süreç şu durumlarda önemli hale gelebiliyor. Örneğin bir kişiyi veya kurumu sistematik olarak hedef gösteren bir durum varsa, orada mutlaka hukuki sürece gidilmesi gerekiyor. Takvim gazetesi “İşte Kalleş PKK” manşetiyle otobüste yolcu olan bir kızın üzerine fotomontajla canlı bomba yeleği giydirip kızın canlı bomba olduğunu iddia etmişti. Kız mağdurken daha da mağdur oldu. Sokağa çıkamaz oldu, işyerinde dalga geçer oldular. Mesela o kızın kişilik hakları zedelendiği için dava açması gerekir.

– Siz çalışmalarınızda ne tür geri dönüşler alıyorsunuz?

10 tweet’imden 7’sine geri dönüş alıyorum. Genelde tweet’leri kaldırıyorlar. Kaynaksız olarak gösterdikleri haberlerde genellikle kaynak ekliyorlar. Bir kere yanlış bilgiyi sosyal medyaya düşürdüğünüzde birçok kişi “Haberi kaldırın” diye destek veriyor ve bir şekilde yaptırım uygulanıyor.

-Dezenformasyon konusunda sosyal medya genellikle günah keçisi ilan ediliyor. Sizce bu böyle mi? Geleneksel medyaya göre daha mı çok dezenformasyona imkan veriyor?

Bence en büyük dezenformasyon yeri ana akım medya. Çünkü çok daha fazla insana ulaşıyor ve geri dönüşü yok. Bir gazetenin manşetini binlerce insan okuduğunda o gazetenin üzerinde sağ tıka basıp Google’da arat diyemiyor. Sosyal medyadaki herhangi bir haberi 5 dakika içerisinde yanlış deyip kaldırtabiliyoruz ancak ana akım medyada yer alan bir haberi anında kaldırmanın bir imkanı yok. Ana akım medyadaki iletişim tek taraflı olduğu ve etkileşim olmadığı için geri dönüşü de yok. Bunlar tamamen ana akımın sosyal medyayı aşağılamak için kullandığı söylemler.

Geleneksel medyada, kanallarda ve gazetelerde doğrulama imkanımız yok. Orada önümüze ne konulursa onu izliyor veya okuyoruz ve insanların akıllarında yanlış olarak o kalıyor. İnternette etkileşim olduğu için dezenformasyonun önüne geçebiliyoruz. Bu yüzden sosyal medya bize bir anlamda doğrulama imkanları sağlıyor.

– Siyasi kutuplaşma ile dezenformasyon arasında nasıl bir ilişki var?

Aslında buna Facebook’taki akraba silme operasyonu iyi bir örnek oluşturuyor. Şu anda Facebook çağında yaşıyoruz. Her kriz anında herkes bir akraba silme operasyonuna giriyor. Herkes kendini küçük bir fanusun içine kapıyor. Sosyal medyada kendimizi bir fanusa kapatıp burayı sadece duymak isteyeceğimiz şeyleri duyduğumuz bir yer haline getiriyoruz. Zindan gibi. Böyle olunca her fanusta farklı yanlış bilgiler dolaşıyor, kutuplaşma arttıkça bu fanuslar birbirinden ayrılıyor, birbirleri arasında bir geçiş olmuyor. Ben şimdi kendi fanusum içerisinde “bu yanlış, bu doğru” dediğimde bunun öteki fanusun içine gitmediğini biliyorum. Buradaki yanlış bilgi orada hala devam ediyor. Bu siyasi görüş fanusu olabilir, yaş grubu fanusu da olabilir. Mesela 45-60 yaş aralığının fanusu farklı. Daha genç grubun paylaştıklarını görmüyorlar, genç grup da onların paylaştıklarını görmüyor. Bu aynı zamanda Facebook’un getirdiği algoritmayla da ilgili. Biri dijital dünya biri politik gündem olsa da kutuplaşma arttıkça bu algoritmayla kutuplaşma birbirini besliyor.

– İnternet okuryazarlığımız arttıkça dezenformasyon konusunda da ilerleme kaydedilir mi? Yanlış bilgi yayılması dijitali anlama, dijitali doğrulama için kullanabilme alışkanlığı ile azaltılabilir gibi geliyor. Ancak herkesin dijital okuryazarlığı olsa da bu yanlış bilgi devam edecek çünkü hala bunu bilinçli olarak yaymaya çalışanlar veya kriz zamanında duygusal olarak hemen paylaşım yapanlar olacak.

– Teknolojinin yaygınlaşmasıyla bizi ne tür yeni dezenformasyon teknikleri bekliyor?

Aslında bu Türkiye’nin önümüzdeki zamanlarda yaşayacağı şeylere bağlı. Kutuplaşma azalırsa bu tarz farklı türlere yayılmalar azalır gibi geliyor. Biraz da teknolojiye bağlı. Hayatımıza sanal gerçeklik girecek. Bundan 10 yıl sonra teknolojik anlamda nasıl bir dünyada yaşayacağımızı bilemiyoruz. Haberi nereden alacağımızı, haberi nasıl okuyacağımızı kestiremiyoruz. Tabi teknolojinin gelişmesiyle hayatımıza farklı yöntemler girecektir ancak fenomen olarak bu yanlış bilgi yayılması devam edecek.

– 3 tane ilginç yanlış bilgi yayılma örneği verebilir misiniz?

“Dünyanın Merkezi Çorum”

“Aynı pokemonu yakalamaya çalışan iki kişi birbirini vurdu.”

“F16’ya atlayan adam”

The post “Kesin bilgi yayalım”: Duygusal zamanlarda yanlış bilgi yayılımı appeared first on Sivil Sayfalar.

“AFET SONRASI DURUMLARDA BİSİKLET EN ERİŞİLEBİLİR VE GERÇEKÇİ ARAÇ”

Acil ve afet durumlarında halk ve görevli ekiplerin hareketliliğini sağlamak çok önemli. Bu gibi durumlarda erişimi kolay ve size ulaşım kolaylığı sağlayacak bir araca ihtiyaç duyarsınız. Bisiklet de bu gibi durumlarda en erişilebilir ve gerçekçi araç. Bisiklet performansı konusunda en amatör bireyler bile 25 kilometreye kadar bisiklet kullanabilirler.

Otomobil ise afet sonrası dönemlerde ihtiyaç duyulan bu hareketliliği sağlayamıyor. Afet sonrası dönemlerde yaşanan elektrik kesintisi nedeniyle benzin pompaları çalışmadığı için benzin sıkıntısı yaşanabiliyor. Yolda kalan araçlar ise trafiğin durmasına neden oluyor ve ulaşımı engelliyor. Bu da can kaybı riskini artırabiliyor.

Afet sonrası enkaz alanlarında ise ciddi bir sessizliğe ihtiyaç oluyor. Enkaz ortamında duyulacak her türlü yardım çağrısı kritik. Bu nedenle bisikletle ulaşım enkaz alanlarında bu sessiz bir ulaşım sağlıyor.

Afet sonrası ilk 72 saatteki kritik süreçte halk için hareketliliğini sağlamak ve aynı zamanda görevli araçlara engel olmamak için az yer kaplaması, sessiz olması, her yere ulaşabilmesi, herkes tarafından erişilebilir ve kullanılabilir olması nedeniyle bisiklet afet sonrası durumlarda en gerçekçi ve en ideal ulaşım aracı.

“DOĞAL AFETLER SONRASI ULAŞIM VE DESTEK İÇİN BİSİKLET EKİPLERİ OLUŞTURULMALI”

Japonya’da doğal afetler sonrası yıkılan/hasar gören köprüler, yollar nedeniyle otomobillerin hareket edemeyeceği düşünülerek afet sonrası dönemde bisikletle ulaşım ve destek ihtiyacı ortaya çıkmış ve Japonya afet sonrası ulaşıma bisikletle iligili prosedürler eklemiştir. Japonya’da hem gönüllü ekipler hem de halk için ilk 72 saatte bisikletli desteğe dair prosedürler olduğunu biliyoruz. Örneğin görevlilerden bir kısmı olay bölgesine bisikletle 20 dakika mesafede ikamet etmek zorunda.

#17Ağustos Unutmadık, Unutmayacağız
Doğal afetlerde ulaşım ve yardım için Bisiklet görevlileri oluşturulmalı. pic.twitter.com/1AhLJlM5nH

— BisikletlilerDerneği (@bisikletli) 17 Ağustos 2016

Japonya’daki büyük tsunami felaketi sonrası halkın ve gönüllü ekiplerin bisiklet kullandığını biliyoruz. Türkiye’de deprem sonrası da halkın bisiklet kullandığını fotoğraflarda görebiliyoruz. Bisiklet yakınlarınızın yardımına gidebilmek veya ihtiyacınızı karşılayabilmek için önemli bir araç haline geliyor. Bu nedenle Bisikletliler Derneği olarak doğal afetler sonrası ulaşım ve destek için bisiklet ekiplerinin oluşturulması gerektiğini düşünüyoruz. Bununla ilgili daha önce AKUT işbirliği ile afet sonrası gönüllü ekiplere lojistik destek sağlayacak, onlara rota rehberliği yapacak ve eğitim altyapısını sağlayacak bir çalışmayı projelendirmiştik. Afet sonrası dönemde ulaşımın ve destek hizmetlerinin bisikletle sağlanması konusundaki çalışmalarımıza devam ediyoruz. 

The post Afet sonrası durumlarda bisiklet en erişilebilir ve gerçekçi araç appeared first on Sivil Sayfalar.

Oyun dağarcığımızdan oyuncaklarımızı gözümüzün önüne getirdiğimizde işitme cihazı olan, tekerlekli sandalyede veya doğum lekesi bulunan bir oyuncağı hatırlamıyoruz. Çocukluk döneminde çeşitliliğe olanak sağlamayan tek tip oyuncaklarla çevrelenmemizin ise bazı sonuçları var. Engelli bir çocuğun kendini oyuncaklar sayesinde ifade etme özgürlüğünün elinden alınması sadece engelli çocuklara zarar vermiyor aynı zamanda engelliliği görünmezleştiriyor ve engelli çocukların diğer çocuklarla iletişim olanaklarını ortadan kaldırıyor.

İngiltere’den oyuncak firması Makies, geçtiğimiz aylarda engelli çocukların oyuncaklarıyla aralarında bir bağ kurabilmeleri için ebeveynlerden ev yapımı, gerçekçi oyuncak bebek fotoğrafları paylaşmalarını istediği Toy Like Me kampanyası başlatmıştı.

3D baskı teknolojisi kullanan oyuncak firması içerisinde işitme cihazı ve koltuk değneği kullanan, yüzünde doğum lekesi olan oyuncak bebeklerin yanında son olarak tekerlekli sandalye kullanan bir oyuncak bebek üretti. Firma engelli çocukların kendilerine benzer, doğal görünümlü ve kişiselleştirilebilir oyuncaklara sahip olmalarının toplumda daha olumlu karşılanmalarını ve böylece mümkün ve doğal olmayan güzellik standartlarına ulaşmaya çalışmaktan vazgeçeceklerini umuyor.

Oyuncak tasarımcısı Hakan Diniz ise üretim metodlarının değişmesi, 3 boyutlu yazıcılar ve internetten satış gibi teknolojilerle genel olarak endüstrilerin demokratikleşmesinin daha sağlıklı ve mutlu çocuklar-oyuncular ve farklılıklar ile daha barışık bir toplum oluşması için umut vadettiğini belirtiyor.

Endüstrilerin demokratikleşmesi önemli bir dönemeç

“Oyun ve oyuncak endüstrisi adı üstünde endüstri. Asıl amacı toplu üretim ve tüketim ile kar maksimizasyonu olan bir organizasyon. Otomotivden tutun hazır giyime kadar tüm endüstriler, özel kullanıcıları ihmal etme eğiliminde. Özel kullanıcı dediğimiz zaman solaklardan tutun, uzun-kısa boylu kullanıcılara kadar çok geniş bir grubu icine alıyor ve engelliler de bu grubun içinde. Oyuncak endüstrisi de bu genel eğilime dahil maalesef ve neticede de engelli kullanıcılar ihmal ediliyor. Ama özellikle üretim metodlarının değişmesi, 3 boyutlu yazıcılar ve internetten satış gibi teknolojilerle genel olarak endüstrilerin demokratikleşmesi söz konusu. Oyuncak endüstrisi de bu değişimler ile artık özel kullanıcıların ihtiyaçlarına cevap verebilir hale geliyor. Tabii bu çok onemli bir dönemeç.”

Üretimde demokratikleşme sürecinden daha sağlıklı ve daha kapsayıcı bir oyun ve oyuncak kültürü türeyebilir

“Özellikle özel gereksinimli çocukların oyun sürecinde kendilerini dışlanmış ve yetersiz hissetmemesi, birey olarak kendilerini daha sağlıklı tanımlamaları ve diğer çocuklarla beraber oyun kurabilmeleri ve sosyal entegrasyonları kendi kişisel gelişimleri için çok kritik. Tabi sadece engelli kullanıcıların değil eskiden dışlanma eğilimindeki bütün özel gereksinimli çocukların dış görünüş, boy, kilo, cinsel eğilim, ten rengi, kültürel farklılıklar yüzünden dışlanmadan oyuna katılım imkanı doğuyor. Bu üretimde demokratikleşme sürecinden daha sağlıklı ve daha kapsayıcı bir oyun ve oyuncak kültürü türemesini ve neticede daha sağlılı ve mutlu çocuklar-oyuncular ve farklılıklar ile daha barışık bir toplum oluşmasını umuyorum.

Endüstri tasarımcısı ve oyun-oyuncak tasarımı uzmanı olan Hakan Diniz ODTÜ Endüstri Ürünleri Tasarımı RISD mezunu. 2011’de, kendi manifestosu olan “iyi oyna, iyi tasarla” perspektifinden yola çıkarak kendi endüstriyel tasarım şirketi olan Studio HDD’yi kurdu.

The post Yeni teknolojiler daha kapsayıcı bir oyuncak endüstrisi için umut vadediyor appeared first on Sivil Sayfalar.

Kılavuzda Neler Var?

Kadınlar için gündelik hayatta bisiklet binmeyi kolaylaştırıcı bilgi ve deneyimlerin yer aldığı kılavuzda, bisiklet satın alırken dikkat edilmesi gereken noktalardan, bisikletle yola çıkmadan önce, rota belirlerken, trafikte bisiklet kullanırken yapılması gerekenlere ve bakım ve tamir ipuçlarına kadar pek çok bilgi ve deneyim yer alıyor.

Kılavuzu indirmek için tıklayınız.

Bisiklete binen kadın sayısı arttıkça bisiklet normalleşecek. Çünkü ancak kadınlar sürerse bisiklet hayatın içine girer.

Sosyal medya üzerinde üç binden fazla kadının oluşturduğu Bisikletli Kadın İnisiyatifi, kadınlara yönelik dayanışma ağını harekete geçirdi, yapılan etkinliklerle kadınlar bisiklete binme konusunda birbirlerine cesaret verdiler ve yol gösterdiler. Kadınlar İçin Bisiklet Kılavuzu, 2015 yılı içinde başlayan ve gelişerek büyüyen, pek çok kadının hayatına dokunan bu işbirliğinin etkilerinin daha çok kadına ulaşması amacıyla oluşturuldu. Gündelik hayatında bisiklet kullanan kadınların katkılarıyla hazırlanan kılavuzun pek çok kadına ilham vermesi ve yol göstermesi dileğiyle.

Bisikletli Kadın İnisiyatifi’ne üye olmak için facebook.com/groups/bisikletlikadininisiyatifi

Kılavuzda Bisikletli Kadın İnisiyatifi üyelerinin bisiklet hikayeleri de yer alıyor.

“Anne oğul bisikletle geçirdiğimiz zamanları hiçbir şeye değişmem.” – Emel Sali

“Bisiklet hem okula gidiş gelişimi hem kampüs içi ulaşımımı kolaylaştırdı.” – Büşra Eser

“Bisiklet ayağımı yerden kesiyor, okula, alışverişe, sahile, her yere bisikletimle gidiyorum; sürerken en çok kendimi yokuş aşağı bırakmayı seviyorum.” – Melike Cengiz

Kılavuzun tamamı için tıklayınız.

The post Bisikletli Kadın İnisiyatifi’nden Kadınlar İçin Bisiklet Kılavuzu appeared first on Sivil Sayfalar.

Tülin Çalışkan: İzmirlilerin alışverişe, işe, gezmeye, bisikletle gittiğini gözlemliyorduk. İzmirliler bisiklet turları düzenliyor, bisikleti sadece spor amaçlı değil aynı zamanda gerçek bir ulaşım aracı olarak kullanıyorlar. Bu nedenle günlük hayatlarına bisikleti dahil eden İzmirlilerin önemli bir ihtiyacı da bisiklet parkı. Biz de mekanımızın önüne kendi kurum aracımızı park etmek yerine 11 bisikletliyi ağırlayacak bir bisiklet parkı yapmaya karar verdik. Bu parkı yapmaya karar verdiğimizde İzmir’den bisiklet aktivisti Pınar Pinzuti ve Sema Gür ile iletişime geçtik.

Pınar Pinzuti: Gestin Cafe’nin tatlı sahibesi Tülin Hanım, bahar aylarında beni arayıp giriş kapıları önünde bulunan alana bir bisiklet park yeri koymak istediklerini söyledi. “Kamu” alanına yerleştirecek ve yine kamuya hizmet verecek bu bisiklet park yeri fikri beni çok sevindirdi ve uzun soluklu bir çözüme örnek olması adına Büyükşehir Belediyesi’ne hemen bilgi verdim.
“Alsancak’ta bulunan mekanlardan talep gelmesi durumunda bir çok farklı noktaya belediyenin standartlarını belirlediği, kentin dokusuna uygun şık bisiklet park yerleri koyulsa” dedim…
Cevap yok.
Tülin Hanım sabırla belediyenin bir çözüm sunmasını bekledi ama aynı sabrı kafesinin girişini kapatan otomobiller için göstermeye de hiç niyeti yoktu. Bir bisiklet park yeri yaptırdı ve kafenin önüne yerleştirdi. Park yerini gören bir de kamera koyarak, güvenliğini sağladı. Kafede çalışan herkes, müşterilerin bisikletlerine dikkat ediyordu.

Cyclists are welcome, bicycles can feel at home #bicyclefriendly #gestincafe

Bisikletizm (@pinarpinzuti) tarafından paylaşılan bir fotoğraf (28 Haz 2016, 10:23 PDT)

Aradan birkaç hafta geçtikten sonra hiç de hoş olmayan haberlerle zabıta geldi “48 saat içinde bu park yerini sökün, yoksa biz sökeceğiz”.
Bir vatandaş belediyeye yazılı şikayet dilekçesi göndermiş. Bisiklet park yeri istemiyormuş. Zabıta bisiklet park yerini sökecek, boşalmış alanın fotoğrafını çekecek ve vatandaşa “sorun çözümlendi, ilginiz için teşekkür ederiz” diye yazılı dönüş yapacakmış. Ben de Facebook sayfamda işletmenin kendi imkanları ile çözüm bulduğu sorunu anlattım. Duyuru Facebook ve Twitter kanalları üzerinden dağıtıldı, herkes tepkisini koyuyordu. Diğer işletmelere hatta belediyeye örnek olacak bu girişimin yerle bir edilmesine izin vermemeliydik.

Tülin Çalışkan: Bir vatandaşın yaptığımız bisiklet park yerini şikayet etmesi üzerine park yerimiz bisikletli ulaşımı kullanan ve destekleyen onbinlerce insanın ilgi odağı oldu. Eylem ve haber yapmak isteyenler oldu. iyi niyetli her türlü girişime, ilgi gösteren tüm İzmirlilere defalarca teşekkür ettik. Tüm arayan, gelen, ilgi gösteren, bu meseleye sahip çıkan arkadaşlara söylediğimiz gibi;‘’evet biz bisiklet dostu bir mekan olarak sivil bir girişim başlattık. Kendi insiyatifimizi kullandık. Ancak bu meseleyi diyalog yolu ile çözmek istiyoruz. Haber olacaksa da olumlu bir sonucu duyurmak istiyoruz.’’ dedik.

Pınar Pinzuti: Gestin Cafe’ye verilen 48 saatlik sürenin sonuna geliyorduk. Bisiklet grupları “eylem yapalım, sökmelerine izin vermeyelim” demeye başlamışlardı. İzmir Bisiklet Derneği Kurucu Başkanı Mustafa Karakuş hemen Konak Belediyesi’ne giderek “bisikletin başkenti olma iddiasında olan bir şehrin bu gibi durumlarda çözüme yönelik hareket etmesi gerektiğini” hatırlattı. Tamam işte. Neden belediyeden cevap alamadığımız belli oldu. Belediye çözümün ne olduğunu bilmiyordu. O zaman biz bildiklerimizi anlatabilirdik. Bisiklet Derneği tarafından hazırlanan bisiklet park yeri teknik çizimleri belediye ile paylaşıldı. Ben de Milano, Kopenhag ve Paris’te gördüğüm basit ama çok amaçlı kullanılabilen bisiklet park yeri fotoğraf ve tasarımlarını ilettim.

Verilen 48 saat doldu.
Elim telefonda Tülin Hanım’dan haber bekliyorum.

Tülin Çalışkan: Taleplerdeki ısrar, doğru diyaloglar ve bisikletli ulaşımı destekleyen bir belediye anlayışı ile sonuca ulaştık. Görüşmelerimizde bize olumlu haberi Konak Belediye Başkan Yardımcısı Sayın Eser Atak Twitter’dan bizzat duyurdu. Bisiklet parkımız kaldırılmayacaktı.

@bisiklet_izm şikayet üzerine zabıta md görevini yapmış. şikayetçiye bisiklet park yerinin uygun olduğu ve kaldırılmayacağı yanıtı veriliyor

— Eser Atak (@eseratak) 14 Temmuz 2016

“İzmir’in her geçen gün daha yaşanır, insana, çocuğa, bisikletliye duyarlı bir kent olma yolundaki gelişimi sevindirici.” Tülin Çalışkan

“Kamu kurumları, kentte yaşayanların ihtiyaçlarını göremediğinde, çözüm sunmalarını olanaksız hale getiriyor. STK ve aktivistler, ihtiyaçlarını yetkililere iletmekten pes etmemeli ve ihtiyaç listesi ile birlikte çözümleri de sunmalı.” Pınar Pinzuti

The post Bisiklet dostu kentlere doğru İzmir’den bisiklet park yeri hikayesi appeared first on Sivil Sayfalar.

– Yeni medya iletişime geçmeden önce Türkiye’de sivil toplum kuruluşlarının iletişim performansını konuşalım. Sence Türkiye’de STK’ların iletişim performansı nasıl? 

Türkiye’de sivil toplum, son birkaç yıla gelene kadar neredeyse hiçbir zaman iletişimi kendi yaptıkları faaliyet alanının bir kolu olarak görmemişler. İletişime gereken önemi vermedikleri gibi, nedense iletişimi (reklamcılık hakkındaki algılarından olacak) kirli, pahalı ve uzak durulması gereken bir şeymiş gibi görmüşler. Bu nedenle, sivil toplum yaptığı işi duyurmakta, tanıtmakta ve destek sağlamakta hep güdük kalmış.

– Bu iletişimde neler öne çıkıyor?  

Sivil toplum alanında, şimdi bile, yapılan iletişime bakarsak üç şey öne çıkıyor:

1. Sanki, herkes sivil toplum çalışanları ile aynı bilgi dağarcığına sahipmiş gibi uzmanlık gerektiren bir dil (jargon) kullanma. (Örnek: karbon ayak izi)
2. Sanki, herkes aynı yorumlama becerisine sahipmiş gibi araştırma sonuçları ve istatistiki veriler kullanma. Bu verilerden çıkarılması gereken sonuçları ve yorumları karşıdakine bırakma. (Örnek: “Kız çocuklarının okullaşma oranı Türkiye’de %XX’dir.” Buradan çıkmasını beklediğimiz yorum, kız çocuklarınızı okula gönderin, olabilir.)
3. Sanki, herkes sivil toplumun söylediklerini dinlemek zorundaymış gibi; üstten, bildirici, kimi zaman ders verici, resmi bir dil kullanma. (Örnek: XXX Vakfı, bu vahim duruma ehemmiyetle dikkat çekmek istemektedir.)

Bunların hepsi basit iletişim bilgisi gerektiren konular. Fakat, kurgulanan mesajlar, yazılan bildiriler, hazırlanan kampanyalar nedense bir iletişim malzemesiymiş gibi işlem görmüyor.

– Peki sivil toplum kuruluşları iletişimde hangi yöntemlere odaklanıyor?

Sivil toplum kuruluşlarının iletişimi kullanılış amacı genellikle “yapılan faaliyetleri duyurma” ya da “viral kampanya” yaparak ses getirme şeklinde gerçekleşiyor. Bu da, iletişim alanında bu kadar tecrübesiz ve bilgisiz olan STK’ları, onları ya sosyal sorumluluk malzemesi ya da “ödül kapısı” olarak gören halkla ilişkiler veya reklam ajanslarına alet olmaya mecbur bırakıyor. Bunun sonucunda da ortaya çıkan iletişim veya kampanya STK’lardan çok, ajansın işine yarıyor.

Bu STK’lar için çok büyük bir paradoks: Hangisini tercih edeceğiz? “Bedava ve yetersiz” mi, yoksa “Ücretli ve zorlu” mu? Çünkü, bu ajanslardan alınan hizmet çoğunlukla ücretsiz oluyor—ajans verdiği hizmetin karşılığını ödül veya itibar olarak alıyor. Bu da, sivil toplum iletişimi (sosyal fayda iletişimi) alanında çalışan ajans ve profesyonellerin durumunu epey zorlaştırıyor—zira, bedava ile rekabet etmek epey zor. Bu gibi ajansların çalışmaları ve katkıları kısa vadede çok ses getirse ve başarılı olsa da, günü kurtarmaktan öteye gidemiyor. Hatta şunu vurgulamak gerekir: Bu çalışmalar, çoğu zaman uzun vadede faydadan çok zarar getiriyor. Uzun vadeli bir strateji ve iletişim çerçevesi belirlememiş bir kurum, her seferinde farklı mesajlar, imgeler, anlamlar kurgulayarak-yayınlayarak destekçilerinin zihninde oluşturmaya çalıştıkları algıyı bulanıklaştırıyor.

Küresel olarak iletişimin geldiği noktada, markalar/kurumlar belirli anlamlar ve kavram çerçeveleriyle kendilerini özdeşleştirerek “reklamla hatırlanmak” yerine “zihinden çağrılmak” istiyorlar (Örnek: Snickers=Açlık). Bu yaklaşımı küresel olarak pek çok STK da belirledi ve iletişimlerini tutarlı bir çerçeve içerisinde şekillendiriyorlar. Buna çok başarılı örnekler olarak, Charity Water ve Malala Fund gibi STK’ları gösterebiliriz.

– Sivil toplum kuruluşlarının yeni medya iletişimi nasıl değerlendiriyorsun?

İletişime dair algısı ve düşüncesi “ses getirmek” ve “faaliyetlerini duyurmak” olan sivil toplumun sosyal medya (veya daha geniş tabiriyle yeni medya) iletişimi algısı da ziyadesiyle sorunlu. Çünkü, sivil toplum sosyal medyayı “etkileşim kurmak”, “diyalog oluşturmak” ve “deneyim sunmak” amacıyla yapmıyor. Bu da onların yeni medya iletişimini sağlıksız bir yapıya dönüştürüyor: Bir basın bülteni bombardımanı, tek taraflı bir duyuru mekanizması ve “ya hakkımızda olumsuz yorum yaparlarsa” korkusuyla hiç de demokratik ve katılımcı olmayan yapılar oluşuyor.

Böyle olunca da insanlar hesaplarınızı siz başarılı iletişim kurduğunuz için değil, “sosyal sorumluluk bilinciyle” takip ediyorlar. Yani, benim bu kuruma destek vermem lazım, diyorlar. Bu onların kendilerini motive etmesidir, sizin ise bu insanların motivasyonunu harekete ve bağışa dönüştürmeniz bekleniyor. Bu da çoğu zaman STK’ların doğru bir şey yaptıklarını sanmalarına neden oluyor. İşin aslını takipçi sayılarınızı, etkileşim oranlarınızla kıyaslayarak görebilirsiniz. Takipçiniz yüksek, etkileşim oranınız düşükse, pek de iyi bir iletişim yaptığınız söylenemez.

– Savunuculuk sivil toplum iletişiminde önemli bir paya sahip. STK’ların yeni medya iletişimde fikir savunuculuğu performanslarını nasıl değerlendiriyorsun?

STK’ların fikir savunuculuğu yaptıklarını düşünmüyorum. Sivil toplum çoğunlukla “eğitici-öğretici” bir tavırla yeni medya iletişimi yapıyor. Bu nedenle de savunuculuk konusunda başarılı olduklarını düşünmüyorum. Başarılı olmaları için bu konuda içerik, yeni mesajlar, farklı paydaş gruplarına hitap edecek argümanlar üretmeleri gerekiyor.

Fakat, biz bir tek mesajla herkesi etkilediğimizi düşünüyoruz. Savunuculuk yaptıkları durumlarda kampanyalar bu tek mesajın “duyurulması” üzerine kurulu oluyor. Bu yüzden, bunu bir akış, hikaye veya birbirini takip eden, birbirine eklemlenen mesajlar gibi üst üste bindikçe gelişen bir kampanya akışı halinde düşünmüyorlar. Bu nedenle de, yapılan savunuculuk iletişimlerinde, savundukları fikri pekiştiren bir yaklaşım izlediklerini göremiyorum.

Halbuki, yeni medya iletişimi bize mesajımızı sürdürülebilir, geliştirilebilir ve pekiştirilebilir bir şekilde sunmamız ve farklı hedef kitlelere farklı yaklaşımlar geliştirebilmemizi sağlıyor. Biz ise hala televizyon reklamcılığı hedeflemesi mantığıyla herkese aynı mesajı kanıksatmaya çalışıyoruz.

– Yeni medyanın STK’lara sunduğu fırsatlar neler?

Yeni medya, özellikle sivil toplum için çok büyük bir nimet aslında. Ama sivil toplum bunu bir angarya gibi gördüğü sürece ve basmakalıp strateji ve taktiklerle (örnek: Facebook’tan sadece basın bülteni paylaşmak) buradan bir destekçi kitlesi ve kurumun gönüldaşı olacak takipçiler edinmekte pek başarılı olamayacaklar. Kurumlar, kişileri sadece “Facebook sayfasını beğenenlerin sayısı” olarak görürlerse, onlarla etkileşim ve diyalog kurmayı hedeflemez, onlara bir şeyleri “duyurmayı” hedeflerlerse, yeni medyanın vadettiği nimetlerden asla faydalanamazlar. Baktığınız zaman, bu temelde bir anlayış ve yaklaşım farkı. Bu düşünce, kurumunuzun bu işe ne kadar bütçe ayırdığından veya kaç kişilik ekip oluşturduğundan daha çok bir vizyon, yaklaşım ve strateji değişikliğini gerektiriyor.

Sivil toplum iletişimi (son zamanlardaki daha kapsayıcı tabirle “sosyal fayda iletişimi”) takipçilerle değil, gönüldaşlarla yapılan, onları yaptığınız çalışmanın bir parçası haline getirdiğiniz, sürdürülebilir bir ilişki yönetimi aslında. Bu da sosyal fayda alanında iletişime azami önem verilmesini gerektiriyor.

– STK’ların yeni medya iletişiminde dikkat etmesi gerekenler neler? 

Yeni medya iletişiminde dikkat edilmesi gereken şeylerden söz etmek için burada yerimiz yetmez, ama özetle şunları söyleyebilirim:

• İletişimi sürdürülebilir ve devam eden bir ilişki yönetimi olarak görmek. (Bir destekçi, bağışçı döngüsü kurgulayıp insanlarla iletişimi nasıl daha ileriye götürebiliriz? Nasıl yeni hedefler koyup bugünün takipçisini bağışçı yapabiliriz? Nasıl bugün 10 TL veren bağışçımızın seneye 20 TL vermesini sağlayabiliriz?)
• Etkileşim, diyalog ve deneyim sunacak bir iletişim yapısı kurgulamak. (Siz bu konuda ne düşünüyorsunuz? Böyle bir şey yaptık, siz olsaydınız nasıl yapardınız? Yeni bir oluşum hazırlıyoruz, beğendiniz mi?)
• Temel bir iletişim stratejisi belirlemek. (Ben aslında ne diyorum, kime diyorum, nasıl diyorum?)
• Bu iletişim stratejisi etrafında oluşturulacak bir yıllık iletişim planı ve takvimi oluşturmak. (Bizim için özel günler neler? Hangi zamanlarda daha iyi iletişim yapabiliriz?)
• Buna göre, sahiplenilen iletişim kavramları, yapılarını bu yıllık plan içinde tutarlı bir bütün oluşturacak ve insanları dahil edecek şekilde uygulamak.
• Risklere ve krizlere karşı hazırlıklı olmak. (Hata yapmayı da, o hatayı düzeltmeyi de—hatta kurumlar için zor olacak belki ama—bir kusuru olduğu zaman özür dilemeyi de bilmek).

– Kar amacı güden kuruluşların sosyal medya yönetimiyle STK’ların sosyal medya yönetimiyle karşılaştırıldığında nasıl farklılıklar veya benzerlikler var?

Kar amacı güden kuruluşlar/şirketler, yapacakları iletişimin markalarını, ürünlerini veya hizmetlerini tanıtmak, sevdirmek ve sahiplendirmek için en temel araç olduğunun farkındalar. Bu nedenle, bu konuda yapılacak olan yatırımları, altyapı ve üstyapı çalışmalarını bir angarya ve zaruret olarak görmüyorlar. Dünyadaki gelişmeleri takip ediyor, yenilikleri inceliyor ve bu yeniliklerden, trendlerden, gündemdeki hareketlenmelerden kendi markası için nasıl faydalı bir iletişim yaratabileceğini her an düşünüyor. Son zamanların önemli terimlerinden birisi “gerçek zamanlı iletişim.” Yani, anında içerik üretmek, paylaşmak ve diyaloğa katılmak.

Dünyadaki diğer sosyal fayda iletişimi örneklerine baktığımızda, onların da tıpkı kar amacı güden şirketler kadar bu alanda kendilerini geliştirdiklerini görüyoruz. Hatta, “Ice Bucket Challenge” gibi, (bugün Pokemon GO’nun bir anda tüm dünyayı etkisi altına alması gibi) dünyanın gündemini etkilemiş bir sosyal fayda kampanyası düzenlendiğini görebiliyoruz. Yine, tüm dünyada herkes, acaba elbise mavi-siyah mı, yoksa altın-beyaz mı diye tartıştığı zamanda, The Salvation Army’nin “Mavi-siyahı görmek neden bu kadar zor?” diye sorduğu afişi bir anda tüm gazetelerin manşetlerine yerleşebildiği bir iletişim evreninde, Türkiye’deki sivil toplumun acilen kat etmesi gereken çok uzun bir yol var. Ne hep birlikte kadar çabuk harekete geçilirse, ülkece o kadar fazla yol alınır.

Serdar Paktin kurucusu olduğu PAKT ​insight+imagination bünyesinde yaratıcı iletişim stratejileri ve kavramsal iletişim (göstergebilim) danışmanlığı yapıyor, Kadir Has Üniversitesi’nde öğretim görevlisi sıfatıyla “Online İtibar Yönetimi” ve “Sosyal Fayda İletişimi” dersleri veriyor. pakt.in

The post Sivil toplumun yeni medya iletişimi appeared first on Sivil Sayfalar.

Sosyal medya kullanıcıları sivil toplum kuruluşlarının potansiyel hedef kitlelerini oluşturuyor. Online teknolojilerin sivil toplum kuruluşlarına mesajlarını yaygınlaştırmaktan, yeni gönüllüler ve destekçiler bulmalarına ve destekçilerini harekete geçirmeye kadar birçok alanda fırsat sunuyor. Ve bu teknolojiler gün geçtikçe sivil toplum kuruluşlarının faaliyetlerinin ayrılmaz bir parçası haline geliyor.

Ne yazık ki henüz Türkiye’deki STK’ların online teknolojileri kullanımıyla ilgili veri bulunmuyor ancak dünya genelindeki STK’ların online teknolojileri kullanım istatistikleri bu konuda fikir veriyor. Sivil toplum kuruluşlarının teknoloji kullanım kapasitelerini artırmak için içerik üreten Nonprofit Tech for Good’un 6 kıta, 133 ülke ve 2780 sivil toplum kuruluşu ile gerçekleştirdiği araştırmanın sonucunda oluşturulan 2016 Global STK Online Teknoloji Raporu sivil toplum kuruluşlarının online teknolojileri kullanımı hakkında kaynak oluşturuyor.[1]

STK’lar ve dijital medya kullanımı

Dünya genelinde STK’ların %92’sinin web sitesi var. %46’sı düzenli olarak blog tutuyor. STK’ların %70’si ise .org domain adresini kullanıyor. %75’i destekçilerine düzenli olarak bilgilendirme e-postaları gönderiyor. [2] [3]

STK’lar ve sosyal medya kullanımı

Dünya genelinde STK’ların %95’inin Facebook, %83’ünün Twitter ve %40’ının ise Instagram hesabı var. STK’lar tarafından kullanılan diğer sosyal medya ağları ise LinkedIn(%52), YouTube (%51), Google+ (%30), Pinterest (%22), Tumblr (%6) ve Snapchat (%2). [4] [5]

Sosyal Medya ve Bağışçılık

Dünya genelinde STK’ların %75’i online bağış kabul ediyor. %78’i sosyal medyanın online bağışçılık için etkili olduğunu kabul ediyor ve bağışçıların %62’si online olarak bağış yapmayı tercih ediyor. [6]

[1,2,3,4,5,6] 2016 Global NGO Online Technology Report, Nonprofit Tech for Good, 2016

The post Sivil toplum kuruluşları en çok Facebook’u kullanıyor appeared first on Sivil Sayfalar.